ناین مووی تقدیم می کند .::9movie.org::.
ناین مووی، دانلود و تماشای آنلاین فیلم‌ها و سریال‌های نایاب با زیرنویس فارسی! .::9movie.org::.
‫باید اون عمل رو متوقف کنی،‬ ‫دکتر سرهات.‬
‫باید اون عمل رو متوقف کنی.‬
‫نمی‌شه.‬
‫لامصب، باید متوقفش کنی!‬
‫تو از ضیان مطمئنی؟‬
‫مطمئنم.‬
‫همونطوری که رفتی و تصمیم گرفتی‬ ‫عمل بشه...‬
‫.. الانم می‌ری و همونطوری‬ ‫اون عمل رو متوقف می‌کنی.‬
‫نه، همچین اتفاقی نمیفته.‬
‫مادرم مُرد.‬
‫پدرم مُرد.‬
‫گفتین مدرک نیست، گفتین دلیلی نداریم.‬
‫اون مریم خانم تو عمارت زندگی می‌کنه.‬ ‫همه‌تون شاهدین.‬
‫تک‌تکتون اینو می‌دونین.‬
‫حالا می‌گین مدرک نیست، دلیل نیست.‬
‫نمی‌ذارم ضیان کورداعلی رو...‬
‫.. پدربزرگ بچه‌ام رو بکُشین!‬
‫ملک، داری چی می‌گی آبجی؟‬
‫- همینو می‌گم!‬ ‫- داری چی می‌گی دختر؟‬
‫دارم از تو می‌سوزم!‬ ‫تو چی می‌گی؟‬
‫ببین، من...‬
‫- .. نمی‌ذارم اون قلب رو به اون پست‌فطرت بدن. ‫- شریک.
‫ببین، نمی‌ذارم اون قلب رو بهش بدن!‬ ‫خودم حسابشو می‌رسم!‬
‫- نمی‌شه، تو بیمارستان نمی‌شه!‬ ‫- ولم کن!‬
‫- نمی‌شه.‬ ‫- خودم حسابشو می‌رسم!‬
‫- ول کن!‬ ‫- نمی‌شه!‬
‫داداش!‬
‫ضیان کورداعلی کجا داره عمل می‌شه؟‬ ‫من پسرشم.‬
‫- ببین، یه لحظه گوش کن.‬ ‫- ببین ولم کن، دستمو ول کن.‬
‫- ببین جلوی اتاق عملیم.‬ ‫- کجاست لامصب؟ کجاست؟ بنال دیگه!‬
‫نکن، حرف گوش کن.‬
‫طبقه‌ی پایین،‬ ‫اتاق عمل شماره‌ی دو.‬
‫- شماره‌ی دو.‬ ‫- ببین یه لحظه صبر کن، وایسا.‬
‫- رفیق، اینطوری نمی‌شه.‬ ‫- ببین ولم کن، ببین!‬
‫بذار بره به درک،‬ ‫اون قلب رو ازش پس می‌گیرم، ولم کن!‬
‫پس می‌گیریم، پس می‌گیریم ولی الان نه.‬ ‫اونطوری نمی‌تونی بری تو اتاق عمل.‬
‫- ولم کن!‬ ‫- زخمات باز می‌شن!‬
‫- ولم کن، ولم کن!‬ ‫- نمی‌شه، ببین!‬
‫چرا ولش می‌کنی سرهات؟ یالا!‬
‫آهای ضیان،‬ ‫به آخر خط رسیدیم.‬
‫- داداش.‬ ‫- بکش کنار!‬
‫- نکن، یه لحظه وایسا.‬ ‫- شریک، بسه دیگه!‬
‫آقایون، تو بیمارستانیم،‬ ‫آروم باشین!‬
‫ول کن ببین، خواهر تو‬ ‫نامزد من بود.‬
‫- یه لحظه وایسا!‬ ‫- ولم کن، می‌رم حبسمو می‌کشم!‬
‫- ول کن!‬ ‫- باشه، می‌کشی.‬
‫الان وقتش نیست. شریک، تو بیمارستانیم،‬ ‫الان نه.‬
‫- باشه!‬ ‫- من دیگه طاقت ندارم!‬
‫باشه شریک، الان نه.‬
‫باشه، دکتر داره میاد. یه لحظه صبر کنین.‬
‫آروم.‬
‫- همراهان ضیان کورداعلی شمایین؟‬ ‫- بله، ما هستیم. کجاست، زنده‌ست؟‬
‫بله، عمل موفقیت‌آمیز بود.‬
‫کِی می‌تونیم ببینیمش؟‬
‫یه مدتی تو بخش مراقبت‌های ویژه‬ ‫تحت نظر می‌گیریمش.‬
‫باید ببینیم بدنش قلب رو‬ ‫پس می‌زنه یا نه...‬
‫.. وضعیت همودینامیک و‬ ‫عملکردهای قلبی رو بررسی می‌کنیم.‬
‫در ضمن، همونطور که می‌دونین سنِ بیمار هم بالاست.‬
‫برای بهبودی و‬ ‫پایدار شدن وضعیتش...‬
‫- .. یکم به زمان نیاز داریم. ‫- من اونقدر وقت ندارم.
‫- من کی می‌تونم ببینمش؟‬ ‫- باشه.‬
‫- ایشالا که زود خوب بشن.‬ ‫- ممنون، سلامت باشین.‬
‫- باشه، باشه، باشه.‬ ‫- دارین چیکار می‌کنین؟‬
‫جناب سروان، این همون آدمه.‬ ‫می‌خواد بریزه تو اتاق عمل، جلوشو بگیرین!‬
‫ببین، تو دوتا بچه‌ی‬ ‫دسته‌گل داری.‬
‫نذار خانواده‌ت بی‌سرپرست و بچه‌هات بی‌بابا‬ ‫بشن، ببین، اصلاً این کار رو نکن.‬
‫ببین، اصلاً.‬
‫انگار عادت کردی‬ ‫هی از این و اون شکایت کنی؟‬
‫چی شده؟‬ ‫پس برین اون تویی رو بگیرین.‬
‫اون تویی قاتل اون دختره است، برین اونو بگیرین.‬
‫- قاتل؟‬ ‫- بله.‬
‫- مدرکی هم دارین؟‬ ‫- نه بابا، همچین چیزی نیست.‬
‫در ضمن، بعد از اینکه عمل تموم شد‬ ‫می‌تونین بازجویی کنین.‬
‫اما اونم اجازه ندارین.‬ ‫جون مریضتون در خطره.‬
‫یه کاری بکنین، یه اقدامی بکنین.‬
‫این رو به عنوان یه شکایت در نظر بگیرین‬ ‫و پرونده تشکیل بدین.‬
‫ببینین، اگه منو از اینجا بیرون کنین...‬
‫.. ببینین، اگه از اینجا برم‬ ‫خیلی نامردم!‬
‫- از اینجا تکون نمی‌خورم!‬ ‫- ببینین، هنوز داره تهدید می‌کنه.‬
‫یه کاری بکنین، جلوشو بگیرین.‬
‫لطفاً جلوی اتاق عمل رو خلوت کنین.‬
‫وگرنه براتون پرونده‬ ‫درست می‌کنم.‬
‫لازم نیست، لازم نیست پرونده‬ ‫درست کنین.‬
‫ما خودمون داریم می‌ریم جناب سروان.‬ ‫شما به کارتون برسین، یالا.‬
‫ببین، کاسه‌ی داغ‌تر از آش شدی.‬
‫از تو انتظار نداشتم.‬ ‫واقعاً که متأسفم.‬
‫- یالا، راه بیفت.‬ ‫- ببین، چرا اون قلب رو دادی پسر؟‬
‫تو چرا قلب این دختر رو به این شغال‬ ‫دادی؟‬
‫- گفتم نکن، چرا کردی؟‬ ‫- بسه دیگه!‬
‫بیا با من. راه بیفت!‬ ‫بیا بیا با من، بیا! راه بیفت!‬
‫بیا، الان می‌فهمی چرا دادمش.‬
‫خان، عمل موفقیت‌آمیز بوده.‬ ‫اما انگار طول می‌کشه تا به هوش بیاد.‬
‫یه قهوه‌ی دبش برام درست کن غضو.‬
‫پسر، غضنفر خیلی اسم طولانی‌ایه پسر.‬
‫به خدا موقع گفتنش خسته می‌شم.‬ ‫غضو خوبه.‬
‫امر، امر شماست آقام.‬
‫گفتن که ییلدیریم تاشکسن مُرده.‬
‫اما خبر ندارن که افسانه برگشته.‬
‫البته به لطف ملک خانمتون.‬
‫بفرما، حلال‌زاده‌ست، تا حرفش شد زنگ زد.‬
‫ملک، منم برای بازرسی اومدم هتل.‬
‫این فسقلی بی‌عرضه...‬
‫.. گند زده به همه‌چی.‬
‫اما تو نگران نباش...‬
‫.. من در اسرع وقت همه‌چیز رو‬ ‫ردیف می‌کنم.‬
‫باشه حالا اونو ولش کن،‬ ‫ضیان خان از اتاق عمل اومده بیرون.‬
‫خوبه. خدا شفا بده.‬
‫آشیر می‌خواد ضیان خان رو بکُشه.‬ ‫به کمکت نیاز دارم.‬
‫آشیر می‌خواد ضیان خان رو بکُشه؟‬ ‫چرا؟‬
‫چون فکر می‌کنه اون هجران رو کُشته.‬
‫هجران، دختر یلدوران‌ها بوده.‬
‫آره، انگار همینطوره.‬
‫اون ماشینی که بهش زد رو...‬
‫.. من ردیف کردم.‬
‫- الو، صدامو می‌شنوی؟‬ ‫- راستش، صدات قطع شد ملک.‬
‫آخه مدرکی نیست که نشون بده‬ ‫ضیان خان همچین کاری کرده.‬
‫در ضمن، هر کسی که همچین کاری بکنه...‬
‫.. اول از همه من جلوش وایمیستم.‬
‫ولی مگه این کارا با حرف و سخن درست می‌شه عزیزم؟‬
‫البته، البته، البته.‬ ‫یعنی اصلاً خجالت نمی‌کشن...‬
‫.. که به یه مرد پیر و سالخورده تهمت می‌زنن.‬
‫مردک که اصلاً تو زندان بود.‬
‫چطوری می‌خواسته هجران رو بکُشه؟‬ ‫به نظرم اون این کار رو نکرده.‬
‫راستی، نگفت از کی شنیده؟‬
‫اونو نمی‌دونم، چیزی نگفت.‬
‫اما بدجور تو فکر کُشتن ضیانه.‬
‫همچین خبری نیست.‬
‫باشه؟‬
‫اون دوتا وروجک، نمی‌تونن هر کاری‬ ‫دلشون خواست اینجا بکنن.‬
‫خان خان‌ها منم.‬
‫حرف اول و آخر رو تو اورفا من می‌زنم.‬ ‫اصلاً نگران نباش.‬
‫پدرزنم تحت حمایت منه.‬
‫باشه ولی زود بیا. منتظرتم.‬
‫ان‌شاءالله که تو هجران رو نکُشته باشی‬ ‫ضیان خان.‬
‫ان‌شاءالله.‬
‫ولم کن! منو کجا می‌کشی؟ ولم کن!‬
‫بیا.‬
‫اسم این دختر امینه‌ست.‬ ‫امینه هشت سالشه.‬
‫تا حالا مدرسه نرفته. چون مریضه.‬
‫منتظر پیوند کبده.‬
‫به گفته‌ی دکترا‬ ‫اگه پیوند نشه...‬
‫.. روزای آخر عمرشه.‬
‫به لطف اجازه‌ای که من دادم...‬
‫.. کبد هجران شد زندگی دوباره‬ ‫برای امینه.‬
‫ببینین، من درکتون می‌کنم. هر دوتاتون رو.‬
‫مگه آسونه؟ نه.‬
‫اصلاً نیست.‬
‫اما حتی اگه الانم بود...‬
‫.. با اینکه می‌دونستم قاتل هجران، ضیانه...‬
‫.. با اینکه می‌دونستم قلب خواهرم‬ ‫داره می‌ره تو بدن یه قاتل...‬
‫.. بازم جلوی این پیوند رو نمی‌گرفتم.‬
‫.. نمی‌ذاشتم جلوی زندگی امینه‬ ‫و بقیه گرفته بشه.‬
‫آقام، خدا ازتون راضی باشه.‬
‫به خاطر عضوی که دادین‬ ‫بچه‌ام دیگه می‌تونه نفس بکشه.‬
‫این چه حرفیه؟ استغفرالله.‬
‫مادر من، استغفرالله.‬ ‫خدا از شما راضی باشه.‬
‫از این به بعد فقط خوب هوای امینه رو داشته باشیم کافیه.‬
‫- باشه، باشه.‬ ‫- استغفرالله.‬
‫ایوالله.‬
‫بی‌ادبی نکنین کثافتا،‬ ‫ولم کنین!‬
‫آخه کل بچگی من تو این عمارت گذشته!‬
‫بابام سنگ بنای این عمارت رو گذاشته!‬
‫دالیان، دالیان. خوش اومدی.‬
‫زن‌عمو، واقعاً از شما بعیده.‬
‫مگه شما صدا زدی و ما نیومدیم؟‬
‫می‌خواستیم صدات کنیم، اما...‬
‫.. گوشی رو خاموش کردی و رفتی دهات.‬
‫کی؟ چه تلفنی؟‬
‫تو ده گوشی آنتن نمی‌ده زن‌عمو.‬ ‫قربونت برم من.‬
‫وقت کاشته، منم رفتم با اهل ده‬ ‫در ارتباط باشم.‬
‫من چه مشکلی می‌تونم با عموم داشته باشم؟‬
‫بذار من بهت بگم چه مشکلی با عموت داری.‬
‫تو با عموت سر قدرت و صندلی مشکل داری.‬
‫دستت درد نکنه دالیان.‬
‫ولی کاش کار رو نیمه‌تموم نمی‌ذاشتی و...‬
‫.. کار ضیان رو تموم می‌کردی.‬
‫تو رو خدا آبجی سوده دیوونه...‬
‫.. دارم بهتون می‌گم من این کار رو نکردم،‬ ‫ای بابا!‬
‫اینو بندازیدش بیرون، بندازیدش تو انبار!‬ ‫جلوی چشمم نباشه، یالا!‬
‫وقتی آشیر بیاد، حساب این کار رو می‌رسه.‬
‫سوده‌ی دیوونه...‬
‫.. هم تو حیاط ضیان خان...‬
‫.. راحت بساطت رو پهن می‌کنی...‬
‫.. هم به کسی که قصد جونش رو کرده...‬
‫.. می‌گی دستت درد نکنه، آره؟‬
‫دقیقاً همین رو می‌گم مریم.‬
‫انگار تو داری واسه عشق ضیان می‌میری و زنده می‌شی!‬
‫بندازینش بیرون، از عمارت من بندازینش بیرون!‬
‫مادر، این مادر ملک خانمه. چطوری بندازیمش بیرون؟‬
‫خب مادر ملک خانم باشه که باشه، به من چه!‬
‫بندازینش بیرون، جلوی چشمم نباشه! بیا دیگه پسرم!‬
‫بیا اینجا، اینو از اینجا ببرین!‬
‫سیر نشدی از بیرون کردن بقیه.‬
‫باشه پس، این دفعه می‌رم.‬
‫به هر حال آشیر هم دیگه اینجاست. اون هوای ملک رو داره.‬
‫تازه، نمی‌دونم دقیقاً چرا ولی...‬
‫.. خونه هم داره صدام می‌زنه دیگه.‬
‫ولی مریم، تو هم اینو بدون که...‬
‫.. دارم می‌رم، می‌رم اما...‬
‫.. این یعنی...‬
‫.. خون پسرت پایمال می‌شه.‬
‫یالله، به سلامت. در رو باز کن، باز کن!‬
‫اجازه بده، ملک خانم می‌خواد رد بشه.‬
‫ملک خان.‬
‫باشه، تو یه مدت ادای خان‌ها رو دربیار.‬
‫داداشم اگه چیزی تو سرش باشه...‬
‫.. کلک بابای نامردت رو می‌کنه.‬
‫چی شد؟‬
‫نامزدت به جای تو...‬
‫.. به حرف زن سابقش گوش داد، واسه همین انقدر ریختی بهم؟‬
‫چی می‌گی ملک؟ بگو دیگه! بگو، تو دلت نمونه.‬
‫می‌گم که سرهات، به جای حرف تو...‬
‫.. به حرف مادر بچه‌ای که قراره به دنیا بیاد گوش داد.‬
‫چون قلب رو داد به ضیان خان انقدر عصبانی هستی؟‬
‫تو داری به من حسودی می‌کنی؟‬
‫ولی یه چیزی بهت بگم ییلدیز؟‬
‫اگه به این عادت کنی خیلی بهتره.‬
‫همونطور که سرهات ازت خواست ازم معذرت‌خواهی کنی...‬
‫.. همونطور که با یه حرف من...‬
‫.. قلب خواهرش رو داد به پدرزن سابقش.‬
‫از این به بعد هم همینطوری می‌شه.‬
‫یعنی اگه ما دوتا به هر شکلی روبه‌روی هم قرار بگیریم...‬
‫.. اونی که می‌بره و پیروز می‌شه منم. اینو بفهم.‬
‫بعد از اینکه بچه‌مون به دنیا بیاد، سرهات بهم نزدیک‌تر می‌شه.‬
‫می‌بینی، این تازه شروعشه.‬
‫بعد از زایمان، بین من و سرهات...‬
‫.. یه پیوندی ایجاد می‌شه که حتی تو هم نمی‌تونی از هم بپاشونیش.‬
‫حتی من؟‬
‫باعث افتخارمه، کلی ذوق کردم.‬
‫ولی به نظرم به اون طفل معصوم دل نبند.‬
‫الان ما داریم با سرهات ازدواج می‌کنیم.‬
‫ما هم بچه‌دار می‌شیم.‬
‫ببینیم کدوم یلدوران جانشین می‌شه. خواهیم دید.‬
‫یعنی تو...‬
‫.. واسه حامله شدن یکم دیر جنبیدی.‬
‫من دیگه اورفا رو یکم شناختم.‬
‫بچه‌ی من فرزند ارشده.‬
‫یعنی وقتی لازم باشه واسه یلدوران‌ها جانشین انتخاب کنن...‬
‫.. جانشین بچه‌ی من می‌شه.‬
‫به نظرم اینو همه‌جا جار نزن.‬
‫اگه قرار بود فرزند ارشد خان بشه...‬
‫.. عاکف یلدوران، خان می‌شد.‬
‫ولی سرهات، خان شد مگه نه؟‬
‫حرف تو...‬
‫.. در واقع روی سرهات نفوذ چندانی نداره.‬
‫سرهات اجازه داد اعضای بدن خواهرش رو اهدا کنن.‬
‫به کلی آدم و کلی بچه کمک کرد.‬
‫از این نمد واسه خودت کلاه نساز ملک، ول کن.‬
‫دیگه انقدر خودت رو کوچیک نکن، بسه.‬
با خرید اشتراک از ناین مووی ما را در ادامه‌ی ترجمه‌ی آثار نایاب یاری کنید. 9movie.org
‫شریک، این چه دردیه آخه لعنتی؟‬
‫خیلی دلم کبابه. واقعاً خیلی دلم کبابه.‬
‫منم همینطور شریک.‬
‫منم همینطور.‬
‫حتی یه روز هم نتونستم براش برادری کنم.‬
‫حداقل موقع مرگش آخرین خواسته‌اش رو برآورده کردم.‬
‫حتی موقع مرگ هم انتخاب کرد که به بقیه زندگی ببخشه.‬
‫هجران دختر فوق‌العاده‌ای بود، می‌دونی؟‬
‫دختره قلبش مثل طلا بود لعنتی.‬
‫چطوری قبل مرگت به فکر مفید بودن واسه بقیه بودی؟‬
‫اون شغال...‬
‫.. اون شغال چطوری دلش اومد با هجران این کار رو کنه شریک؟‬
‫چطوری تونست؟‬
‫منتظر می‌مونیم شریک.‬
‫منتظر می‌مونیم.‬
‫ببینیم اون قلب، ضیان رو قبول می‌کنه یا نه.‬
‫می‌میره؟ زنده می‌مونه؟ دیگه باید منتظر بمونیم.‬
‫ولی آخرین وظیفه‌مون در قبال هجران رو به بهترین شکل انجام می‌دیم.‬
‫به خاک می‌سپاریمش.‬
‫داداش، بیا بگیر.‬
‫بیا یه چیز گرم بخور، زود باش.‬
‫کی بهت گفت که ضیان هجران رو کُشته؟‬
‫داداشت.‬
‫- داداشم؟‬ ‫- داداشت.‬
‫گوشی هجران رو دادن به من.‬
‫باهام تماس گرفته بود، می‌دونستی؟‬
‫من داشتم برای این...‬
‫.. برای بیرون آوردن این شغال از بند تلاش می‌کردم.‬
