‫بامابین تقدیم می‌کند .:: Bamabin.com ::.
‫ب‍ام‍ا‌ب‍یـن‌‌؛ مرجع هرآنچه نمی‌یابید! .:: Bamabin.com ::.
‫کلیه حقوق این زیرنویس متعلق به سایت بامابین است و دریافت آن از سایت‌های دیگر غیرمجاز و حرام می‌باشد
‫برای تهیه‌‌ی این زیرنویس زحمت زیادی کشیده شده است و مجموعه‌ی بامابین به هیچ عنوان راضی به تماشای رایگان آن نیست Bamabin.com
‫اینجا دیگه خونه‌ی توئه،‬ ‫کنار سرهات.‬
‫حالا دیگه سرهات می‌خواد تو رو خدمتکار خودش کنه...‬
‫.. یا اینکه این گل شهری رو طلاق بده و‬ ‫تو رو زنش کنه، من دیگه نمی‌دونم.‬
‫- جای تو همینجاست.‬ ‫- بسه دیگه. یالا.‬
‫بیا، یالا دیگه گمشین،‬ ‫یالا گمشین برین.‬
‫گفتم رفتن تو کار نیست.‬
‫همچین خبری نیست.‬
‫می‌خواست دخترم رو بکشه،‬ ‫نمی‌شنوین؟‬
‫تصمیم‌گیری در این مورد به شما مربوط نمی‌شه.‬
‫از سرهات‌خان بپرسیم.‬
‫دخترم، ییلدیزم رو تحت حمایتش‬ ‫قبول می‌کنه...‬
‫.. یا نه؟‬
‫قبوله.‬
‫سرهات تو چطور می‌تونی‬ ‫همچین چیزی رو قبول کنی؟‬
‫تو چطور می‌تونی خواهرت رو به حال مرگ رها کنی؟‬
‫کدوم خواهر؟‬
‫دقیقاً واسه همین بود که...‬
‫.. دخترم ازت دوری کرد.‬
‫واسه اینکه از خواهرش، ملک، محافظت کنه.‬
‫طفلکی بلایی نبود که سرش نیاد.‬
‫ضیان خان هر جا دخترم رو پیدا کنه می‌کشتش.‬
‫تنها راهش آوردنش به اینجا بود.‬ ‫راه دیگه‌ای پیدا نکردم.‬
‫حالا سرهات‌ خان،‬ ‫باید یه تصمیمی بگیری.‬
‫الان باید انتخاب کنی.‬
‫یا دخترم ییلدیز رو انتخاب می‌کنی...‬
‫.. یا ملک رو.‬
‫من اونجاش رو دیگه نمی‌دونم.‬
‫ولی هر کاری که شده باید بکنی‬ ‫تا دخترم زنده بمونه.‬
‫بعد از اون اشتباهی که کردی،‬ ‫این دِینیه که به گردنته...‬
‫.. سرهات خان.‬
‫بعد از این حقیقت مسخره‌ی خواهری،‬ ‫اینکه ییلدیز اینجا بمونه رو...‬
‫- .. نمی‌تونی قبول کنی. نمی‌شه. ‫- به نظرِ منم نمی‌شه، من دارم می‌رم.
‫هیچ‌جا نمی‌تونی بری.‬
‫درها رو ببندین!‬
‫- سرهات.‬ ‫- ییلدیز.‬
‫تو این عمارت، به جز شما‬ ‫کسی از این راز خبر داره؟‬
‫به خدا من همین الان فهمیدم.‬
‫الان فهمیدم.‬ ‫حتی نورگل هم الان فهمید.‬
‫اگه زودتر می‌فهمید که دیگه‬ ‫کل اورفا باخبر می‌شدن.‬
‫- شوکه شدیم.‬ ‫- آره والا، واقعاً شوکه‌ایم.‬
‫نه پسرم. کس دیگه‌ای نمی‌دونه.‬
‫دیگه همه‌چی رو فهمیدی.‬
‫حالا می‌خوای چیکار کنی؟‬
‫اول می‌رم سراغ کسی که این بدی رو‬ ‫در حقت کرده و حسابش رو می‌رسم.‬
‫همونجا صبر کن.‬
‫بدی‌ای که ضیان در حق من کرده،‬ ‫بین من و اونه.‬
‫- خاله سوده.‬ ‫- اون مسئله‌ی منه.‬
‫تازه، حساب پس گرفتن از ضیان که کاری نداره.‬
‫تو به فکر مسئله‌ی خودت باش.‬
‫یکیشون زنته.‬
‫مادر بچه‌ته.‬
‫اون یکی به روحت نفوذ کرده.‬
‫ولی خواهر زنته.‬
‫بدجوری گره خوردی سرهات.‬
‫بدجوری گره خوردی.‬
‫من این گره رو چطوری باز کنم‬ ‫خاله سوده؟‬
‫چطوری بازش کنم؟‬
‫می‌دونم، می‌دونم.‬
‫عقلت یه چیز می‌گه، قلبت یه چیز دیگه...‬
‫.. وجدانت یه چیز می‌گه، عشقت یه چیز دیگه.‬
‫ولی مجبوری سرهات، باید انتخاب کنی.‬
‫منتظر موندن چاره‌ی کار نیست...‬
‫.. چون باعث فاجعه می‌شه.‬
‫فاجعه به بار میاره.‬
‫من از شما...‬
‫.. از خونه‌ام، از این خاک، از خانواده‌ام‬ ‫حتی یه روز هم نخواستم دور باشم.‬
‫ولی شما تمام رویاهای یه دختر...‬
‫.. معصوم و بی‌گناه رو که هیچ تقصیری نداشت،‬ ‫انداختین رو دوش من.‬
‫من واسه اینکه رویاهای این دختر خراب نشه...‬
‫.. واسه اینکه زندگیش به خاطر من‬ ‫نابود نشه...‬
‫.. همه‌چی رو اینجا ول کردم و‬ ‫گذاشتم رفتم.‬
‫من از اینجا رفتم و‬ ‫واسه خودم یه زندگی کاملاً جدید ساختم.‬
‫بعدش یه امیدی پیدا کردم.‬
‫ولی کافی نبود.‬
‫شما اون امید رو هم‬ ‫از چنگم درآوردین.‬
‫- داداش این...‬ ‫- بابام مُرد...‬
‫.. من خان این عمارت شدم.‬ ‫وقتی داشتم سعی می‌کردم عشیره رو اداره کنم...‬
‫.. وقتی داشتم تلاش می‌کردم یه ذره هم که شده‬ ‫به اورفا خیرم برسه...‬
‫.. شما از همون اولش‬ ‫به من دروغ گفتین.‬
‫چه بلاهایی که سرم نیاوردین،‬ ‫چه کارهایی که پشت سرم نکردین.‬
‫گفتم جونمه، خونمه، خانواده‌مه.‬
‫هر بار تک‌تکتون رو بخشیدم.‬
‫هیچ‌کس به اندازه‌ی شما بهم خیانت نکرد.‬
‫نه عشقم، نه امیدم، نه رویاهام...‬
‫.. واسه شما مهم نبود.‬
‫ارزشش رو داشت؟‬
‫مامان؟‬
‫داداش؟‬
‫ارزشش رو داشت؟‬
‫از من چی می‌خواستین؟‬
‫جوابی ندارین؟‬
‫برای هر حرف و هر سخنی‬ ‫یه جوابی دارین.‬
‫برای این جوابی ندارین؟‬
‫همینطوری می‌خواین سکوت کنین؟‬
‫برای هر حرف و سخنی یه بهونه‌ای دارین!‬ ‫برای این جوابی ندارین؟‬
‫از من چی می‌خواستین؟‬
‫به خدا بالاخره صبر مَرده لبریز شد.‬ ‫حتی دل منم کباب شد.‬
‫اما ارباب بودن هم مثل یه پیرهن آتیشینه.‬ ‫سخته، اصلاً راحت نیست.‬
‫- نورگل!‬ ‫- یالا راه بیفت.‬
‫- مگه چی گفتم؟‬ ‫- راه بیفت.‬
‫گلزار، ییلدیز رو ببرین بالا.‬
‫باشه، هاجیک بیا.‬
‫- نیازی نیست، من اینجا نمی‌مونم.‬ ‫- به نظر منم همینطوره.‬
‫اصلاً وقتش نیست.‬
‫یالا هاجیک، وسیله‌ها رو بردارین ببرین.‬ ‫یالا، یالا.‬
‫ببخشید سلطان خانم.‬ ‫من یه جوابی دارم که باید به سرهات بدم.‬
‫و برای این کار هم اصلاً قصد ندارم‬ ‫بیشتر از این منتظر بمونم.‬
‫یه لحظه صبر کن، اول...‬
‫سرهات، باشه.‬ ‫باشه، تو حرفایی که زدی حق داری.‬
‫همه‌مون بهت دروغ گفتیم،‬ ‫همه‌مون یه چیزایی رو ازت مخفی کردیم...‬
‫.. اما تو هم اونقدری که داری طغیان می‌کنی‬ ‫بی‌گناه نیستی.‬
‫من برای ثابت کردن بی‌گناهیم‬ ‫طغیان نکردم.‬
‫اگه شما به انتخاب‌های من‬ ‫احترام گذاشته بودین...‬
‫.. ما امروز اینجا‬ ‫این چیزا رو تجربه نمی‌کردیم.‬
‫ببخشید آقا سرهات، اما اگه انتخاب‌هایی که کردی‬ ‫جون منو می‌سوزونه...‬
‫.. تا آخرش پای‬ ‫کارهایی که کردم هستم.‬
‫در ضمن همونطور که قبلاً هم گفتم‬ ‫اون دختر نمی‌تونه تو این عمارت بمونه.‬
‫زن سابقت نمی‌تونه تو این عمارت زندگی کنه.‬
‫ملک حق داره پسرم.‬
‫دیگه چیزیه که شده. ما این رسوایی رو ‫چطوری برای مردم توضیح بدیم؟
‫باشه، می‌دونم. از دستم عصبانی هستی.‬
‫اما وقتی من این راز رو فهمیدم‬ ‫خون‌بس تموم شده بود پسرم.‬
‫تو ییلدیز رو به عقد خودت درآورده بودی.‬
‫اگه بهت می‌گفتم، تو ییلدیز رو طلاق می‌دادی.‬
‫اگه سکوت کردم، برای این بود که خون‬ ‫طایفه‌ام ریخته نشه.‬
‫آدم وقتی یه بار سکوت می‌کنه دیگه نمی‌تونه‬ ‫حرف بزنه، خودت هم اینو می‌دونی.‬
‫ملک حق داره. دیگه چیزیه که شده پسرم.‬
‫تو نمی‌تونی با ییلدیز تو این عمارت بمونی.‬
‫سلطان خانم حق داره. اونطوری که مریم خانم‬ ‫می‌گفت، کشت و کشتاری در کار نیست.‬
‫من با ضیان خان صحبت کردم.‬ ‫از جون ییلدیز گذشت.‬
‫ییلدیز می‌ره خارج از کشور و درسش رو...
‫.. از همونجایی که مونده ادامه ‫می‌ده. بذار بره.
‫ببین، مرگی هم در کار نبوده.‬ ‫بذار بره پسرم.‬
‫هر چی سرت اومد‬ ‫از دلسوزیت بود.‬
‫بیشتر از این به این دختر دلسوزی نکن و‬ ‫نذار مدام برامون دردسر درست کنه.‬
‫این دختر خواهر من نیست،‬ ‫نخواهد بود. هیچ‌وقت نخواهد بود.‬
‫- دیگه از دلسوزی کردن برای این دختر دست بردار!‬ ‫- بسه دیگه!‬
‫ییلدیز بیشتر از جفتتون حق داره‬ ‫تو این عمارت بمونه.‬
‫- دیگه نه بابا!‬ ‫- حرفم تموم نشده!‬
‫تو...‬
‫.. با خودت گفتی سرهات دیگه منو نمی‌بخشه و‬ ‫این حقیقت رو این‌همه مدت از من مخفی کردی.‬
‫زنی که بزرگ طایفه‌مه‬ ‫مثل مادر طایفه رفتار نکرد.‬
‫به فکر خانواده‌ت نبودی، به فکر خودت بودی.‬
‫ترسیدی که اگه حقیقت رو بفهمم ازت‬ ‫طلاق می‌گیرم و با ییلدیز ازدواج می‌کنم.‬
‫به فکر من نبودی، به فکر خودت بودی.‬ ‫تو هم خودخواهی کردی.‬
‫فقط ییلدیز.‬
‫فقط ییلدیز به فکر من و ما بود.‬
‫وقتی حقیقت رو فهمید، برای محافظت از تو و‬ ‫محافظت از بچه‌ی به دنیا نیومده‌مون...‬
‫.. هیچی بهم نگفت، سکوت کرد.‬
‫با وجود اون‌همه اذیتی که کردی‬ ‫بهم نگفت که تو هم خبر داری.‬
‫نگفت چون‬ ‫نمی‌خواست رابطه‌ی من و تو شکرآب بشه مادر.‬
‫تا وقتی که زمان‬ ‫آخرین نفسش رسید.‬
‫اون روز تو اون غار، برای اینکه منو با‬ ‫سوال‌های بی‌جواب تنها نذاره...‬
‫.. با آخرین نفسش حقیقت رو اونجا روی یه سنگ‬ ‫نوشته. من اونجا فهمیدم.‬
‫دلسوزی ییلدیز‬ ‫از همه‌مون محافظت کرد.‬
‫اما امتحان اصلی من اون نبوده.‬
‫امتحان اصلی من‬ ‫خودخواهی‌های شما بوده.‬
‫باریکلا واقعاً! باریکلا، چیکار کنیم؟‬
‫برای ییلدیز دست بزنیم؟‬ ‫بهش مدال بدیم؟‬
‫من هر کاری کردم، برای بچه‌ی تو شکمم و‬ ‫برای خانواده‌م کردم...‬
‫.. و قسم می‌خورم که‬ ‫به انجام دادنش هم ادامه می‌دم.‬
‫به خاطر بچه‌ام نمی‌خوام‬ ‫ییلدیز تو این عمارت باشه.‬
‫تصمیم اینو تو نمی‌گیری، من می‌گیرم.‬
‫حالا که تو برای خواهر خودت‬ ‫دلسوزی نمی‌کنی...‬
‫.. من به جای تو این کار رو می‌کنم.‬
‫- سرهات، چی رو...؟‬ ‫- ما اینو...‬
‫.. به ییلدیز مدیونیم.‬
‫از این به بعد ییلدیز تو این عمارت‬ ‫تحت حمایت منه...‬
‫.. و پیش من می‌مونه.‬
‫تموم شد.‬
‫تموم شد؟‬
‫تموم شد.‬
‫- پسرم.‬ ‫- مادرم.‬
‫برو بیرون.‬
‫در رد باز کنین. راه بیفتین.
‫این خائن‌ها رو از کجا پیدا کردین؟
‫وقتی می‌خواستن از مرز رد بشن، گرفتیمشون.
‫با خودشون هم یه کیف پر از پول داشتن.
‫حسین، بازش کن.‬
‫بفرمایین آقا.‬
‫کی این پولا رو بهتون داده؟‬
‫کی بهتون گفت ییلدیز رو بدزدین؟‬
‫حرف بزنین بنالین!‬
‫نذارین سوالام رو تکرار کنم!‬
‫آقا قربونت برم، نکن.‬
‫می‌گم کی؟ کیه پسره؟‬
‫مریم خانم.‬
‫ب‍ام‍ا‌ب‍یـن‌‌؛ مرجع هرآنچه نمی‌یابید! .:: Bamabin.com ::.
