‫«سال 1992»
ناين مووي مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم [ .::9Movie.Tv::. ]
‫در واقع، بعضی وقتا اصلاً تو کَتم نمیره، ‫با خودم میگم چرا یه آدم...
‫بیش‍تر از خودش به فکر اونی که ‫اصلاً نمی‌شناسه، هست
‫آقا معلم، قرار بود عکسـامونو بدین
‫آخرشم آدم چیزی به غیر از خودش رو نمی‌بینه، ‫چه برسه به اینکه به فکر بقیه باشه
‫همه‌ش به فکر درد و غم و لذتِ خودشه
‫ببخشید، یه‌کم دست می‌جنبونی؟ ‫باید برگردم مدرسه
‫و اینم بگم، به فکر پدر و مادر و زن و بچه‌شـه
‫ولی چرا باید به اونی که حتی اسمشو نمی‌دونه...
‫و یا به اونی که هزاران کیلومتر از خودش دورتره...
‫اون سرِ دنیا هم باشه و ربطی به خودش نداشته باشه، فکر کنه؟
‫- چرا به اونی که نمی‌شناسه، ارزش بده؟ ‫- این چه کاریه پیش بچه می‌کنی؟
‫به اون چه، مگه نه؟ ‫هفت پشت غریبه چه ربطی به تو داره؟
‫بابا، نگاه کن
‫مریم، زودباش بیا تو تختت
‫ولی بعضی از آدما، عجیب و غریب میشن
‫میگه که هرچقدر هم تو این دنیا آدم باشه...
‫درد همه‌شون، دردِ منم هست
‫حتی اینم بدونه که، کسی به فکرش نیست
‫اون بازم با لج‌بازی به فکر همه‌شون هست
‫بعدشم چی میشه؟
‫یه شب، آدمایی که اصلاً نمی‌شناسه، ‫میان درِ خونه‌ش و اسلحه می‌کشن
‫در حالی که تو بیش‌ترِ جنایت‌ها در دنیا، ‫قاتل قربانی رو می‌شناسه، نه؟
‫ولی، هرموقع که آدم، فکر کردن به بقیه رو شروع کنه،
‫قاتلشـم کسی میشه که اصلاً نمی‌شناسه
‫الکی نمیگن «فاعل مجهول»
‫چونکه قربانی قاتل رو نمی‌شناسه
‫قاتل هم قربانی رو نمی‌شناسه
‫بفرما، یه مجهولِ دیگه
‫اگه یه کشتی بزرگو با مجهول‌ها پُر کنی، ‫کجا قراره بره؟
‫من، تو، همه‌مون تو کشتی‌ایم، ‫همه‌مون فقط میریم انتهای مجهول
‫شب بخیر
‫هیس
‫عزت زیاد
‫انگار پیداش کردیم
‫این کیه؟
‫شخصیت - فصل دوم، قسمت دوم
‫تو این زندگی اونقدر مصیبت زیاده که...
‫تا وقتی سرت نیومده، نمی‌تونی حدس بزنی که ‫اون لحظه چه واکنشی نشون بدی
‫صفیه خانوم
‫بچه‌ها
‫مثلاً یه آدم غریبه سر راهت سبز شه...
‫و بگه اول خونواده‌ت و بعد خودتو می‌کشم...
‫چیکار می‌کنی؟ میری پیش پلیس؟
‫یا جوری رفتار کنی که ‫انگار اتفاقی نیوفتاده و سعی کنی یادت بره؟
‫خب... یکی گربه‌تو بکشه
‫اون‌موقع چیکار می‌کنی؟
‫من یه چیزایی یادم اومد
‫ببین اون لحظه چقدر جیگرم سوخته که، ‫انتقام، دلمو خنک نکرده...
‫خواستم یه جنگ رو شروع کنم
‫به‌خاطر همین، دقیقاً زمانی که نیاز دارم...
‫یادم اومد که یه انبار مهمات بزرگ دارم
‫خیابان اوسکومرو - آپارتمان مبروره - پلاک 8
‫سلام، چه کمکی از دستم بر میاد؟
‫شما کی هستین؟ انجا چیکار می‌کنین؟ ‫من چیزمیز داشتم
‫چیا داشتین؟
‫چیز دیگه...