‫داشتم با وکیلا حرف می‌زدم.‬
‫وقتی نتونسته بهم دسترسی پیدا کنه، برام یه فایل صوتی فرستاده.‬
‫فایل صوتی فرستاده؟ چی گفته؟‬
‫اون قضیه‌ی بین عاکف و ندا...‬
‫خبر داشتین، مگه نه؟‬
‫سرهات...‬
‫.. وقتی داداشش رو با همون اسلحه‌ای که بهت شلیک کرده بود پیدا کرد...‬
‫.. ما هم فهمیدیم.‬
‫- شریک.‬ ‫- جانم؟‬
‫باید یه چیز دیگه هم بهت بگم.‬
‫بگو. بگو گوش می‌دم، بگو.‬
‫من می‌دونم داداشم چرا بهت شلیک کرد.‬
‫چرا بهم شلیک کرد؟‬
‫ییلدیز.‬
‫وقتی تازه به هوش اومده بودم می‌خواستی اینو بهم بگی.‬
‫فرصت نشد، چون هجران تصادف کرد.‬
‫خودت به اندازه‌ی کافی دردسر داشتی شریک.‬
‫گفتم یه غم دیگه رو شونه‌هات نذارم.‬
‫می‌خواستم وقتی هجران حالش خوب شد بگم.‬
‫تو وقتی فایل رو گوش دادی به داداشم شک کردی؟‬
‫فکر کردم هجران رو اون کُشته.‬
‫مستقیم رفتم عمارت شما.‬
‫تا خواستم وارد بشم دیدم داره فرار می‌کنه.‬
‫افتادم دنبالش، تعقیبش کردم.‬
‫یه جا گیرش انداختم.‬
‫می‌خواستم همونجا بکشمش.‬
‫گفت که ضیان آدم‌کش‌ها رو برای هجران اجیر کرده.‬
‫اولش باور نکردم ولی حق با اون بود.‬
‫اگه حق با اون نبود، اینطوری قشقرق به پا نمی‌کردم.‬
‫داداشم؟‬
‫پرتش کردم از دره پایین.‬
‫چیزی پیدا کردین پسرم؟‬
‫تو ماشین اسلحه بود، چیز دیگه‌ای پیدا نکردیم.‬
‫بذار یه نگاهی بندازیم.‬
‫از همینجا افتاده.‬
‫آقا، قربونت بشم آقا.‬
‫من نمی‌خوام بمیرم!‬
‫آقا، من زندگی رو خیلی دوست دارم.‬
‫منم خان بودن رو خیلی دوست دارم.‬
‫هاچیک!‬
‫بلایی که سر هاچیک من آوردی تا فردا موند اما...‬
‫.. بی‌جواب نموند.‬
‫- پسرم، یه نگاهی به اطراف بندازین.‬ ‫- به روی چشم.‬
‫- چیزی پیدا کردین پسرم؟‬ ‫- آقا، منم همین الان رسیدم.‬
‫از همینجا افتاده.‬
‫پایین رو خوب بگردین، جسد رو که پیدا کردین بیارین عمارت.‬
‫اطاعت می‌شه آقا.‬
‫هسو، احمو!‬
‫حتی برادرت رو بغل نمی‌کنی داداش؟‬
‫لجبازی نکن پسر.‬
‫بیا.‬
‫اورفا، تو بزرگتری یا من، هان؟‬
‫گل سرسبد داداشش، بیا!‬
‫گل داداشش!‬
‫پسر، این تازه اول بازیه!‬
‫هنوز مونده تا اصل کاری رو ببینی!‬
‫از بچگی عاشق دروغ گفتن بود.‬
‫هر وقت گیر میفتاد دروغ می‌گفت.‬
‫دروغ رو یه هنر می‌دونست.‬
‫به نظرت وقتی به داداشم...‬
‫.. می‌گفت قاتل هجران، ضیان خانه، باز هم داشت دروغ می‌گفت؟‬
‫نمی‌دونم. هر چی باشه داداشم گفته دیگه.‬
‫اما در مورد یه چیز هیچ‌وقت دروغ نگفت.‬
‫علاقه‌ای که بهم داشت.‬
‫نپرس از کجا می‌دونی.‬
‫آدم خودش می‌فهمه دیگه.‬
‫سرهات...‬
‫.. ببین، داغت تازه‌ست. احترامت هم واجب.‬
‫اما عشق این نیست.‬
‫سرهات، عشق اینطوری نیست.‬
‫نقشه‌هایی که پشت سرت می‌کشید رو یادت رفته؟‬
‫مگه می‌شه آدم چشمش دنبال جایگاه برادرش باشه؟‬
‫این عشق نیست سرهات.‬
‫عشق اینطوری نیست، این...‬
‫.. این اگه چیزی باشه، فقط نفرته، نکن این کار رو.‬
‫هر دوشون داداشمن دیگه.‬
‫هم خیلی دوستم داشت...‬
‫.. هم تا سرحد مرگ ازم متنفر بود.‬
‫دلیل نفرتش هم همین انگشتره.‬
‫من رفتم و اون موندنی شد، ییلدیز.‬
‫اینجا پیش مامان و بابام...‬
‫.. پیش عشیره موند.‬
‫با لقب سیریش همینجا موندگار شد.‬
‫واسه همین سال‌ها فکر می‌کرد‬ ‫این انگشتر حقشه.‬
‫تا اینکه من اومدم و انگشتر رو دستم کردم...‬
‫.. از همون موقع ازم متنفر شد.‬
‫انگار حقشو خورده بودم.‬
‫داداشه دیگه. نفرت و عشق...‬
‫.. از همدیگه تغذیه می‌کنن.‬
‫احتمالاً واسه اینکه از یکی اینقدر‬ ‫متنفر باشی...‬
‫.. اول باید خیلی دوسش داشته باشی،‬ ‫نمی‌دونم.‬
‫خلاصه این دوتا با هم می‌جنگن.‬ ‫تو وجود آدم می‌جنگن.‬
‫تا وقتی که اون آدم رو از پا دربیارن.‬
‫اگه نفرت...‬
‫.. تو این جنگ پیروز بشه...‬
‫.. هر کاری که می‌گفتی عمراً انجام بدم رو‬ ‫به خوردت می‌ده.‬
‫باعث می‌شه پشت‌سرهم اشتباه کنی.‬ ‫تا آخرین نفست.‬
‫اما وقتی که...‬
‫.. وقتی که آدم به لبه‌ی مرگ‬ ‫نزدیک می‌شه...‬
‫.. اون‌موقع‌ست که اون عشقی که بهش زندگی می‌ده رو‬ ‫یادش میاد.‬
‫اون‌موقع دیگه کار از کار گذشته.‬
‫دقیقاً همینطوره. دقیقاً.‬
‫در واقع...‬
‫.. اگه یه ذره بهت نگاه می‌کرد و...‬
‫.. بهت افتخار می‌کرد...‬
‫.. یه ذره برادری می‌کرد...‬
‫.. اگه نمی‌ذاشت طمع جای عشقش رو بگیره...‬
‫.. همه چیز خیلی فرق می‌کرد.‬
‫ولی خب، اونجاست که پای پدر و مادر وسط میاد.‬
‫مادر، پدر.‬
‫- ییلدیز.‬ ‫- جانم؟‬
‫ما با بچه‌هامون این کار رو نکنیم.‬
‫کاری که با من و تو کردن رو‬ ‫ما با اونا نکنیم.‬
‫از هم جداشون نکنیم.‬
‫اصلاً به هم حسودی نکنن.‬
‫فقط به همدیگه افتخار کنن.‬
‫- می‌شه؟‬ ‫- می‌شه.‬
‫بفرمایین، قهوه‌تون.‬
‫قهوه‌ام رو هم بردارم.‬
‫این از اون راحت‌الحلقوم‌های گلیه که‬ ‫دوست دارم، نه؟‬
‫آره، همونه.‬
‫- خیلی عالیه.‬ ‫- نوش جان.‬
‫انگار از این راحت‌الحلقوم خوشتون اومده.‬
‫اگه بخواین یکم دیگه بیارم‬ ‫که دهنتون شیرین بشه.‬
‫باشه. دهنمون شیرین شه.‬ ‫یکی دیگه می‌خورم.‬
‫پس برم از آشپزخونه بیارم.‬
‫تکلیف این بدشانسی ما چی می‌شه؟‬
‫تا اومدیم بگیم رابطه‌ی ییلدیز و سرهات‬ ‫شکرآب شده...‬
‫.. این دفعه اون دختره که اسمش هجران بود مُرد.
‫با این وضع، ییلدیز رو نمی‌تونیم ببریم استانبول،‬ ‫حالا ببین کِی گفتم.‬
‫چند بار بگم‬ ‫این حرفا رو هر جایی نزن.‬
‫عزیزم، مگه چی می‌شه اگه اینا رو بگم؟‬
‫ببین، به‌زودی عمر خان‬ ‫همه‌ی نیروهای امنیتی رو...‬
‫.. می‌کشه دم در تا نوه‌اش رو پس بگیره.‬
‫- اون‌موقع همه همه‌چیز رو می‌فهمن.‬ ‫- ساکت شو دیگه کنعان، ساکت!‬
‫مادر، صدام کردی.‬
‫- بیا.‬ ‫- چای هم آوردم.‬
‫که مادر و دختری با خیال راحت حرف بزنیم.‬
‫کلید اون ماشین رو تو دادی به عاکف؟‬
‫خوب کاری کردی، آفرین.‬
‫عصبانی نشدی؟‬
‫همونقدر که شوهر توئه‬ ‫پسر منم هست.‬
‫درسته، دردسر داره ولی‬ ‫بچه‌ست دیگه.‬
‫بذار بره تو فزان واسه خودش پادشاهی کنه،‬ ‫دور از ما.‬
‫خدا ازت راضی باشه مادر.‬
‫خب، خبری هست؟‬
‫اون الان دیگه از مرز رد می‌شه.‬
‫منم می‌رم پیشش دیگه.‬
‫نباید کسی از این قضیه‌ی مرز‬ ‫بو ببره...‬
‫.. تا کسی دنبالش نیفته.‬ ‫اونم بتونه زندگی کنه.‬
‫دستت درد نکنه مادر.‬
‫خدا خیرت بده.‬
با خرید اشتراک از ناین مووی ما را در ادامه‌ی ترجمه‌ی آثار نایاب یاری کنید. 9movie.org
‫خانم من، بیا اول این شربت آبلیمو رو بخور.‬
‫می‌خوام یه چیزی بهت بگم.‬
‫خیره ان‌شاءالله؟‬
‫تو اول اینو... بیا اینو بخور.‬
‫باشه خوردم، بگو حالا.‬
‫الان می‌خوام یه چیزی بهت بگم ولی...‬
‫.. نمی‌دونم چطوری بگم.‬
‫آبجی گلزار، نریز تو خودت.‬
‫هر کی می‌ریزه تو خودش مریض می‌شه.‬ ‫رک و پوست‌کنده بگو!‬
‫آره؟ اینطوری می‌گی؟‬
‫راستش من به یوسف زنگ زدم.‬
‫می‌خواستم واسه ثوابش، برای هجران‬ ‫حلوا درست کنم.‬
‫بهش گفتم از بازار یکم وسیله بگیره.‬
‫همون‌موقع یوسف یه خبری بهم داد.‬
‫گلزار، تو رو خدا جون‌به‌لبم نکن!‬ ‫هر چی گفته رو بگو دیگه!‬
‫حالا که اینطوره، خب...‬
‫.. آقا عاکف...‬
‫.. همین که از در عمارت زد بیرون...‬
‫.. آشیر تعقیبش کرده.‬
‫تا لبه‌ی یه پرتگاه.‬
‫لبه‌ی پرتگاه گیرش انداخته.‬
‫از بالای پرتگاه پرتش کرده پایین.‬
‫اتفاقی افتاده؟ عاکف، عاکف!‬
‫نورگل، مادر! بگیر، بگیرش! دخترها بدویین، نورگل رو بگیرین!‬
‫چیزی شده؟ عاکف!‬
‫عاکف! اتفاقی افتاده؟‬
‫- آبجی، بلند شو! - چه خبره؟‬
‫- عاکف! ‫- چی می‌خواد بشه؟ یه روزِ جدید.
‫ماجراهای جدید، روزمرگی‌های عمارت. یه لحظه هم آروم نمی‌گیرن.‬
‫تو رو خدا بگو چیزی نشده!‬
‫عاکف، عاکف!
‫تو رو خدا بگو چیزی نشده، بگو اتفاقی نیفتاده!‬
‫یعنی پسرم مُرده؟‬
‫گلزار، یعنی پسرم قبل از من مُرده؟‬
‫- خدایا! ‫- خانم‌جان، نباید از رحمت خدا ناامید شد.
‫از دور و بر این زن برین کنار! برین کنار، برین کنار، برین کنار!‬
‫آبجی گلزار، تو رو خدا بگو چیزی نشده!‬
‫- یه گلابی، چیزی بیارین. ‫- گلاب بیار.
‫عاکف!
‫نورگل اینو بو کن، بو کن ببینم.‬
‫آشیر کورداعلی، آشیر کورداعلی از جون شوهرم چی می‌خواستی؟‬
‫عاکف!
‫فکر می‌کردم دیگه هیچی حس نمی‌کنم.‬
‫فکر می‌کردم دیگه دردم نمیاد.‬
‫با خودم می‌گفتم اون آدم بدیه، فاسده.‬
‫اما انگار اینطوری نیست گلزار.‬
‫ببین، انگار یه چاقو اینطوری...‬
‫.. اومد و صاف نشست تو سینه‌ام.‬
‫پسرم قبل از من مُرد.‬
‫گلزار، منو ببر، منو ببر به اتاقم گلزار.‬
‫باشه، باشه خانم جان.‬
‫نورگل، باشه.‬
‫تو رو خدا بگین نمُرده.‬
‫بگین نمُرده.‬
‫بگو نمُرده. بگو چیزی نشده. تو رو خدا.‬
‫وقت قرصت رسیده مادر، بفرما.‬
‫بذارش اونجا!‬
‫بذار!‬
‫مادر نه، مادر نه!‬
‫باید بگی خانم جان.‬
‫تو تو این عمارت ته تهش می‌تونی یه خدمتکار باشی.‬
‫به اون ضیان خان هم خیلی دلخوش نکن.‬
‫اصلاً معلوم نیست زنده می‌مونه یا می‌میره.‬
‫اون دختره‌ی ولگرد کاباره‌ای مُرد.‬
‫اگه الان داری خوشحالی می‌کنی، نکن.‬
‫اصلاً خیال‌بافی نکن.‬
‫من اون خیال‌هاتو به کابوس تبدیل می‌کنم!‬
‫آشیر...‬
‫.. پسرم، خوش اومدی. خیر باشه، چرا اونطوری نگاه می‌کنی؟‬
‫کل اورفا نفس راحت کشیدن.‬
‫تو هم حتماً خیالت راحت شده.‬
‫همه به مرادشون رسیدن.‬
‫هجران مُرد.‬
‫- بگو خدا رو شکر دیگه. ‫- آشیر!
‫محض رضای خدا بگو خدا رو شکر!‬
‫می‌دونی قلبشو به کی دادن؟‬
‫قلبشو دادن به اون ضیان شغال!‬
‫دیگه خبری از اون هجرانی نیست که...‬
‫.. بری سراغش و محل کارشو به هم بریزی و...‬
‫.. تهدیدش کنی، مادر!‬
‫ایول، واقعاً ایول دارین!‬
‫به خدا که دمتون گرم!‬
‫دست به دست هم دادین و دختره رو نابود کردین!‬
‫آخه چی از جون اون دختر می‌خواستین، چی می‌خواستین؟‬
‫بی‌خداها، چی از جونش می‌خواستین؟‬
‫اون دختر منو دوست داشت، می‌دونی؟‬
‫منم دوسش داشتم!‬
‫اون دختر داشت زندگی خودشو می‌کرد، ‫ولی واسه شما شد مایه‌ی ننگ!
‫فقط چون تو کاباره کار می‌کرد...‬
‫.. چون با شرف و ناموسش تو کاباره کار می‌کرد...‬
‫.. رفتین بهش گفتین بی‌ناموس!‬
‫آخه شما...‬
‫.. اگه اون کلمه‌ی ناموس به دهنتون میومد...‬
‫.. یه چیزی می‌گفتم که!‬
‫خدا شاهده، حالا می‌بینی.‬
‫به خدا و قرآن قسم که می‌بینی!‬
‫اون دختر وجدان آشیر بود!‬
‫ببین ولم کن! بهم دست نزن، ولم کن!‬
‫ببین اون دختر عشق آشیر بود، انسانیتش بود.‬
‫حالا می‌بینی مادر.‬
‫چشمت روشن، از این به بعد از من بترس.‬
‫اون آشیر قدیمی که خیلی دلتنگش بودین برگشت.‬
‫فقط یه آشیر کله‌خراب مونده، مادر.‬
‫ببین، دعا کن...‬
‫.. اون شوهرت بمیره.‬
‫دعا کن بمیره، قلب اون دختر بهش نسازه.‬
‫ببین، میارمش همینجا!‬
‫دستمو می‌کنم تو سینه‌اش و قلبشو می‌کشم بیرون!‬
‫جونشو می‌گیرم!‬
‫آشیر، بابات بلایی سر دختره آورده؟‬
‫می‌رم، زنی که دوستش دارم رو‬ ‫دفن می‌کنم.‬
‫بعدش اون شغال رو با دستای خودم‬ ‫خاک می‌کنم!‬
‫نوبتش می‌رسه.‬
‫پسرعمو، پسرعمو!
‫پسرعمو، تو رو خدا منو از اینجا بیار ‫بیرون! پسرعمو!
‫آشیر، دالیان...‬
‫.. مصطفی اینا، تو روستای گولالدی پیداش کردن.‬
‫منم گذاشتمش برای تو.‬
‫که وقتی اومدی خودت مجازاتش کنی.‬
‫آشیر، آشیر...‬
‫.. تو رو خدا منو از اینجا بیار بیرون. آشیر!‬
‫مرتیکه، آشیر!‬
‫آشیر، ببین ما پسرعمو هستیم.‬
‫تو رو خدا من بیماری ریوی دارم،‬ ‫منو از اینجا بیار بیرون!‬
‫من می‌دونم.‬
‫تو هم از عموم خوشت نمیاد،‬ ‫مگه نه؟‬
‫ما هم‌مسیر هستیم آشیر.‬
‫من هر کاری کردم‬ ‫به خاطر تو بود.‬
‫به پیر به پیغمبر راست می‌گم.‬
‫تو هم دیدی، مگه نه؟‬
‫تو هم دیدی، منو جانشین کرد.‬
‫بعدش برداشت صندلی رو‬ ‫داد به ملک.‬
‫تو رو خدا این حقه؟‬
‫اینا رو ول کن داداش...‬
‫.. اون جون بابام رو گرفت، جونش رو!‬
‫آشیر، منو از اینجا بیار بیرون! آشیر!‬
‫آشیر، اگه اون جون بابام رو گرفته...‬
‫.. تو جون منو نگیر آشیر، آشیر!‬
‫آشیر، آشیر وایسا! تو رو خدا وایسا!‬
‫می‌گم اون بابام رو کُشت، تو منو نکش!‬
‫آشیر قربونت برم آشیر، آشیر!‬
‫آشیر وایسا!‬
‫آشیر، آشیر!‬
‫اشهد ان لا اله الا الله!‬
‫آشیر، آشیر، آشیر!‬
‫حلالت باشه دالیان.‬
‫شیر مادر حلالت باشه پسرم.‬
‫اگه اون نمرود نمیره...‬
‫.. خودم می‌رم جونش رو‬ ‫می‌گیرم، نگران نباش.‬
‫پسرم،‬ ‫پسرم تو چی داری می‌گی؟‬
‫خون ضیان خان قراره پایمال بشه؟‬
‫باشه، ضیان خان هر کاری کرده که کرده.‬
‫ولی باید حساب این کار رو‬ ‫تسویه کنی.‬
‫وگرنه رسوا می‌شیم.‬
‫اون شغال جونم رو ازم گرفت، جونم رو.‬
‫هجرانم رو ازم گرفت.‬
‫من از این به بعد‬ ‫کسی که قصد جون اون نمرود رو داشته باشه...‬
‫.. دوستی عزیزتر از دالیان‬ ‫ندارم.‬
‫پاشو مرتیکه، پاشو! پاشو وایسا!‬
‫خدا ازت راضی باشه.‬ ‫خدا پشت و پناهت باشه.‬
‫- زن‌داداش، غذا چی درست کردین؟‬ ‫- توبه!‬
‫از گشنگی مُردیم بابا، ای بابا!‬
‫آشیر.‬
‫غم آخرت باشه.‬
‫برای خاکسپاری، کت‌وشلوار مشکیت رو‬ ‫آماده کنم؟‬
‫به تو هم تسلیت می‌گم.‬
‫عاکف، معشوقت رو کُشتم.‬
‫حالا نوبت توئه.‬
‫هجران مُرد، رحم و مروت هم تموم شد.‬
‫می‌فهمی خوشگلم؟‬
‫عاکف!