‫به حساب اینا برس.‬
‫اطاعت آقا. بگیرین این خائن رو.‬
‫مریم.‬
‫زن عمو!‬
‫دالیان.‬
‫یا خدا، چه خبر شده؟‬
‫ضیان خان دوباره ییلدیز رو‬ ‫یه جا حبس کرده.‬
‫- راه بیفت بنال!‬ ‫- آخه این چه وضعیه؟‬
‫مگه این دختر چیکار کرده که‬ ‫این مرد اینطوری بهش ظلم می‌کنه؟‬
‫راه بیفت.‬
‫راه بیفت دیگه، یالا!‬
‫خانمم نجاتمون می‌ده. ما همون کاری رو‬ ‫کردیم که گفتی، اینا ما رو می‌کشن.‬
‫چی شده داداش خلیل؟‬ ‫تو رو خدا بگو چه خبره؟‬
‫خیانته آقا.‬
‫خانم‌جان، ضیان خان تو حیاط‬ ‫منتظرته. بهتره یه سری بهش بزنی.‬
‫صبر کن زن عمو، منم بیام.‬
‫خیر باشه ان‌شاءالله.‬
‫آخه رو حرف آقا حرف زدن...‬
‫.. کجا دیده شده؟‬
‫عمو تو رو خدا داری چیکار می‌کنی؟‬
‫تو رو خدا، جلوی مردم زشته.‬ ‫در شأن شماست؟‬
‫اگه بحث دخترم باشه...‬
‫.. هم رو حرفت حرف می‌زنم...‬
‫.. هم حکم صادر می‌کنم ضیان خان.‬
‫چه حکمی زن عمو؟ ییلدیز کجاست؟‬
‫- تو عمارت یلدوران‌هاست.‬ ‫- چی؟‬
‫تو ییلدیز رو بردی پیش سرهات؟‬
‫داری چیکار می‌کنی زن؟ مگه می‌شه؟‬
‫حق با اونه. چرا بردیش پیش اونا؟‬
‫از این به بعد تحت حمایت سرهات زندگی می‌کنه.‬
‫ای خدای من.‬
‫حالا که بدون اینکه بگه متاهله‬ ‫دختر منو بوسیده...‬
‫.. پس باید مسئولیتش رو هم قبول کنه!‬
‫بوس... بوسیده؟ کی؟ سرهات بوسیدش؟‬
‫ببین، به خدا قسم می‌کشمش!‬
‫سرهات کیه که بخواد ییلدیز رو‬ ‫تحت حمایت و پناه خودش بگیره؟‬
‫داری چیکار می‌کنی زن؟ مگه می‌شه؟‬
‫معلومه که نمی‌شه. حق با عمومه.‬ ‫بریم بیاریمش عمو.‬
‫سرهات کی باشه که بخواد‬ ‫ییلدیز رو تحت حمایتش بگیره؟‬
‫بی‌ناموس هفت‌خط.‬
‫وقتی این آدم اینجاست، وقتی من‬ ‫به عنوان جانشینش اینجام...‬
‫نکن! جرئت نکنین به دخترم،‬ ‫به ییلدیزم دست بزنین!‬
‫برو اون بچه‌ها رو جمع کن.‬ ‫داریم می‌ریم پیش یلدوران‌ها.‬
‫اطاعت عمو. یالا بجنبین، یالا.‬
‫ییلدیز رو برمی‌گردونم،‬ ‫وقتی برگشتم با هم حساب‌کتاب می‌کنیم.‬
‫حتی اگه بخوای هم...‬
‫.. سرهات ییلدیز رو بهت نمی‌ده.‬
‫چرا؟‬
‫فهمیده که ملک و ییلدیز‬ ‫با هم خواهرن.‬
‫و اینکه ییلدیز...‬
‫.. فقط به همین خاطر ازش‬ ‫دوری می‌کرده رو دیگه فهمیده.‬
‫ملک رو طلاق می‌ده و ییلدیز رو می‌گیره.‬
‫نه فقط تو، ییلدیریم، دالیان...‬
‫.. حتی اگه کل اورفا جلوش وایستن...‬
‫.. سرهات از راهش برنمی‌گرده.‬
‫چی گفتی زن؟ چی گفتی؟‬
‫- شنیدی چی گفتم.‬ ‫- همچین اتفاقی نمیفته.‬
‫اگه لازم باشه...‬
‫.. جنازه‌ی ییلدیز رو میارم اینجا.‬
‫نمی‌ذارم زندگی ملک از هم بپاشه، می‌فهمی؟‬
‫کاش همونقدر که هوای دختر اون دیوونه رو‬ ‫داشتی و دوسش داشتی...‬
‫.. بچه‌ی خودت رو هم دوست داشتی‬ ‫ضیان خان.‬
‫شاید اون موقع لبخند رو لب دخترم...‬
‫.. رو لب ییلدیزم می‌نشست.‬
‫- انارها هم که پلاسیدن.‬ ‫- جل‌الخالق.‬
‫بیار دخترم، بیار، بیار.‬ ‫شیشه‌ها رو بذار اینجا.‬
‫آبجی صبر کن.‬
‫ببین، ببین، ببین.‬ ‫دیگه اون روزای خوش تموم شد.‬
‫الانه که یه قیامت حسابی به پا بشه.‬
‫مگه نگفته بودی به سرهات نمی‌گی؟‬ ‫تو یه دروغگوی پستی.‬
‫ملک، من هیچی نگفتم.‬
‫آره! راست می‌گی. چی بود؟‬
‫روی یه تیکه سنگ تو غار نوشتی، نه؟
‫ولی تو هیچ گناهی نداری. اصلاً.‬ ‫حماقت از منه.‬
‫من رفتم به بابات گفتم‬ ‫که از جونت بگذره.‬
‫من از کجا می‌دونستم تو اون‬ ‫کله‌ی کوچیکت چه نقشه‌هایی داری؟‬
‫من جونت رو نجات دادم.‬ ‫تو چیکار کردی؟‬
‫دوباره اومدی و مثل بختک‬ ‫روی زندگیم خراب شدی.‬
‫- تو با بابام حرف زدی؟‬ ‫- آره و یه شرط داشتم.‬
‫گفتم ییلدیز رو از اینجا می‌فرستی بره،‬ ‫همونجا هم درسش رو ادامه می‌ده.‬
‫اما تو چیکار کردی؟‬ ‫دوان‌دوان اومدی و درست جلوی چشمم سبز شدی.‬
‫تازه اومدی، انگار کم بود،‬ ‫دوباره شوهرمو گول زدی.‬
‫کی داره شوهر تو رو گول می‌زنه ملک؟‬
‫اون موقع که هنوز اسمی ازت نبود،‬ ‫ما با هم نامزد بودیم.‬
‫مگه می‌شه همچین چیزی؟‬ ‫آخه دوتا بچه رو با هم نامزد می‌کنن؟‬
‫- این یه رسم عهد بوقی این دوتا خانواده‌ست!‬ ‫- من چیکار کنم؟‬
‫ببین، اینجا اتاق بچه‌ی منه.‬ ‫می‌خوام اینجا رو اتاق بچه کنم.‬
‫حتی سفارش وسایلش رو هم دادم.‬ ‫می‌خوای چیکار کنی؟‬
‫می‌خوای زل بزنی تو چشم ما و‬ ‫وسط وسایل بچه زندگی کنی؟‬
‫زندگی نمی‌کنم، بیا بگیر!‬ ‫اتاق بچه می‌خوای...‬
‫.. هر کاری می‌خوای بکن،‬ ‫برو با شوهرت حرف بزن.‬
‫بذاره من برم، منم بتونم برم.‬ ‫منم نمی‌خوام اینجا بمونم.‬
‫- اینطوریه؟‬ ‫- ملک ببین، من بهت گفتم.‬
‫بهت گفتم اینا رو باور نکن، با اینا راه نیا.‬ ‫رفتی خودت رو بازیچه‌ی اونا کردی.‬
‫روز به روز خودت رو‬ ‫تو چشم اون مرد از سکه انداختی.‬
‫الان دیگه چه تو حرف بزنی‬ ‫چه یه پشه وزوز کنه. چه فرقی داره؟‬
‫من باید از تو بپرسم چیکار کنم؟‬ ‫حالا که نمی‌خوای بمونی، خب برو.‬
‫ول کن! بسه دیگه زن، بسه!‬
‫باید یاد بگیری مسئولیت‬ ‫کارهات رو قبول کنی! بسه!‬
‫نمی‌تونی هی یه غلطی بکنی و‬ ‫بعد بقیه رو مقصر بدونی.‬
‫یه نگاه به خودت بنداز.‬
‫من اول زندگیِ سرهات بودم.‬ ‫تو می‌تونی آخرش باشی؟‬
‫اصلاً فکر نمی‌کنم. واسه همینم‬ ‫خوب مواظب اون بچه‌ی تو شکمت باش.‬
‫مواظب اون بچه باش. عقلت رو به کار بنداز.‬
‫وگرنه سرهات تا حالا پنجاه بار طلاقت داده بود.‬
‫- اینطوریه؟‬ ‫- آره، عقلت رو جمع کن.‬
‫بسه دیگه! بسه دیگه، بسه! تمومش کنین!‬
‫امان از دست شما!‬
‫برو بیرون! یالا، برو، برو!‬
‫بچه تو شکمته! حواست باشه!‬
‫تو پستی، دروغگویی، نمک‌نشناسی!‬ ‫هم نمک‌نشناسی هم دروغگو!‬
‫بفرما. باز شروع کردن.‬
‫یه شکری به درگاه خدا بکنین.‬ ‫تو این ماه رمضونی دو رکعت نماز بخونین.‬
‫خواهر بودن پیشکش،‬ ‫ازت متنفرم! برو گمشو!‬
‫معلوم نیست کی نمک‌نشناسه؟ تو چقدر زود‬ ‫کارهایی که برات کردم رو یادت رفت؟‬
‫- چیکار کردی؟‬ ‫- واسه خاطر اون بچه‌ی تو شکمت...‬
‫.. واسه خاطر آرامش تو،‬ ‫من به مردی که دوستش نداشتم بله گفتم.‬
‫ببین چه بلاهایی سر من اومد!‬
‫تو همه‌ی این کارا رو فقط واسه این می‌کنی که‬ ‫حرص سرهات رو دربیاری.‬
‫می‌خوای دنبالت بدوئه.‬ ‫فقط چون طلاقت داده.‬
‫بفرما. اینم از هنر شما.‬
‫اون ییلدیز باید از این عمارت بره.‬ ‫هر جوری شده باید از این عمارت بره!‬
‫چی داری می‌گی؟‬
‫مگه خودت نگفتی؟‬
‫بسه!‬
‫- چی شده؟‬ ‫- چی چی شده؟ چی بسه؟‬
‫وضع و حال ما رو نمی‌بینی؟‬ ‫بسه، واقعاً واسه شماها بسه.‬
‫- کجا؟‬ ‫- دارم می‌رم به درک!‬
‫اون دنیا از بودن‬ ‫اینجا خیلی بهتره!‬
‫پسرم.‬
‫ببینین!‬
‫بفرمایین آقا.‬
‫ملک خانم رو تعقیب کنین‬ ‫اما طوری که اذیت نشه.‬
‫اطاعت می‌شه آقا.‬
‫بی‌خودی.‬
‫ببین، ییلدیز رو ببین. باز شد مظلوم ماجرا.‬
‫یالا، یالا، زود باشین.‬
‫یالا دخترا، راه بیفتین. هیس.‬
‫جوونا، آخه تا کی می‌خواین حمالی کنین؟‬
‫ولم کنین.‬
‫ببینین، این عمر با رعیتی نمی‌گذره.‬
‫ما کلاً یه بار به این دنیا میایم.‬
‫سرهات هر چقدر در طول عمرش بهتون بده،‬ ‫من دو برابرش رو بهتون می‌دم.‬
‫قبول کن دیگه. ببین، پولو می‌گیرین و‬ ‫می‌رین خارج از کشور.‬
‫واسه خودتون خوش می‌گذرونین، شیک و مجلسی.‬
‫منم کمکتون می‌کنم.‬ ‫جاهای خوب رو بهتون معرفی می‌کنم.‬
‫هم شما راحت می‌شین‬ ‫هم من خلاص می‌شم.‬
‫- یه جورایی حق داره.‬ ‫- من به آقا سرهات خیانت نمی‌کنم.‬
‫مگه من اونو می‌گم پسرم؟‬ ‫آخه تا کی می‌خواین حمالی کنین؟‬
‫به خدا که بریدم. داریم غاری رو که با بمب بسته شده،‬ ‫با دست و سنگ‌چین درست می‌کنیم.‬
‫بهترین کار اینه که یه تیر تو مخش خالی کنیم و خلاص.‬
‫به آقاها چی بگیم؟ آقاها می‌دونن‬ ‫که ما اینجاییم، آقا سرهات می‌دونه.‬
‫می‌گیم می‌خواست فرار کنه، ما هم زدیمش.‬ ‫تو به رفیقای بیرون خبر بده.‬
‫- من خودم حساب اینو می‌رسم.‬ ‫- باشه، هر چی تو بگی.‬
‫به آخر خط رسیدی آقا ییلدیریم.‬
‫- دوندار.‬ ‫- جانم آقا.‬
‫سلو به آقا سعدالله زنگ زده.‬ ‫اونم ما رو فرستاد.‬
‫خدا رو شکر.‬
‫گفت: «یه مدتی تو خونه‌باغ بمونه.‬
‫تا وقتی اوضاع آروم بشه،‬ ‫از اونجا تکون نخوره.»‬
‫گفت: «من هر کاری لازم باشه می‌کنم.‬ ‫برادرزاده‌ام خیالش راحت باشه.»‬
‫- تعدادتون زیاده دوندار؟‬ ‫- زیادیم آقا. بفرمایین.‬
‫کلید پیشت بمونه. به عموم بگو،‬ ‫من یه انتقامی دارم که باید بگیرم.‬
‫می‌ریم سراغ یلدوران‌ها، بهشون پاتک می‌زنیم.‬
‫- اون سرهات رو با دستای خودم خفه می‌کنم.‬ ‫- باشه آقا.‬
‫خیره ان‌شاءالله، شما چطور کنار همین؟‬
‫نکنه با هم آشتی کردین؟‬
‫جدا شدیم.‬
‫خدا رو شکر. صد هزار مرتبه شکر.‬
‫خبر خیلی خوبی بهم دادی.‬
‫کاش از ییلدیز منم‬ ‫یه خبر خوش می‌رسید.‬
‫چی شده ییلدیز؟‬
‫چی شده مادر؟ بابا بلایی سر ییلدیز آورده؟‬
‫نه، لحظه‌ی آخر از چنگش درآوردم. نگران نباش، خواهرت حالش خوبه.‬
‫پس این چه حالیه داری مادر؟ بگو چی شده.‬
‫از اون انباری کشیدمش بیرون، ییلدیز رو نجات دادم.‬
‫سپردمش به یه جای امن.‬
‫اما خب وقتی ضیان خان فهمید، افتاد دنبال دخترم.‬
‫مادر باز رفتی دختره رو کجا گذاشتی؟‬
‫این جای امنی که می‌گی، همونیه که من فکر می‌کنم؟‬
‫- رفتی پیش سرهات گذاشتیش؟ ‫- خب مگه کار دیگه‌ای هم می‌تونستم بکنم؟
‫می‌ذاشتم بابات دخترم رو بکشه؟‬
‫مگه هر چی سر ییلدیزم اومد، به خاطر این سرهات نبود؟‬
‫مثل مرد از دخترم مراقبت می‌کنه. باید هم بکنه!‬
‫مادر واقعاً که بلایی. یه بار هم که شده تو کارا دخالت نکن!‬
‫تو هیچ کاری دخالت نکن! من خودم ردیفش کرده بودم، بابام قرار بود ییلدیز رو ول کنه.‬
‫می‌خواست ولش کنه؟‬
‫آره مادر. من رفتم با ملک حرف زدم.‬
‫- با ملک؟ ‫- آره با ملک حرف زدم.
‫اونم دستش درد نکنه، با بابام حرف زد.‬
‫در ازای اینکه بابام رو ببخشه، بابام هم قرار بود ییلدیز رو آزاد کنه.‬
‫تو رفتی ییلدیز رو پیش سرهات گذاشتی؟‬
‫آخه سرهات...‬
‫.. کسی رو که بهش پناه آورده ول نمی‌کنه. مخصوصاً ییلدیز رو که اصلاً ول نمی‌کنه.‬
‫لعنتی باز دعوای طایفه‌ای شروع می‌شه. ببین، باز خون و خون‌ریزی راه میفته!‬
‫من برم، باید برم لعنتی.‬
‫چرا ملک رو قاطی ماجرا کردین؟ ملک این وسط چیکاره‌ست؟‬
‫من اینجا چیکار می‌کنم... منتظر چی‌ام آخه؟ منتظر چی‌ام؟‬
‫بیا اینم از سرهات. نرو، نه؟ بیا تحویل بگیر حالا.‬
‫دیدی؟ وقتی نری همین می‌شه.‬
‫ب‍ام‍ا‌ب‍یـن‌‌؛ مرجع هرآنچه نمی‌یابید! .:: Bamabin.com ::.