‫ای بابا، چه‌جوری خونه‌مو فروختن؟ ‫پس تسلیحات من کو؟
‫آقا آگاه، سلام
‫سلام، نشناختم
‫میشه یه‌کم حرف بزنیم؟
‫چرا؟
‫این داشت منو تعقیب می‌کرد؟
‫آره
‫کدوم بی‌عرضه‌ای این عکسو گرفته؟
‫- خط افقش اشتباهه، این چه کادریه گرفته؟ ‫- آقا آگاه
‫ها؟
‫شما این آدمو می‌شناسین؟
‫نه نمی‌شناسم. ‫من شما رو هم نمی‌شناسم
‫گفتم دیگه، اسمم مریمه و وکیلم
‫تو وکیل اینی؟
‫ آقا آگاه
‫خیلی سادست. ما دنبال این آدمیم، ‫اونم دنبال شماست
‫وقتی ما خبردار شدیم، ‫در مورد شما تحقیق کردیم...
‫بعدشم فهمیدیم رفتین و به پلیس گزارش دادین
‫شما اینارو از کجا می‌دونین؟
‫از کجا خبردار میشین؟ ‫من رفتم سروقت پلیسـو چی بهشون گفتم
‫اونش مهم نیست
‫ ما می‌خوایم کمک‌تون کنیم
‫ولی اول باید راستشو بگید
‫باشه
‫آقا آگاه
‫شما واقعاً یادتون نیست ‫اون آدمایی که کشتین، کیـا بودن؟
‫یادم نیست دخترم، یادم نیست. ‫من آلزایمر دارم
‫من به اینم گفتم
‫گفتم آلزایمر دارم، یادم نمیاد ‫ولی حرفامو باور نکرد
‫تازه تهدیدم کرد مرتیکه‌ی عوضی
‫دخترتو می‌کشم، خونوادتو می‌کشم
‫رفت گربه‌مو کشت، قرمساق. ‫مردک بی‌وجدان
‫یعنی واسه همین سر و کله‌ش پیدا شده
‫واسه چی؟
- ‫انتقام گرفتن از شما - ‫چه انتقامی؟
‫شایدم واسه ساکت کردنتون
‫آقا آگاه
‫از عمد اون اعتراف رو نصفه ول کردین؟
‫خواستین باج بگیرین؟
‫از کی؟
‫از این آدما
‫اینا کی‌ان؟ من نمی‌شناسم
‫نه بابا؟ اینو بهتون بگم آقا آگاه
‫این آدما ول کنِ شما نیستن
‫تا دیروز اگه کسی چهرشو می‌دید، نمی‌شناخت
‫مُرده یا زندست، کسی نمی‌دونست
‫ولی بعدش، همه‌چیو به جون خرید، ‫بعد از سی سال اومد تو گود
- ‫چرا خب؟ - ‫چه بدونم؟
‫ممکنه به خاطر گزارشـتون به پلیس باشه؟
‫وگرنه چرا بیاد اینجا و دنبال شما باشه؟
‫شاید اونقدرا هم معصوم نباشین، ها؟
‫ولی اگه یه روز تصمیم گرفتین، ‫همه‌چیو به یاد بیارین، باهام تماس بگیرید
‫شایدم ما هم به شما کمک کردیم
‫اونا رو بهم میدین؟
‫البته بفرما، دختر خانوم یه خواهشی دارم...