‫نه اون نه، یه دونه نارنجیه هست،‬ ‫اون زاییده.‬
‫چرا مادر؟ چرا؟‬
‫سرهات خان هر کاری دلش بخواد می‌کنه،‬ ‫چرا به من گیر می‌دین؟‬
‫چرا تو هر چیزی که من می‌خوام دخالت می‌کنین؟‬
‫عاکف.
‫کی جز نورگل تو رو دوست داره؟‬
‫تو هستی.‬
‫تو دوستم داری مادر.‬
‫حداقل...‬
‫.. حتی اگه دروغ باشه. مادر.‬
‫یه چیزی بگو.‬
‫این بی‌محبتی، آره همین بی‌محبتی...‬
‫.. آخرش کار دست همه‌مون می‌ده.‬
‫دست همه‌مون.‬
‫خانمم! حالتون خوبه؟ خانمم!‬
‫فکر می‌کرد دوستش ندارم.‬
‫آدم مگه می‌شه بچه‌اش رو دوست نداشته باشه؟‬
‫من نُه ماه اون رو تو شکمم تحمل کردم...‬
‫.. خودم بهش شیر دادم، خودم بزرگش کردم.‬
‫ولی خب، نمی‌تونم توضیح بدم.‬
‫ولی گلزار، ببین دوست داشتن یه چیزه...‬
‫.. اینکه ببینی کسی که دوستش داری تبدیل به‬ ‫یه چیز دیگه شده، یه چیز دیگه.‬
‫درسته، درسته خانمم،‬ ‫عاکف شما...‬
‫.. دیگه اون نوزاد معصومی‬ ‫نیست که بغلش می‌کردی و می‌بوسیدی.‬
‫دقیقاً همینه.‬
‫انگار آدم وقتی بچه‌اش می‌میره...‬
‫.. تو قلبش فقط‬ ‫همون دوران نوزادیش باقی می‌مونه.‬
‫من دیگه همیشه عذاب می‌کشم،‬ ‫دیگه بی‌خیال می‌شم.‬
‫نورگل چطوره؟‬
‫دختره همش داره ناله می‌کنه و اسم عاکف رو صدا می‌زنه.‬ ‫آیتن خانم پیششه.‬
‫- واسه خانم آب آوردم.‬ ‫- ول کن الان، وقت آبه؟ ببرش.‬
با خرید اشتراک از ناین مووی ما را در ادامه‌ی ترجمه‌ی آثار نایاب یاری کنید. 9movie.org
‫چیزی که می‌خواستی شد.‬
‫آشیر برادرت رو کُشت، خان.‬
‫من واسه زنده موندن برادرم خیلی تلاش کردم اما...‬
‫.. برادرم تلاش نکرد.‬
‫- داداش کادی.‬ ‫- بگو پسرم.‬
‫اون آدمی که تو اتاق حبسش کرده بودم...‬
‫.. چطوری دست‌وپاشو تکون داد و‬ ‫راحت از این عمارت رفت بیرون؟‬
‫هیچ کاری نتونستین بکنین؟‬
‫شما اینطوری می‌خواین از جون و ناموس ما محافظت کنین؟‬
‫از این به بعد تو این عمارت هیچ‌کس نباید از حرف من سرپیچی کنه.‬
‫- تسلیت می‌گم دخترم.‬ ‫- سلامت باشی.‬
‫- داداش کادی.‬ ‫- بفرما خان.‬
‫واسه هجران یه مراسم تشییع جنازه‌ی‬ ‫درخور ترتیب بدین.‬
‫جنازه‌اش رو هم تو قبرستون خانوادگی،‬ ‫تو اون جای خالی کنار بابام دفن کنین.‬
‫وقتی جنازه‌ی داداشم رو پیدا کردین...‬
‫.. تو قبرستون خانوادگی واسه اونم‬ ‫یه جای مناسب پیدا می‌کنین.‬
‫رو چشمم خان، حقشه.‬ ‫خودم شخصاً پیگیری می‌کنم.‬
‫یه لحظه، یه لحظه.‬
‫من نفهمیدم.‬
‫هجران قراره کنار بابات دفن بشه؟‬
‫دوتا خواهر و برادر...‬
‫.. تو یه روز. نکن این کار رو.‬
‫سرهات، به تو هم تسلیت می‌گم.‬ ‫هم واسه هجران، هم واسه عاکف.‬
‫- غربت، یالا برو آشپزخونه.‬ ‫- من یه زنگ به داداشم بزنم.‬
‫- اون الان دیگه نابود شده.‬ ‫- دخترم راه بیفت. ولش کن.‬
‫تو بحث رو تموم کردی ولی این بحث واسه من تموم نشده سرهات خان.‬
‫تو جنازه‌ی برادر تنی خودت رو‬ ‫کنار بابات دفن نمی‌کنی و...‬
‫.. می‌خوای جنازه‌ی اون دختر آرایشگر رو دفن کنی؟‬
‫دقیقاً همین کار رو می‌کنم مامان.‬
‫دقیقاً همین کار رو می‌کنم.‬
‫در هر صورت بابا و داداشم چشم دیدن همدیگه رو نداشتن.‬
‫اگه الان زنده‌شون کنیم و از هردوشون بپرسیم...‬
‫.. هردوشون می‌خواستن همینطوری بشه.‬ ‫دقیقاً همین کار رو می‌کنم.‬
‫جنازه‌ی یه دختر معلوم‌الحال رو...‬
‫.. نمی‌ذارم تو قبرستون خانوادگی‌مون دفن کنن.‬
‫ببین، اون دختر بچه‌ی نامشروع باباته.‬
‫- من اجازه نمی‌دم.‬ ‫- هجران!‬
‫اسم اون دختر هجرانه.‬
‫هزار بار گفتم. تا وقتی یادتون بدم‬ ‫هزار بار دیگه هم می‌گم.‬
‫اسم اون دختر هجرانه.‬
‫و هجران...‬
‫.. کنار باباییه که به‌خاطر تو،‬ ‫وقتی زنده بود نتونست بهش برسه.‬
‫بذار برای همیشه به آرامش برسه.‬
‫دیگه چی؟!‬
‫یه طرف بابات اون دختر نامشروع بخوابه و‬ ‫طرف دیگه‌اش من؟‬
‫واسه اینکه هجران به آرامش برسه،‬ ‫من باید تا ابد ناآرام باشم؟‬
‫مامان، تو بعد از اون کارهایی که با اون دختر کردی...‬
‫.. واقعاً فکر می‌کنی رنگ آرامش رو می‌بینی؟‬
‫وقتی هجران زنده بود حقش رو خوردی.‬
‫حداقل بذار موقع مرگ حقش رو بهش بدیم، نکن.‬
‫- نکن.‬ ‫- بابات...‬
‫- .. یه طرفش تو می‌خوابی... ‫- نکن.
‫- .. اون طرفش هم من می‌خوابم.‬ ‫- من جای قبر خودمو دادم به هجران، تمام.‬
‫تموم شد!‬
‫اگه یه ذره دیگه اعتراض کنی...‬
‫.. جنازه‌ی مامانش، مروت خانم رو پیدا می‌کنم...‬
‫.. میارمش و تو قبرستون خانوادگی خودمون دفنش می‌کنم.‬
‫مگه نه اینکه بابا و مروت خانم‬ ‫وقتی زنده بودن عاشق هم بودن؟‬
‫پس چرا بعد مرگ از هم جدا باشن، مگه نه مامان؟‬
‫مجبورم نکن این کار رو بکنم.‬
‫مجبورم نکن.‬
‫- تو خیلی عوض شدی.‬ ‫- من عوض شدم، آره؟‬
‫- تو خیلی عوض شدی.‬ ‫- من عوض شدم.‬
‫- به همون اندازه‌ای که به فکر اون دختری...‬
‫.. به فکر برادر تنی خودت نبودی.‬
‫بردیش و تحویل آشیر دادیش تا بکُشتش.‬
‫آشیر به‌خاطر تو داداشت رو کُشت.‬
‫به‌خاطر من؟‬
‫داداشم به‌خاطر من مُرد مامان؟‬
‫به‌خاطر من مُرد.‬
‫مگه نه مامان؟ به‌خاطر من.‬ ‫به این نگاه کن.‬
‫به‌خاطر من مُرد، آره؟‬ ‫به این عکس نگاه کن.‬
‫داداشم به‌خاطر من مُرد؟‬
‫یه بچه وقتی محبت نبینه،‬ ‫واسه جلب توجه هر کاری می‌کنه.‬
‫داد می‌زنه، فریاد می‌کشه، همه‌چی رو می‌شکنه.‬ ‫هر کاری می‌کنه.‬
‫تو سال‌ها حتی یه بار هم به داداشم محبت نکردی.‬ ‫دوستش داشتی؟‬
‫دوستش داشتی؟ تو داداشم رو دوست داشتی؟‬
‫حتی یه بار هم بغلش نکردی، بغلش کردی مامان؟‬
‫این بچه سال‌ها ازت محبت گدایی کرد.‬
‫سال‌ها منتظر بود یه بار تو چشماش نگاه کنی و...‬
‫.. بهش بگی دوستت دارم؛‬ ‫ازت التماس محبت می‌کرد.‬
‫یه بار این بچه رو دوست داشتی؟‬
‫التماس نکرد؟‬
‫دوستش نداشتی. چرا؟‬
‫چون قوی نبود، مگه نه؟‬
‫چون بابام حتی اون رو به عنوان جانشینش‬ ‫انتخاب نکرده بود، آره؟‬
‫چون تو...‬
‫.. فقط طرف کسی هستی که‬ ‫قوی و موفقه.‬
‫تو الان ادعا می‌کنی که‬ ‫منو دوست داری...‬
‫.. اگه یه روزی برسه که‬ ‫من این قدرتم رو از دست بدم...‬
‫.. اگه یه روزی بیاد که‬ ‫هر چی دارم رو از دست بدم...‬
‫.. اون روز هم منو دوست داری؟‬ ‫باور کن اصلاً اینو نمی‌دونم.‬
‫تو هر اشتباهی که داداشم کرد...‬
‫.. تو و بابام هم سهم داشتین، چون...‬
‫.. پدر و مادر بی‌عاطفه،‬ ‫بچه رو به سمت اشتباه کردن هُل می‌دن.‬
‫واسه همینه که به راه‌های کج کشیده می‌شه.‬
‫اونا تحت تأثیر چیزایی که اینور و اونور می‌بینن‬ ‫یا اتفاقات اطرافشون...‬
‫.. یا چیزایی که اینجا و اونجا‬ ‫تماشا می‌کنن، قرار نمی‌گیرن.‬
‫بابام سال‌ها از داداشم خجالت نکشید؟‬
‫خجالت نکشید؟‬
‫فقط چون دستاش عرق می‌کرد.‬
‫آدم این کار رو می‌کنه؟‬
‫به خاطر اینکه دستاش عرق می‌کرد، داداشمو طرد نکرد؟‬
‫یه بار ازش پرسید پسرم چرا اینطوری می‌شی؟‬
‫جلوی همه، بارها و بارها‬ ‫داداش منو سکه‌ی یه پول نکرد؟‬
‫حالا تو بلند شدی به من می‌گی...‬
‫.. اگه داداشم اشتباهی کرده باشه‬ ‫که خب کرده...‬
‫.. و اگه به خاطر همین کُشته شده...‬
‫.. بزرگترین سهم تو این اتفاق،‬ ‫مال تو و بابامه.‬
‫نه هیچ‌کس دیگه.‬
‫بذار یه زنگ بزنم، نمی‌فهمم‬ ‫چرا جواب نمی‌ده.‬
‫بذار دوباره بهشون زنگ بزنم.‬
‫- به اون قاتل زنگ نمی‌زنی.‬ ‫- داری چیکار می‌کنی نورگل؟‬
‫اسم آشیر کورداعلی نباید‬ ‫تو این عمارت بیاد.‬
‫ببین، داغداری، درکت می‌کنم...‬
‫- .. ولی پا روی دُم من نذار، اون گوشی رو بده من. ‫- ول کن، ول کن! برو اونور!
‫- دستمو ول کن!‬ ‫- زنگ نمی‌زنی!‬
‫- بدش به من! خواهش می‌کنم بدش!‬ ‫- تو هم برو اونور دیگه!‬
‫- ول کن!‬ ‫- نورگل!‬
‫- بسه دیگه!‬ ‫- جلوی در اتاق من این کار رو نمی‌کنی!‬
‫- ببین، حماقت نکن!‬ ‫- اون قاتل شوهرمه!‬
‫لااقل جلوی من این کار رو نکن!‬ ‫شوهرمو کشت، اون قاتله! نمی‌ذارم زنگ بزنی!‬
‫نذار کارایی که شوهرت کرده رو‬ ‫برات ردیف کنم نورگل!‬
‫بسه!‬
‫زن‌داداش، تمومش کن.‬
‫- آروم باش.‬ ‫- آروم باشم؟‬
‫سرهات، شوهرم مُرد، شوهرم!‬
‫مگه برادر تو نمُرد؟‬ ‫مگه بچه‌ی تو نمُرد؟‬
‫چرا هیچ کاری نمی‌کنین؟‬ ‫چرا دست روی دست گذاشتین؟‬
‫خون شوهرم باید پایمال بشه؟‬
‫این دختره می‌خواد همینطوری مثل اینکه هیچ اتفاقی نیفتاده‬ ‫به حرف زدن با داداشش ادامه بده؟‬
‫چرا هیچ‌کس کاری نمی‌کنه؟‬ ‫خون و خون‌ریزی راه میفته سرهات!‬
‫نباید بذاری خون شوهرم‬ ‫پایمال بشه سرهات!‬
‫- نورگل.‬ ‫- آبجی.‬
‫- چرا هیچ‌کس کاری نمی‌کنه؟‬ ‫- بیا بریم نورگل.‬
‫- یوسف اومد! یوسف!‬ ‫- خان‌.‬
‫پسرم رو آوردی؟‬
‫پایین پرتگاه همه جا رو گشتیم‬ ‫اما جنازه‌اش رو پیدا نکردیم.‬
‫رد خون به سمت اون غار می‌ره.‬
‫یعنی یا یکی نجاتش داده‬ ‫یا خودش بلند شده رفته.‬
‫جون سالم به در برده! اون شیطون نجات پیدا کرده!‬
‫یه راهی پیدا کرده و‬ ‫نجات پیدا کرده، مگه نه مادر؟‬
‫چشمت روشن. چشمت روشن.‬
‫کادی! کادی همین الان‬ ‫همه‌ی آدم‌ها رو جمع کن.‬
‫برین بگردین، پسرم رو پیدا کنین‬ ‫و برام بیاریدش، تو رو خدا.‬
‫- چشم خانم جان.‬ ‫- تو منطقه به اندازه‌ی کافی آدم هست مادر.‬
‫به دستور خان‌ همه‌شون دارن می‌گردن.‬ ‫تو نگران نباش.‬
‫باشه. باشه. باشه دخترم.‬
‫- نجات پیدا کرده.‬ ‫- آره، نجات پیدا کرده.‬
‫- اون از پسش براومده.‬ ‫- حتماً همینطوره. ای وای مادرم، مادرم!‬
‫خان‌ داداش، تو خوبی؟‬
‫گفتی اونایی که به هجران زدن رو‬ ‫کُشتن، آره؟‬
‫- بله خان‌.‬ ‫- هر کی کُشتتشون رو برام پیدا کن.‬
‫باید بفهمیم کی داره به ‫ضیان خان کمک می‌کنه.
‫- امر، امر شماست خان‌. هر چی شما بگین.‬ ‫- زود باش.‬
‫آخ عاکف، آخ!‬
‫یه راهی برای زنده موندن پیدا کن.‬ ‫قربونت برم، تو رو خدا.‬
‫خدایا تو رو خدا. خودت یه چیزی بگو.‬
‫توبه یا ربی. خیر باشه؟‬
‫بگو سوده.‬
‫سلطان، برای تو یه خبر خوب...‬
‫.. و برای اورفا یه خبر بد دارم.‬
‫اصلاً حال ندارم. تو رو خدا‬ ‫چرند نگو. هر چی می‌خوای بگی زودتر بگو.‬
‫عاکف زنده‌ست.