‫کجا؟‬
‫به قبرستون.‬
‫گفتم کجا.‬
‫- دارم می‌رم! ‫- کجا؟
‫دارم می‌رم سرهات.‬
‫ببین، رفتی به اون غار و همه چی رو فهمیدی.‬
‫هنوزم بهم می‌گی وایسا، بمون. نه، از این خبرا نیست، بذار برم.‬
‫چرا پنهونش کردی؟‬
‫- سرهات. ‫- چرا پنهونش کردی؟
‫چرا این بار رو به دوش کشیدی؟ چرا تنهایی زیر بار این مسئولیت رفتی؟‬
‫چرا زندگیت رو نابود کردی؟‬
‫من وظیفه‌ام رو انجام دادم.‬
‫ییلدیز.‬
‫نه دل تو و نه وجدان من، تحمل این حقیقت رو نداره.‬
‫نمی‌شه. چی می‌شه سرهات؟ من هر روز اینجا باید با ملک دعوا کنم؟‬
‫- اون دختر حامله‌ست. تو رو خدا بذار برم. ‫- بس نیست؟
‫- چی بس نیست سرهات؟ ‫- فداکاری‌ها.
‫فداکاری‌هایی که کردی بس نیست؟‬
‫تا کی می‌خوای واسه بقیه زندگی کنی؟‬
‫از این به بعد فقط باید واسه خودت زندگی کنی.‬
‫منم هر کاری از دستم بربیاد انجام می‌دم.‬
‫- انجام می‌دم. تموم شد. ‫- تو باید به فکر خودت باشی.
‫تو، رئیس عشیره‌ی یلدوران...‬
‫.. خان اورفا، سرهات یلدوران، تو باید به فکر خودت باشی.‬
‫تو اول باید به فکر خودت باشی. این اتفاقایی که افتاده رو...‬
‫.. نه این خانواده، نه عشیره و نه اورفا نمی‌تونن تحمل کنن.‬
‫دو تا خواهر زیر یه سقف.‬
‫یکی زن سابقت...‬
‫.. اون یکی هم زن عقدی‌ت، مادرِ بچه‌ای که قراره به دنیا بیاد.‬
‫- مگه می‌شه؟ همچین چیزی ممکنه؟ ‫- ییلدیز.
‫می‌خوای چی بشه؟ می‌خوای اون دعوای طایفه‌ای که تموم شده بود، دوباره شروع بشه؟‬
‫- اگه قراره شروع بشه، بذار بشه. ‫- بابام می‌فهمه.
‫- بذار بفهمه. ‫- میاد اینجا رو به آتیش می‌کشه.
‫- می‌خوای اون دعوا دوباره شروع بشه؟ ‫- بذار بشه، هر چی می‌خواد بشه، بشه!
‫- تو هنوز نفهمیدی؟ ‫- چی رو نفهمیدم؟ چی رو نمی‌فهمم؟
‫تو هر چی بیشتر سعی می‌کنی مشکلاتت رو حل کنی...‬
‫.. فقط خودت آسیب می‌بینی. این رو نفهمیدی؟‬
‫فقط تو داری ضربه می‌خوری، نفهمیدی؟‬
‫تو واسه اینکه بلایی سر من نیاد رفتی، چیزی نمونده بود با دالیان ازدواج کنی.‬
‫واسه اینکه بلایی سر ملک نیاد، داشتی با اون مرتیکه، یلدیریم، ازدواج می‌کردی.‬
‫نفهمیدی؟ اونی که مدام داره آسیب می‌بینه تویی، نفهمیدی؟‬
‫تو اصلاً خودت رو دوست نداری؟‬
‫اصلاً به فکر خودت نیستی؟‬
‫تو اصلاً خودت رو دوست نداری؟‬
‫- من دوست داشته باشم که چی بشه؟ ‫- ییلدیز، نکن این کار رو.
‫من به فکر خودم باشم چه فایده‌ای داره؟ خودم رو دوست داشته باشم چی می‌شه؟‬
‫من تو اورفا به دنیا اومدم، بقیه واسه سرنوشتم تصمیم گرفتن.‬
‫سهم من فقط فداکاری کردنه، نه هیچ چیز دیگه.‬
‫من خودم رو دوست داشته باشم چه فایده‌ای داره؟‬
‫حالا چه یه ذره کمتر، چه یه ذره بیشتر.‬
‫بذار برم سرهات خان.‬
‫- سرهات ولم کن! ‫- اون دوران دیگه تموم شد.
‫اون دوران تموم شد. دیگه تموم شد.‬
‫حالا که تو به فکر خودت نیستی...‬
‫.. من به جای تو هم به فکرت هستم.‬
‫حالا که تو خودت رو دوست نداری...‬
‫همونطور که تو من رو تو اون غار تنها نذاشتی...‬
‫.. منم تو رو دست ضیان خان نمی‌سپرم. نمی‌ذارم ببرتت.‬
‫حالا که مسئول تمام این بلاهایی که سرت اومده منم...‬
‫.. از این به بعد همون چیزی می‌شه که من می‌گم.‬
‫تو تو این عمارت، پیشِ من می‌مونی.‬
‫هرجور که می‌خوای، هرچی که می‌خوای،‬ ‫هرجور زندگی‌ای که دلت می‌خواد داشته باشی...‬
‫.. همونطور زندگی می‌کنی.‬
‫از این به بعد دیگه برای هیچ‌کس‬ ‫فداکاری نمی‌کنی.‬
‫سرهات خان! ییلدیز رو پس بده!‬
‫بفرما. یالا بفرما، من اینجام.‬
‫حالا برو.‬
‫- اصلاً.‬ ‫- برو.‬
‫اصلاً از اینجا بیرون نمیای، باشه؟‬
‫حرف عموم رو شنیدی سرهات خان!‬ ‫ییلدیز رو به ما پس بده!‬
‫پسرم، اگه یه قدم دیگه برداری،‬ ‫عزرائیلت می‌شم، اینو بدون.‬
‫مادرم، خانمم! بلند شو، بلند شو، بلند شو!‬
‫خیر باشه ضیان خان؟‬ ‫بازم همگی با هم راه افتادین اومدین.‬
‫آها دژاوو. به خدا من این لحظه رو‬ ‫قبلاً هم تجربه کرده بودم.‬
‫خیر باشه ضیان خان؟‬
‫چرا تو حیاط من دارین داد و بیداد می‌کنین؟‬
‫- اومدم ییلدیز رو ببرم.‬ ‫- هیچ‌کس رو نمی‌تونی ببری.‬
‫نمی‌دمش.‬
‫ببین، سرهات خان.‬
‫من به عنوان جانشینِ کورداعلی‌ها‬ ‫دارم حرف می‌زنم.‬
‫ییلدیز رو به ما بده.‬ ‫چاره‌ی دیگه‌ای نداری.‬
‫ییلدیز نمی‌تونه اینجا بمونه!‬
‫مرتیکه، با ییلدیز ییلدیز گفتن رد دادی.‬ ‫ببین، خودت رو به باد می‌دی‌ها.‬
‫شنیدم که حقیقت رو فهمیدی.‬
‫دیگه می‌دونی که ملک دختر منه.‬
‫چی؟ عمو؟‬
‫نه بابا، دیگه چی.‬
‫- تو به سوده‌ی دیوونه...‬ ‫- خفه شو، حرف نزن مرتیکه!‬
‫دوتا خواهر زیر این سقف‬ ‫و تو این عمارت نمی‌تونن بمونن.‬
‫این رو هم تو، هم من و هم کل اورفا خوب می‌دونیم.‬
‫ییلدیز رو از این عمارت می‌برم.‬
‫بعدش؟‬
‫به خاطر غلطی که کردین‬ ‫می‌خواستم بفرستمش سوریه اما...‬
‫.. اومدنش به اینجا دیگه پیمونه رو پر کرد،‬ ‫سرهات خان.‬
‫کاری که لازمه رو انجام می‌دم،‬ ‫ناموسم رو پاک می‌کنم.‬
‫عمو، ما با هم چی حرف زده بودیم؟‬ ‫قرار نبود کسی کشته بشه.‬
‫جون ییلدیز رو نمی‌گیری، مگه نه؟‬
‫من به عنوان جانشین کورداعلی‌ها هر کاری از دستم بربیاد‬ ‫برای ناموس و شرفم انجام می‌دم.‬
‫ضیان خان!
‫اگه این جانشینت یه کلمه‌ی دیگه حرف بزنه...‬
‫.. دیگه جانشین و مانشین حالیم نمی‌شه،‬ ‫جفتتون رو تو حیاط این عمارت دفن می‌کنم.‬
‫مرتیکه، وقتی گفتم ییلدیز رو می‌برم، یعنی می‌برم!‬
‫مگه داخل جشنی چیزی برپاست؟‬
‫آره که هست، عروسیمونه.‬
‫عروسی؟ چه عروسی‌ای؟‬
‫سرهات خان من داره ازدواج می‌کنه.‬
‫آروم باش ملک، ملک!‬
‫- یه لحظه!‬ ‫- ملک، ملک!‬
‫از این به بعد یبلدیز تو این عمارت‬ ‫تحت حمایت منه...‬
‫.. پیش من می‌مونه.‬
‫پس یعنی اونقدر دوسش داری.‬
‫همونطور که گفتم ضیان خان، خون زیادی ریخته می‌شه.‬
‫واسه همین تو...‬
‫.. آدمات رو جمع کن و برو به عمارت خودت.‬
‫وقتی گفتم ییلدیز رو می‌برم، یعنی می‌برم!‬
‫اگه می‌تونی ببر! یوسف!‬ ‫هرکی تکون خورد بزنینش پسرم!‬
‫- اطاعت آقا.‬ ‫- هی!‬
‫مرتیکه، به قیمت ریختن خون‬ ‫هر چندتا یلدوران که تموم بشه...‬
‫- .. ییلدیز رو می‌برم!‬ ‫- بابا!‬
‫مشکلِ لاینحل هم از راه رسید.‬
‫- ییلدیز.‬ ‫- برو کنار، برو کنار.‬
‫مگه بهت نگفتم تو اتاق بمون؟‬
‫- این مسئله‌ی منه، برو کنار.‬ ‫- نمی‌شه ییلدیز.‬
‫سرهات برو کنار! دیگه بسه!‬
‫حالا که با پای خودت اومدی،‬ ‫راه بیفت بریم خونه.‬
‫یالا.‬
‫نه.‬
‫دیگه به خاطر من خون بیشتری‬ ‫ریخته نمی‌شه ضیان خان.‬
‫می‌خوای بکشی؟ بکش!‬
‫- می‌خوای شلیک کنی؟ شلیک کن!‬ ‫- ییلدیز.‬
‫شلیک کن، تو همین حیاط، همینجا شلیک کن!‬
‫- چی داری می‌گی؟‬ ‫- یالا، بزن!‬
‫- اصلاً!‬ ‫- بزن!‬
‫- اصلاً!‬ ‫- صبر کن، صبر کن!‬
‫ببین، اصلاً ییلدیز! اصلاً، اصلاً!‬
‫- انجامش بده یالا!‬ ‫- اصلاً!‬
‫بکش! هم تو راحت شو، هم من، یالا!‬
‫اصلاً! ببین، این راه برگشت نداره!‬
‫وارد کارایی که راه برگشت ندارن نشیم!‬ ‫تو رو خدا یه لحظه صبر کنین!‬
‫- دالیان!‬ ‫- خفه شین!‬
‫اصلاً.‬
‫اگه قراره خون ریخته بشه، بشه!‬ ‫این دختر رو یا می‌برم خونه...‬
‫- .. یا همینجا دفنش می‌کنم.‬ ‫- ضیان خان.‬
‫اصلاً!‬
‫بابا!‬
‫آشیر اومد.‬
‫تو دیگه از کجا پیدات شد مرتیکه؟‬
‫این اسلحه رو نباید سمت این دختر بگیری.‬
‫این رو بهت گفته بودم.‬
‫معلومه که اینجا همه، همه‌چیز رو فهمیدن.‬
‫بذار مردم با همون چیزایی که شنیدن بمونن.‬
‫من نمی‌ذارم اعتبارم از بین بره!‬
‫مرتیکه، دهن منو باز نکن!‬
‫مردک، اعتبارت دیگه دوزار هم نمی‌ارزه،‬ ‫دوزار!‬
‫مگه نه ضیان خان؟‬
‫گفتم ول کن، بذار هر کی هر چی می‌دونه با همون بمونه.‬
‫ببین به خدا قسم اون بلایی که سر اون زن بیچاره آوردی رو...‬
‫.. از اینجا می‌رم و تو کل اورفا پخش می‌کنم. ‫رسوات می‌کنم.
‫این رو هم در شأن پدرت می‌بینی، آره؟
‫تو ببین چه چیزایی رو در شأن ما دیدی.‬
‫خواهرم زندگی می‌کنه.‬
‫این دختر یه جوری زندگی‌اش رو می‌کنه!‬
‫از این ساعت به بعد، این دختر تو این عمارت و پیش این مرد زندگی می‌کنه!‬
‫خواهرم...‬
‫.. به عنوان خواهر زن عقدی تو، ‫تو این عمارت می‌مونه.
‫حواست باشه، غیر از این راه دیگه‌ای نیست.‬
‫بگیرش زیر بالت و اینجا ازش محافظت کن.‬
‫از این به بعد اون دیگه دختر من نیست!‬
‫این رو همه‌تون بدونین و بشنوین!‬
‫اما به محض اینکه از این عمارت پاشو بذاره بیرون...‬
‫.. کاری که لازمه رو انجام می‌دم.
‫اینم قول ضیان خان باشه.‬
‫منم یه خرفی دارم ضیان خان.‬
‫اگه یه گلوله به سمت ییلدیز شلیک کنی...‬
‫.. به این فکر نمی‌کنم که ‫نتیجه‌اش چی می‌شه.
‫برام مهم نیست پدرشی...‬
‫.. نه فقط پدرش، هر کی که می‌خوای باش...
‫.. تقاصش رو ازت می‌گیرم!
‫اینم قول من باشه.‬
‫سلو، با آدما حرف زدی؟‬
‫آره آقا، حرف زدم.‬ ‫سرهات خان رو می‌سپارن به خودت.‬
‫خوبه.‬
‫اول جون سرهات رو می‌گیرم...‬
‫بعدش هم کل اورفا رو مال خودم می‌کنم.‬
‫آقا، شما خودت بهتر می‌دونی.‬
‫می‌تونستیم یه مدتی از اینجا دور بشیم و‬ ‫بعدش برگردیم.‬
‫این راه برگشت نداره،‬ ‫خودت که می‌دونی آقا؟‬
‫سلو...‬
‫.. من با ترس از سرهات و قایم شدن و ‫فرار کردن زندگی نمی‌کنم.
‫فهمیدی؟‬
‫همین الانشم وقتی بفهمه‬ ‫از غار اومدم بیرون...‬
‫- .. میفته دنبال من. ‫- همینطوره آقا.
‫- به هر حال، هر کی اول حمله کنه برنده‌ست.‬ ‫- آره.‬
‫آره، یلدوران‌ها رو غافلگیر می‌کنیم.‬
‫ببین، به همه بگو.‬
‫هر کی جلوی راهمون سبز شد،‬ ‫بزنینش.‬
‫نه فقط سرهات...‬
‫.. حتی یه نفر از یلدوران‌ها هم نباید ‫تو اورفا زنده بمونه.
‫فهمیدین؟‬
‫- امر، امر شماست آقا.‬ ‫- وایسا!‬
‫- وایسا پسر، وایسا!‬ ‫- چی شده آقا؟‬
‫وایسا!‬
‫کور از خدا چی می‌خواد؟ دو چشم بینا.‬
‫خوبه.‬
‫ببین، برو به اونایی که پشت سر هستن بگو.‬ ‫دور بمونن.‬
‫باشه آقا.‬
‫برو سلو.‬
‫چشم آقا.‬
‫باز کدوم موضوعی‬ ‫تو رو کشونده اینجا؟‬
‫سرهات.‬
‫ییلدیز رو برگردوند به عمارت.‬
‫تعجب نکردم.‬
‫اصلاً هر اتفاقی که افتاد...‬
‫.. تقصیر تو بود.