‫بهم بگی اینا کی هستن و چیکارن؟
‫به نظرم شما از من بهتر می‌دونین، کی هستن
‫چون، آدم کسی که بهش ‫خیانت کرده رو خوب می‌شناسه
‫آقا آگاه، میشه بگیرم ازتون؟
‫آقا آگاه، آقا آگاه، چیکار می‌کنین؟
‫آ... آقا آگاه
‫مریم ولش کن، بذار بره
‫گربه تشنه‌ مونده
‫آه گربه‌ی خوشگلم
‫چی‌شد به این روز افتادی
‫تو کِی منو ول کردی رفتی؟
‫ببین، این صفیه خانومه
‫همه‌ش گفت منو ببر پیش آقا منیره، ‫ببر پیشش، آوردم خب
‫از این به بعد کنار هم می‌خوابین
‫مواظب همدیگه باشین، خب؟
‫من نتونستم ازتون مراقبت کنم. منو ببخشید
‫ولی شما مواظب همدیگه باشین
‫این چیه؟
‫گربه‌ی منو تو کشتی؟
‫چه گربه‌ای داداش؟ چی میگی؟
‫برو تو
‫- اسمت فخریـه، نه؟ ‫- آره
‫تو نگهبان اینجایی؟ نه؟
‫آره
‫خب؟
‫تفنگتو بیار پایین
‫یارو بهم میگه، تو برادرمو کُشتی
‫من میگم کار من نبوده، میگه کار خودته
‫میگم یادم نیست. میگه به یاد بیار
‫بعدش یکی دیگه میاد، ‫میگه تو به اینا خیانت کردی
‫شما کی هستین که من به شماها خیانت کنم؟ کی هستین؟
‫ببین داداش، تو بگو چطور پیدام کردی، ‫منم به سوالاتت جواب بدم
‫حالا هرطوری. به تو چه؟
‫شماها گربه‌یِ منو کشتین. گربه‌مو
‫چه میشه کرد، سرنوشته دیگه ‫(کادر به معنی سرنوشت)
‫چه سرنوشتی؟ گربه‌مو دار زدین
‫باشه خب، کادر
‫داری باهام شوخی می‌کنی؟
‫این چیه؟
‫مسافرا قرار بود بیان اینجا، ‫من منتظر اونا بودم ولی آگاه اومد
‫با تو کار داره
‫آفرین آگاه
‫دشمن خونی که میگن همینه. ‫والا اصلا انتظار نداشتم
‫انگار از این کارا سرت میشه
‫ولی دیگه اسممو یاد گرفتی
‫از این به بعد رو پیشونـیت نوشته «کادر»
‫اون منم
‫بیخیال اینا. جواب منو بده ‫گربه‌مو تو کشتی، نه؟
‫یه روزی، من همه‌یِ اینا رو ‫دونه به دونه از دماغت درمیارم، گرفتی؟
‫ولی اولش تو دست از سر خانوادم برداری
‫وگرنه این فخری‌ای که جلوم وایساده رو...
‫خودتو خسته نکن آگاه، بیخود دست و پا نزن ‫که بتونی فخری رو به زبون بیاری
‫دمار از روزگارشـم در بیاری، دهن وا نمی‌کنه ‫بی‌معطلی دخلـشو بیار
‫یا یه گلوله تو کله‌ش خالی کن، ‫یا برگرد برو خونه‌ت
‫ببین منو
‫قطع کرد. بگیرش
‫چی گفت؟
‫شماها چه‌جور آدمایی هستن؟ ‫این چه طرز حرف زدنـه؟
‫دشمن خونی، دمار از روزگارش در بیار. چیکار می‌کنین؟
‫جون یکی رو گرفتن انقدر آسونه؟ ‫آدمه. آدم. جونشـه
‫همین آدم باید قبل از حرف زدن، فکر کنه
‫اول فکر می‌کنه، بعداً حرف می‌زنه
‫ولی این کادره چیه، اخلاقش جوریه که ‫هرچی به ذهنش میاد رو میگه
‫چی گفت مگه؟