‫عاکف زنده‌ست؟
‫آره. چوپان‌ها پیداش کردن.‬
‫داشتن می‌بردندش بیمارستان،‬ ‫من جلوشون رو گرفتم.‬
‫آوردمش خونه که آشیر نیاد کاری که‬ ‫نیمه‌تموم گذاشته رو تموم کنه.‬
‫این کارا رو هم‬ ‫نه به خاطر دلسوزی برای عاکف...‬
‫.. بلکه واسه این کردم که دست آشیر به خون آلوده نشه،‬ ‫اون حسابش جداست.‬
‫زخم‌های پسرت عمیقه...‬
‫.. ولی هنوز جون داره، جون می‌گیره.‬ ‫نگران نباش.‬
‫تو فعلاً یه دکتر بردار و‬ ‫سریع بیا اینجا. باشه؟‬
‫قربونت برم! باشه. ببین سوده،‬ ‫قربونت برم به کسی چیزی نگو.‬
‫من همین الان با دکتر میام،‬ ‫باشه؟‬
‫ببین، به کسی زنگ نزن.‬ ‫به هیچ‌کس چیزی نگو. دارم میام.‬
‫باشه. یالا.‬
‫خدایا شکرت.‬ ‫خدایا خیلی شکرت. خدایا شکرت.‬
‫خب، وضعش چطوره؟‬
‫پانسمان‌هاشو عوض کردم.‬
‫- تو زخم‌های بازش عفونتی دیده نمی‌شه.‬ ‫- خوبه.‬
‫اما در مورد شکستگی‌ها‬ ‫چیزی نمی‌تونم بگم.‬
‫بدون عکس‌برداری نظر دادن درست نیست.‬
‫تو یه همچین جایی، تا جایی که‬ ‫ممکنه حالش خوبه.‬
‫باید ببریمش بیمارستان.‬
‫امان از دستت دکتر، تازه‬ ‫از مرگ برگشتم.‬
‫اگه آشیر منو بگیره، به ولله‬ ‫برمی‌گردونم همونجایی که ازش اومدم.‬
‫تو مداواش کن.‬ ‫هر کاری لازمه براش انجام بده.‬
‫این کره‌خر هفت‌تا جون داره.‬
‫هفت‌تا، یعنی هفت‌تاش مونده.‬
‫یه بار هم تیر خورده بود.‬
‫مامان!‬
‫ای وای! ملک اومد!‬
‫هی می‌گفت برگرد عمارت،‬ ‫چند بار هم زنگ زد ولی...‬
‫.. دیگه لابد طاقت نیاورده و خودش پاشده اومده.‬
‫مامان!‬
‫مامان! مامان!‬
‫مامان!‬
‫مادرت خونه نیست دخترم.‬
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟‬
‫اومده بودم با مادرت حرف بزنم ولی خب‬ ‫اون لابد رفته سبزی کوهی چیزی جمع کنه.‬
‫خوب شد دیدمت،‬ ‫اتفاقاً باهات حرف داشتم.‬
‫چی می‌خوای بهم بگی؟‬
‫این قضیه‌ی نامزدی با ییلدیریم چیه؟‬
‫این چه مسخره‌بازیه؟‬ ‫دخترم، تو این همه وقت تو اورفایی.‬
‫هیچی از رسم و رسوم ما‬ ‫یاد نگرفتی؟‬
‫بچه‌ی یه خان رو زیر سایه‌ی یه خان دیگه‬ ‫به دنیا آوردن یعنی چی؟‬
‫فهمیدم. می‌گی انگشتر رو از دستت دربیار...‬
‫.. و با بچه‌ی تو شکمت‬ ‫برگرد به عمارت.‬
‫- زحمت می‌کشی.‬ ‫- بهتره عادت کنی.‬
‫به چی باید عادت کنم؟‬
‫هر چی سرتون اومد،‬ ‫به خاطر ییلدیز بود.‬
‫سرهات به خاطر ییلدیز‬ ‫مقام خانی اورفا رو از دست داد.‬
‫این تازه اولشه.‬ ‫هنوز خیلی چیزا قراره سرتون بیاد.‬
‫تا وقتی ییلدیز تو اون عمارته، نه من...‬
‫.. نه نوه‌ی تو شکمم‬ ‫پامون رو تو اون عمارت نمی‌ذاریم.‬
‫- این چه صداییه؟‬ ‫- گربه‌ست دیگه، چی می‌خواد باشه؟‬
‫شما چی رو دارین از من مخفی می‌کنین؟‬
‫دخترم، تو رو خدا ما با مادرت‬ ‫چی داریم که ازت مخفی کنیم؟‬
‫خونه‌ی مادرت رو نمی‌بینی؟‬
‫نه دری داره نه پنجره‌ای.‬ ‫باد زده، خدا می‌دونه چی رو انداخته.‬
‫سلطان خانم، اینجا‬ ‫خونه‌ی مادر منه.‬
‫جانم ییلدیریم؟‬
‫ملک. می‌خوام مژده بدم،‬ ‫گوشیت رو جواب نمی‌دی.‬
‫چه مژده‌ای؟‬ ‫نکنه ضبان خان به هوش اومده؟‬
‫به هوش اومد، به هوش اومد. ماشالله مثل شیر قبراقه.‬
‫حتی به زودی می‌تونه بدو بدو هم بکنه.‬
‫دکتر گفت می‌تونین ببینینش.‬ ‫ولی تا چند وقت دیگه اینجا شلوغ می‌شه.‬
‫- بهتره بیای.‬ ‫- باشه، همین الان میام.‬
‫خوبه، من یکم دیگه منتظر مادرت می‌مونم.‬
با خرید اشتراک از ناین مووی ما را در ادامه‌ی ترجمه‌ی آثار نایاب یاری کنید. 9movie.org
‫بیا.‬
‫برات املت با مربا درست کردم.‬
‫ببین، چند روزه هیچی نخوردی.‬
‫حالا حداقل یکم از اینا‬ ‫بخور که از پا نیفتی.‬
‫دستت درد نکنه، خیلی خوب شده ولی‬ ‫زیاد اشتها ندارم.‬
‫می‌دونم چرا اشتها نداری.‬ ‫داری خودت رو سرزنش می‌کنی.‬
‫نتونستی برای هجران برادری کنی...‬
‫.. داری خودت رو مقصر می‌دونی که نذاشتی‬ ‫زندگی خوبی داشته باشه، اما...‬
‫.. سرهات، تو که نمی‌دونستی.‬ ‫کسی حقیقت رو بهت نگفت.‬
‫کسی بهت نگفت که ببین‬ ‫این هجران خواهرته.‬
‫هیچی نمی‌دونستی، چیکار می‌تونستی بکنی؟‬
‫نکن این کار رو.‬
‫تو هیچ‌چیزی رو از من مخفی نکن، باشه؟‬
‫- ببینیم چی می‌شه.‬ ‫- چطوری ببینیم چی می‌شه؟‬
‫- تو قرارداد ازدواج می‌نویسم.‬ ‫- بند قرارداد.‬
‫نکن. نکن،‬ ‫با خودت این کار رو نکن.‬
‫من تو رو می‌شناسم، اگه می‌دونستی‬ ‫هجران خواهرته...‬
‫.. چه کارا که براش نمی‌کردی.‬ ‫مراقبش بودی، هواشو داشتی.‬
‫نمی‌ذاشتی از چیزی محروم بمونه.‬ ‫من قلبت رو می‌شناسم، نکن.‬
‫نتونستم ازش محافظت کنم.‬
‫ییلدیز خیلی عذاب کشیده.‬
‫اینجا هم عذاب کشید.‬
‫وقتی هم که نتونستم اونطور که باید ازش محافظت کنم...‬
‫- .. خیلی برام سنگینه. ‫- می‌دونم.
‫می‌دونم بهت فشار میاد‬ ‫ولی تو به خودت سخت نگیر.‬
‫در ضمن، اگه خودت بخوای می‌تونی‬ ‫روح هجران رو برای همیشه زنده نگه داری.‬
‫چطوری؟‬
‫ببین، این...‬
‫.. برات تعریف کرده بودم که وقتی کوچیک بودم...‬
‫.. کارگر ضیان خان بودم.‬
‫اون کلی زمین و مزرعه داره.‬
‫یه روز دوباره منو برده بود‬ ‫اونجا تا کارگری کنم.‬
‫انگار که اصلاً تراکتور نداره...‬
‫.. اون فرغون‌ها رو با اون قد و قواره‌ی کوچیکم‬ ‫می‌داد دست من.‬
‫می‌گفت اون پنبه‌ها رو جمع کن،‬ ‫بار فرغون کن...‬
‫.. یالا ییلدیز، برگردونش به همون روستا.‬
‫یه روز که داشتم می‌رفتم...‬
‫دیدم تو راه یه سری پسر‌بچه‌ی کوچیک...‬
‫.. قدم‌زنان دارن می‌رن مدرسه.‬
‫کوله پشتی‌هاشون هم روی دوششون بود.‬
‫به همه‌شون نگاه کردم...‬
‫.. دیدم حتی یه دونه دختر هم بینشون نیست.‬
‫همه‌شون پسر بودن.‬
‫بعد به یکی‌شون برخوردم، ازش پرسیدم، گفتم...‬
‫.. ببین دوستات دارن می‌رن مدرسه.‬ ‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟‬
‫آبجی، چرا همیشه پسرا می‌رن مدرسه ولی دخترا نمی‌رن؟‬
‫گفت آخه تو روستای ما که مدرسه نیست.‬
‫مدرسه دوره. به پسرا اعتماد می‌کنن اما...‬
‫.. چون دخترا نمی‌تونن پیاده برن و بیان، نمی‌فرستنشون.‬
‫منم تا اینو شنیدم، معلومه که رفتم پیش ضیان خان.‬
‫گفتم روستا مال توئه، زشته.‬
‫یه مدرسه‌ی خوب اینجا بساز تا این دخترا هم بتونن برن درس بخونن.‬
‫تا دیگه بهانه‌ای نداشته باشن.‬
‫اون پدر و مادرهایی که دل‌شون نمی‌خواد بچه‌شون درس بخونه...‬
‫.. ببین چه بهانه‌ای پیدا کردن.‬
‫خلاصه من اینو به ضیان خان گفتم...‬
‫.. تا گفتم، یا خدا! دوباره قیامتی به پا شد.‬
‫دوباره منو تو طویله زندانی کرد.‬
‫نه غذایی، نه آبی.‬
‫شکنجه‌ها رو که دیگه نگو.‬
‫بگذریم، منظورم اینه که...‬
‫.. بریم یکی از اون روستاها، یه روستایی ‫که مدرسه نداره رو پیدا کنیم.
‫بریم یه مدرسه‌ی خیلی خوب بسازیم.‬
‫تا اون دخترا هم دیگه بهانه‌ای نداشته باشن و پدر و مادراشون نتونن چیزی بگن.‬
‫اسمش رو هم می‌ذاریم دبستان هجران یلدوران.‬
‫اون وقت روح هجران زنده نمی‌شه؟‬
‫خوب نمی‌شه؟‬
‫تازه شاید چهار سال دیگه یه معلمِ خیلی خوب هم نصیب‌شون بشه.‬
‫- ببینیم چی می‌شه، قسمت.‬ ‫- می‌شه، حتماً می‌شه.‬
‫یالا، تا سرد نشده بخور. بدو.‬
‫بیا بسازیمش.‬
‫- بسازیم.‬ ‫- معلومه که می‌سازیم.‬
‫بفرما. نوش جونت.‬
‫- تخم‌مرغ با فلفلِ ایزوت.‬ ‫- آره.‬
‫خیلی عالی شده.‬
‫- ییلدیز.‬ ‫- جانم؟‬
‫خوبه که هستی.‬
‫تو هم خوبه که هستی.‬
‫بیا.‬
‫خان.
‫ضیان خان به هوش اومده.‬
‫پس بریم حساب این همه بدی که کرده رو ازش پس بگیریم.‬
‫هم برای تو...‬
‫.. هم برای هجران.‬
‫«زدم به جاده‌ای که تنگه و نمی‌شه ازش رد شد»‬
‫«صدای تو سرم هیچ‌وقت قطع نمی‌شه»‬
‫«دیدم اشکم بند نمیاد»‬
‫«جاده‌ها به حالم گریه کردن»‬
‫«دیدم اشکم بند نمیاد»‬
‫«کوه‌ها به حالم گریه کردن»‬
‫چشم‌قشنگ من.‬
‫می‌دونی چقدر دلتنگت شدم؟‬
‫خیلی دلم برات تنگ شده.‬
‫واقعاً خیلی دلتنگتم.‬
‫دیروز رفتم مغازه‌ات.‬
‫دم در یه جعبه گذاشته بودن.‬
‫ببین.‬
‫برش داشتم و آوردمش خونه.‬
‫بغلش کردم و خوابیدم.‬
‫با تو خوابیدم.‬
‫می‌دونی؟ من همیشه تو رو تو این لباس عروس سفید تصور می‌کردم.‬
‫روزی که قرار بود با هم ازدواج کنیم...‬
‫.. تنت کفن سفید کردن.‬
‫«این زخمو با گذشت زمان مداوا کن»‬
‫«کوه‌ها به حالم گریه کردن»‬
‫- بگو.‬ ‫- شریک، ضیان خان به هوش اومده.‬
‫منم الان دارم می‌رم بیمارستان.‬
‫میام.‬
‫«بذار اشک چشماتو پاک کنه»‬
‫«حتی لقمان هم نمی‌تونه دردمو چاره کنه»‬
‫بهت قول می‌دم...‬
‫.. جون کسایی که این بلا رو سرت آوردن رو می‌گیرم.‬
‫تو این دنیا به هم نرسیدیم.‬
‫می‌خواستم بگم اون دنیا به هم می‌رسیم اما...‬
‫.. ورود قاتل پدر به بهشت سخته.‬
‫«هر کی عاشق باشه می‌فهمه»‬
‫دوستت دارم.‬
‫چشم‌قشنگ من.‬
‫اونو قشنگ روی تخت سرهات پهن کن، باشه؟‬
‫یالا، گردگیری هم بکن.‬
‫- هی، عروس خانم.‬ ‫- بله؟‬
‫ببین، اون دمنوش نعناع‌لیمو رو نخورد؟‬ ‫هنوز معده‌ی نورگل خرابه؟‬
‫مامان، آبجی نورگل که نیست.‬
‫- نیست؟‬ ‫- نه.‬
‫- هی، غربت! نورگل خانم رو ندیدی؟‬ ‫- نه آبجی، ندیدم. تو اتاقش بود.‬
‫اگه تو اتاقش بود که از تو می‌پرسیدیم؟‬
‫از تو می‌پرسیدیم؟‬ ‫مگه آدم باهوشی هستی؟ باهوش!‬
‫هوی! نگهبان!‬
‫آبجی گلزار، نورگل حانم‬ ‫همین الان رفت بیرون. خیلی عصبی بود.‬
‫- بهش گفتم برسونمت ولی اون نخواست.‬ ‫- نخواست؟‬
‫ای وای! لا حول و لا قوة‬ ‫الا بالله العلی العظیم!‬
‫خدا کنه تو نبود عاکف کارای احمقانه‬ ‫نکنه ان‌شاءالله.‬
‫گوشیمو برام بیار.‬ ‫تو آشپزخونه گذاشته بودمش.‬
‫بیا به سلطان خانم زنگ بزنیم.‬ ‫به خدا قسم ما رو می‌کُشه!‬
‫- بدو، بدو، بدو.‬ ‫- باشه.‬
‫هوی! بدو! راه نرو، بدو.‬
‫کادی ببین، هیچ‌کس نباید بفهمه‬ ‫عاکف زنده‌ست.‬
‫از همین الان بگم، این قضیه هم‬ ‫نباید مثل قضیه‌ی هجران بشه.‬
‫می‌تونین بهم اعتماد کنین خانم من.‬
‫به خدا کادی، اعتماد مثل روحه.‬
‫اگه یه بار از بدن آدم خارج بشه‬ ‫دیگه هیچ‌وقت برنمی‌گرده.‬
‫برای اینکه بتونم بهت اعتماد کنم، باید‬ ‫یه عمر دیگه با هم زندگی کنیم.‬
‫خانم من، می‌دونم.‬ ‫هر چی بگم خشمت نسبت بهم فروکش نمی‌کنه.‬
‫ولی اگه نمی‌گفتم هجران خدابیامرز خواهر آقا سرهاته...‬
‫.. قبل از اینکه آقام بفهمه یه خواهر داره...‬
‫.. اون دختر بیچاره از این دنیا می‌رفت.‬ ‫وجدانم اجازه نمی‌داد.‬
‫آخرش هم همینطور شد.‬ ‫دختر بیچاره پر کشید و رفت.‬
‫رازت رو به دوستت نگو،‬ ‫اونم می‌ره به دوستش می‌گه.‬
‫چی داری می‌گی کادی؟‬
‫یه سری رازها هستن که‬ ‫نباید فاش بشن.‬
‫این راز باید با هجران‬ ‫می‌رفت زیر خاک.‬
‫آدم سرش بره، رازش رو نمی‌گه.‬ ‫این از اون رازا بود.‬
‫خانم من، تا آخر عمرم بابت این موضوع‬ ‫شرمنده‌تون می‌مونم اما...‬
‫.. وجدانم اجازه نمی‌داد جور دیگه‌ای رفتار کنم.‬
‫مادر خدابیامرزم می‌گفت وجدان،‬ ‫بار سنگینی روی دوش آدمه.‬
‫آدم رو از راه به در می‌کنه.‬
‫ببین، همه‌ی اینا تقصیر توئه.‬
‫همه‌اش. سرهات هنوز باهام سرسنگینه.‬
‫جانم گلزار؟‬
‫سلطان خانم، چیزه... نورگل نیست.‬
‫- یعنی چی نورگل نیست؟‬ ‫- نیست دیگه. از عمارت گذاشته رفته.‬
‫کسی هم ندیده کجا رفته.‬
‫قطع کن، قطع کن.‬
‫طاقت نیاورد طفلک، زود رفت.‬
‫برو کادی، تند برو.‬ ‫داریم می‌ریم خونه‌ی کورداعلی‌ها. یالا.‬
‫- چشم خانم من.‬ ‫- ای خدای من، یا رب!‬
‫آقا آشیر اول صبحی‬ ‫با اون جعبه تو دستش کجا رفت؟‬
‫اصلاً تو اون جعبه چی بود؟‬ ‫مثل روح اومد و رفت.‬
‫لباس عروس بود.‬ ‫آقام قبلاً سفارش داده بود.‬
‫لباس عروس بود، نه؟‬ ‫قرار بود امروز ازدواج کنن.‬
‫به خدا دلم برای آقا آشیر می‌سوزه. خیلی گناه داره.‬
‫می‌دونی از وقتی هجران مُرده نه غذا می‌خوره‬ ‫نه درست‌حسابی حرف می‌زنه؟‬
‫یعنی اگه دوباره با آبجی ندا ازدواج کنه‬ ‫اون زنو فراموش می‌کنه؟‬
‫طوری به ندا نگاه می‌کنه انگار‬ ‫دشمنشه، چه ازدواجی آسیه؟‬
‫این پشما باید امروز تموم بشه،‬ ‫می‌دونین که؟‬
‫- بله.‬ ‫- فقط بلدین غیبت کنین. هنوز رویه‌ی لحاف‌ها مونده.‬
‫حسرت خانم، مگه نه؟‬ ‫تو فقط بلدی غیبت کنی!‬
‫این پشما زده شده یا‬ ‫همینطوری پرت شده گوشه؟‬
‫مریم خانم چون بازاره، این داره اینجا‬ ‫برای ما خانمی می‌کنه.‬
‫اومدم بگم خدا بد نده،‬ ‫یه لحظه اجازه بده.‬
‫ندا کجاست؟‬
‫نه، نه، نه. تو رو خدا.‬
‫- نورگل.‬ ‫- آره، نورگل. نورگل.‬
‫همون نورگلی که شوهرشو از چنگش درآوردی...‬
‫.. و بعدش هم باعث‬ ‫مرگش شدی.‬
‫- نورگل وایسا.‬ ‫- تو عاکف رو بدبخت کردی.‬
‫- آبجی آروم باش.‬ ‫- به خدا که خیلی کینه دارم!‬
‫- آروم.‬ ‫- از جون ما چی می‌خواستی آخه؟‬
‫- آبجی.‬ ‫- چی می‌خواستی؟‬
‫- از بچه‌های خودت، از من...‬ ‫- نورگل آروم باش، نورگل آروم!‬
‫- .. چی می‌خواستی؟ چی می‌خواستی!‬ ‫- تو رو خدا بس کن.‬
‫- ازدواج خودت کافی نبود؟‬ ‫- ولم کن.‬
‫منم به خاطر تو بیوه شدم!‬ ‫بسه دیگه دختر، ولش کن! تمومش کن!‬
‫- نورگل!‬ ‫- بیا اینجا!‬
‫- ولم کن.‬ ‫- نورگل آروم باش. آروم.‬
‫چند روزه که جیگرم داره می‌سوزه.‬ ‫بذار یکم هم دل تو بسوزه.‬
‫- نورگل. آروم!‬ ‫- بیا.‬
‫نورگل... آروم باش!‬
‫برو کنار! نورگل!‬
‫نورگل! برو کنار!‬
‫شماها شوهر منو از صخره پرت کردین پایین!‬ ‫مثل یه تیکه آشغال!‬
‫- نورگل ولش کن!‬ ‫- وایسین.‬
‫- بسه دیگه.‬ ‫- برو کنار.‬
‫- نورگل! نورگل!‬ ‫- بهش دست نزن.‬
‫- تو رو خدا تمومش کن!‬ ‫- نابودت می‌کنم!‬
‫- نورگل!‬ ‫- ولم کن، تو رو هم نابود می‌کنم!‬
‫- بذار یکم دیگه بزنتش.‬ ‫- نورگل!‬
‫- باریکلا دختر، نورگل.‬
‫- نورگل!‬ ‫- نابودت می‌کنم!‬
‫نابودت می‌کنم!‬ ‫همینجا کارت رو تموم می‌کنم!‬
‫- توبه یا رب! نورگل وایسا.‬ ‫- نورگل!‬
‫آخرت به دست من رقم می‌خوره!‬
‫- کادی بگیرش، بلندش کن اینو.‬ ‫- نورگل!‬
‫- اینو بگیرین!‬ ‫- باشه دخترم. بیا، بیا، بیا.‬
‫- نورگل نکن.‬ ‫- روانی زنجیری!‬
‫- روانی!‬ ‫- نه، باید تقاص پس بدن!‬
‫آشیر شوهرم رو از صخره پرت کرد پایین.‬
‫- چی؟‬ ‫- باید تقاص پس بدن.‬