‫یعنی چی؟‬
‫من کاری نکردم،‬ ‫حرفای چرت و پرت نزن!‬
‫چه ربطی داره؟‬
‫خیلی هم ربط داره.‬
‫یادته سر قضیه‌ی داروها بهت چی گفته بودم؟‬
‫اگه سرهات از خونه رفت بیرون بهم خبر بده.‬
‫تو خبر ندادی و‬ ‫سر خود عمل کردی.‬
‫اگه اون روز خبر می‌دادی...‬
‫.. من الان داشتم با ییلدیز با خوشی و خرمی ‫زندگی می‌کردم.
‫سرهات هم واسه تو می‌موند.‬
‫اون موضوع دیگه از ما گذشته.‬
‫نه، اتفاقاً نگذشته.‬
‫می‌دونی که من الان از غار فرار کردم؟‬
‫می‌خواستم برم عمارت رو با خاک یکسان کنم.‬
‫همه چی رو روی سرشون خراب کنم.‬
‫اما وقتی تو رو دیدم پشیمون شدم.‬
‫- منظورت چیه؟‬ ‫- منظورش اینه ملک.‬
‫با من میای، زود باش.‬
‫ولم کن، من با تو هیچ‌جا نمیام!‬
‫دیگه از این به بعد هر چی من بگم همون می‌شه، راه بیفت!‬
‫ییلدیریم، دیوونه شدی؟ ولم کن!‬
‫هر کاری دلت خواست کردی!‬ ‫دیگه از این به بعد حرف منه ملک، راه بیفت!‬
‫دیوونه شدی؟ ولم کن!‬
‫- راه بیفت.‬ ‫- ییلدیریم، ببین!‬
‫وایسا! ملک خانم رو ول کن!‬
‫جون، آروم باش باشه؟‬
‫ببین، اسلحه ندارم.‬
‫ببین.‬
‫ب‍ام‍ا‌ب‍یـن‌‌؛ مرجع هرآنچه نمی‌یابید! .:: Bamabin.com ::.
‫خب، کجا بودیم؟‬
‫باهام میای.‬
‫به جای اینکه به عمارت حمله کنم و تیر حروم کنم...‬
‫.. امتحان کردن سرهات با بچه‌اش برام جذاب‌تر بود.‬
‫یالا.‬
‫- ییلدیریم، دیوونه شدی؟ ولم کن!‬ ‫- آره، یه کم. یالا!‬
‫سلو، اینو بگیر!‬ ‫دارم لنگ می‌زنم، نمی‌بینی؟‬
‫- دیوونه شدین؟‬ ‫- راه بیفت!‬
‫آقام، می‌دونم سرت شلوغه ولی...‬
‫.. اون آدمایی که بالا سر ییلدیریم گذاشته بودیم...‬
‫.. راستش نمی‌تونیم بهشون دسترسی پیدا کنیم.‬
‫- یعنی چی نمی‌تونیم؟‬ ‫- به خدا نمی‌شه پیداشون کرد.‬
‫چطور ممکنه؟ یعنی اون یارو از دستمون فرار کرد؟‬
‫ایشالا که فرار نکرده باشه ولی اوضاع خیته.‬
‫داداش ببین، به یوسف زنگ بزن.‬
‫ببین داداش، اون آدمو چه مرده چه زنده برام پیدا کنه.‬
‫باید مرده یا زنده‌اش رو پیدا کنه.‬
‫نگران نباش، من خیلی وقته آدما رو فرستادم اونجا.‬
‫تو نگران نباش.‬
‫تو خوبی؟‬
‫فکرت پیش ییلدیزه، نه؟‬
‫من از طرز فکر این ضیان خان سر در نمیارم.‬
‫واقعاً آقام، بدجنسیِ این آدم حد و مرز نداره.‬
‫- نداره داداش، نداره.‬ ‫- به خدا نداره. اگه تو نبودی...‬
‫.. اگه تو ییلدیز رو تحت حمایت و سرپرستی خودت نمی‌گرفتی...‬
‫.. این ییلدیز نمی‌تونست تو اورفا زندگی کنه، حالا ببین کی بهت گفتم.‬
‫البته الان اون قضیه‌ی خواهری هم هست.‬
‫ولی آشیر تو این مورد حق داره.‬
‫ییلدیز جز این عمارت جای دیگه‌ای نمی‌تونه زندگی کنه.‬
‫نمی‌ذاره زنده بمونه داداش، اون یارو نمی‌ذاره اون دختر زنده بمونه.‬
‫این چه جرئتیه که ضیان داره؟ دلش خنک نشد.‬
‫می‌گه به محض اینکه از این عمارت بره بیرون‬ ‫می‌کشمش.‬
‫آخه پسر، تو چطور پدری هستی؟‬
‫بگیرش زیر بالت، همینجا ازش محافظت کن.‬
‫از این به بعد اون دیگه دختر من نیست!‬
‫این رو همه‌تون بدونین، بشنوین!‬
‫ولی به محض اینکه از این عمارت پاشو بذاره بیرون...‬
‫.. کاری که لازمه رو انجام می‌دم.‬
‫اینم قول ضیان خان باشه.‬
‫عجب پدریه، نه داداش؟‬
‫این یارو خودش اسلحه داد دست دخترش.‬
‫بهش گفت برو خودت رو بکش.‬
‫دست و پاش رو بست...‬
‫.. اومد تو این عمارت دختر خودش رو انداخت جلوی ما.‬
‫یه عالم اذیت و آزار.‬
‫داداش، مگه یه پدر با دختر خودش این کار رو می‌کنه؟‬
‫به خدا می‌خواستم بگم کسی که پدر باشه این کار رو نمی‌کنه ولی...‬
‫.. پدرشه دیگه.‬
‫بالاخره باباشه.‬
‫داداش، من الان می‌رم تو اتاق کارم.‬
‫ببین، چه مرده چه زنده‌ی این ییلدیریم...‬
‫- .. ببین، مرده یا زنده‌اش رو برام پیدا کن.‬ ‫- چشم آقام.‬
‫داداش، هر طور شده پیداش کنین و بیارینش پیشم، خواهش می‌کنم.‬
‫حله، تو نگران نباش.‬ ‫نگران نباش.‬
‫باشه، تو نگران نباش.‬
‫حالا که نتونستیم ییلدیز رو بگیریم...‬
‫.. حالا که داره سرخود عمل می‌کنه.‬
‫دیگه جز این عشیره نیست.‬
‫وقتی از اون عمارت اومد بیرون، بزنیدش!‬
‫اگه یکی‌تون اسلحه رو به سمت ییلدیز بگیره...‬
‫.. یه گلوله وسط پیشونیش خالی می‌کنم!‬
‫شنیدین چی گفتم؟‬
‫یه لحظه،‬ ‫می‌خوام یه چیزی بگم عمو.‬
‫بیا و لجبازی نکن...‬
‫.. ییلدیز رو بده به من. ‫گناه داره، نذار این دخترِ مثلِ گل بمیره.
‫اینطوری دیگه مشکلی هم باقی نمی‌مونه.‬
‫- به خدا نمی‌مونه.‬ ‫- از این ساعت به بعد...‬
‫.. سرهات، ییلدیز رو پس نمی‌ده.‬
‫به چی زل زدین؟‬
‫هر کسی که آقاتونه، باید به حرف اون گوش بدین!‬
‫اگه بین شما کسی هست که آشیر رو آقا می‌دونه...‬
‫.. از عمارتم گم شه بیرون! بره نون اون رو بخوره!‬
‫وقتی می‌گم بزنین، یعنی بزنین!‬
‫زندگی کردن ییلدیز تو اون عمارت، به اعتبار ما لطمه می‌زنه!‬
‫یالا دیگه!‬
‫اعتبار تو...‬
‫.. از جون دخترت باارزش‌تره؟‬
‫اون دختر نباید تو اون عمارت زندگی کنه.‬
‫من به ملک قول دادم.‬
‫ملک و ملک، همه‌اش ملک!‬
‫چقدر این دخترت برات عزیز بوده!‬
‫- پس ییلدیز من چی؟‬ ‫- ییلدیز اشتباه کرد.‬
‫تاوان اشتباهش رو هم هر طور شده پس می‌ده.‬
‫ای بابا!‬
‫دخترعمو...‬
‫.. پس یعنی ملک دخترعموی من از آب دراومد، آره؟‬
‫صبر کن ببینیم دیگه چه رازهایی از ضیان خان برملا می‌شه.‬
‫به خدا همونطور که آقا اسماعیل می‌گفت، روی این عمارت اینطوری...‬
‫.. به خدا اسم اینجا رو می‌ذارم عمارت اسرار.‬
‫پسرعمو، چی بگم آخه.‬
‫اگه با ییلدیز حرف بزنی...‬
‫.. که از اون عمارت بیاد بیرون.‬
‫بیاد با من ازدواج کنه، گناه داره، از گوشت و پوست خودته.‬
‫مرتیکه‌ی...!‬
‫باز که پنجه‌ی شیرتو رو کردی!‬
‫ببین دالیان، یا خودت از اینجا می‌ری...‬
‫.. یا همینجا چالت می‌کنم پسره!‬
‫وایسا، خودم کار دارم می‌خوام برم. وایسا بابا!‬
‫با دهن روزه داری چیکار می‌کنی؟‬
‫عجبا، واقعاً که!‬
‫- مامان!‬ ‫- ملک!‬
‫ملک!‬
‫مامان! مامان!‬
‫ملک!‬
‫مامان!‬
‫مامان! مامان!‬
‫اومدم دخترم، اومدم ملک!‬
‫اومدم دخترم!‬
‫ملک!‬
‫می‌خوان بلایی سر ملک بیارن.‬
‫- بله؟‬ ‫- تانر...‬
‫.. الان دارم برات یه پاکت می‌فرستم.‬
‫داخلش نمونه موی دو نفر مختلف هست.‬
‫می‌خوام روشون آزمایش دی‌ان‌ای انجام بدی و...‬
‫.. بهم بگی که با هم خواهر هستن یا نه.‬
‫می‌دونی که روال قانونی‌ش چطوریه.‬
‫می‌دونم تانر، می‌دونم.‬
‫ولی برای من مسئله‌ی مرگ و زندگیه.‬ ‫واسه همین ازت خواهش می‌کنم.‬
‫- باشه سرهات، کمکت می‌کنم.‬ ‫- ممنون.‬
‫تانر، اگه برای جوابش عجله کنی ممنون می‌شم.‬
‫در ضمن، اگه دستی بهم برسونی خیلی خوشحال می‌شم.‬
‫- حتماً.‬ ‫- دستت درد نکنه.‬
‫خسته نباشی.‬
‫بیا.‬
‫بیا یوسف، بیا.‬
‫آقا، با من کار داشتین؟‬
‫از ییلدیریم خبری نشد؟‬
‫نه.‬
‫دارن می‌گردن ولی...‬
‫- .. هنوز پیداش نکردن. ‫- پیداش می‌کنیم، پیداش می‌کنیم.
‫هر سوراخی که رفته باشه...‬
‫.. پیداش می‌کنیم و‬ ‫تقاص کاراشو ازش می‌گیریم.‬
‫یوسف، حالا این پاکتو بگیر.‬ ‫بده به یکی از آدمات.‬
‫ببره بیمارستان.‬
‫اونجا یه دکتری هست به اسم تانر دنیزاغلو.‬
‫پاکتو دستی بده بهش.‬ ‫خودش می‌دونه چیکار کنه. بگیر.‬
‫به روی چشم آقا.‬
‫کسی نفهمه.‬
‫اطاعت می‌شه آقا.‬
‫کجایی آخه تو؟‬
‫- کجایی؟‬ ‫- سرهات.‬
‫- ملک؟‬ ‫- سرهات، نجاتمون بده!‬
‫ملک باشه، نترس.‬ ‫ملک باشه نترس، من...‬
‫سرهات...‬
‫.. صدای زنتو شنیدی.‬
‫حالا هر چی ازم گرفتی رو پس می‌دی.‬
‫هتلم...‬
‫.. پول اسلحه‌هام و اعتبارم رو.‬
‫و ییلدیز رو.‬
‫ییلدیریم ببین، اگه یه تار مو از سرشون کم بشه...‬
‫- .. ببین، اگه یه تار مو...‬ ‫- هیس!‬
‫آروم باش قهرمان، حرفام هنوز تموم نشده.‬
‫آره، حالا که حرف ییلدیز شد، یه سری شایعات چرت و پرت به گوشم رسیده.‬
‫اینکه ییلدیز داره برمی‌گرده به عمارت و این حرفا.‬
‫خلاصه، ییلدیز رو بیار...‬
‫.. ملک و بچه‌شو تحویل بگیر.‬ ‫دو تا جون در ازای یه جون.‬
‫به نظرم پیشنهاد خیلی سخاوتمندانه‌ایه.‬ ‫خوب روش فکر کن.‬
‫ییلدیریم، ببین...‬
‫.. اگه یه تار مو از سرشون کم بشه...‬
‫.. کاری می‌کنم برای مردن بهم التماس کنی.‬
‫کاری که گفتمو بکن، کشش نده!‬
‫ییلدیز یادت نره.‬
‫برات لوکیشن می‌فرستم. ببین سرهات...‬
‫.. زن حامله‌ات داره بی‌قراری می‌کنه.‬
‫انگار این اوضاع داره یکم روش اثر می‌ذاره.‬
‫واسه همین اصلاً و ابداً...‬
‫.. دست از پا خطا نکن.‬
‫- ییلدیریم!‬ ‫- فعلاً.‬
‫- ییلدیریم!‬ ‫- خسته نباشی.‬
‫من ییلدیز رو به دست میارم،‬ ‫تو هم جنازه‌ی سرهات رو.‬
‫اون که اصلاً لایق پدر بودن نیست، ولش کن.‬
‫تو چطوری می‌خوای اینطوری ریشه بدوونی؟‬
‫دورتو علف‌های هرز گرفته.‬
‫مثل من خشکیدی و تموم شدی.‬
‫زنگ بزن، زنگ بزن!‬
‫- بله مادر؟‬ ‫- دخترم، چطوری؟‬
‫دارم علف هرز می‌کنم!‬
‫از حرص و عصبانیت دارم علف می‌کنم!‬ ‫آخه منو انداختی اینجا!‬
‫نمی‌تونم برم بیرون،‬ ‫چون می‌ترسم بابام پیدام کنه.‬
‫ببین ییلدیز من، تو جای درستی هستی.‬
‫ببین اصلاً اعتراض نکن،‬ ‫صداتم درنیاد. باشه عزیزم؟‬
‫باشه مامان، باشه. اینطوریه؟‬
‫ببین، سرهات ازت محافظت می‌کنه.‬
‫این کار راه چاره‌ی دیگه‌ای نداره.‬
‫در رو باز کنین، باز کنین!‬ ‫سرهات کجاست؟‬
‫منو ببرین پیش سرهات. کجاست؟‬
‫بذارین یه خبر بدیم سوده خانم.‬ ‫شاید مشغول باشن.‬
‫قطع کن، صبر کن، صبر کن.‬ ‫صبر کن، باشه، الان زنگ می‌زنم.‬
‫- ولم کن! سرهات کجاست؟‬ ‫- اون چی شده؟‬
‫ییلدیز، ییلدیز!‬
‫یه بلایی سر ملک آوردن، نمی‌دونم!‬
‫تو خطره، ملک تو خطره!‬ ‫زود باش منو ببر پیش سرهات!‬
‫تو اتاق کارشه.‬ ‫نمی‌دونم داره چیکار می‌کنه.‬
‫ملک رو بدزدن و در عوض ییلدیز رو بخوان یعنی چی؟‬
‫والا خدا آدم رو با دشمن مرد‬ ‫روبه‌رو کنه.‬
‫این دفعه حواسمون هست داداش.‬
‫این بار نمی‌تونم جون ملک و بچه‌ام رو‬ ‫به خطر بندازم.‬
‫معلوم نیست این یارو می‌خواد چیکار کنه.‬
‫- مثل اون غار دفعه‌ی قبل نشه.‬ ‫- دقیقاً.‬
‫- یوسف.‬ ‫- بله خان.‬
‫چند تا از آدم‌هامون تو منطقه دنبال این ییلدیریم‬ ‫می‌گردن؟‬
‫والا کل عشیره خان.‬ ‫من می‌گم هزار نفر، شما بگو دو هزار نفر.‬
‫خوبه. آدم‌های تو روستاها رو هم بفرست،‬ ‫اونا هم شروع کنن به گشتن.‬
‫- اطاعت می‌شه.‬ ‫- ما اول باید...‬
‫.. بفهمیم ییلدیریم ملک رو کجا‬ ‫نگه داشته.‬
‫دقیقاً، دقیقاً، دقیقاً.‬
‫سرهات، سرهات!‬
‫پسرم، پسرم!‬ ‫ملک رو دزدیدن!‬
‫یه کاری کن! پیداش کن پسرم، پیداش کن!‬
‫باشه، باشه خاله سوده.‬ ‫شما آروم باش، من پیداش می‌کنم.‬
‫- باشه؟‬ ‫- کاراجاداغ رو بگرد.‬
‫کاراجاداغ! من دیدم، دیدم!‬
‫تو خوابم دیدم، اونجا بود!‬
‫دور و برش گل‌های زعفران کاراجاداغ بود.‬ ‫اونجا رو بگرد سرهات!‬
‫اونجاست، می‌دونم! من دیدم، دیدم!‬
‫وای وای! ییلدیریم تو سیورک و‬ ‫کاراجاداغ چیکار می‌کنه؟‬
‫خاله سوده ممکنه حق داشته باشه.‬
‫یعنی چی؟‬
‫وقتی داشتیم بله‌برون می‌گرفتیم...‬
‫.. من داشتم قهوه تعارف می‌کردم.‬ ‫فامیل‌های ییلدیریم هم اونجا بودن.‬
‫سعدالله تاشکسن هست،‬ ‫عموی ییلدیریم.‬
‫تو این سیورک اینا یه‬ ‫خونه‌باغ دارن.‬
‫بچگی ییلدیریم و اینا‬ ‫اونجا گذشته.‬
‫حتی ما رو هم دعوت کرد ولی خب‬ ‫قسمت نشد دیگه.‬
‫یعنی ممکنه حق با اون باشه.‬
‫بهت گفتم که دیدم،‬ ‫من دیدم سرهات!‬
‫باشه خاله سوده جان.‬ ‫تو نگران نباش، من پیداش می‌کنم.‬
‫بهت قول می‌دم، باشه؟‬ ‫ییلدیز، تو خاله سوده رو ببر بیرون.‬
‫بقیه‌اش رو ما ردیف می‌کنیم.‬ ‫باشه خاله سوده جان.‬
‫- من ردیفش می‌کنم.‬ ‫- سرهات، سرهات! امان، ببین...‬
‫- .. یه وقت بلایی سر دخترم نیارن! ‫- ردیفش می‌کنم.