‫چی باید می‌گفت داداش فخری، ‫اینو گفت:
‫بیا... الان بهتر شد؟ ‫همینه؟ بزن بکش
‫حیف نیست آخه؟
‫خدا می‌دونه تو چه‌قدر دوست و رفیق و آشنا داری، حیف نیست؟
‫بعلاوه، حتماً حق و حقوقی هم دارین. ‫خدا می‌دونه چند ساله تو رو می‌شناسه
‫ولی نه، گفت بزن بکش. همین و بس؟
‫مردک بی‌تربیت. اصلاً آداب حرف زدن پشت تلفن رو نمی‌دونه
‫وقتی یکی داره حرف می‌زنه، وسط حرفش نپر
‫چرا ترتر می‌خندی؟
‫- دِوا ‫- دِوا چی شده؟
‫اول گربه، بعدش دِوا
‫دِوا
‫دوتا پاتون رو تو یه کفش می‌کنین، ‫هولم می‌کنین
‫یادم میره بعدش
‫یه راست میرم سر اصل مطلب
‫من یه الکلی‌ام
‫من زنی‌ام که تا امروز سرِ هیچ شغلی دووم نیاورده
‫من زنی هستم که پدرش آلزایمر، ‫و پسرش مشکلات زیادی داره
‫من همسری‌ام که مدام با شوهرش دعوا می‌کنه
‫من همه‌یِ اینام
‫در واقع اونجوری بودم، ‫تا اینکه به زندگی برگشتم
‫خب، چیزی که منو به زندگی برگردوند چی بود؟
‫معلومه، «سگ‌کُش»
‫یالا، یالا! بردار اون گوشیو
‫من چرا زنده موندم؟ چرا زنده موندم؟
‫چرا زنده موندم؟
‫به‌خاطر نوشتن این کتاب
‫خِیر باشه بابا، از کجا میایـد با این عجله؟
‫هیچی، چیز شد... تلویزیون چیز شد
‫گفتم برم یه نگـا به آنتن بندازم. ‫یه لحظه رفتم پشت بوم
‫آنتن ما برقیه. بالا آنتن نداریم که
‫آره نبود. منم پیدا نکردم
‫نبود. می‌خواستم یه چیزی بگم، ‫یه لحظه به دِوا زنگ بزنین، می‌خوام صداشو بشنوم
‫بابایی، این وقت شب...
‫یعنی من نفهمیدم چرا می‌خوای به دِوا زنگ بزنم
‫خواستم صدای بچه رو بشنوم، ‫زنگ بزن یه‌کم باهاش حرف بزنم
‫ببین، دیدی اونم حسش کرد
‫چیو حس کردم؟ چی‌شده؟ بلایی سرش اومده؟
‫هول نکنین، زنگ زدیم در دسترس نبود...
‫- ذوحال اونو میگه، در دسترس نبود ‫- خب، دیگه چی؟
‫زنگ میزنه، حتما می‌زنه، ‫اون الان رفته کوه یا تپه، تلفنش آنتن نمیده، من می‌دونم
‫چه‌قدر بیخیالی ارتن، چه‌قدر
‫- نه بابا، نگران نباش ‫- بابا، جای نگرانی نیست
‫یعنی چی جای نگرانی نیست؟ ‫آدم نگران بچه‌ش نمیشه؟
‫- ما اینجوری بزرگت کردیم؟ ‫- آره
‫یعنی چی آره؟
‫بابا، تو رو خدا ولش، ‫من بعد از این همه وقت چی بگم بهت؟
‫در ضمن، چطور بدون اجازه‌ی من ‫آپارتمان پلاک 8 رو فروختی؟
‫به ژیمناستیک‌کارا هم فروختی، ‫سر و ته وایمیسن
‫مگه خونه رو به ژیمناستیک‌کار می‌فروشن؟
‫اونا ژیمناستیک‌کار نیستن، بابا ‫کلاس یوگاست
‫هر گهی. آدم یه نظر می‌خواد
‫چه‌طوری می‌پرسیدم، بابا ‫مریض بودی
‫منم مجبوراً قَیمـت کردن، ‫یه عالمه سر و کله زدم
‫دادگاه و هیئت دادستانی و فلان...