‫- باشه، آروم. آروم باش، آروم باش.‬ ‫- همه می‌فهمن.‬
‫این زن...‬
‫- .. این زن...‬ ‫- نورگل، نورگل یالا.‬
‫- توبه.‬ ‫- زنه غش کرد.‬
‫پسرم، برس! برس.‬ ‫یه کمکی کنین، یه دستی برسونین.‬
‫اعصابش به هم ریخته.‬
‫- بگیر، بگیر، بگیر.‬ ‫- بلندش کن، بگیرش، بگیرش. بگیر.‬
‫- ببرش بیمارستان.‬ ‫- یالا.‬
‫بیا پسرم. در رو باز کن پسرم، باز کن.‬
‫سلطان خانم.‬
‫آشیر، عاکف رو از صخره پرت کرد پایین؟ چرا؟‬
‫دشمنی بین این‌ها سر چیه؟‬
‫نکنه... عاکف به آشیر شلیک کرده؟‬
‫آره.‬
‫عاکف به آشیر شلیک کرد، آشیر هم‬ ‫عاکف رو از صخره پرت کرد پایین.‬
‫خیالت راحت شد؟‬
‫دلیل و منطقش رو وقتی پسرت اومد‬ ‫از خودش بپرس. یالا.‬
‫- در رو باز کن، باز کن.‬ ‫- جل‌الخالق.‬
‫چطور ممکنه؟‬
‫اصلاً روحمم خبر نداشت.‬
‫یه گلابی چیزی بیارین،‬ ‫یه چیزی بیارین.‬
با خرید اشتراک از ناین مووی ما را در ادامه‌ی ترجمه‌ی آثار نایاب یاری کنید. 9movie.org
‫تو تونستی کار مرخصی رو ردیف کنی؟‬
‫ردیفش کردم. ردیف کردم ولی...‬
‫.. ولی پدربزرگ ییلدیز طفلک چشم‌به‌راهشه، مدام سراغش رو می‌گیره.‬
‫سلامتی پدربزرگم خب‬ ‫من رو هم نگران می‌کنه...‬
‫.. ولی وقتی اوضاع اینطوریه، خودت که می‌دونی.‬
‫می‌دونم دخترم می‌دونم،‬ ‫می‌فهمم کاریش نمی‌شه کرد.‬
‫من الان نمی‌تونم سرهات رو ول کنم.‬
‫بذار هفت هجران بگذره، بعد شاید‬ ‫با هم پاشدیم رفتیم استانبول.‬
‫یه آب‌وهوایی هم عوض می‌کنه،‬ ‫براش خوبه.‬
‫ولی یه چیزی به ذهنم رسید.‬
‫بیا به پدربزرگم زنگ بزنیم.‬
‫یه تماس تصویری بگیریم،‬ ‫هم من ببینمش.‬
‫هم خیالم راحت می‌شه، نمی‌شه؟‬ ‫منتظر چی هستیم؟‬
‫خیلی خوب می‌شد دخترم ولی...‬
‫.. الان دکتر پدربزرگت‬ ‫استفاده از تلفن رو براش ممنوع کرده.‬
‫- نباید خسته بشه یا غصه بخوره.‬ ‫- فهمیدم.‬
‫خب اگه دکتر گفته که بحثش جداست.‬ ‫من حرفی ندارم.‬
‫یهو سردرد گرفتم،‬ ‫با اجازه‌تون مرخص می‌شم.‬
‫خیر باشه، مسکن می‌خوای؟‬
‫نه، احتمالاً به خاطر هواست.‬ ‫خودم یه کاریش می‌کنم.‬
‫آره، حتماً. ممکنه، ممکنه.‬
‫- تغییر آب‌وهوا.‬ ‫- دیر به این اثر کرد.‬
‫اومدن.‬
‫ببین، این کله‌خر رو ببین. نگاه کن. هی!‬
‫- خدا می‌دونه باز به کی پیله کرده.‬ ‫- تو دیگه خودت رو واسه این چیزا ناراحت نکن.‬
‫- کادی!‬ ‫- بفرمایین خانم من.‬
‫تو پیگیر آزمایش‌های نورگل باش.‬ ‫به خدا سر همه خیلی شلوغه.‬
‫چشم خانم من. اصلاً قراره‬ ‫فردا آماده بشه، من حواسم هست.‬
‫- خدا بد نده نورگل.‬ ‫- باشه.‬
‫ببین یه چیزی بهت بگم.‬
‫ببین، به کسی نگو که عاکف زنده‌ست.‬
‫همونطور که گفتم هیچ‌کس‬ ‫نباید از این موضوع باخبر بشه.‬
‫باشه. نمی‌گم مادر، ولی‬ ‫کِی عاکف رو می‌بینم؟‬
‫- باشه، باشه. یه راهی پیدا می‌کنیم.‬ ‫- باشه.‬
‫- تو لباست رو عوض کن.‬ ‫- نورگل من لباسام رو...‬
‫.. نورگل، دخترم این چه وضعیه؟
‫براتون غذا بیارم؟‬ ‫می‌خوری؟‬
‫- رنگ به رو نداری.‬ ‫- نه.‬
‫نه. چرا؟‬
‫چه می‌دونم، از وقتی این ییلدیز رو‬ ‫دیدم نمی‌دونم چیه...‬
‫.. حالم به هم خورد،‬ ‫اشتهام کور شد. نمی‌خوام.‬
‫مادر این نورگل چرا اینطوری شده؟‬ ‫این رو کجا پیدا کردی؟‬
‫- این دیوونه ریخته تو خونه‌ی کورداعلی‌ها.‬ ‫- ای وای!‬
‫اینجا رو نگاه کن.‬
‫تو پسرم رو از خان بودن اورفا بنداز،‬ ‫از زن حامله‌اش طلاقش بده...‬
‫.. بعدشم بیا اینجا با مادرت‬ ‫پچ‌پچ کن و قهوه بخور.‬
‫اونم تو خونه‌ی من!‬
‫توبه یا ربی!‬
‫- گلزار.‬ ‫- بله؟‬
‫تو ساک حموم من رو حاضر کن.‬
‫به ییلدیز هم خبر بده، اونم میاد.‬
‫چشم خانم من.‬
‫واسه سرهات اونطوریه.‬
‫ییلدیز، دخترم، ساکت رو حاضر کن،‬ ‫خانم گفتن که قراره برین حموم.‬
‫می‌خواد خودش رو بشوره و کیسه بکشه،‬ ‫منظورش این بود.‬
‫با من، آره؟‬
‫پس بگیم پیش به سوی میدون جنگ؟‬ ‫چی بگیم آخه؟‬
‫باشه. نوش جان شما هم باشه.‬
‫- یالا ببینم.‬ ‫- توبه!‬
‫تو الان می‌خوای مادرشوهرت رو بشوری؟‬
‫- این اصلاً اونطوری که فکر می‌کنی نیست.‬ ‫- پس چطوریه؟‬
‫الان اینطوریه که مادرشوهرت‬ ‫پیغام می‌فرسته که حاضر شه...‬
‫.. بریم حموم، بیاد من رو بشوره؛‬ ‫ولی موضوع این نیست.‬
‫معلومه، الان یه نقشه‌ای کشیده‬ ‫و تو سرش ردیف کرده.‬
‫می‌خواد ازم زهرچشم بگیره.‬
‫بشوریمش دیگه. بشوریم، چاره چیه؟‬
‫معلومه که قراره یکم اوضاع داغ بشه.‬
‫بعداً حرف می‌زنیم.‬
‫خان، حرف زدم ردیفش کردم.‬ ‫آمبولانسو هماهنگ کردیم.‬
‫اینم از این. بیا شریک، بیا.‬
‫پیش هجران بودم،‬ ‫دیر شد. ببخشید.‬
‫مشکلی نیست، ما هم آماده شدیم.‬
‫- چه آماده‌شدنی؟ بریم، بزنیم به دلشون.‬ ‫- ول کن شریک. باشه.‬
‫ییلدیریم یه عالمه آدم ریخته دم در.‬ ‫بریم، هر جوری شده می‌ریم تو ولی...‬
‫.. اینطوری نمی‌شه. ببین، آدم دردمند هست،‬ ‫آدم گرفتار هست.‬
‫اینطوری نه.‬
‫- می‌خوای چیکار کنی؟ چی تو سرته؟‬ ‫- الان یوسف یه آمبولانس ردیف کرده.‬
‫آمبولانس که بیاد، بی‌صدا می‌ریم تو...‬
‫.. انگار که داریم به یه بیمارستان‬ ‫دیگه منتقلش می‌کنیم...‬
‫.. ضیان خان رو برمی‌داریم و می‌زنیم بیرون،‬ ‫باشه؟ تو که دیگه پسرشی.‬
‫کسی بهت چیزی نمی‌گه.‬
‫برمی‌داریم و می‌ریم، باشه؟‬
‫ایولله.‬
‫آمبولانس بیاد، می‌ریم تو.‬
‫ببین.‬
‫می‌سپاریش به من.‬
‫جونشو می‌گیرم.‬
‫به هجران قول دادم، باشه؟‬
‫مال خودته.‬
‫ولی فعلاً آروم باش.‬
‫چیزی نمونده.‬
‫آروم.‬
‫- چهار چشمی حواستون باشه.‬ ‫- چشم خان.‬
‫کجا موندی؟‬
‫رفتم مادرمو ببینم، خوبه؟‬
‫خوبه خوبه، ولی اگه سرهات اینا‬ ‫بشنون ضیان خان به هوش اومده...‬
‫.. هر لحظه ممکنه بیان اینجا.‬
‫باهاش حرف می‌زنم.‬
‫اگه تو مرگ هجران دست داشته باشه‬ ‫تحویلِ سرهات اینا می‌دمش.‬
‫هر کاری می‌خوان باهاش بکنن.‬
‫هر چی تو بگی همونه، قول می‌دم.‬
‫- می‌تونم بابامو ببینم؟‬ ‫- باید آماده‌تون کنیم.‬
‫ببینیم می‌تونی از این مخمصه‬ ‫قسر در بری یا نه، ضیان خان.‬
‫با شامپو نه.‬
‫با خاکستر می‌شوریش.‬
‫ببین، دست گلزاره.‬
‫بگیر بیار دیگه.‬
‫یالا گلزار. تو هم برو بیرون.‬
‫برو.‬
‫سلطان خانم.‬
‫لابد منو نیاوردی اینجا که‬ ‫خودتو بشوری، نه؟‬
‫باهوشی.‬
‫عاقلی. زرنگی.‬
‫ببین، تا نگفتم «ف»...‬
‫.. می‌ری «فرحزاد».‬
‫ولی اینا ویژگی‌هایی نیست که تو یه عروس‬ ‫سر‌به‌راه دنبالش باشن.‬
‫ویژگی‌های یه عروس سر‌به‌راه...‬
‫.. کم می‌شنوه...‬
‫.. کم می‌بینه، کم حرف می‌زنه...‬
‫.. زیاد گوش می‌ده.‬
‫تو کارای شوهرش...‬
‫.. کم دخالت می‌کنه.‬
‫کمتر براش دردسر درست می‌کنه.‬
‫من چه دردسری برای شوهرم درست کردم؟‬
‫اگه بخوام بشمارم، به خدا فصل‌ها عوض می‌شن.‬
‫تمومی نداره.‬
‫ولی...‬
‫.. از آخرش برات شروع می‌کنم.‬ ‫تو هر جوری باشه می‌فهمی.‬
‫سرهات...‬
‫.. به خاطر تو‬ ‫از خان بودنش تو اورفا گذشت.‬
‫بازم به خاطر تو زن حامله‌اش رو طلاق داد.‬
‫ببین، جانشینش قراره‬ ‫زیر سایه‌ی یه عشیره‌ی دیگه بزرگ بشه...‬
‫.. اونجا به دنیا بیاد.‬
‫کی می‌دونه برای پس‌گرفتنش‬ ‫چه بلاهایی سر سرهات میاد...‬
‫.. خودشو تو چه دردسرهایی می‌ندازه.‬
‫تازه...‬
‫.. داداشش رو، اون داداشت که اسمش آشیره...‬
‫.. از پرتگاه پرت کرد پایین.‬
‫آره...‬
‫.. این سرهات برای اینکه با تو یه زندگی بسازه...‬
‫.. دیگه چند نفر رو باید فدا کنه؟‬
‫من برای سرهات...‬
‫.. مگه چند بار دیگه باید جونمو فدا کنم؟‬
‫فداکاری‌هایی که من برای پسرتون کردم رو...‬
‫.. نه فقط سرهات، بلکه همه می‌دونن.‬
‫ولی...‬
‫.. خوشبختی...‬
‫.. تاوان داره سلطان خانم.‬
‫دختر، آب داغه ها.‬
‫ببخشید دیگه.‬
‫وقتی یه روز صبح اینطوری بیدار می‌شی...‬
‫.. خوشبختی در نمی‌زنه.‬
‫با ملک...‬
‫.. فرق بین شما...‬
‫.. چیه، می‌دونی؟‬
‫چی بوده؟‬
‫ملک با من هم‌راز و هم‌زبون بود.‬
‫ببین، طلاق گرفت و رفت.‬
‫ولی هنوزم به عنوان عروس یلدوران‌ها بهش احترام می‌ذارن.‬
‫تو...‬
‫.. به خانم بزرگ و مادرشوهرت احترام نذاشتی که...‬
‫.. تو عمارت هم بهت احترام نمی‌ذارن.‬
‫تو اون عمارت فقط سرهات برام مهمه.‬
‫برام مهمه که من و سرهات حرفمون یکی باشه.‬
‫آره، یه فرقی بین من و ملک هست.‬
‫اونم اینه که اون بچه‌ی سرهات رو تو شکمش داره.‬
‫ولی ما هم با سرهات ازدواج می‌کنیم.‬
‫ما هم بچه‌دار می‌شیم.‬
‫اونم...‬
‫.. نه فقط یکی مثل ملک.‬
‫سرهات هر چندتا که بخواد...‬
‫.. همونقدر میاریم.‬
‫- می‌دونی حسرت چی رو می‌خوری؟‬ ‫- چی؟‬
‫تو می‌خوای شامپو باشی.‬
‫ولی تو شامپو نیستی.‬
‫تو خاکستری.‬
‫تو چشم من، به اندازه‌ی این خاکستر هم ارزش نداری.‬
‫پس بذار موهاتو بشوریم تا...‬
‫.. اون خاکستر نسوزونتت سلطان خانم.‬
با خرید اشتراک از ناین مووی ما را در ادامه‌ی ترجمه‌ی آثار نایاب یاری کنید. 9movie.org
‫خاکستر چوب...‬
‫.. درسته، شبیه شامپو نیست.‬
‫بی‌زرق و برقه.‬
‫بی‌خطر به نظر می‌رسه.‬
‫وقتی از دور بهش نگاه می‌کنی...‬
‫.. انگار اصلاً قرار نیست بهت آسیبی بزنه، اما...‬
‫.. یهو می‌سوزونه و نابودت می‌کنه.‬
‫واسه همین باید خیلی مواظب بود.‬
‫بلا دور باشه.‬
‫سلامت باشی دخترم.‬
‫می‌دونی قلب کی رو بهت دادن؟‬
‫ییلدیریم بهم گفت.‬
‫مال اون دختره بوده.‬
‫آشیر و سرهات...‬
‫.. فکر می‌کنن تو هجران رو کُشتی.‬
‫تو چی؟‬
‫تو چی فکر می‌کنی؟‬
‫وقتی فکر می‌کنم...‬
‫.. می‌دونم که به زن‌ها رحم نمی‌کنی.‬
‫از مادرم می‌دونم.‬
‫ولی باز هم خواستم خودم ازت بپرسم.‬
‫با خلیل، دست راستت، حرف زدم.‬
‫حقیقت رو بهم گفت.‬
‫ولی می‌خوام از زبون خودت هم بشنوم.‬
‫عمه‌ی...‬
‫.. بچه‌ام رو تو کُشتی؟‬
‫من کردم.‬
‫آشیر باید از دست اون زن...‬
‫.. خلاص می‌شد.‬
‫خلاصش کردم.‬
‫تو چه جانی‌ای هستی؟‬
‫تو چه هیولایی هستی؟ تو...‬
‫.. چطور دلت اومد یه دختر جوون رو بکشی؟‬
‫با خودم گفتم این کار رو دیگه نمی‌کنی،‬ ‫ولی حتی این کارم کردی.‬
‫تف به ذاتت.‬
‫خلیل بهت نگفت؟‬
‫چرا باید بهم بگه؟‬
‫چرا باید بهم بگه که...‬
‫.. حتی اینکه ییلدیز دخترت نیست رو هم سال‌ها مخفی کرده.‬
‫بلوف زدم، تو هم باورت شد.‬
‫لعنت بهت، تو چه جور آدمی هستی؟‬
‫از اینکه بابامی خجالت می‌کشم.‬
‫کجا؟‬
‫دارم می‌رم.‬
‫هم به آشیر می‌گم، هم به سرهات.‬
‫می‌بینی که همه‌ی آدمای جلوی این در رو‬ ‫از اینجا برمی‌دارم.‬
‫نکن.‬
‫منو می‌کُشن.‬
‫باید قبل از اینکه اون همه بدی کنی،‬ ‫به اینجاش فکر می‌کردی.‬
‫ملک!‬
‫بهت...‬
‫.. اگه منو به سرهات ندی...‬
‫.. سرهات و ییلدیز رو...‬
‫.. که برای همیشه از هم جداشون می‌کنه...‬
‫.. یه اطلاعاتی بهت می‌دم.‬
‫داری چه چرت و پرتی می‌گی؟‬
‫این همه دروغ بس نیست؟‬
‫دروغ نیست.‬
‫مدرک دارم.‬
‫خان، آقا آشیر و آقا سرهات اومدن.‬
‫خودتونو جمع و جور کنین.‬
‫ملک، سرهات اینا اومدن.‬
‫باید ضیان خان رو برداریم و بریم.‬
‫عافیت باشه.‬
‫مادرت...‬
‫.. وقتی معلوم شد شهریه...‬
‫.. می‌بینم که رسم و رسوممون رو هم‬ ‫فراموش کردی.‬
‫بعد از حموم...‬
‫.. دست مادرشوهر...‬
‫.. باید بوسیده بشه.‬
‫مادر مردی هستی که دوسش دارم.‬
‫معلومه که می‌بوسم.‬
‫تو کی هستی که من بذارم دستم رو ببوسی، هان؟‬
‫تو کی هستی که من بذارم دستم رو ببوسی،‬ ‫ای خاکستر هیزم؟‬
‫من فقط یه دونه عروس دارم،‬ ‫اونم ملکه.‬
‫ملک از تو بیشتر درس خونده،‬ ‫ملک از تو بافرهنگ‌تره.‬
‫بیشتر به خانواده‌ی ما می‌خوره.‬
‫من اگه بخوام...‬
‫.. واسه پسرم،‬ ‫از بین خان‌ها و پاشاها یه دختر دیگه پیدا می‌کنم.‬
‫تو کی هستی هان؟‬
‫اومدی وبال گردن خان شدی...‬
‫.. داری اعتبارش رو با خاک یکسان می‌کنی.‬
‫من، تا وقتی که تو اون عمارت‬ ‫نفس می‌کشم...‬
‫.. تو با سرهات ازدواج نمی‌کنی.‬
‫تو بچه‌دار نمی‌شی.‬
‫ول کن.‬
‫اگه یه ذره عقل داشته باشی...‬
‫.. با مادرت می‌ری استانبول‬ ‫و دیگه هم برنمی‌گردی.‬
‫وگرنه معلومه چی می‌شه.‬
‫سلطان خانم.‬
‫من با سرهات ازدواج می‌کنم.‬
‫هیچ‌کس نمی‌تونه منو از این عمارت بیرون کنه.‬
‫قد و نیم‌قد بچه میاریم.‬ ‫خیلی خوشبخت می‌شیم.‬
‫تو هم از اون گوشه‬ ‫خوشبختی ما رو تماشا می‌کنی.‬
‫از حسودی آتیش می‌گیری.‬
‫تا آخرین نفست.‬
‫بهتره خودت رو واسه این آماده کنی.‬
‫نذاریم خانم بزرگمون سرما بخوره.‬
‫بده، بده.‬
‫پسرم، این راهرو کاملاً خالیه.‬
‫بی‌خودی اون همه تدارک دیدی.‬
‫نمیشه.‬
‫- شریک، نمیشه، یه جای کار می‌لنگه.‬ ‫- چی می‌لنگه؟‬
‫معلومه دختره فهمیده این قاتله.‬
‫این شغال رو واسه ما گذاشته تا بکُشیمش.‬
‫اومدم شغال، اومدم.‬
‫می‌فرستمت پیش همون داداش عزیزت‬ ‫که خیلی دوسش داشتی.‬
‫- ضیان کورداعلو کجاست؟‬ ‫- دخترش خواسته تو خونه ازش پرستاری کنن.‬
‫هول‌هولکی مرخصش کردن.‬
‫این آدم مگه از زندان نیومده بود اینجا؟‬
‫این مگه ژاندارم و پلیس نداره؟‬
‫به ما خبر دادن که تا زمان دادگاه‬ ‫آزاد شده.‬
‫- به‌خاطر مشکلات جسمی.‬ ‫- ای لعنتی!‬
‫عمل سختی بود.‬ ‫زنده موندنش هم معجزه بود.‬
‫روند درمانش طولانی می‌شه.‬
‫ای لعنتی!‬
‫کثافت!‬
‫آشغال!‬
‫خوبه، خوبه.‬
‫باز کن ببینم، چی می‌گی مدل؟‬
‫- ملک!‬ ‫- آره!‬
‫ملک، من بهت گفتم آبجی، آبجی!‬
‫این کارت زشت نیست؟‬
‫ملک، ضیان کورداعلو کجاست؟‬
‫- کجا بردیش؟‬ ‫- یه جایی که شما نتونین پیداش کنین.‬
‫ملک نکن.‬
‫نکن. تو خودت رو قاطی اینا نکن، نکن.‬
‫ببین، هجران هر چقدر هم که خواهر من باشه‬ ‫عمه‌ی بچه‌امونه که قراره به دنیا بیاد.‬
‫- نکن.‬ ‫- ضیان گناهی نداره.‬
‫من باهاش حرف زدم سرهات.‬ ‫اینو به آشیر هم بگو.‬
‫تا وقتی که سلامتیش رو به دست بیاره‬ ‫یه جایی که نتونین پیداش کنین...‬
‫.. قایمش می‌کنم.‬
‫ببین، آره ببین!‬
‫ببین شریک!‬
‫همه‌اش تقصیر ییلدیریم حلبیه،‬ ‫اون دختره رو خام کرد.‬
‫می‌رم.‬ ‫می‌رم جونش رو می‌گیرم.‬
‫باشه. شریک آروم باش.‬
‫آروم، خودت رو تو دردسر ننداز. آروم.‬ ‫بهت قول می‌دم.‬
‫خودم ضیان کورداعلو رو می‌گیرم و میارم.‬ ‫می‌ندازمش جلوی پات.‬
‫تو الان برو...