‫تو رو خدا دخترم رو پیدا کن.‬ ‫هر جوری شده صحیح و سالم بیارش پیشم.‬
‫باشه، بیا عصات رو بگیر.‬ ‫اون پیداش می‌کنه، پیدا می‌کنه. ما بریم.‬
‫من آدم‌ها رو جمع کنم خان.‬
‫- صبر کن یوسف.‬ ‫- داداش، چی رو صبر کن؟‬
‫بریم دیگه، آدم‌ها رو بکشیم.‬ ‫بعدش هم ملک رو برداریم بیاریم.‬
‫- آره، والا خان.‬ ‫- نه.‬
‫من نمی‌تونم وارد درگیری بشم و‬ ‫جون اونا رو به خطر بندازم.‬
‫می‌خوای چیکار کنی؟‬
‫می‌خوای جلوی خواسته‌های ییلدیریم‬ ‫کوتاه بیای؟ می‌خوای چیکار کنی؟‬
‫ییلدیریم.‬
‫ییلدیریم! شکمم خیلی درد می‌کنه.‬
‫حالم هم خیلی بد می‌شه.‬ ‫ممکنه یه اتفاقی برای بچه بیفته.‬
‫تو رو خدا بذار برم. التماست می‌کنم، لطفاً.‬
‫اصلاً حالم خوب نیست ییلدیریم،‬ ‫تو رو خدا.‬
‫تو رو خدا التماست می‌کنم، ولم کن.‬
‫نه.‬
‫در هر صورت هر دوتون می‌میرین‬ ‫ملک.‬
‫چه حالا، چه دو ساعت دیگه.‬ ‫چه فرقی می‌کنه؟‬
‫من وقتی چیزی که مال منه رو گرفتم،‬ ‫سرهات رو می‌کشم.‬
‫وقتی سرهات رو بکشم،‬ ‫نمی‌تونم بذارم جانشینش زنده بمونه.‬
‫متأسفانه نمی‌تونم بذارم زنده بمونه.‬
‫ییلدیریم، این موضوع چه ربطی‬ ‫به ما داره؟‬
‫تو رو خدا، لطفاً بذار برم.‬ ‫دست‌هام رو باز کن.‬
‫آخه کجا می‌تونم فرار کنم؟‬ ‫ببین وسط کوه و کمرم.‬
‫حداقل بذار یه جرعه آب بخورم.‬
‫ییلدیریم، یالا تو رو خدا بازم کن.‬
‫ب‍ام‍ا‌ب‍یـن‌‌؛ مرجع هرآنچه نمی‌یابید! .:: Bamabin.com ::.
‫لعنت به این عشقی که به ملک تو دلمه.‬
‫هوپ! بلند شو.‬
‫سرهات!‬
‫کجاست؟ کجاست؟‬
‫ملک!‬
‫وایسا، وایسا!‬
‫- وایسا وایسا! کجا داری می‌ری؟‬ ‫- ولم کن، دستم رو ول کن!‬
‫ول کن!‬
‫دستم، دستم، دستم!‬ ‫ول کن، ول کن، ول کن!‬
‫وایسا، وایسا، وایسا!‬
‫آدما فکر می‌کنن می‌تونن‬ ‫از دستم فرار کنن.‬
‫اشتباه می‌کنن.‬
‫آدما...‬
‫.. فکر می‌کنن بدی‌هایی که در حقم کردن‬ ‫بی‌پاسخ می‌مونه.‬
‫اشتباه می‌کنن.‬
‫تو کی هستی که کاری رو که من نگفتم‬ ‫انجام می‌دی، هان؟‬
‫آدما، ملک...‬
‫.. آدما همیشه اشتباه می‌کنن!‬
‫- ببرینش داخل.‬ ‫- ییلدیریم تو رو خدا، تو رو خدا، تو رو خدا!‬
‫تو رو خدا بذار برم!‬ ‫بچه‌ام ییلدیریم، بچه‌ام تو رو خدا!‬
‫ییلدیریم، بچه‌ام!‬
‫آقا، آقا سرهات داره زنگ می‌زنه.‬
‫- آقا!‬ ‫- ییلدیریم، هر چی گفتی رو انجام می‌دم.‬
‫اما ببین، اگه یه تار مو از سر ملک کم بشه...‬
‫خوبه خوبه، نگران نباش، حالش خوبه.‬
‫تو هم ییلدیز رو فراموش نکن.‬ ‫اینطوری مدام بهت یادآوری می‌کنم.‬
‫این روزا یکم حواست پرته.‬
‫تا دو ساعت دیگه تو لوکیشنی که فرستادم باش.‬
‫بیا ببینم.‬
‫- آقا، خوش اومدین.‬ ‫- سلامت باشی. ممنون، ممنون.‬
‫- بفرمایین، میزتون آماده‌ست.‬ ‫- بیا این‌طرف هجران، بیا.‬
‫خدایی جای قشنگیه.‬
‫چی شد؟‬
‫خوشت نیومد؟‬ ‫بریم، یه جای دیگه می‌ریم.‬
‫نه، خیلی خوشم اومد. جای فوق‌العاده‌ایه.‬
‫پس بشین، بشین. یالا.‬
‫شما اصلاً از این کارا بلد نیستین، نه؟‬
‫چه کارایی؟‬
‫الان براتون توضیح می‌دم آقا آشیر.‬
‫حتی اگه اجازه بدین، عملی‬ ‫بهتون نشون می‌دم.‬
‫معمولاً وقتی آدم می‌ره به همچین جاهایی...‬
‫.. آقایون اول صندلی خانوم‌ها رو‬ ‫اینطوری می‌کشن عقب.‬
‫بعدش هم وقتی خانوم‌ها‬ ‫دارن می‌شینن...‬
‫.. از پشت یکم صندلی رو هل می‌دن جلو.‬
‫بابا آخه چرا؟‬ ‫چرا باید همچین کاری بکنن؟‬
‫بذارین بگیم جنتلمن بودنه آقا آشیر،‬ ‫جنتلمن بودن.‬
‫ولی اصلاً نگران نباش،‬ ‫من همه‌اش رو یکی‌یکی بهت یاد می‌دم.‬
‫یعنی آدمت می‌کنم.‬
‫درس‌هامون شروع می‌شه: «عشق‌ورزی ۱۰۱»‬
‫یه نگاه به این قیافه بنداز.‬ ‫تو رو خدا نگاه کن، به من نگاه کن.‬
‫وقتی اینطوری بهم نگاه می‌کنی...‬
‫.. اگه این جنتلمن‌بازی‌هایی که می‌گی‬ ‫به ذات من بیاد...‬
‫.. به خدا قسم هر چی بگی انجام می‌دم.‬
‫یه نگاه به من بنداز...‬
‫.. منم واسه خودم ابهتی دارم‬ ‫قربونت برم، اینطوری نگو.‬
‫می‌دونم عزیزم، مگه می‌شه ندونم؟‬
‫در ضمن، اون ابهت خیلی هم بهتون میاد.‬
‫نگاه کن تو رو خدا!‬
‫اوی ایبو، یه لحظه بیا!‬
‫بله آقا؟‬
‫زود باش بیار، از منوی خودمون بیار.‬ ‫یه چیزی بیار دیگه، یالا.‬
‫- الان میارم.‬ ‫- یالا، بدو!‬
‫این همون «هوس چشم آبی» نیست؟‬
‫این اینجا تو اورفا چیکار می‌کنه؟‬
‫نمی‌دونم والا.‬
‫- قشنگه، نه؟‬ ‫- واقعاً خیلی قشنگه.‬
‫سلو، حواستون باشه. باشه؟‬
‫آقا، اینکه با یه ماشین تنها بری‬ ‫به دلم نمی‌شینه.‬
‫کاش ما هم باهات میومدیم.‬
‫تا وقتی ملک اینجاست، سرهات نمی‌تونه حتی‬ ‫به یه تار موی من دست بزنه.‬
‫هر چی شما بگین آقا، همون می‌شه.‬
‫همونطور که حرف زدیم.‬ ‫من سرهات رو برمی‌دارم و میارم اینجا.‬
‫اول جلوی چشمش به زنش‬ ‫شلیک می‌کنم.‬
‫بعدش هم به خودش.‬
‫یالا.‬
‫چهار چشمی حواستون باشه، مراقب باشین.
‫چی شده؟‬
‫هوپ، هوپ، هوپ!‬
‫خیر باشه؟‬
‫خبر ندارین؟ از مرکز میایم.‬
‫ترانس تو سیورک ترکیده.‬ ‫تیم‌ها دارن به اون رسیدگی می‌کنن.‬
‫ما هم داریم محله‌های اطراف رو‬ ‫چک می‌کنیم. ولتاژ خیلی بالاست.‬
‫سیم‌کشی برق همه‌ی خونه‌ها‬ ‫باید چک بشه.‬
‫عجله‌ای هست؟‬
‫معلومه که هست، ببین.‬ ‫یهو آتیش‌سوزی راه میفته.‬
‫یکم صبر کنین. بذارین داخل رو جمع‌وجور کنن.‬ ‫نامحرم داخل هست.‬
‫- باشه، همینجا منتظر می‌مونیم.‬ ‫- مورو، رامو.‬
‫دهن ملک خانوم رو اون تو ببندین.‬
‫یکی هم بالا سرش بمونه. حواستون جمع باشه.‬
‫- باشه داداش.‬ ‫- باشه داداش.‬
‫بلند شو!‬
‫- وایسا، وایسا!‬ ‫- تمومش کن، صدا نده!‬
‫صدات درنیاد! می‌گم وایسا!‬
‫رامو، من دارم می‌رم. تو اینجا بمون.‬
‫دستور دیگه‌ای،‬ ‫فرمایشی ندارین آقا؟‬
‫سلامت باشی عزیزم.‬ ‫ممنونم، سلامت باشی.‬
‫اوف، این کباب بادمجون رو...‬
‫.. اونقدر دلم برات تنگ شده که نمی‌تونم برات بگم.‬
‫همین الان چی گفتی؟‬
‫- الفبای عاشقی، مگه نه؟‬ ‫- آره.‬
‫حالا اورفا ۶۳ رو گوش کن. ببین.‬
‫اسم اون کباب بادمجون نیست.‬
‫اسمش بالجان کبابه، بالجان.‬ ‫تو اورفا بهش می‌گن بالجان.‬
‫خب.‬
‫خوردن این هم واقعاً یه مهارت خاصی می‌خواد.‬
‫- اینطوریه؟‬ ‫- معلومه.‬
‫در خدمت شماییم آقا آشیر، با هیجان داریم تماشا می‌کنیم.‬
‫اول باید اینطوری بسترش رو آماده کنی.‬
‫ببین، چی بود؟ بالجان، این بالجان باید از بیره‌جیک بیاد.‬
‫بهترین بالجان مال اونجاست.‬
‫ببین اینطوری، ببین وقتی چنگال رو اینطوری بهش زدی...‬
‫اوه ببین، ببین آخه. می‌بینی؟ ببین.‬
‫این اینطوری می‌زنه بیرون، ببین.‬
‫ماشاءالله. این رو اینطوری می‌ذاری.‬
‫این گوشت رو برمی‌داری، گوشت رو اینطوری ببین...‬
‫.. اینطوری همه‌جا رو به یه اندازه پخش می‌کنی.‬
‫اووه، پخش کردی که کردی، ولی من اصلاً نمی‌تونم تمومش کنم.‬
‫می‌خوری. مگه چیه، چیزی نیست که.‬
‫اما مهم‌ترین چیز هجران خانم...‬
‫.. ببین، فلفلشه. خب؟‬
‫بهترین چیز گوشته.‬
‫فلفل رو هم اینطوری باید پاک کنی.‬
‫من این رو همینطوری کامل برات می‌ذارم، می‌خوری.‬
‫اینطوری روش هم ببین، پیازش رو اینطوری...‬
‫- .. پیازش رو که اینطوری پاشیدم روش. ‫- آره، پیاز.