‫چهار و نیم سال به اون مرکز نگه‌داری پول ریختم
‫- می‌دونی چه‌قدر گرون بود، بابا؟ ‫- ها
‫هاج و واج موندم، مجبور شدم بفروشم
‫خوب غلطی کردی
‫بسه. بسه. بسه ‫آروم می‌گیرین؟ بسه. آروم باشین
‫چرا نذاشتی پیش خودت بمونم؟
‫آدم باید تو خونه مراقب باباش باشه. ‫تازه بدجورم مریض شده بودم
‫اینقدرم پول حروم نمیشد
‫باورم نمیشه. می‌شنوی داره چی میگه؟
‫چیـو می‌شنوه، یه دیـقه وایسا. ‫کی نخواست من خونه باشم؟
‫تو یا این؟ کدومتـون نخواستین؟
‫چرا داد و بی‌داد می‌کنین؟ دختره بیدار میشه
‫آه... دِوا تو اومدی؟
‫پسرم چرا گوشیـتو جواب نمیدی؟ زهره ترک شدیم
‫دِوا، پسرم تو کی اومدی؟
‫یه ساعت پیش اومدیم. در رو زدم ولی کسی جواب نداد
‫یه ساعت؟
‫بابا، تو که گفتی یه لحظه رفتم و اومدم
‫اینارو بیخیال، تو به همه کلید دادی؟
‫اینجا کاروانسراست؟
‫دارم دیوونه میشم بابا، ‫از صبح داری میگی نگرانشم...
‫پسره اومده جلوت وایساده، ‫الان مشکلت اینه؟
‫پسرم، تو هم زنگ می‌زدی می‌گفتی خوبم، از دلشوره مُردیم
‫خب. سوال اصلی رو من می‌پرسم
‫ببین منو، دختری تو کاره؟ ‫تو خونه دختر آوردی؟
‫سلام. من فاتوش‌ـم
‫ما ازدواج کردیم
‫ها، واسه همین هی از من پول می‌خواستی؟
‫خب، ازدواج کردن راحت نیست، مامان
‫گل بود به سبزه نیز آراسته شد
‫به زن فخری چی بگیم؟ نابود میشه زن بیچاره
‫خودم باهاش حرف می‌زنم...
‫چی میگی؟
‫بهش میگم، پلیسو قاطی ماجرا نکن. ‫خودمون حلش می‌کنیم
‫زنی برای آخرین بار نخواد شوهرشو ببینه؟
‫مگه باهم زیر یه سقف نبودن؟ ‫به اندازه‌ی کافی دیدتـش
‫خب. ولی این آدم یه سنگ قبر نداشته باشه؟
‫حکمت، کامیون سبزه اومد
‫بیا، بیا، بیا، بیا... واسا
‫اصلاً عوض نشدی، کادر
‫عوض نشدم؟ انتظار نداشتم تو اینو بگی، حکمت
‫حکمت؟
‫حکمت، اگه عوض نشده بودم، ‫فقط به‌خاطر اینکه خون برادرم پایمال نشه...
‫از اون سر دنیا واسه انتقام میام؟ ‫اگه قبلـنا بود...
‫اصلاً واست مهم نبود
‫آره
‫به چی بیش‌تر اهمیت می‌دادم؟
‫ مقدرات
می‌گفتم مقدرات و تموم می‌شد، نه؟
‫ولی آدم وقتی پیر میشه، عوض میشه ‫بی‌خودی خاطرات گذشته میاد تو ذهنش
‫حکمت، بگو ببینم. انتقام چیه؟
‫احساساتی میشی و عقلت قد نمیده. ‫میگی باید برم انتقام بگیرم
‫ضعف خیلی بزرگیه، مگه نه حکمت؟
‫من دیگه اون کادرـی که می‌شناختی، نیستم
‫آدم ضعیفی‌ام. ضعیف
‫اگه ضعیف نبودم، به‌خاطر برادرم اینقدر دست و پا می‌زدم؟
‫اگه عذاب وجدان نداشتم، ‫اون گربه رو دار می‌زدم؟
‫اگه احساساتی نبودم، چرا بخوام پسر مردمو...
‫بکشم؟
‫حکمت
‫- الحمدالله... ‫- می‌دونم
‫مریم، شوخیت که نگرفته؟
‫- واقعاً اینجاست؟ ‫- آره
‫آروم باش
‫این همه سال صبر کردیم...
‫به همین خاطر الان نباید عجله کنیم و تصمیم اشتباهی بگیریم
‫وگرنه منم تو یه حالی‌ام که...