‫.. پیش بچه‌هات. ‫باشه؟
‫- دستت رو به خون آلوده نکن.‬ ‫- ببین، فقط یه روز دیگه منتظر می‌مونم.‬
‫فقط یه روز دیگه صبر می‌کنم.‬
‫وگرنه خودم می‌رم کار رو تموم می‌کنم.‬
‫ملک! ملک!‬
‫بیا بیا.‬
‫مرکز انواع تهدید‬ ‫و باج‌گیری، خوش اومدی.‬
‫ببینیم امروز چی پیدا کردی.‬
‫باورت می‌شه ییلدیز؟‬
‫می‌دونی، این دفعه‬ ‫خودمم خیلی تعجب کردم؟‬
‫ببین، اگه تو خیلی تعجب کردی‬ ‫پس حتماً چیز خیلی بزرگیه.‬
‫چی شده؟‬
‫در ازای تحویل دادن ضیان به سرهات‬ ‫چی می‌خوای؟‬
‫ربطی به ضیان خان نداره.‬
‫مربوط به تو و سرهاته.‬
‫همینطوره.‬
‫بگو ملک.‬
‫به خاطر صلاح سرهات...‬
‫.. باید ازش بگذری.‬
‫دلیلش؟‬
‫چون تو هیچ‌وقت بچه‌دار نمی‌شی.‬
‫همه چی تموم شد، همین؟‬
‫واقعاً این دروغو سر هم کردی؟‬
‫تو از کجا می‌خوای بدونی‬ ‫که من می‌تونم بچه‌دار بشم یا نه؟‬
‫منم اومدم اینجا دارم به حرفات گوش می‌دم‬ ‫که مثلاً یه چیزی بگی. یالا برو.‬
‫بچگیات روی یه شِن‌کش افتادی.‬
‫یه تصادفی داشتی.‬
‫زخمات خوب شدن‬ ‫ولی یه آسیب دائمی به جا گذاشتن.‬
‫واسه همین هیچ‌وقت بچه‌دار نمی‌شی.‬
‫وقتی بچه بودی‬ ‫یه تصادفی داشتی.‬
‫زخمات خوب شدن‬ ‫ولی یه آسیب دائمی به جا گذاشتن.‬
‫واسه همین هیچ‌وقت بچه‌دار نمی‌شی.‬
‫بشین تا برات تعریف کنم.‬
‫وقتی کوچیک بودی...‬
‫.. از ضیان خان خواسته بودی‬ ‫واسه بچه‌های روستا مدرسه بسازه.‬
‫اونم گفته تو کار من دخالت نکن و‬ ‫پرتت کرده تو یه طویله.‬
‫یه راهی‬ ‫واسه فرار پیدا کردی.‬
‫اما موقع فرار...‬
‫.. از روی دیوار افتادی روی یه شن‌کش.‬
‫بعدشم بیهوش شدی.‬
‫بردنت بیمارستان.‬
‫همه‌ی زخمات خوب شدن.‬
‫اما دکتر به ضیان خان...‬
‫.. گفته که هیچ‌وقت‬ ‫نمی‌تونی بچه‌دار بشی.‬
‫بگیر.‬
‫مدارک اینجاست.‬
‫بگیر.‬
‫خودت هم می‌تونی ببینی.‬
‫منم اولش باور نکردم.‬
‫ولی بعدش...‬
‫.. وقتی مدارکو خوندم قانع شدم.‬
‫بگیر، همه‌اش اینجا نوشته شده.‬
‫بیمار در آینده‬ ‫به روش طبیعی...‬
‫.. احتمال بارداری‌اش...‬
‫.. به شدت کاهش یافته است.‬
‫منم مثل تو همین سوالو پرسیدم.‬
‫اگه این همه مدت اینو می‌دونسته.‬
‫چرا نگفت؟‬
‫می‌دونی چی گفت؟‬
‫اگه یلدوران‌ها می‌فهمیدن‬ ‫که ییلدیز نازاست...‬
‫.. اگه می‌دونستن اون موقع ییلدیز رو نمی‌گرفتن.‬
‫اینطوری خون‌بس هم تموم نمی‌شد.‬
‫ضیان خان هم واسه همین سکوت کرده.‬
‫ببینیم‬ ‫سرهاتو چقدر دوست داری.‬
‫ببینیم تو...‬
‫.. با دونستن این حقیقت...‬
‫.. با این حال باز هم می‌تونی‬ ‫با سرهات ازدواج کنی یا نه.‬
‫«سینه‌ام از آتیش عشقت پر شده»‬
‫تو هیچ‌وقت‬ ‫بچه‌دار نمی‌شی ییلدیز.‬
‫تو نمی‌تونی بچه‌ات رو‬ ‫بذاری تو بغل سرهات.‬
‫نمی‌تونی اون حس خوشبختی رو بهش بچشونی.‬
‫«نفسش تو راه عشقه»‬
‫«مثل باد میاد»‬
‫«تو چشمات پنهون مونده»‬
‫«دل من»‬
‫«دنبالت می‌گردن و پیدات نمی‌کنن»‬
‫«منو سر بکشید»‬
‫«منو تو گرداب این عشق»‬
‫سرهات یه خانه.‬
‫نمی‌تونی براش یه جانشین بیاری.‬
‫اگه از سرهات جدا نشی...‬
‫.. تنها وارث یلدوران‌ها...‬
‫.. بچه‌ای می‌شه که تو شکم منه.‬
‫تا فردا شب بهت مهلت می‌دم.‬
‫تا فردا شب...‬
‫.. اگه از اینجا نری و‬ ‫دنبال زندگی خودت نری...‬
‫.. یلدوران‌ها از این گزارش باخبر می‌شن.‬
‫اون وقت ببین‬ ‫سلطان خانم چه بلایی سرت میاره.‬
‫اون موقع درست مثل بلایی که سر من اومد...‬
‫.. خدا می‌دونه‬ ‫چند تا هوو سرت میاد.‬
‫تو خیلی ادعات می‌شد ییلدیز.‬
‫تو بیمارستان خیلی ادعات می‌شد.‬
‫گفتی بچه‌ی من‬ ‫خان می‌شه.‬
‫اما تو...‬
‫.. هیچ‌وقت نمی‌تونی مادر بشی.‬
‫من دیگه خیلی خسته شدم.‬ ‫واقعاً کلافه شدم.‬
‫اینجا گیر افتادیم،‬ ‫رسماً به اینجا چسبیدیم!‬
‫نمی‌شه. راضی نمی‌شه.‬
‫دخترت راضی نمی‌شه‬ ‫بره استانبول.‬
‫می‌گه تصویری حرف بزنیم.‬ ‫حرف زدن تصویری دیگه چیه؟‬
‫هر کاری از دستم برمیاد دارم می‌کنم کنعان.‬ ‫نمی‌بینی؟‬
‫پس یعنی باید بیشتر از چیزی که‬ ‫از دستتون برمیاد تلاش کنیم.‬
‫- منظورت چیه؟‬ ‫- نمی‌دونم.‬
‫مثل دزدیدن...‬
‫.. مثل به زور بردن...‬
‫.. مثل تهدید کردن، حالا هر چی.‬
‫چند بار باید بهت بگم؟‬
‫نمی‌خوام ییلدیز آسیبی ببینه.‬
‫آره دیگه.‬
‫ییلدیز خانوم عزیزتون یه وقت آسیب نبینه. دقیقاً.‬
‫اما ما می‌تونیم بیفتیم پشت میله‌های زندان.‬
‫اون مشکلی نداره، نه؟‬
‫جواب بده حرف بزن، حتماً دلت واسه دخترت تنگ شده. جواب بده.‬
‫- ملک.‬ ‫- ملک؟‬
‫- بله.‬ ‫- هنوزم ییلدیز رو...‬
‫.. می‌خواین ببرین استانبول؟‬
‫- آره.‬ ‫- خوبه.‬
‫چون امروز بهش گفتم که هیچ‌وقت بچه‌دار نمی‌شه.‬
‫دیگه برای بردنش به استانبول...‬
‫.. و جدا کردنش از سرهات یه دلیل محکم دارین.‬
‫اما از این موضوع خوب استفاده کنین.‬
‫ییلدیز آدم فداکاریه.‬
‫وقتی بفهمه نمی‌تونه حس پدری رو...‬
‫.. به سرهات هدیه بده، ممکنه ازش بگذره.‬
‫اما خب...‬
‫.. با یه ذره کمک شما، کار تمومه.‬
‫یه لحظه، یه لحظه.‬
‫من الان درست شنیدم؟‬
‫انگار بچه‌دار نمی‌شه.‬
‫آیتن، تو دیگه چی می‌خوای آخه؟‬
‫بیا، اینم فرصت. برو باهاش حرف بزن و خامش کن.‬
‫برو تو مخش، فکرشو خراب کن.‬
‫بهش بگو این آدم خان منطقه است.‬
‫بگو اگه نتونی براش بچه بیاری، نمی‌شه.‬
‫اینا رو بگو تا ما هم ییلدیز رو برداریم بریم استانبول...‬
‫.. و از همه‌ی این دردا راحت شیم.‬ ‫تو رو خدا آیتن!‬
با خرید اشتراک از ناین مووی ما را در ادامه‌ی ترجمه‌ی آثار نایاب یاری کنید. 9movie.org
‫بچگیات یه تصادف کردی.‬
‫زخمهات خوب شدن‬ ‫اما یه آسیب همیشگی باقی گذاشتن.‬
‫واسه همین هیچ‌وقت بچه‌دار نمی‌شی.‬
‫از روی دیوار افتادی روی یه شن‌کش.‬
‫بعدشم بیهوش شدی.‬
‫به خاطر صلاح سرهات...‬
‫.. باید ازش بگذری.‬
‫چون تو هیچ‌وقت بچه‌دار نمی‌شی.‬
‫خدایا، ان‌شاءالله که ملک داره دروغ می‌گه.‬
‫ان‌شاءالله.‬
‫نمی‌تونی باباتو قایم کنی.‬
‫میام اون باباتو پیدا می‌کنم ملک خانم.‬
‫«یه ماه درمیاد از سر شب»‬
‫جونشو می‌گیرم.‬
‫«چیکار کنم، چیکار کنم از شب»‬
‫«نورش می‌خوره به پنجره و دودکش»‬
‫«کوه‌ها برفی شدن»‬
‫پسرم.‬
‫ببین، این کارت تو عمارت اصلاً صورت خوشی نداره.‬
‫پاشو اینو جمعش کن.‬
‫واسه کی صورت خوشی نداره مادر؟‬
‫می‌دونی امشب قرار بود عروسیم باشه؟‬
‫قرار بود امشب کل اورفا رو‬ ‫زیر و رو کنم.‬
‫حالا ببین، تک و تنها روی پشت‌بوم نشستم.‬
‫چی به کی نمیاد؟‬
‫این روز خدا...‬
‫«پریشونم من»‬
‫.. روز ازدواج نکردنه.‬
‫امروز هیچ‌کس نباید ازدواج کنه.‬
‫«کوه‌ها برفی شدن»‬
‫عزیزم.‬
‫پسرم.‬
‫ببین، می‌خوام یه چیزی ازت بپرسم.‬
‫بپرس مادر.‬
‫بپرس.‬
‫امروز نورگل اومد عمارت.‬
‫موهای ندا رو کشید و حسابی زدش.‬
‫اما من اصلاً نفهمیدم دلیلش چی بود.‬
‫سلطان گفت که...‬
‫.. آشیر، عاکف رو از دره پرت کرده پایین.‬
‫گفت دلیلشو برو از آشیر بپرس،‬ ‫اون برات تعریف می‌کنه.‬
‫قضیه‌ی شما با این عاکف چیه آشیر؟‬
‫اون مرتیکه‌ی لوس زیادی هم عمر کرد.‬
‫به اندازه‌ی کافی زنده موند.‬
‫همینقدر بدونی کافیه. باشه؟‬
‫«کوه‌ها برفی شدن»‬
‫پس نمی‌خوای تعریف کنی.‬
‫خب، باشه.‬
‫«حالا که ای بی‌اصل و نسب، دلت با من»‬
‫«نبود، چیکار کنم، چیکار کنم که نبود»‬
‫آسیه.‬
‫بله خان.‬
‫برو ندا رو صدا کن بیاد اینجا.‬
‫چشم خان.‬
‫«کوه‌ها برفی شدن»‬
‫«مسافرم یخ زده، پریشونم من»‬
‫«چرا منو از راه راست منحرف کردی»‬
‫«کوه‌ها برفی شدن، مسافرم یخ زده»‬
‫«پریشونم من»‬
‫کیه؟‬
‫منم دخترم، می‌تونم بیام تو؟‬
‫بیا مامان، بیا.‬
‫با سلطان خانم رفتین حموم دیگه.‬
‫بعدش نشد با هم حرف بزنیم.‬
‫نگرانت شدم.‬
‫چطور گذشت؟‬
‫بهم گفت برو استانبول و دیگه هم برنگرد.‬
‫عروس اون...‬
‫.. مادر نوه‌اش ملک بوده.‬
‫خب تو چی گفتی؟‬
‫من گفتم ما...‬
‫.. ما با سرهات ازدواج می‌کنیم.‬ ‫ما هم بچه‌دار می‌شیم.‬
‫گفتم یه زندگی قشنگ می‌سازیم.‬
‫ییلدیز.‬
‫چی شده؟‬
‫چرا گریه می‌کنی دخترم؟‬
‫من جلوی همه محکم وایمیستم.‬
‫جلوی سلطان خانم هم ایستادم و جوابشو دادم.‬
‫گفتم از سرهات بچه‌دار می‌شم اما...‬
‫آره.‬
‫مامان، من هیچ‌وقت نمی‌تونم بچه‌دار شم.‬
‫بیا اینجا.‬
‫بیا.‬
‫تموم شد. آروم باش.‬
‫هر چیزی یه راه چاره‌ای داره دخترم.‬
‫نه، نداره.‬
‫درمان می‌شی.‬
‫خیلی بچه بودم. من خیلی کوچک بودم.‬
‫وقتی اون تصادف شد، خیلی بچه بودم.‬
‫دکتر همون موقع گفت غیرممکنه، دیگه هیچ‌وقت بچه‌دار نمی‌شی.‬
‫- کی اینو بهت گفت؟‬ ‫- ملک.‬
‫ملک گفت. ضیان هم براش تعریف کرده.‬
‫شاید دروغ گفته باشه.‬
‫شاید برای اینکه ناراحتت کنن این کار رو کردن.‬
‫ببین اینا...‬
‫.. آزمایش‌هاییه که وقتی کوچک بودم انجام دادم.‬
‫بیمارستان هم رفتم.‬
‫اینا رو نشون دادم، دکتر معاینه‌ام کرد.‬
‫اونم همین حرفو زد.‬
‫خب حالا می‌خوای چیکار کنی؟‬
‫نمی‌دونم. واقعاً نمی‌دونم...‬
‫.. باید با سرهات حرف بزنم.