‫به خدا واقعاً کیفش رو می‌بری، به به!‬
‫ایسوت نمی‌ریزم، باشه؟‬
‫فکر نمی‌کنم اونقدرها به تندی اورفا عادت داشته باشی.‬
‫به اونم عادت می‌کنیم آقا آشیر.‬
‫- تو بریز.‬ ‫- به خدا می‌ریزم‌ها.‬
‫- بریز، بریز.‬ ‫- دارم می‌ریزم. باشه.‬
‫به خدا بعداً اینجا داد و بیداد نکنیا.‬
‫- باشه، داد نمی‌زنم.‬ ‫- خیلی خب، بفرما.‬
‫به‌به، جنسش درجه‌یک و تضمینیه.‬
‫- بگیر بخور.‬ ‫- دستت درد نکنه.‬
‫نوش جونت. منم بخورم.‬
‫گشنمه.‬
‫نوش جونت آشیر آقا.‬
‫ایولله، سلامت باشی.‬
‫انگار داری تو اورفا یه پاتوق باز می‌کنی؟‬
‫دقیقاً کجا باز می‌کنی آقاجون؟‬
‫گفتیم بپرسیم که بدونیم، شاید ما هم اومدیم.‬
‫چه پاتوقی مرتیکه؟‬
‫این حرفا رو از کجا درآوردی؟ حالا از کی شنیدی؟‬
‫آشیر آقا، ما «هوس چشم آبی» رو خیلی خوب می‌شناسیم.‬
‫تو ازمیر زیاد صداش رو شنیدیم.‬
‫حالا که تا اورفا آوردیش...‬
‫- .. گفتیم یکم به صداش گوش بدیم.‬ ‫- من تو رو فلان فلان شده...!‬
‫آشیر، آشیر صبر کن، التماست می‌کنم صبر کن! کاری نکن!‬
‫صدای تو که دیگه آقامون رو مثل پنبه نرم کرده.‬
‫تو ما رو یادت نمیاد؟ چقدر برات پول ریختیم.‬
‫- داری کم‌لطفی می‌کنی.‬ ‫- مرتیکه، زبونت رو می‌بُرم!‬
‫آشیر!‬
‫زن کاباره‌ای رو سر میزت نشوندی...‬
‫.. اونوقت ما دو کلمه حرف می‌زنیم، واسه ما شاخ و شونه می‌کشی!‬
‫- خفه شو مرتیکه!‬ ‫- آشیر صبر کن، تو رو خدا صبر کن!‬
‫- آقا!‬ ‫- آشیر! آشیر!‬
‫صبر کن تو رو خدا، نکن!‬
‫آشیر!‬
‫- صبر کن، تو رو خدا!‬ ‫- الان بهت نشون می‌دم!‬
‫راه بیفت، بیا بریم یه جای دیگه.‬
‫هیچ‌جا نمی‌ریم.‬
‫هر جا بری فرقی نمی‌کنه.‬
‫حقیقت من اینه.‬
‫خودت می‌دونی، این حقیقت هیچ‌وقت دست از سرمون برنمی‌داره.‬
‫می‌خوای چیکار کنی؟ می‌خوای کل اورفا رو کتک بزنی؟‬
‫به کل اورفا یاد می‌دم.‬
‫اون حقیقت هم اصلاً برام مهم نیست.‬
‫می‌بینی که حتی طلاق گرفتن از زنت هم فایده‌ای نداره.‬
‫بذار برم. ولم کن.‬
‫تو هم خودت رو خسته نکن.‬
‫منم نمی‌خوام بیشتر از این ناامید بشم.‬
‫هجران.‬
‫هجران!‬
‫خب، مدل؟‬
‫ییلدیز کجاست؟‬
‫ببین، دختره رو تو صندوق‌عقب نیاوردی که، نه؟‬
‫ییلدیز نیست.‬
‫تو این دختر رو اینقدر دوست داری؟‬
‫اما با هم حرف زده بودیم.‬
‫هتلم رو، پول اسلحه‌هام رو...‬
‫.. اعتبارم رو قرار بود بهم برگردونی.‬
‫به خدا ییلدیریم، ما اگه کل اورفا هم جمع بشیم، ‫نمی‌تونیم اعتبارت رو بهت برگردونیم.
‫اینطوریه؟‬
‫باشه.‬
‫پس دیگه ملکی هم در کار نیست...‬
‫.. نه خودش نه بچه‌ی تو شکمش.‬
‫ییلدیریم، ییلدیریم یه لحظه گوش کن.‬
‫سرهات، ما خیلی با هم حرف زدیم.‬
‫- ییلدیریم.‬ ‫- یه ثانیه صبر کن.‬
‫- سلو؟‬ ‫- چیه مرتیکه‌ی الدنگ؟‬
‫عاکف؟
‫ای وای، ای وای!‬
‫شلیک کن لعنتی! شلیک کن!‬
‫با اجازه از خدا و رسولش...‬
‫.. تصمیم گرفتم ییلدیز رو برای خودم خواستگاری کنم.‬
‫چی داری می‌گی تو آخه؟‬
‫- چی می‌گی؟ چه خواستگاری‌ای؟‬ ‫- باشه، صبر کن.‬
‫چی می‌گی آخه؟‬
‫شلیک کن!‬
‫ببین، ازدواج صوری تو تموم شد...‬
‫.. ما برای واقعی‌ش یه قدم خیلی خوب برداشتیم.‬
‫چقدر خوشحالمون کردی.‬ ‫تو همچین روزی تنهامون نذاشتی.‬
‫ییلدیز رو بیار،‬ ‫ملک و بچه‌اش رو ببر.‬
‫دو تا جون در ازای یه جون.‬
‫ب‍ام‍ا‌ب‍یـن‌‌؛ مرجع هرآنچه نمی‌یابید! .:: Bamabin.com ::.
‫اینا رو بندازین تو یه گودال.‬ ‫گوشی‌هاشون رو هم سر به نیست کنین.‬
‫اطاعت می‌شه خان.‬
‫جانم یوسف؟‬
‫خان، تیر به شونه‌ی ملک‌ خانم زده شده. بیهوش شده.‬
‫سریع برین بیمارستان،‬ ‫منم دارم میام. یالله، زود باشین!‬
‫چشم خان.‬
‫منم، منم ملک‌ خانم.‬ ‫چیزی نیست یوسف.‬
‫یوسف، بیمارستان! بچه‌ام!‬
‫- بچه‌ام، یوسف!‬ ‫- تموم شد، گذشت.‬
‫- یوسف!‬ ‫- گذشت ملک‌ خانم، مشکلی نیست.‬
‫بیا یه چیزی بخور دیگه.‬
‫بیا یه لقمه بخور،‬ ‫دخترت خوب می‌شه ولی خودت از پا میفتی.‬
‫تا دخترم رو صحیح و سالم نبینم،‬ ‫یه لقمه هم از گلوم پایین نمی‌ره سلطان.‬
‫مگه به تو روزه واجبه...‬
‫.. تا جایی که می‌دونم واجب نیست.‬
‫- عاکف داره زنگ می‌زنه.‬ ‫- بگو ان‌شاءالله که خیره قربونت برم.‬
‫- عاکف، بگو.‬ ‫- ملک پیش ماست.‬
‫نجاتش دادیم ولی‬ ‫تیر به بازوش زده شده، بیمارستانیم.‬
‫- چی می‌گه؟‬ ‫- خدا رو شکر.‬
‫باشه، ما هم تا چند لحظه‌ی دیگه میایم.‬
‫- چی شده؟‬ ‫- پیدا شده، ملک رو نجات دادن، حالش خوبه.‬
‫حال بچه‌اش هم خوب بوده؟‬
‫حتماً خوبه دیگه، اگه چیزی بود‬ ‫عاکف می‌گفت، وقتی نگفته یعنی خوبه.‬
‫بلند شو بریم،‬ ‫با چشم‌های خودت دخترت رو ببین، یالله.‬
‫- گلزار اینجاها دست تو رو می‌بوسه.‬ ‫- باشه، خیالتون راحت.‬
‫زنیکه‌ی کلاهبردار،‬ ‫اون همه جوشونده هم به خوردم داد.‬
‫نگو که اصلاً فایده‌ای نداشته.‬
‫- یالله. نگران نباشین.‬ ‫- باشه.‬
‫- بلا دور باشه خاله سوده.‬ ‫- سلامت باشی ولی...‬
‫.. تو از صبح تا حالا‬ ‫اینجا چیکار می‌کنی؟‬
‫- بعداً حرف می‌زنیم، برو پیش دخترت، یالله.‬ ‫- حالا هرچی، بریم.‬
‫وایسا، وایسا اینی که درست کردی خوب شد،‬ ‫حیفه حروم بشه.‬
‫- کوفتت بشه الهی.‬ ‫- ممنون عزیزم.‬
‫دخترم تو اونو بذار همونجا،‬ ‫دادم اتاق مهمون پشتی رو برات آماده کنن.‬
‫- برو اونجا مستقر شو، یالله.‬ ‫- دستت درد نکنه.‬
‫پررو، انگار نه انگار که همه‌ی این اتفاق‌ها‬ ‫تقصیر خودشه.‬
‫خدا نصیب هیچ‌کس همچین خواهری نکنه.‬
‫- کوثر هیس، می‌شنوه، ساکت.‬ ‫- بذار بشنوه.‬
‫ببین دختره‌ی وراج،‬ ‫این زبون درازت آخرش...‬
‫.. یه بلایی سرت میاره‌ها.‬
‫- مگه من چی گفتم؟‬ ‫- حواست به کارت باشه!‬
‫- عروس‌ خانم تو هم سیب‌زمینی‌ها رو پوست بکن!‬ ‫- مگه من چیکار کردم آخه؟‬
‫- آروم باش، آروم.‬ ‫- چطوره، دخترم چطوره؟‬
‫باشه آروم باش، الان دارن بهش رسیدگی می‌کنن،‬ ‫همه چیز مرتبه.‬
‫- دکتر که اومد ازش می‌پرسیم برامون می‌گه.‬ ‫- من یه لحظه برم تو ببینمش.‬
‫می‌گم وایسا یعنی وایسا، باشه،‬ ‫دکتر که اومد توضیح می‌ده.‬
‫سرهات کجاست؟‬ ‫اون چرا پیشتون نیست؟‬
‫تو راهه داره میاد مادر، نگران نباش.‬
‫اگه اونم داره میاد اینجا، تو برو عمارت.‬
‫اوضاع همینطوری هم به‌هم‌ریخته هست،‬ ‫عمارت خالی نمونه.‬
‫- لباس‌هات رو هم عوض می‌کنی.‬ ‫- باشه، هرچی شما بگی.‬
‫خانم دکتر، کجاست؟‬
‫نه خانم، خودم بهتون خبر می‌دم،‬ ‫بیرون منتظر بمونین.‬
‫یه لحظه دخترم رو ببینم. آخه...‬
‫- خانم دکتر؟‬ ‫- بفرمایین سلطان خانم.‬
‫وضعیت مریضمون چطوره؟‬
‫لازم نیست نگران باشین،‬ ‫یه مسمومیت غذایی خفیف داره...‬
‫.. و روی شونه‌اش هم کوفتگی بافت نرم دیده می‌شه.‬
‫تمام اقدامات لازم انجام شده.‬
‫وضعیت بچه چطوره؟‬
‫- بفرمایین، می‌تونین برین داخل.‬ ‫- می‌تونم برم؟ باشه، ممنون.‬
‫دکتر گفت برو تو.‬
‫خدا رو شکر،‬ ‫قربون خدای بزرگم برم.‬
‫تو و بچه رو دوباره به ما بخشید.‬
‫- آب.‬ ‫- چی؟‬
‫- آب می‌خوام.‬ ‫- باشه، من الان سریع پیدا می‌کنم و میارم.‬
‫یالله تو برو آب بیار.‬
‫دختر قشنگم.‬
‫بچه‌ام خوبه؟‬
‫اصلاً نگران نباش،‬ ‫هم خودت هم بچه کاملاً خوبین.‬
‫خوبی؟‬
‫نگران نباش پسرم،‬ ‫هم بچه هم ملک کاملاً خوبن.‬
‫هم بچه‌ام و هم خودم نزدیک بود بمیریم.‬
‫ییلدیریم دیگه می‌خواد چیکار کنه‬ ‫تا ییلدیز رو به دست بیاره؟‬
‫نگران نباشین.‬
‫ییلدیریم از این به بعد،‬ ‫دیگه نمی‌تونه به هیچ‌کس آسیبی بزنه.‬
‫به خاطر ییلدیز قاتل هم شدی.‬
‫هر چی سرمون اومد‬ ‫به خاطر اون بود.‬
‫تا وقتی پیش ماست، جفتمون‬ ‫تو خطریم، چرا اینو نمی‌فهمی؟‬
‫تو الان به این چیزا فکر نکن، باشه؟‬ ‫فکرتو درگیر اینا نکن.‬
‫- ملک حق داره پسرم.‬ ‫- مامان.‬
‫نه، بعد از این همه اتفاق،‬ ‫این دو تا دختر نمی‌تونن زیر یه سقف بمونن.‬
‫به خاطر محافظت از ییلدیز،‬ ‫نزدیک بود بچه‌ی به دنیا نیومده‌ات رو از دست بدی.‬
‫رفتی ما رو هم‬ ‫وارد یه دعوای خون‌خواهی کردی!‬
‫- ییلدیز باید از عمارت بره، باید بفرستیش بره!‬ ‫- نمی‌تونم بفرستمش.‬
‫اگه بفرستمش می‌میره.‬
‫تو به خاطر جون بچه‌ی به دنیا نیومده‌ات...‬
‫.. باید ییلدیز رو بفرستی بره.‬
‫راه دیگه‌ای نداره!‬
‫بیا.‬
‫آبجی، مزاحم نیستم؟‬
‫وای چقدر سنگینه،‬ ‫مامانت اینا رو فرستاده.‬
‫طفلکی وسایلت از بس از اینور به اونور‬ ‫جابه‌جا شدن، سرگیجه گرفتن به خدا.‬
‫- کوثر!‬ ‫- چیه؟‬
‫- آبجی.‬ ‫- جانم؟‬
‫می‌تونی اینجا راحت باشی؟‬ ‫اینجا حتی از اتاق منم کوچیک‌تره.‬
‫چه بالا باشه چه اینجا،‬ ‫وقتی اسیر باشی چه فرقی می‌کنه.‬
‫از ملک خبری هست؟‬
‫آره، هست، هست، از ملک خبر هست.‬
‫خیلی خوشحاله، چون تو بیمارستان بستری شده‬ ‫کلی کیف می‌کنه...‬
‫.. چون تیر خورده به شونه‌اش.‬
‫چون نامزد سابقت به شونه‌اش شلیک کرده‬ ‫خیلی بهش خوش می‌گذره.‬
‫حتی ما هم خیلی خوشحالیم،‬ ‫که تو برگشتی.‬
‫یه جوری نشد از دستت خلاص شیم.‬ ‫چون تو اینجایی حال همه‌مون خیلی خوبه!‬
‫نیشمون بازه. دیگه برو دیگه، اه!‬
‫آدم وقتی خواهری مثل تو داشته باشه،‬ ‫دیگه نیازی به دشمن نداره!‬
‫حیف اون دختر،‬ ‫به خاطر تو اونجا افتاده!‬
‫تازه با فیلم «می‌خوام درس بخونم»،‬ ‫داری سرهات خان رو خر می‌کنی، آره؟‬
‫مثلاً می‌خواد درس بخونه، کتاباشم آورده.‬
‫- ول کن آبجی نورگل.‬ ‫- کتاب آورده، می‌بینیم چطوری درس می‌خونی!‬
‫درس می‌خونم!‬
‫معلم می‌شم.‬
‫اول از همه تو رو تربیت می‌کنم نورگل.‬
‫اون جهالت رو ازت می‌گیرم.‬
‫ولی می‌ترسم اگه جهالتت رو‬ ‫ازت بگیرم، دیگه چی ازت باقی می‌مونه؟‬
‫چون بویی از انسانیت هم نبردی.‬
‫یه هیچ بزرگی!‬
‫مثل آشغال.‬
‫- نشونت می‌دم آشغال کیه.‬ ‫- نشون بده.‬
‫- نشونت می‌دم، حالا می‌بینی!‬ ‫- نشون بده...‬
‫- .. الان نه، بعداً. ‫- اینجا زیاد خوش‌نشین نباش، زیاد جا خوش نکن!