‫وقتی عکسای یارو رو می‌بینم...
‫به زور جلوی خودمو می‌گیرم تا ‫نرم و خرخرشو بجوم
‫ولی الان وقتش نیست، باشه؟
‫باشه
‫الان یه موضوعی هست که باید ‫ازش مطمئن بشیم
‫چه موضوعی؟
‫مامان، بسه تو رو خدا
‫اون همه راه اومدی، این عکسو ببین ‫بریم خونه‌مون. یالا
‫نه
‫زودباش مامان، چشاتو وا کن
‫اگه راه دیگه‌ای د‌اشت، ‫من اینقدر باعث عذابت میشدم؟
‫اما نیست. راه دیگه‌ای نیست
‫این آدمو فقط تو دیدی
‫خودت نگفته بودی، ‫همه‌ش میاد تو خوابم
‫می‌گفتی همه‌ش چهره‌ی این کادر میاد جلو چشام، لطفاً...
‫نمی‌تونم نگاه کنم. نمی‌تونم
‫مامان. مامان جان. باید مطمئن بشیم، باشه؟
‫این یارو اومد خونه‌مون؟
‫تو رو خدا
‫این یارو فقط بابامو نبرد...
‫فقط اونو ندزدید...
‫می‌دونی چند نفر مثل تو هستن؟
‫چی سر بچه‌م اومد، چی سر داداشم اومد
‫چی سر شوهرم اومد. ‫ سی ساله همینطوری دارن میگن و گریه می‌کنن
‫آه
‫آره
‫بابایی، این ساعت کجا میریم؟ ‫انگار داریم فرار می‌کنیم
‫چه فراری دخترم؟ فرار مرار نداریم. ‫اون از کجا در اومد؟
‫بابایی، وایسا. میسه وایسی؟ ‫یه نگا به ساعت بنداز
‫- بابایی، وایسا عشقم ‫- بیار پایین پاهاتو
‫بابا، این وقت شب کجا میریم خدایی؟
‫کجا؟ این وقت شب کجا میریم؟
‫این چه وضعیه تو خونه با شرت می‌گردی
‫برو لباس بپوش. ‫یه جا پیدا کنین. کلی هتل هست
‫یه زنگ به دکتر بزنیم؟
‫بابایی، تو رو خدا بشین حرف بزنیم
‫من تا وقتی دختر و نوه‌مو به ‫تعطیلات نبرم، کاری نمی‌کنم. حواستون باشه
‫معلوم نیست چقدر دیگه عمرم قد بده، ‫الان که چهارستون بدنم سالمه...
‫بابا، خدا نکنه، این چه حرفیه
‫- تو باهام بیا ‫- ها؟
‫- با من بیا. بیا بیا ‫- به آمبولانس زنگ بزنم؟
‫بزنم؟ آمبولانس آمبولانس
‫- فاتوش، دِوا، زنگ بزنیم آمبولانس. وضع خرابه ‫- بیا، بیا دخترم
‫الان که دارم این دارو رو می‌خورم، ‫انگار از نو متولد شدم
‫خدا بهم یه شانس دوباره داد، ‫یه زندگی دوباره
‫دیشب که داشتین داد و بیداد می‌کردین، ‫داشتم به آسمون نگاه می‌کردم...