‫باید بهش بگم.‬
‫اون منو با هر شرایطی قبول می‌کنه.‬
‫من هنوز خودم باهاش کنار نیومدم، چه برسه به اون.‬
‫به نظر من...‬
‫.. به سرهات چیزی نگو.‬
‫اونو محکوم به سرنوشت خودت نکن دخترم.‬
‫این در حقش بی‌انصافی نیست؟‬
‫اگه مادرش یه زن دیگه براش پیدا کنه چی؟‬
‫ببین.‬
‫اون زمان‌هایی که من اینجا تو اورفا درس می‌خوندم...‬
‫.. یه زن و مردی بودن که خیلی همو دوست داشتن و با هم ازدواج کردن.‬
‫مرده...‬
‫.. از زن اولش یه بچه داشت.‬
‫اما وقتی از این زن جدیدش بچه‌دار نشد...‬
‫.. مادرشوهرش بلافاصله یه دختر دیگه پیدا کرد.‬
‫و از اون بچه‌دارش کرد.‬
‫تو می‌تونی این چیزا رو تحمل کنی دخترم؟‬
‫دخترم.‬
‫ببین به نظر من...‬
‫.. به سرهات چیزی نگو.‬
‫بیا با هم بریم استانبول و یه زندگی کاملاً جدید بسازیم.‬
‫نمی‌شه.‬
‫نمی‌شه، من باید اینو به سرهات بگم.‬
‫اگه بفهمه تمام اعتمادشو به من از دست می‌ده، نمی‌شه.‬
‫تا اون بخواد بفهمه، ما خیلی وقته که رفتیم استانبول.‬
‫ببین می‌دونم...‬
‫.. تصمیم خیلی سختیه.‬
‫اما...‬
‫.. عجله نکن، باشه؟‬
‫خوب فکراتو بکن و تصمیمت رو بگیر.‬
‫اون موقع بهم بگو.‬
‫من در هر صورت...‬
‫.. کنارتم، اینو یادت نره، باشه؟‬
‫ممنون، خوبه که هستی.‬
‫ممنون.‬
‫خب، من دیگه...‬
‫.. بیشتر از این مزاحمت نمی‌شم.‬
‫- تنها باش، بعداً با هم حرف می‌زنیم.‬ ‫- باشه.‬
‫بیا بشین. بیا.‬
‫آسیه.‬
‫آقام.‬
‫برای ندا هم لیوان بیار.‬
‫- چشم.‬ ‫- ما رو تنها بذار.‬
‫- چشم داداش.‬ ‫- یالا.‬
‫آشیر، من که اهل نوشیدن نیستم.‬
‫می‌دونی امشب می‌خوایم چیکار کنیم؟‬
‫دروغ رو بذاریم کنار.‬
‫میشه مگه ندا؟‬
‫می‌دونم که خوردی.‬
‫«اگه چهرت رو ببینم»‬
‫باشه.‬
‫«زبونم بند میاد»‬
‫«لال می‌شه ای یار، ای یار»‬
‫«ای یار، ای یار»‬
‫«هر کی عاشق بشه»‬
‫چند روز شده.‬
‫چند شب از روش گذشته.‬
‫«ای یار، دیوونه می‌شه»‬
‫داغ هجران هنوزم خیلی جیگرم رو می‌سوزونه.‬
‫«دیوونه می‌شه، ای یار دیوونه می‌شه»‬
‫تو هم اینطوری شدی؟‬
‫عاکف مُرد.‬
‫تو هم اینطوری دلتنگ شدی؟‬
‫آشیر...‬
‫.. ما که خیلی وقته همدیگه رو ندیدیم.‬
‫ندا، ببین بیا امشب دروغ رو بذاریم کنار، مگه نه؟‬
‫یالا.‬
‫«دختر مردم رو واسه خودم»‬
‫بگو، تو هم مثل من...‬
‫«ای یار، خسته شدم»‬
‫.. همونطوری که من عاشق هجران بودم...‬
‫.. همونطوری که هجران رو دوست داشتم...‬
‫«خنجر هم زد»‬
‫.. دلت واسه عاکف تنگ شده؟‬
‫آشیر، میشه در مورد این چیزا حرف نزنیم؟‬
‫«ای یار، فکر کردم گُله»‬
‫«اگه من بمیرم»‬
‫بیا در مورد چیزای دیگه حرف بزنیم.‬
‫واقعاً بیا در مورد یه چیز دیگه حرف بزنیم.‬
‫چیزی که من نداشتم و...‬
‫.. اون مرتیکه‌ی لوس داشت، چی بود؟‬
‫واقعاً برام سوال شده. ها ندا؟‬
‫بگو، به خدا قسم عصبانی نمی‌شم، بگو.‬
با خرید اشتراک از ناین مووی ما را در ادامه‌ی ترجمه‌ی آثار نایاب یاری کنید. 9movie.org
‫دوستم داشت.‬
‫در واقع فقط همین.‬
‫تو که نتونستی منو دوست داشته باشی آشیر.‬
‫ما این همه سال با هم سر رو یه بالشت گذاشتیم.‬
‫تو حتی یه روز هم با محبت سر منو نوازش نکردی.‬
‫تو اصلاً منو نمی‌شناسی آشیر.‬
‫مثلاً...‬
‫.. من دوست دارم صبحونه چی بخورم؟‬
‫حدس می‌زدم ندونی.‬
‫خب، اون دختره چی؟‬
‫خدا بیامرز، اون چی دوست داشت؟‬
‫عاشق کومرو بود.‬
‫خیلی دوست داشت کومرو بخوره.‬
‫در واقع به همین سادگیه.‬
‫زن‌ها...‬
‫.. در واقع مثل آینه هستن. می‌دونی؟‬
‫هر چی ببینن رو بازتاب می‌دن.‬
‫به همون اندازه‌ای که دوست داشته باشی، دوست داشته می‌شی...‬
‫.. و به همون اندازه‌ای که ناراحت کنی، ناراحت می‌شی.‬
‫اما مردا فقط در مورد زنی که دوستش دارن کنجکاو می‌شن.‬
‫یه وقتایی می‌رسه که چی خوردنش رو...‬
‫.. و چی نوشیدنش رو، بهتر از مال خودشون می‌دونن.‬
‫تو هیچ‌وقت در مورد من کنجکاو نبودی آشیر.‬
‫تو نتونستی منو دوست داشته باشی.‬
‫اما عاکف دوستم داشت.‬
‫منم دوستش داشتم.‬
‫اما هیچ‌کس عشق ما رو ندید.‬
‫یه روز...‬
‫.. بابام اینا اومدن و گفتن که...‬
‫.. تو رو عروس خانواده‌ی کورداعلی کردیم.‬
‫همین و بس.‬
‫بعدش هم که دیگه معلومه.‬
‫عاکف هم از روی حرص رفت و نورگل رو گرفت.‬
‫بعدش دیگه اصلاً همدیگه رو ندیدیم.‬
‫یعنی تا مدت‌های زیادی همدیگه رو ندیدیم.‬
‫زمان گذشت و گذشت...‬
‫.. من تو این عمارت دیگه کاملاً نامرئی شدم.‬
‫هیچ‌کس متوجهم نشد.‬
‫تو متوجه نشدی.‬
‫تا اینکه یه روز...‬
‫.. با عاکف روبه‌رو شدیم.‬
‫بازم اون بود که منو دید.‬
‫چی بگم؟‬
‫دلم می‌خواست دیده بشم.‬
‫دلم می‌خواست دوستم داشته باشن.‬
‫دلم می‌خواست خوشحال باشم.‬
‫بعدش هم کنترلم رو از دست دادم.‬
‫عشقه دیگه.‬
‫چی بگم؟‬
‫اما...‬
‫.. اگه تو با من گرم بودی...‬
‫.. منم بهت دلگرم می‌شدم.‬
‫اگه اونطوری بود، امروز نه عاکفی بود و نه هجرانی.‬
‫قلب‌های دیگه ما رو گرم نمی‌کردن.‬
‫اگه بهم می‌گفتی،‬ ‫اگه از همون اول میومدی پیشم...‬
‫.. یه راهی پیدا می‌کردم لعنتی.‬
‫طلاق می‌گرفتیم.‬
‫من به خاطر تو رفتم و‬ ‫برادر بزرگ سرهات رو از پا درآوردم.‬
‫نمی‌تونستم بگم.‬
‫جرئتش رو نداشتم.‬
‫پشیمونم؟‬
‫آره، پشیمونم.‬
‫اما اگه اون موقع میومدم پیشت و‬ ‫این رو بهت می‌گفتم...‬
‫با تیر می‌زدمت.‬
‫اینطوریه؟‬
‫هجران اومد...‬
‫.. آشیر عوض شد.‬
‫هجران اومد...‬
‫.. آشیر با‌محبت شد.‬ ‫برای عشق احترام قائل شد.‬
‫حالا هجران رفته.‬
‫نه دیگه رحمی برام مونده...‬
‫.. نه احترامی برای اون عشق.‬
‫خب حالا چی می‌شه؟‬
‫می‌خوای منو بکُشی؟‬
‫من به یه زن صدمه نمی‌زنم.‬
‫اگه این کار رو بکنم‬ ‫دیگه فرقی با بابام ندارم.‬
‫این قبلاً هم همینطور بود، الانم همینطوره.‬
‫تو هم منو نشناختی. بی‌خیال.‬
‫ولش کن.‬
‫همینقدر کافیه. یالله.‬
‫چطوری به سرهات بگم؟‬
‫خدایا، خودت بهم کمک کن.‬
‫تو این سرما اینجا چیکار می‌کنی؟‬ ‫به چی فکر می‌کنی؟‬
‫اصلاً نفهمیدم هوا سرده.‬
‫- متوجه اومدنت هم نشدم.‬ ‫- فهمیدم.‬
‫خودت رو ناراحت نکن.‬
‫سرهات.‬
‫باید یه چیزی بهت بگم.‬
‫بگو.‬
‫خان.
‫همون امینه‌ای که هجران خدابیامرز بهش عضو اهدا کرد.‬
‫گفته بودی برم بیمارستان عیادتش.‬
‫دختره فردا مرخص می‌شه،‬ ‫حالش خوبه.‬
‫مادرش خیلی دعات کرد.‬
‫با دستای خودش برای بچه‌هات‬ ‫بافته و هدیه داده.‬
‫اینا رو فرستاد خان.‬ ‫خیلی دعات کرد.‬
‫شب بخیر.‬
‫بذار اینا اولین هدیه‌های بچه‌هامون باشن.‬
‫از طرف عمه‌شون.‬
‫زایمان ملک نزدیکه.‬ ‫اگه می‌خوای ببر برای اون.‬
‫اونایی که مال پسرمه رو جدا می‌کنم ولی...‬
‫.. بیشترشون بنفش و صورتی‌ان.‬
‫کاش بچه‌مون دختر باشه.‬
‫من همیشه دلم می‌خواست با تو یه دختر داشته باشم.‬
‫مثل تو زیبا...‬
‫.. قوی، باهوش...‬
‫.. و شیطون.‬
‫چشماش هم اینطوری باشه.‬
‫هرچی باشه دخترمون رو از چشمات‬ ‫محروم نمی‌کنی دیگه.‬
‫قسمت.‬
‫من درس تاریخ دارم.‬
‫فردا هم استاد میاد.‬ ‫باید تمومش کنم.‬
‫ییلدیز.‬
‫چی می‌خواستی بهم بگی؟‬ ‫همین چند لحظه پیش می‌خواستی یه چیزی بگی.‬
‫می‌گم درسای جغرافی رو‬ ‫بیشتر کنیم؟‬
‫امتحان نزدیکه، به فصلا نمی‌رسیم.‬
‫- چون یکم استرس گرفتم.‬ ‫- جغرافیا؟ چه جغرافیایی؟‬
‫درساش دیگه.‬
‫باشه، حله. حله، بیشترش می‌کنیم.‬
‫باشه، ممنون. یالله شب بخیر.‬
‫ییلدیز.‬
‫اولین هدیه‌هامون پیش تو بمونه مامان خانم.‬
‫مادر خیلی خوبی می‌شی.‬ ‫هم بچه‌ها و هم من خیلی خوش‌شانسیم.‬
‫خیلی خوش‌شانسیم.‬
‫آفرین دخترا. همینطوری، آره خوبه.‬
‫آره، اینوری بچرخین. بچرخ، بچرخ، بچرخ.‬
‫آره، عالیه. یکم کمرتون رو تکون بدین.‬ ‫تکون بده، تکون بده.‬
‫شکم‌تون رو هم بلرزونین. خوبه، آره.‬ ‫آره، یالله ببینم.‬
‫- شیکیدیم، شیکیدیم.‬ ‫- بچرخ. خوبه، ماشالله.‬
‫خوبه، عالیه.‬
‫آره، وایسین دخترا. حالا به صف بشین.‬ ‫پشتتون رو به ما کنین، پشتتون رو کنین.‬
‫برگردین. پاهاتون رو بلند کنین.‬ ‫ببینم پاشنه‌هاتون رو بیارین بالا.‬
‫بیار بالا، بیار بالا، بیار بالا.‬
‫خانم جان، اون دخترِ قدبلند و‬ ‫مو‌بلنده رو می‌بینی؟‬
‫تو خانواده‌شون همه‌ی زن‌ها‬ ‫خیلی خوش‌زا هستن.‬
‫ببین، پاشنه‌های پاش چقدر صاف و تمیزه.‬
‫معلومه هم تمیزه و هم به خودش می‌رسه.‬ ‫قدش هم که بلنده.‬
‫اون عروسی که لایق پسرم سرهاته...‬
‫.. همین دختر قدبلند و مو‌بلند و‬ ‫زیباست.‬
‫چه سرهاتی؟ چی شده؟‬
‫- یالله بسم‌الله.‬ ‫- اینا چیه؟‬
‫دارم برای پسرم سرهات دنبال عروس می‌گردم.‬
‫تو نیازی نداری برای پسرت دنبال عروس بگردی.‬ ‫پسرت خودش نامزد داره.‬
‫اما تو نازایی.‬
‫مگه می‌شه زن خان نازا باشه؟‬
‫کسی که خودش بچه نداره‬ ‫چطوری می‌خواد واسه عشیره مادری کنه؟‬
‫ببین، این دخترا از بارورترین‬ ‫خانواده‌های اینجان.‬
‫دوتاشون دختر خانن.‬
‫یکیشون هم دختر یکی از تاجرای‬ ‫سرشناس اورفاست.‬
‫تو کی هستی؟‬
‫سرهات با من ازدواج می‌کنه، فهمیدی؟‬
‫سرهات منو دوست داره. اون با من ازدواج می‌کنه.‬
‫شما اینجا چیکار می‌کنین؟‬
‫بکشین کنار، از اینجا برین بیرون. یالا برین!‬ ‫تو هم اینا رو بردار. برو، برو بیرون!‬
‫- ببخشید، ببخشید.‬ ‫- یالا، یالا متفرق بشین!‬
‫ببخشید، ببخشید. یعنی چی؟‬ ‫تو کی هستی اصلاً؟‬
‫من با سرهات خان ازدواج می‌کنم.‬
‫سرهات خان که نمی‌تونه چون تو می‌خوای‬ ‫بی‌بچه بمونه. هم نازایی هم خودخواه.‬
‫اون گردن لقتو می‌شکنم،‬ ‫همینجا می‌کُشمت!‬
‫- شنیدی؟‬ ‫- ولم کن!‬
‫من با سرهات ازدواج می‌کنم! من!‬
‫سرهات خان مال من می‌شه. مال من.‬
‫پسرمو نمی‌تونن بین خودشون تقسیم کنن.‬
‫سرهات. سرهات، سرهات!‬
‫باشه، باشه. باشه، نترس. تموم شد.‬
‫داشتی خواب می‌دیدی. تموم شد.‬
‫تموم شد. من اینجام.‬
‫اینجام.‬
‫تموم شد.‬
‫خواب دیدی؟‬
‫داشتی یکم هذیون می‌گفتی،‬ ‫واسه همین اومدم.‬
‫چی تو دستته؟‬
‫داشتم درس می‌خوندم خوابم برده.‬ ‫چیزی نیست.‬
‫باشه. چی دیدی که اینقدر ترسیدی؟‬
‫مامان سلطان داشت دنبال یکی دیگه می‌گشت واست.‬ ‫یه...‬
‫.. یه زن دیگه.
‫این ترسوندت؟‬
‫نه مامان سلطان‌،‬ ‫نه خواب‌های تو...‬
‫.. هیچ قدرتی نمی‌تونه تو رو از من جدا کنه.‬
‫هیچ‌کس، هیچ‌چیزی. قبوله؟‬
‫خیلی خب.‬
‫حالا تا خواب از سرمون نپریده می‌خوابیم،‬ ‫به خوابمون ادامه می‌دیم.‬
‫حتی الان تو خواب می‌بینی که ازدواج کردیم و‬ ‫خوشبختیم، باشه؟‬
‫یالا. بیا.‬
‫اگه خوابت نبرد من اتاق بغلی‌ام.‬
‫صدام کن، با هم چایی چیزی می‌خوریم.‬
‫اگه بخوای.‬
‫می‌خوای تا وقتی خوابت ببره پیشت بمونم؟‬
با خرید اشتراک از ناین مووی ما را در ادامه‌ی ترجمه‌ی آثار نایاب یاری کنید. 9movie.org
‫انگار مامانم راست می‌گه.‬
‫نمی‌تونم سرهاتو به سرنوشت خودم محکوم کنم.‬
‫بهترین کار اینه که ازش جدا شم و برم استانبول.‬
‫اینا آدمای کی بودن یوسف؟‬
‫آدمای ییلدیریم بودن خان. دهن‌لق بودن،‬ ‫زود همه چی رو لو دادن.‬
‫ظاهراً این رفقا نمی‌خواستن ما قاتلای‬ ‫هجران خانم رو پیدا کنیم.‬
‫مال ییلدیریم. دهنشونو باز کن.‬
‫خان، نکن خان. ولمون کن خان،‬ ‫بهمون رحم کن خان.‬
‫بهتون رحم کنم؟‬
‫شما جلوی منو گرفتین که به حقیقت نرسم.‬
‫نذاشتین انتقام خواهرمو بگیرم.‬
‫- من به شما رحم کنم، آره؟‬ ‫- هر چی بخوای انجام می‌دیم خان.‬
‫هر چی بخوای. شنیدی یوسف؟‬
‫شنیدم خان، مگه می‌شه نشنوم؟‬
‫می‌گن هر چی بخوایم انجام می‌دن.‬
‫- بیا، برو تو.‬ ‫- نورگل، نورگل.‬
‫- عاکف.‬ ‫- بهت گفتم که، ببین به هم رسیدیم.‬
‫- به خدا.‬ ‫- وای!‬
‫خیلی ترسیدم که مُرده باشی، خیلی گریه کردم.‬ ‫اگه بدونی.‬
‫صبر کن، صبر کن نورگل.‬
‫ببین، از پرتگاه پرتم کردن نمُردم،‬ ‫حالا داری با بغل کردنت منو می‌کُشی.‬
‫مثل اختاپوس دستشو پیچیده دورم.‬ ‫بکش کنار، نمی‌تونم نفس بکشم.‬
‫جل‌الخالق.‬
‫لامصب... پسر این سیلی واسه چی بود؟‬
‫به همون دلیلی که آشیر‬ ‫تو رو از پرتگاه پرت کرد پایین.‬
‫مگه تو واسه اون آدم اجیر نکردی که‬ ‫منو بزنن؟‬
‫آره ولی تو از جای خیلی بلندی افتادی عاکف.‬
‫گفتم اگه یه وقت مشکل حافظه پیدا کردی‬ ‫این یه یادآوری باشه واست.‬
‫به خدا آبجی سوده،‬ ‫از شما هم خیلی ممنونم.‬
‫واسه حامله شدنم کمکی نکردی ولی‬ ‫شوهرمو نجات دادی.‬
‫اونم خوبه، باشه.‬
‫مگه من بعد تو گیر یه کلاهبردار‬ ‫به اسم میرو نیفتادم؟‬
‫این النگوها و همه چیزمو‬ ‫ازم گرفت...‬
‫.. چیزی هم که داد اصلاً به درد نخورد.‬ ‫نه مثبت بود نه منفی.‬
‫انگار من همیشه از آدمایی که خودشون کچل‌ان و‬ ‫نمی‌تونن سر خودشونو دوا کنن...‬
‫.. چشم یاری داشتم.‬
‫نورگل، کسی خبر داره اومدی اینجا؟‬
‫- نه، نه.‬ ‫- ببین، تو دهن‌لقی، خب؟‬
‫اگه به کسی بگی من اینجام...‬
‫.. آشیر این دفعه پیدام می‌کنه و از کوه‌ها‬ ‫پرتت می‌کنه پایین، حالا ببین.‬
‫ای بابا، دستت درد نکنه. اگه من دهن‌لق بودم‬ ‫همینجا به سوده می‌گفتم...‬
‫.. که آشیر تو رو به خاطرِ رابطه‌ات با ندا‬ ‫از پرتگاه انداخت پایین، مگه نه؟‬
‫- چی؟‬ ‫- آره.‬
‫یعنی عشق ممنوعه‌ی ندا، عاکف بوده؟‬
‫به خدا اگه تو خوابم می‌دیدم باور نمی‌کردم.‬
‫ای بابا.‬
‫چه چیزایی که نکشیدم، چه چیزایی.‬ ‫یه روز می‌شینم برات تعریف می‌کنم.‬
‫آخ، یه لحظه.‬
‫عه. دارن از بیمارستان زنگ می‌زنن.‬
‫یه آزمایش خون داده بودم.‬ ‫بهتره جوابشو چک کنم.‬
‫- آزمایش خون دادی؟‬ ‫- آره.‬
‫من ندا رو زدم...‬
‫.. دیگه نمی‌دونم چطوری زدمش که خودم از حال رفتم.‬
‫دلم می‌خواست ندا از کتک بیهوش بشه ولی اینطوری شد.‬
‫کلاً این هفته یه جوری‌ام.‬ ‫بذار ببینم چی شده.‬
‫الو؟‬
‫بله، خودمم. نورگل یلدوران، بله.‬
‫چی شد؟ نورگل؟‬
‫نورگل؟ خبر بدی شده؟ چی شده؟‬
‫- من حامله‌ام.‬ ‫- چی؟‬
‫- حامله‌ای؟‬ ‫- من حامله‌ام.‬
‫از بیمارستان گفتن، دکتر گفت.‬
‫پسر، دارم بابا می‌شم؟‬ ‫پسر، دارم بابا می‌شم!‬
‫دارم بابا می‌شم، دارم بابا می‌شم.‬ ‫به خدا دارم بابا می‌شم.‬
‫خدایا. خدایا شکرت.‬
‫اجاقم کور نبوده.‬
‫مبارک باشه، مبارک باشه.‬
‫بهت گفته بودم نورگل...‬
‫.. تا خدا نخواد هیچ اتفاقی‬ ‫زودتر از وقتش نمیفته.‬
‫- پس لابد وقتش الان بوده، نه؟‬ ‫- آره، الان بوده.‬
‫نورگل، آخه چرا داری گریه می‌کنی؟‬
‫ببین، گریه نکن دیگه.‬ ‫منم به گریه می‌ندازی. چی شده؟‬
‫- هورمونات زده بالا؟ خیر باشه؟‬ ‫- چه هورمونی آخه؟‬
‫به خاطر گندکاری‌های تو، آشیر‬ ‫به زودی پیدات می‌کنه و می‌کُشتت.‬
‫من باید این بچه رو‬ ‫بی بابا بزرگ کنم؟‬
‫از اورفا فرار می‌کنیم، هیچ‌کس نمی‌تونه‬ ‫بلایی سرمون بیاره، فهمیدی؟‬
‫من نمی‌خوام فرار کنم عاکف.‬
‫من واسه خودم آرزوهایی داشتم.‬
‫من می‌خوام بچه‌ام رو تو اورفا‬ ‫پیش فک و فامیلش بزرگ کنم.‬
‫می‌خوام با روش مونته‌سوری‬ ‫آموزش ببینه.‬
‫فک و فامیلش بخوره تو سرشون بابا.‬
‫بی‌خیال این مونته‌سوری شو فعلاً. ای بابا.‬
‫می‌خوای چیکار کنی؟‬ ‫داریم بچه‌دار می‌شیم، بچه‌مون!‬
‫ما قراره بچه‌دار بشیم.‬
‫تصمیمت رو گرفتی؟‬
‫با مامانم می‌رم استانبول و‬ ‫دیگه هم برنمی‌گردم.‬
‫آفرین، تصمیم درستی گرفتی.‬
‫این کار رو چون سرهات رو‬ ‫دوست دارم انجام می‌دم.‬
‫واسه همین به کسی چیزی نگو،‬ ‫به گوشش نرسه.‬
‫نگران نباش، رازت پیش من امانته.‬
‫کِی می‌خوای بری؟‬
‫یکم دیگه می‌رم با مامانم حرف می‌زنم.‬ ‫بعدش هم...‬
‫.. بعدش هم به سرهات می‌گم که ‫می‌خوایم از هم جدا بشیم.