‫- می‌بینی!‬ ‫- یالا نورگل، یالا! تو هم بیا.‬
‫آبجی بذار من جمع کنم.‬
‫گلم یالا، زود باش.‬
‫اونقدر به من نگاه نکردی،‬ ‫دیگه دارم حسودی می‌کنم‌ها!‬
‫یوسف.‬
‫چطوری؟‬
‫- ای، می‌گذره.‬ ‫- چرا می‌گذره؟ مگه چی شده؟‬
‫دیگه چی می‌خواد بشه یوسف...‬
‫.. همه‌اش یه اتفاقی میفته.‬
‫هر روز اسلحه به کمر،‬ ‫می‌زنی می‌ری بیرون.‬
‫من از بس با جون به لب شدن منتظرت موندم،‬ ‫خیلی خسته شدم.‬
‫می‌دونم. می‌دونم عسل من...‬
‫.. ولی یه چیزی دارم که‬ ‫خوشحالت می‌کنه.‬
‫جگر.‬
‫جگر اورفا دردی نیست که درمون نکنه،‬ ‫خودتم می‌دونی.‬
‫آره، می‌دونم.‬
‫- به خدا گشنه‌ام بود.‬ ‫- حس کردم.‬
‫قلبمو خوندی، خیلی رمانتیکی.‬
‫می‌دونی چطوری خوشحالم کنی.‬
‫من قلبت رو تو ۱۵ سالگی خوندم.‬
‫همونجا اسمت رو مهر کردم.‬
‫چرا جگر رو نخوردی؟‬ ‫چون دوست داری از پیش هامو گرفتم ولی...‬
‫.. خوشت نیومد؟‬
‫نه جگرش خوبه، جگرش عالیه ولی...‬
‫.. زندگی عجیبه.‬
‫- زندگی عجیبه؟‬ ‫- یوسف...‬
‫.. من خیلی می‌ترسم.‬
‫عشقمون نیمه‌کاره می‌مونه...‬
‫.. لباس عروس هم همینطوری رو چوب‌لباسی.‬
‫نترس عسل من.‬
‫بهت قول می‌دم،‬ ‫عشقمون اصلاً نیمه‌کاره نمی‌مونه.‬
‫حتی در اولین فرصت با سرهات آقام صحبت می‌کنم،‬ ‫زود عروسی رو راه می‌ندازیم.‬
‫- باشه؟‬ ‫- باشه.‬
‫ای قربون چشمات برم.‬
‫نترس.‬
‫باشه امینه،‬ ‫من با ایوب هم صحبت می‌کنم.‬
‫اومدن، اومدن.‬
‫- ای ماشالله.‬ ‫- ماشالله.‬
‫خوش اومدی عروس خانم.‬
‫- خوش اومدی زن‌داداش، سلامت باشی.‬ ‫- ممنون.‬
‫- یوسف، امنیت رو بیشتر کنین.‬ ‫- امر، امر شماست آقا.‬
‫- داداش کادی.‬ ‫- بفرما آقا.‬
‫هرچند ییلدیریم مرده، ولی‬ ‫تاشکسن‌ها میان سراغمون.‬
‫هر چقدر می‌خوان بیان آقا،‬ ‫هیچ‌کس نمی‌تونه جلوی عشیره‌ی یلدوران وایسه.‬
‫ایولله، ولی بازم احتیاط کردن‬ ‫ضرر نداره.‬
‫امر، امر شماست.‬
‫- اون قراضه زیادی هم عمر کرد داداش.‬ ‫- آره داداش، همینطوره.‬
‫یالله دخترم، تو هم برو اتاقت،‬ ‫یکم استراحت کن، بدو.‬
‫جلو پاتو نگاه کن یالله.‬
‫دخترم ولش کن، با اون دهن‌به‌دهن نشو،‬ ‫تو رو خدا.‬
‫- تو برو اتاقت دیگه.‬ ‫- داداش مراقب باش.‬
‫جل‌الخالق!‬
‫آخ!‬
‫بیا تو!‬
‫بلا دور باشه.‬
‫نگرانت شدم، خوبی؟‬
‫نه.‬
‫زخمت درد می‌کنه؟‬
‫اگه درد داری به سرهات خبر بدم.‬
‫واقعاً دیگه دارم دیوونه می‌شم.‬
‫هنوزم داری از سرهات می‌گی.‬
‫هر چی سرم اومده همه‌اش تقصیر توئه!‬
‫نامزدت منو دزدید،‬ ‫تیر خوردم. داشتم می‌مردم، می‌فهمی؟ !‬
‫هنوزم با پررویی می‌گی بلا دور باشه.‬
‫تا وقتی تو اینجایی،‬ ‫هیچ‌چیزی درست نمی‌شه ییلدیز...‬
‫.. هیچ‌چیزی تموم نمی‌شه.‬
‫من، دیگه باید چیکار کنم؟‬
‫ملک من چیکار کنم؟‬ ‫سرهات ولم نمی‌کنه، من...‬
‫ییلدیز من دیگه نمی‌تونم تحمل کنم...‬
‫.. فهمیدی؟‬ ‫دیگه بریدم.‬
‫ییلدیز، تو یه خانواده‌ی خیلی پرجمعیت داری.‬
‫ولی واسه من هیچ‌کسی نمونده.‬
‫پدر و مادر من رو...‬
‫.. مادر تو کشت.‬
‫من فقط شوهرم سرهات و...‬
‫.. مامان سوده هیچ‌کس دیگه‌ای رو ندارم‬ ‫که بهش تکیه کنم!‬
‫من خیلی تنهام.‬
‫رفتنت از عمارت چاره‌ی کار نیست.‬ ‫اگه فقط...‬
‫.. ببین، اگه یه ذره‬ ‫به فکر بچه‌ی تو شکمم هستی...‬
‫.. از اورفا برو.‬
‫ب‍ام‍ا‌ب‍یـن‌‌؛ مرجع هرآنچه نمی‌یابید! .:: Bamabin.com ::.
‫من تا الان هر کاری کردم،‬ ‫به‌خاطر تو و اون بچه بوده.‬
‫دوباره چرخیدم و سر از اینجا درآوردم،‬ ‫من چیکار کنم؟‬
‫اگه می‌خوای به چشم خواهرم‬ ‫ببینمت...‬
‫.. لطفاً...‬
‫.. از اورفا برو.‬
‫چطوری؟‬
‫چطوری ممکنه؟‬
‫بگو چطوری، بگو چطوری می‌شه تا برم.‬
‫ییلدیز، ببین یه کاریش می‌کنیم.‬
‫من با مامان سلطان حرف می‌زنم،‬ ‫سرهات اصلاً روحشم خبردار نمی‌شه.‬
‫لطفاً برو استانبول. ببین...‬
‫.. مدرسه بخوای مدرسه، کلاس بخوای کلاس،‬ ‫خونه بخوای خونه، هر چی که بخوای...‬
‫.. لطفاً. ییلدیز ببین...
‫.. واسه یه زن گفتن این‬ ‫خیلی سخته...‬
‫.. سرهات خیلی عاشقت شده‬ ‫و نمی‌تونه ازت دل بکنه.‬
‫اگه تو از اورفا بری...‬
‫.. شاید من با سرهات،‬ ‫با بچه‌ی به دنیا نیومده‌ام...‬
‫.. یه شانس دوباره واسه ساختن‬ ‫یه خانواده داشته باشم.‬
‫لطفاً، ببین...‬
‫.. این رو به‌عنوان خواهرت ازت می‌خوام.‬
‫لطفاً.‬
‫برو حرف بزن.‬
‫برو با هر کی لازمه حرف بزن،‬ ‫هماهنگ کن...‬
‫.. می‌رم.‬
‫حرف می‌زنم.‬
‫تو استراحت کن.‬
‫چشمت روشن مامان،‬ ‫زن داداشم و بچه‌اش هر دو خوبن.‬
‫دقیقاً.‬
‫ولی...‬
‫اون ولی واسه چیه عاکف؟‬
‫.. از اتفاقایی که واسه اون یکی خواهرم افتاده‬ ‫خبر داره؟‬
‫- منظورت هجرانه؟‬ ‫- من که کلاً یه هجران می‌شناسم.‬
‫حالا اگه بابام یه بچه‌ی دیگه هم‬ ‫داشته باشه...‬
‫- .. اون دیگه گناهش گردن بابامه. ‫- عاکف...
‫.. هر چی می‌خوای بگی بگو،‬ ‫انقدر لفتش نده دیگه!‬
‫ای بابا، آروم باش خب!‬
‫آشیر، دیشب‬ ‫با هجران رفته بوده رستوران...‬
‫.. اونجا هجران رو شناختن. از کاباره.‬
‫اوضاع به هم ریخته،‬ ‫آشیر هم یاروها رو لوله کرده...‬
‫.. هجران هم گذاشته رفته.‬
‫تو اومدی به من خبر خوش بدی.‬
‫آره به خدا.‬
‫ببین، اگه سایه‌ی این آشیر رو‬ ‫از سر هجران برداریم...‬
‫.. خلاص شدن از دست هجران‬ ‫واسه‌مون خیلی راحت‌تر می‌شه.‬
‫دقیقاً همینطوره.‬
‫شماره‌ی اون دختره رو از کجا پیدا کنیم؟‬
‫تو داری؟‬
‫تو اینترنت اگه بزنیم «آرایشگاه هجران کاراکوکلو»،‬ ‫احتمالاً...‬
‫- .. میاره مامان. ‫- آره، درست می‌گی.
‫چی فکر می‌کردی دختر؟‬
‫آخه چه انتظاری داشتی؟‬
‫که بهت زنگ بزنه و بگه اشکات رو پاک کن...‬
‫.. ما با هم از پسِ همه‌چیز برمیایم، اینو بگه؟‬
‫طرف خان‌زاده‌ست، خان.‬
‫بازم که تو کوله‌بارت فقط ناامیدیه.‬
‫مگه جز این هم چیزی بهت می‌رسه هجران خانم؟‬
‫- الو بفرمایین؟‬ ‫- منو شناختی؟‬
‫من سلطان یلدوران هستم.‬
‫مادر اورفام.‬
‫از من چی می‌خواین؟‬
‫- آشیر باهات حرف نزد؟‬ ‫- حرف زد، حرف زد...‬
‫.. اما از اون روز تا حالا خیلی آب‌ها از آسیاب افتاده.‬
‫دیشب تو اورفا به‌خاطرِ تو یه اتفاقِ دیگه افتاده.‬
‫ماشاالله از همه‌چیز هم خبر دارین.‬
‫البته، بهت گفته بودم که من مادر اورفام.‬
‫ببین، من آشیر رو از بچگی می‌شناسم.‬
‫بذار من برات تعریفش کنم، یه بار هم از زبون من بشنو.‬
‫آشیر فقط یه خط قرمز داره...‬
‫.. اونم اعتبار و آبروشه.‬
‫تو هرچی بیشتر دور و بر این بچه پلک بزنی، اعتبارش بیشتر لکه‌دار می‌شه.‬
‫خودش هم کاملاً اینو می‌دونه.‬
‫ببین، اگه واقعاً آشیر رو دوست داری...‬
‫.. ولش کن و برو، بذار اینجا بمونه و با اعتبار خودش زندگی کنه.‬
‫تو هم برگرد همونجایی که ازش اومدی.‬
‫سلطان خانم، مگه شما با خانواده‌ی آشیر دشمن نیستین؟‬
‫یا من دارم اشتباه می‌کنم؟‬
‫چرا اعتبار آشیر اینقدر براتون مهمه؟‬
‫نکنه پشت اینکه می‌خواین منو از اورفا بفرستین...‬
‫.. یه دلیل دیگه‌ای هست که من نمی‌دونم؟ متوجه نمی‌شم.‬
‫آشیر.‬
‫بیا، با من بیا.‬
‫چی شده، کجا داریم می‌ریم؟‬
‫بیا تا حقیقت زندگیمو بهت نشون بدم.‬
‫یالا بیا.‬
‫بذار اینا رو بردارم، صبر کن.‬
‫آشیر رو چه به این دختره؟‬
‫قسم می‌خورم وقتی پای عشق وسط میاد، این مردا عقلشونو از دست می‌دن.‬
‫هیچی دیگه براشون مهم نیست.‬
‫نه به ایل و تبارشون فکر می‌کنن، نه به اعتبارشون.‬
‫از این اومدنش معلومه که یه مشکل دیگه هم هست که باید حلش کنم.‬
‫- خب بگو ببینم.‬ ‫- نه، برعکس...‬
‫.. امروز یه مشکل خیلی مهممون حل می‌شه اما به کمکت نیاز دارم.‬
‫- کدوم مشکل؟‬ ‫- ییلدیز برای همیشه از اورفا می‌ره.‬
‫- باهاش حرف زدم.‬ ‫- چطوری راضیش کردی؟‬
‫بعداً درباره‌اش حرف می‌زنیم، اما سرهات نباید از این موضوع بو ببره.‬
‫اگه بفهمه جلوشو می‌گیره.‬
‫فهمیدم، کمک می‌خوای. خب...‬
‫.. این دفعه وسط راه تنهام می‌ذاری؟‬
‫پشت سرم یه جور و جلوی روم با سرهات یه جور دیگه حرف می‌زنی؟‬
‫من هر کاری کردم برای نوه‌ی تو بوده.‬
‫الانم هر کاری می‌کنم، باز برای نوه‌ی توئه.‬
‫حالا بگو ببینم، بهم کمک می‌کنی یا نه؟‬
‫باشه، بگو ببینم چی تو سرته؟‬
‫«یکی هست که به گل‌های خشکیده آب می‌ده»‬
‫«هنوز، هنوز»‬
‫«تو کوچه‌های شسته‌شده دنبال رد پا می‌گرده»‬
‫«هنوز، هنوز»‬
‫«عکس‌های سوخته تو قاب‌ها هستن»‬
‫«هنوز، هنوز»‬
‫«روی کاغذهای سیاه، نامه‌های سیاه می‌نویسه»‬
‫«هنوز، هنوز»‬
‫«اگه بگم باور کردم، اگه بگم اشتباه کردم»‬
‫«اگه بگم زمین خوردم، اگه بگم بلند شدم»‬
‫«اگه بگم شکستم، اگه بگم هزار تیکه شدم»‬
‫«اگه بگم قلبم، آخ قلبم»‬
‫«بازم جاده؟»‬
‫«بازم پایان؟»‬
‫«برای این قلب خسته و داغون و پر از زخمم»‬
‫«بازم جاده؟»‬
‫«بازم پایان؟»‬
‫«برای قلب زخمی و از دست رفته و تیکه پاره‌ام»‬
‫«همه چقدر تنهان»‬
‫«دلخور و بی‌ایمان»‬
‫«روبه‌روم همیشه تاریکیه»‬
‫«بازم جاده، بازم جاده؟»‬
‫«آخر یه فیلم»‬
‫«تو یه بازی اشتباه»‬
‫«همیشه تو یه بن‌بست»‬
‫«بازم جاده، بازم جاده؟»‬
‫«صدامو کسی نمی‌شنوه»‬
‫«هیچ‌کس نمی‌تونه نجاتم بده»‬
‫«ته یه پرتگاه»‬
‫«بازم جاده، بازم جاده؟»‬
‫«گم شدم و کسی نمی‌دونه»‬
‫«دستش نمی‌رسه که کمکم کنه»‬
‫«تو گودالی که افتادم، بازم جاده؟»‬
‫«بازم جاده، بازم جاده؟»‬
‫«بازم جاده؟»‬
‫«به این قلب خسته، شکسته و تکه‌تکه‌ام»‬
‫«بازم همون راه؟»‬
‫«به قلب زخمی، گم‌گشته و از هم پاشیده‌ام»‬
‫«بازم همون راه؟»‬
‫«به این قلب خسته، شکسته و تکه‌تکه‌ام»‬
‫«بازم همون راه؟»‬
‫«به قلب زخمی، گم‌گشته و از هم پاشیده‌ام»‬
‫می‌گن هر خداحافظی‬ ‫یه شروع جدیده...‬
‫.. اما نمی‌دونن، بعضی خداحافظی‌ها...‬
‫.. آدم رو زنده زنده می‌کشه.‬
‫خداحافظی من یه شروع نیست...‬
‫.. اینبار یه پایانه.‬
‫آخرین باریه که نگاه می‌کنم‬ ‫به چشمات که توشون گم می‌شدم.‬
‫مردی که اگه بخواد، جونم رو هم براش می‌دم...‬
‫.. آخرین باریه که عطرش رو بو می‌کشم.‬
‫امروز با تمام چیزایی که می‌خواستم باهاش تجربه کنم‬ ‫تک‌تک خداحافظی می‌کنم.‬
‫اون سفره‌های طولانی...‬
‫.. شام‌ها، صبحانه‌ها...‬
‫.. صحبت‌های دل‌نشین و پر از خنده.‬
‫با همه‌چیز، با همه‌چیز خداحافظی می‌کنم.‬
‫با خانواده‌ای که نتونستیم بسازیم...‬
‫.. با بچه‌هایی که به دنیا نیومدن هم‬ ‫خداحافظی می‌کنم.‬
‫امروز با تمام رویاهایی که برات ساخته بودم‬ ‫خداحافظی می‌کنم سرهات.‬
‫حقی ندارم اینا رو برات تعریف کنم...‬
‫.. حقی ندارم خداحافظی کنم...‬
‫.. جرئتش رو هم ندارم.‬
‫واسه همین، این تک‌شاخه سنبل خشکیده...‬
‫.. بذار خداحافظی بی‌صدای من باشه،‬ ‫ای نیمه‌ی روحم.‬
‫حالا ما هم مثل این گل که از خاکی که بهش تعلق داشت‬ ‫جدا شد...‬
‫.. داریم از هم جدا می‌شیم.‬
‫عشق ما با گذشت زمان‬ ‫مثل این سنبل خشکیده...‬
‫.. یه خاطره می‌شه تو قلبمون.‬
‫نه دیگه می‌تونه به خاکش برگرده...‬
‫.. و نه دیگه دوباره سبز می‌شه.‬
‫خدایا خودت بهم کمک کن.‬
‫بهم کمک کن.‬
‫ب‍ام‍ا‌ب‍یـن‌‌؛ مرجع هرآنچه نمی‌یابید! .:: Bamabin.com ::.