‫یهو یه ستاره دنباله‌دار رد شد. منم آرزو کردم
‫با خودم گفتم آگاه، اشتباه‌های گذشته‌تو تکرار نکن. نکن
‫بعدش تو اومدی به ذهنم. بچگیـت
‫وقتی بچه بودی همه‌‌ش گریه می‌کردی، ‫می‌گفتی بابا چرا ما رو تعطیلات نمی‌بری؟
‫هرازگاهی ما رو ببر تعطیلات. ‫منم گفتم آگاه جدید، دخترشو می‌بره تعطیلات
‫آگاهی قبلی نبرده، ولی جدیده می‌بره
‫همه کاری می‌کنه، به ثانیه نکیشده ‫چاره می‌کنه و دخترشو میبره تعطیلات
‫یه بار گریه‌ی دخترشو در آورد، ‫دیگه امکان نداره بذاره گریه کنه
‫آماده شین، میریم تعطیلات
‫کجا؟
‫بابایی، تو از کجا پیداش کردی؟
‫دخترم ماشین که نو شد، ‫ماشین جدید، اسباب‌بازی جدید، آویز جدید
‫به قول شماها، باحال نشده؟
‫- ماشینم خیلی نرم شده ‫- آره همینطوره. یواش برو
‫از اینکه گذاشتم بشینی پشت رول، ‫پشیمونم نکن. آروم آروم
‫بابابزرگ من حواسم به آینه‌ها هست، ‫می‌خوای یه‌کم بخواب
‫من چرا بخوابم، خودت بخواب. ‫اصلاً نخوابـیا
‫- بابایی ‫- ها؟
‫- دارم به عکسا نگاه می‌کنم ‫- خب؟
‫به‌نظرم هتل خفنیـه. دلتو می‌بره
‫دخترم، هدف اینه خانوادگی کنار هم باشیم. ‫مگه نه؟ ببین چه خوبه
‫دِوا هم انگار پیش‌بینی کرده بود. ‫پا شد اومد پسرم
‫راستش نمی‌خواستم بهتون بگم ولی ‫یه اتفاقی افتاده، ما واسه این اومدیم
‫- کادر ‫- بله
‫اون دوستی که در موردش بهت گفتم. صدقی ‫خبرو اون به ما داد
‫واسم افتخار بزرگیه
‫دمت گرم داداشم. دستت طلا صدقی
‫حداقل، ارزششو داشت؟
‫چی داداش؟
‫تو این چهره رو چند فروختی؟
‫چه فروختنی داداش؟
‫تو منو به کی فروختی، صدقی؟
‫یه اشتباهی شده، داداش کارد. ‫من کاری نکردم
‫آدمت اینو نمیگه صدقی. ‫کادر رو لو دادی
‫کدوم آدمم؟
‫مادر قهبه
‫چرا کشتیش، ها؟ ‫از کجا بفهمیم عکسـا رو به کی فروخته؟
‫عصبانی نشو. حکمت ‫عادت این بچه‌هاست
‫پسرم بیا اینجا
‫آه...
‫مافیا همینه
‫یا احمق میشه، یا کلاهبردار
‫واسه همین همیشه مخالفـشون بودم
‫مخالفِ این گهی که بهش میگن مافیا
‫یعنی چی؟ دزد اومده خونه؟
‫چه‌می‌دونم. لابد
‫ما بیرون بودیم. وقتی برگشتیم، در رو شکسته بودن
‫چیزی برنداشتن ولی ‫خونه رو از این رو به اون رو کردن
‫یه چیزی هم رو دیوار پذیرایی نوشتن
‫چی نوشتن؟
‫مست بودن فکر کنم، ‫چِت کرده بودن انگار
‫چی نوشته بودن پسرم؟ بگو
‫چرت و پرت بود
‫گفتم چی نوشته بودن؟
‫«نمیشه چوب لای چرخِ کادر کرد»
‫خدایا
‫شایدم بچه مچه بودن... ‫فاتوش هم خیلی اعصابش بهم ریخت
‫گفت من دیگه نمی‌تونم ‫بیش‌تر از این تو این خونه بمونم
‫یادته هی می‌گفتی، بیا دیدن بابابزرگت؟
‫ما هم راهی شدیم
‫آخ عزیزم، آخ دِوای من... ‫هی گفتی من باید استاد چتربازی بشم...
‫چی‌چی میشم... ‫انگار تو چتربازی ریده بودن واست
‫مامان جان، الان چه ربطی داره؟ ‫میگم چند نفر وارد خونه شدن
‫بابایی. من کارم تموم شد، می‌تونیم بریم
‫قبل از اینکه بریم، کارتو می‌کردی
‫بابا، اونقدر با عجله آوردی که، ‫می‌شاشیدم تو شلوارم؟
‫اوف، ارتن
ناين مووي مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم [ .::9Movie.Tv::. ]