‫اگه بخوای منو دور بزنی، این راز‬ ‫کوچیکت رو نه فقط سرهات...‬
‫.. بلکه کل اورفا می‌فهمن.‬ ‫اینطوری آبروی سرهات هم می‌ره.‬
‫خوب بهش برس ملک.‬
‫بالاخره لبت خندون شد.‬
‫- به خدا که حالم خیلی خوبه! ‫- خیر باشه؟
‫به زودی قراره یه ستاره سقوط کنه،‬ ‫منتظر اونم.‬
‫ان‌شاءالله.‬
‫ضیان خان تو اتاقشه؟‬
‫تو اتاقشه. مثل پادشاها داریم ازش پذیرایی می‌کنیم.‬
‫خوبه. بریم این خبر خوش رو به اونم بدیم.‬
‫راستی...‬
‫چی شده ملک؟‬
‫اگه یه بار دیگه چیزی رو از من مخفی کنی...‬
‫.. تاوانش از این سیلی‬ ‫خیلی سنگین‌تر می‌شه.‬
‫ضیان خان گفت، می‌دونم.‬
‫اونایی که به هجران زده بودن رو تو کُشتی.‬
‫آخ از دست این پدر زن، آخ.‬
‫قبلاً هم به خاطر دروغات‬ ‫از هم جدا شده بودیم.‬
‫فهمیدم که توبه گرگ مرگه.‬
‫تغییرش می‌دیم ملک.‬
‫کم‌کم عوض می‌شیم.‬
‫اونو بذار کسی که عاشقت شده‬ ‫بهش فکر کنه. به من چه؟‬
‫در نهایت رابطه ما یه رابطه منطقیه.‬
‫ولی وقتی تو دانشگاه با هم بودیم‬ ‫اینو نمی‌گفتی.‬
‫تو الان گذشته رو فراموش کن، به امروز فکر کن.‬
‫یادت نره، کی تو رو خان اینجا کرد؟‬
‫به لطف کی می‌تونی وارد این هتل بشی‬ ‫اصلاً یادت نره.‬
‫کجاست؟‬
‫همینجا بود.‬
‫غضو، اینجا رو نگاه کن غضو.‬
‫پسر، جای دیگه بردینش؟ کجاست؟‬
‫بله خان. همونایی که به ضاربین‬ ‫هجران خانم شلیک کردن...‬
‫منظورت احمد و بقیه‌ست، خب؟‬
‫اونا اومدن. انگار سرهات خان و بقیه‬ ‫می‌خواستن شبیخون بزنن.‬
‫گفتن: «ییلدیریم خان دستور داده، ضیان خان رو‬ ‫می‌بریم یه جای دیگه.»‬
‫آدما رو فراری داده دیگه. بی‌عرضه.‬
‫پسر، شما می‌خواین منو‬ ‫دیوونه کنین؟‬
‫عقلتون نمی‌رسه قبلش‬ ‫یه زنگ بزنین بپرسین؟‬
‫منتظر نوبتت باش.‬
‫بذار با ضیان خان تصفیه حساب کنیم،‬ ‫نوبت تو هم می‌رسه.‬
‫می‌گن پیرها باید از قبر جوون‌ها خجالت بکشن.‬
‫وقتی اون اینجا اینطوری خوابیده...‬
‫.. ما چطور می‌تونیم به فکرِ گشت و گذار باشیم.‬
‫بی‌خود نگفتن که‬ ‫خدا مرگ رو به ترتیب نصیب کنه.‬
‫چرا اون گل رو شکستی مادر؟‬
‫قدیما این کار رو می‌کردن.‬
‫واسه اینکه اینجا...‬
‫.. معلوم باشه یه جوونی خاک شده که‬ ‫ناکام از دنیا رفته.‬
‫منم واسه همین این کار رو کردم.‬
‫دارم می‌بینم که همه...‬
‫.. به خاطر چیزای الکی‬ ‫از زندگی‌شون ناله می‌کنن.‬
‫واسه اینکه به زندگی‌شون‬ ‫بی‌خودی کفر نورزن...‬
‫.. این کار رو کردم.‬
‫واسه همین منو کشوندی اینجا.‬
‫صدام کردی که کفر نگم.‬
‫نه.‬
‫صدات کردم که بگم ببخش.‬
‫ببخش.‬
‫مادر، من کی رو باید ببخشم؟‬
‫نورگل حامله‌ست.‬
‫به من چه؟‬
‫خدا کنه عمر اون بچه از‬ ‫بابای کفتارش طولانی‌تر باشه.‬
‫به من چه آخه؟‬
‫باباش نمُرده.‬
‫زنده‌ست.‬
‫صدات کردم که بگم اونو ببخشی.‬
‫زنده‌ست؟‬
‫تو عاکف رو از صخره پرت کردی ولی نمُرد.‬
‫از دست چوپونا گرفتمش.‬ ‫تیمارش کردم و بهش رسیدم.‬
‫الانم داره ازت قایم می‌شه.‬
‫مرتیکه‌ی سیویک هفت‌خط.‬ ‫مرتیکه‌ی سیویک هفت‌خط.‬
‫آشیر.‬
‫تو حکمش رو اجرا کردی...‬
‫.. ولی نمُرد.‬
‫از اون بالای کوه پرت شد پایین...‬
‫.. ولی خدایی که نخواد بکُشه، نمی‌کُشه دیگه.‬
‫دست از سر عاکف بردار پسرم.‬
‫شاید به خاطر اون بچه‌ای که قراره به دنیا بیاد...‬
‫.. و به یُمن وجود اون زنده مونده.‬
‫تو هم باعث نشو اون طفل معصوم وقتی بزرگ شد،‬ ‫از زندگی سیر بشه پسرم.‬
‫از ترسش به تو پناه آورده؟‬
‫پشت دامن تو قایم شده مادر؟‬
‫نه، اون خبر نداره.‬
‫در ضمن، تو هنوز باید‬ ‫انتقام هجران رو بگیری.‬
‫عاکف رو...
‫.. به خاطر اون بچه‌ای که تو راهه ببخش پسرم.‬
‫خبری که منتظرشی می‌رسه.‬
‫از این به بعد، از من دور باشه و...‬
‫.. بره به درک.‬
‫با اون طفل معصوم برات دعا کنه.‬
‫- بگو شریک.‬ ‫- ضیان خان رو پیچیدیم شریک.‬
‫تا یه ساعت دیگه تو لوکیشنی که برات فرستادم باش.‬ ‫اگه حسابی باهاش داری، برو سراغش.‬
‫دمت گرم. دمت گرم.‬
‫مادر، خوبا همیشه زود می‌میرن؟‬
‫طرف رو از بالای کوه پرت کردم،‬ ‫ولی هنوز زنده‌ست.‬
‫ببین، چشم‌قشنگ من...‬
‫.. چند روزه که مُرده.‬
‫مرگ که نگاه نمی‌کنه کی خوبه کی بد، پسرم.‬
‫وقتی پیمونه پر بشه‬ ‫کی تونسته جلوی مرگ قد علم کنه؟‬
‫پیمونه‌ی ضیان کورداعلی پر شده.‬
‫الان می‌رم و جونش رو می‌گیرم.‬
‫دنیا از شر این کثافت راحت می‌شه.‬
برای تهیه‌‌ی این زیرنویس زحمت زیادی کشیده شده است و مجموعه‌ی ناین مووی به هیچ عنوان راضی به تماشای رایگان آن نیست. 9movie.org
‫چی شده عزیزم؟ چته؟‬
‫نمی‌دونم.‬
‫یه دل‌شوره‌ای دارم.‬
‫وقتی ییلدیز اینطوری غصه می‌خوره، اصلاً دوست ندارم‬ ‫از احساساتش سوءاستفاده کنیم.‬
‫آیتن، خوبی؟‬ ‫تب که نداری، نه عزیزم؟‬
‫خیلی خب، بی‌خیال.‬
‫ببین، اصلاً از این رفتارات‬ ‫خوشم نمیاد. شنیدی چی گفتم؟‬
‫درست وقتی که همه چی داره ردیف می‌شه، اینکه تو رفتی تو‬ ‫جلد مادری که نگران دخترشه...‬
‫.. اصلاً به مذاقم خوش نمیاد.‬
‫نکنه این بازی مادری رو‬ ‫زیادی جدی گرفتی؟‬
‫منظورت چیه؟‬
‫منظورم اینه که وقتی اومدی اینجا‬ ‫فقط یه هدف داشتی.‬
‫اینکه دختره رو خام کنی و ببری استانبول،‬ ‫درسته؟‬
‫- درسته.‬ ‫- بعدش چی گفتی؟‬
‫به دخترت دروغ گفتی که پدربزرگت مریضه.‬ ‫گفتی یا نگفتی؟‬
‫آره، گفتم.‬
‫باشه، و گفتی شاید اگه ببینمش‬ ‫یه حسی بهش پیدا کنم.‬
‫ولی با اینکه دختره رو دیدی، با اینکه مادرشی‬ ‫هیچ حسی بهش پیدا نکردی.‬
‫چی بهم گفتی؟‬ ‫گفتی اگه تهدیدای عمر خان نبود...‬
‫.. یه لحظه هم نمی‌خوام اینجا بمونم.‬
‫حتی از تیپ و قیافه‌اش و‬ ‫دیپلمه بودنش، پیش من ناله می‌کردی.‬
‫تو با خاله بازی مادری...‬
‫.. تو چشمای دخترت زل زدی و‬ ‫بهش دروغ گفتی آیتن.‬
‫آی، باشه! درسته، همه‌اش درسته.‬ ‫همه‌ی اینا رو من گفتم.‬
‫احمقی تو، احمق، احمق!‬
‫ببخشید.‬
‫من اون حرفا رو زدم، ولی اینکه این دختر‬ ‫هیچ‌وقت بچه‌دار نمی‌شه...‬
‫.. این همه درد کشیدنش، شاید به خاطر اینه که‬ ‫اینقدر باهاش وقت گذروندم...‬
‫.. شاید یه حسایی بهش پیدا کردم‬ ‫کنعان، هر چی نباشه مادرشم.‬
‫دیگه داری چرت و پرت می‌گی، خب؟‬
‫بیا.‬
‫خب گلزار، بگو ببینم اون خبری که قراره‬ ‫آرامشم رو به هم بزنه چیه؟‬
‫داشتم اتاق ییلدیز رو تمیز می‌کردم.‬
‫وقتی داشتم ملافه‌هاش رو عوض می‌کردم‬ ‫اینا رو زیر بالشش پیدا کردم.‬
‫تاریخ‌هاشون هم مال خیلی وقت پیشه.‬
‫اینا چی هستن؟‬
‫والا نمی‌دونم.‬ ‫شک کردم، واسه همین آوردمشون پیش تو.‬
‫نوشته گزارش و این حرفا، ولی من سر در نمیارم.‬
‫چرا اینا رو قایم کرده؟‬
‫جل‌الخالق.‬
‫دختر، من که از این همه کلمه‬ ‫هیچی نمی‌فهمم.‬
‫گلزار، نکنه این داره‬ ‫بیماریش رو از ما قایم می‌کنه؟‬
‫ای وای.‬
‫صبر کن، از یکی از دکترهایی که‬ ‫بهشون اعتماد داریم بپرسم.‬
‫بده، اون گوشی رو بده به من.‬
‫- یالا.‬ ‫- باشه، یالا. تو هم برو به کارت برس.‬
‫آشیر.‬
‫هر چیزی ازت انتظار داشتم.‬
‫تو کسی هستی که واسه صندلی قدرت به برادرش هم رحم نکرد.‬
‫چطور دلت اومد به یه زن رحم نکنی مرتیکه؟‬
‫از اون دختر بیچاره چی می‌خواستی؟‬
‫داری چیکار می‌کنی شغال؟‬
‫اگه یه اسلحه پیدا کنی‬ ‫منم می‌کُشی؟‬
‫عجب پدری هستی تو آخه.‬
‫خدا نصیب هیچ بچه‌ای نکنه‬ ‫که پدری مثل تو داشته باشه.‬
‫تو رو...‬
‫.. فکر می‌کردم به خاطر هجران بهت شلیک کردن.‬
‫واسه همون این کار رو کردم.‬
‫ببین، واسه من قصه نباف ضیان کورداعلی.‬
‫اون فقط بهانته. تو...‬
‫.. تو واسه اعتبارت...‬
‫.. یه راهی پیدا می‌کردی و‬ ‫نمی‌ذاشتی اون دختر مال من بشه.‬
‫لعنت به این اعتبارت که...‬
‫- می‌خوای با بالش خفه‌م کنی؟‬ ‫- آره.‬
‫نمی‌تونی.‬
‫خفه‌ت می‌کنم.‬
‫نمی‌تونی. من پدرتم مرتیکه!‬
‫چه پدری؟‬ ‫کدوم پدر؟‬
‫من به زنی که دوستش دارم قول دادم.‬
‫تو هجران که هیچی،‬ ‫حتی ناخنش هم نمی‌تونی به دست بیاری.‬
‫اگه منو بکُشی‬ ‫می‌دونی چی می‌شه؟‬
‫چی می‌خواد بشه؟ مثلاً چی می‌شه؟‬
‫قلبی که هجران باهاش دوستت داره...‬
‫.. دیگه نمی‌تپه.‬
‫تو با دست‌های خودت...‬
‫.. این قلب رو از کار می‌ندازی.‬
‫تو نابودش می‌کنی، می‌فهمی آشیر؟‬
‫من اون رو مثل مادرم می‌دونستم،‬ ‫ولی اون حتی یه روز هم...‬
‫.. تو وجودش عشق به فرزند نداشت.‬
‫احمقم من. تو چرا زود‬ ‫باور می‌کنی آخه؟‬
‫تو چرا انقدر زود اعتماد می‌کنی؟‬
‫ییلدیز.‬
‫دخترم، منم کنجکاو بودم‬ ‫ببینم چه تصمیمی گرفتی.‬
‫به سرهات نمی‌گی که می‌خوایم بریم استانبول،‬ ‫مگه نه؟‬
‫من تصمیمم رو گرفتم.‬
‫به سرهات همه چیز رو...‬
‫.. همونطوری که هست،‬ ‫تمام حقیقت رو بهش می‌گم.‬
‫اول از همه هم با حقیقت تو شروع می‌کنم.‬
‫نفهمیدم، منظورت از حقیقت من چیه؟‬
‫من حرف‌هایی که اون تو زدین رو شنیدم.‬ ‫هر چی با کنعان گفتی رو شنیدم.‬
‫ییلدیز، تو منظور منو اشتباه متوجه شدی.‬
‫ازم متنفر بودی.‬
‫اصلاً منو مثل بچه‌ی خودت نمی‌دونستی.‬
‫حماقت از منه، من احمقم.‬
‫نگو همه‌اش به خاطر این بوده که پدربزرگم‬ ‫تهدیدت کرده...‬
‫.. فقط یه بازی مسخره بوده که راه انداختی‬ ‫تا منو ببری استانبول.‬
‫ییلدیز، اگه اجازه بدی می‌تونم برات‬ ‫توضیح بدم دخترم، خواهش می‌کنم.‬
‫ببین، اصلاً.‬
‫دیگه جرئت نکن منو احمق فرض کنی،‬ ‫بهم نگو دخترم.‬
‫آدم مگه می‌شه اصلاً...‬
‫.. اینجا حسش می‌کنه، دقیقاً همینجا.
‫یه مادر چطور می‌تونه بچه‌اش رو دوست نداشته باشه؟‬
‫باشه، ما تازه به هم رسیدیم.‬
‫من که انتظار زیادی ازت نداشتم.‬
‫ولی باید اینجا باشه، اینجا حسش کنی.‬
‫ببین...‬
‫.. ببین، من هیچ‌وقت نمی‌تونم بچه‌دار بشم.
‫من هیچ‌وقت بچه‌ای نخواهم داشت‬ ‫ولی خدا این نعمت رو به تو داده.‬
‫اون وقت تو حالت از من به هم می‌خوره.‬
‫ییلدیز.‬
‫اما می‌دونی چیه؟‬
‫تو تو همین مدت کوتاه...‬
‫.. به عنوان یه مادر‬ ‫یه چیز خیلی مهم بهم یاد دادی.‬
‫اینکه حتی نزدیک‌ترین آدمت هم می‌تونه‬ ‫زل بزنه تو چشمات و...‬
‫.. هر روز، هر لحظه...‬
‫.. تو رو احمق فرض کنه و‬ ‫بهت دروغ بگه.‬
‫می‌دونی چقدر دردناکه؟ چقدر آدم رو می‌شکنه؟‬
‫ولی من مثل تو نمی‌شم.‬
‫همونطوری که تو منو احمق فرض کردی‬ ‫من سرهات رو احمق فرض نمی‌کنم.‬
‫اون بیشتر از هر چیزی بهم اعتماد داره.‬
‫منم اعتمادش رو نقش‌برآب نمی‌کنم.‬
‫بذار بیاد، همه‌چیز رو مو‌به‌مو براش تعریف می‌کنم.‬
‫هم به تو...‬
‫.. هم به اون...‬
‫.. می‌گم که نمی‌تونم بچه‌دار شم.‬
‫همون موقع که تو بغلت داشتم گریه می‌کردم،‬ ‫نباید به حرفت گوش می‌دادم.‬
‫کاش اصلاً به حرفت گوش نداده بودم.‬
‫ییلدیز.‬
‫خوبی؟ چی شده؟‬
‫ای دروغگو!‬
‫ای بی‌حیا!‬
‫تو با خودت چی فکر کردی؟‬ ‫خیال کردی می‌تونی ما رو دور بزنی؟‬
‫- اینجا چه خبره؟‬ ‫- چی می‌خوای بشه؟‬
‫این کسی که بهش اعتماد داری،‬ ‫حتی بیشتر از مادرت بهش مطمئنی...‬
‫.. این دختری که قراره نامزدت باشه،‬ ‫تو بچگی یه تصادف داشته.‬
‫انگار هیچ‌وقت نمی‌تونه بچه‌دار بشه.‬
‫اجاقش کوره، کوره!‬ ‫بهت گفته بود؟‬
‫نه. معلومه که نه.‬
‫داره سعی می‌کنه همه‌مون رو سیاه کنه.‬
‫من تو این عمارت، یه عروس دو رو و‬ ‫دروغگو نمی‌خوام!‬
‫بیا. بگیر خودت ببین، اینم آزمایش‌ها. نگاه کن.‬
‫بخون. یالا.‬
‫چی تو دستت گرفتی؟‬
‫موقع درس خوندن خوابم برده.‬ ‫چیزی نیست.‬
‫باشه.‬
با خرید اشتراک از ناین مووی ما را در ادامه‌ی ترجمه‌ی آثار نایاب یاری کنید. 9movie.org
‫ییلدیز؟!