‫بیا!‬
‫ییلدیز.‬
‫فکر کردم شاید گرسنه باشی، سوپ درست کردم،‬ ‫وقت داری؟‬
‫لبنیه؟‬
‫- لبنیه.‬ ‫- بیا، بیا تو.‬
‫راستش رو بخوای‬ ‫خیلی گرسنه‌ام بود.‬
‫خیلی هم دلتنگش بودم.‬
‫نوش جان.‬
‫دستت درد نکنه.‬
‫سنبله؟‬
‫سنبله.‬
‫چرا خشک شده؟‬
‫من با عجله غذا رو حاضر کردم،‬ ‫ندیدمش، ببخشید.‬
‫- برات یه تازه‌اش رو می‌گرفتم.‬ ‫- ولش کن الان، لازم نیست.‬
‫- خدایی هنوز دست‌پختت عالیه.‬ ‫- یعنی چاق شدم؟‬
‫نه اونطوری نه، منظورم لبنیه...‬
‫.. هنوز از مال مادرم هم خوشمزه‌تره.‬
‫نوش جان.‬
‫- ییلدیز.‬ ‫- بله؟‬
‫درباره‌ی موضوع دیروز صبح توافق کردیم، مگه نه؟‬
‫- کدوم موضوع؟‬ ‫- فداکاری.‬
‫ببین، دیگه ییلدیریم هم نیست،‬ ‫دیگه باید فقط برای خودت زندگی کنی.‬
‫باشه؟‬
‫- البته.‬ ‫- ییلدیز...‬
‫باشه، البته که توافق کردیم.‬
‫- یه موضوع دیگه هم هست.‬ ‫- چی شده؟‬
‫- رد انگشتم روی سینه‌ات.‬ ‫- مگه چی شده؟‬
‫بهم گفتی پاکش کردی، ولی نکردی.‬
‫من اون رو...‬
‫.. اون روز، وقتی داشتم میومدم اونجا‬ ‫با آرایش پوشوندمش.‬
‫- پس با آرایش پوشوندیش؟‬ ‫- آره.‬
‫ولی خب، بعضی ردها‬ ‫هرچقدر هم تلاش کنی...‬
‫.. پاک نمی‌شن.‬
‫تو چرا اینقدر گرفته‌ای؟‬
‫نه، چیزی نیست،‬ ‫یکم بی‌حالم، همین.‬
‫- کسی چیزی بهت گفته؟‬ ‫- بیا تو غذات رو بخور.‬
‫- کسی کاری باهات کرده؟‬ ‫- نه، اصلاً.‬
‫- اگه چیزی هست بهم بگو.‬ ‫- نه، من فقط...‬
‫.. انگار بدنم کوفته‌ست،‬ ‫زمستون اورفا من رو اینطوری...‬
‫.. زده.‬
‫تب هم که نداری.‬
‫- بفرمایین آقا.‬ ‫- یوسف، نزدیک شدی؟‬
‫دارم می‌رسم آقا، پاکت رو از دکتر تانر گرفتم...‬ ‫همون نتایجی که می‌خواستی اومده.‬
‫- خوبه.‬
‫الان یه لیست دارو برات می‌فرستم،‬ ‫قبل از اومدن برو داروخونه...‬
‫- .. اونا رو بگیر و بذار تو اتاق ییلدیز.‬ ‫- چشم آقا.‬
‫اصلاً لازم نبود زحمت بکشی.‬
‫نمی‌شه که، مریضیه، شوخی‌بردار نیست.‬
‫چیزه، من...‬
‫- .. پس مزاحمت نشم، تو غذات رو بخور.‬ ‫- مزاحمت چیه...‬
‫«بیا ای دل که جگرم خون شد»‬
‫.. تو فقط می‌تونی من رو کامل کنی.‬
‫«نفسش در راه عشق»‬
‫اون طاقت انتظار نداره، من دیگه برم.‬
‫«دلت تو چشمات پنهون مونده»‬
‫«دنبالت می‌گردن و پیدات نمی‌کنن»‬
‫خداحافظ ای نیمه‌ی روحم.‬
‫«منو تو گرداب این عشق...»‬
‫خداحافظ.‬
‫- ردیفش کردی؟‬ ‫- آره، ردیف شد.‬
‫یه نفر پشت عمارت منتظر می‌مونه.‬
‫وقتی ییلدیز اومد بیرون، سوارش می‌کنه و‬ ‫سریع می‌بردش فرودگاه.‬
‫تا وقتی ییلدیز سوار هواپیما بشه هم‬ ‫از کنارش جُم نمی‌خوره.‬
‫بلیط هواپیما رو هم دادم به ییلدیز.‬
‫یه گوشی نو و یه سیم‌کارت هم همینطور.‬
‫سرهات اگه بخواد هم نمی‌تونه به ییلدیز دسترسی پیدا کنه.‬
‫آفرین، خیلی کار خوبی کردی.‬
‫اینکه کار خوبی کردم یا بد رو‬ ‫امروز می‌فهمیم.‬
‫اما اگه سرهات دنبال ییلدیز‬ ‫پاشه بره استانبول...‬
‫سر سرهات شلوغه.‬
‫حتی متوجه رفتن ییلدیز هم نمی‌شه.‬
‫اصلاً از کجا می‌خواد بفهمه‬ ‫که ییلدیز رفته استانبول؟‬
‫این قضیه امروز همینجا تموم شد دخترم،‬ ‫اصلاً نگران نباش.‬
‫این تور رو بردار،‬ ‫بیا رو در رو حرف بزنیم.‬
‫قبل شب زفاف نمی‌شه.‬
‫شب زفافی در کار نیست ییلدیز.‬
‫این تور رو بردار.‬
‫امروز زن تو می‌شم.‬
‫و مطمئن باش با اومدن من،‬ ‫زندگی تو هم خیلی عوض می‌شه.‬
‫من اگه برم هم...‬
‫.. رد پات رو تو قلبم نگه می‌دارم، سرهات خان.‬
‫نگهش می‌دارم.‬
‫اما اینو به اون مدیونم.‬
‫پس نگو اینطوریه.‬
‫وقتی مجبور می‌شی انتخاب کنی...‬
‫.. نه اونی که دوسش داری رو...‬
‫.. بلکه باید خواهرت رو انتخاب کنی.‬
‫وقتش رسید، دم در پشتی عمارت...‬
‫.. یه ماشین منتظرته تا‬ ‫ببردت فرودگاه.‬
‫می‌تونی از عمارت بری، خداحافظ.‬
‫- نوش جان.‬ ‫- سلامت باشی دخترم.‬
‫ندا کجاست؟ از صبح ندیدمش.‬
‫- حالش گرفته‌ست آقا، تو اتاقشه.‬ ‫- خیر باشه؟‬
‫باز چیکار کردی با این دختر، مریم؟‬
‫من مگه چیکارش دارم آخه، ای بابا!‬
‫آسیه، تو هم برو تو آشپزخونه،‬ ‫قهوه رو که گذاشتی دیگه.‬
‫به جای زبون ریختن،‬ ‫واسه نوه‌هام میوه آماده کن، یالا!‬
‫- چیزی نگفتم که، باشه.‬ ‫- آسیه...‬
‫ببین و تماشا کن.‬
‫نه این لباس عروس و نه آرزوهام،‬ ‫اینجا اینطوری حروم نمی‌شن.‬
‫من اول به عنوان عروس می‌رم تو اون خونه...‬
‫.. بعدش با سرهات می‌ریم استانبول‬ ‫و درس دانشگاه رو می‌خونم.‬
‫ببین و تماشا کن.‬
‫ببین، ورد زبون همه می‌شه.‬
‫می‌گن از وقتی اورفا، اورفا بوده،‬ ‫همچین عروسی به خودش ندیده.‬
‫می‌بینی، همه‌اش اتفاق میفته.‬
‫می‌شه.‬
‫همه‌اش درست می‌شه.‬
‫ییلدیز.‬
‫هیچ‌جا نمی‌ری.‬
‫می‌خواستی با سرهات بری استانبول،‬ ‫آره ییلدیز؟‬
‫مگه کِی تو چشمام به جای اشک،‬ ‫شادی بوده که حالا باشه؟‬
‫باید بریم فرودگاه،‬ ‫سلطان خانم اینطوری گفت.‬
‫درسته.‬
‫زود باش سریع به ضیان خان خبر بده.‬ ‫همین الان زنگ بزن.‬
‫بله.‬
‫آقا، ییلدیز از عمارت زد بیرون.‬
‫- تنهاست؟‬ ‫- آره. از یلدوران‌ها کسی همراهش نیست.‬
‫چیکار کنیم آقا؟‬
‫هر کاری لازمه بکن.‬
‫- زیاد سر و صدا راه نندازین.‬ ‫- اطاعت آقا.‬
‫خیر باشه ضیان خان؟‬
‫چی گفتی که اینقدر حالت گرفته شد؟‬
‫به زودی خبرش به گوشت می‌رسه.‬
‫بیا تو.‬
‫آقا؟‬
‫- بیا تو یوسف.‬ ‫- اینم نتیجه‌ی تستی که می‌خواستین.‬
‫دنبال ییلدیز گشتم، تو اتاقش نبود.‬ ‫نتونستم داروها رو بهش بدم.‬
‫نه، مهم نیست. بده به من،‬ ‫خودم بعداً بهش می‌دم.‬
‫باشه آقا.‬
‫خسته نباشین آقا.‬
‫ب‍ام‍ا‌ب‍یـن‌‌؛ مرجع هرآنچه نمی‌یابید! .:: Bamabin.com ::.
‫بیا تو.‬
‫سرهات پسرم، واست قهوه درست کردم.‬ ‫بیا، نوش جان.‬
‫آبجی گلزار، ییلدیز رو ندیدی؟‬
‫نه، ندیدم.‬
‫مگه با یه کاسه سوپ می‌شه آخه؟‬
‫تو از صبح تا شب داری‬ ‫واسه ما دوندگی می‌کنی.‬
‫بذار واست غذا بیارم.‬
‫کوفته‌ی لِک‌لِکی مشتی درست کردم.‬
‫نه آبجی گلزار، اصلاً به زحمت نیفت.‬ ‫من برم یه سر به ییلدیز بزنم.‬
‫- باشه.‬ ‫- یه کاریش می‌کنیم.‬
‫این رو کی گذاشته اینجا پسرم؟‬
‫- مگه چیه؟‬ ‫- خب...‬
‫.. تو مگه معنی این رو نمی‌دونی؟‬
‫- معنیش چی بوده؟‬ ‫- قدیما، یعنی تو روستا...‬
‫.. عاشقا به همدیگه اینطوری‬ ‫سنبل خشک‌شده می‌دادن.‬
‫یعنی وقتی خیلی عاشق می‌شدن و به هم نمی‌رسیدن...‬
‫.. زبونشون نمی‌چرخید که بگن.‬
‫یه شاخه سنبل خشک‌شده‬ ‫به همدیگه می‌دادن.‬
‫یعنی «دارم باهات خداحافظی می‌کنم اما...‬
‫.. دلم پیش توئه.» همچین معنایی داشت.‬
‫سنبل؟‬
‫سنبل.‬
‫این که خشک شده.‬
‫من با عجله غذا رو آماده...‬
‫.. کردم، ندیدم ببخشید.‬
‫برات تازه‌اش رو می‌خریدم.‬
‫بی‌خیال این حرفا.‬
‫لازم نیست.‬
‫یاد قدیما بخیر.‬
‫آخ ییلدیز! آخ ییلدیز!‬
‫چرا زل زدی به دیوار؟‬
‫بگو یه چایی بیارن بخوریم، زود باش.‬
‫برو اونجا اون همه زن هست،‬ ‫بگو یکیشون برات چای بیاره.‬
‫پسر تو واقعاً یه هیولای کینه‌ای هستی.‬
‫پسر ما با هم چه ماجراهایی که نداشتیم.‬
‫یه وقتایی ژاندارم بودیم و‬ ‫با هم پوتین بستیم.‬
‫یه وقتایی برق‌کار بودیم و ولتاژ تنظیم کردیم.‬
‫پسر، عاکف و یوسف...‬
‫.. اصلاً وجود ندارن؟‬
‫- هنوزم؟‬ ‫- آره والله هنوزم.‬
‫واقعاً که.‬
‫واقعاً برات متأسفم.‬
‫سرهات،‬ ‫من دارم می‌رم استانبول.‬
‫نمی‌خوام ملک به‌خاطر من‬ ‫بیشتر از این غصه بخوره.‬
‫تو هم التماست می‌کنم دست از سرم بردار.‬
‫دیگه تو به راه خودت، منم به راه خودم.‬
‫هواشو داشته باش، اینجا ازش محافظت کن.‬
‫اما به محض اینکه از این عمارت پاشو بذاره بیرون...‬
‫.. کاری که لازمه رو انجام می‌دم.‬
‫اینم قول ضیان خان باشه.‬
‫یوسف! آماده شو.‬
‫- ماشین رو حاضر کنم آقا؟‬ ‫- ماشین رو حاضر کن.‬
‫داداش، منم بیام؟‬
‫حتی جواب هم نمی‌ده.‬
‫- حتی جواب هم نمی‌ده.‬ ‫- بیام داداش؟‬
‫- تو اصلاً خدا رو می‌شناسی؟‬ ‫- مثل رعیت برم اجاره‌ها رو جمع کنم داداش؟‬
‫- بمیرم داداش؟ داداش، داداش، داداش.‬ ‫- ای بابا!‬
‫زهره‌ترکم کردی!‬
‫کاش عقلی داشتی که بخواد بپره.‬
‫من اینجا منتظرم که‬ ‫تو آقا بشی.‬
‫- تو نوکر و چاکر سرهات شدی، خبریه؟‬ ‫- حرف مفت نزن.‬
‫- همه‌اش واسه اینه که اعتمادشو جلب کنم.‬ ‫- جلب کن، جلب کن حتماً.‬
‫اعتماد سرهات رو جلب کن.‬ ‫هوای برادرت رو داشته باش.‬
‫برادرزاده هم که تو راهه. عاکف.‬
‫از این به بعد از تو فقط یه‬ ‫عموی خوب درمیاد. چیز دیگه‌ای نمی‌شی.‬
‫- در جریان باش.‬ ‫- تو که همه‌اش به فکر همه‌چی هستی.‬
‫- فقط تو همه‌چی رو می‌دونی.‬ ‫- معلومه دیگه.‬
‫- چیزی نمونده نورگل.‬ ‫- به چی؟‬
‫- به عمو شدنت؟‬ ‫- به خان شدنم.‬
‫نورگل.‬
‫سرهات، ییلدیریم رو کشت.‬
‫دعوای خونی شروع شد.‬
‫حالا می‌خوان از سرهات انتقام بگیرن.‬
‫منم از این خون و خون‌ریزی خودمو می‌کشم بیرون و...‬
‫.. اون مقام خانی که حقمه رو به دست میارم.‬
‫صلح رو برقرار می‌کنم. فهمیدی؟‬
‫من مگه الکی‬ ‫این‌همه وقت منتظر موندم نورگل؟‬
‫الکی؟‬
‫زمان من شروع شده.‬
‫یه بخشی از وجودم خیلی می‌خواد باورت کنه.‬
‫یه بخشی هم می‌گه‬ ‫این بی‌عقل از پسش برنمیاد.‬
‫حالا ان‌شاءالله عاکف. بگذریم.‬
‫بشین تا برات یه چایی بیارم، بخور.‬ ‫نه کاری داری، نه باری.‬
‫چایی بخور، خواب و خیال ببین.‬
‫مگه خواب دیدن پول می‌خواد؟ ببین.‬
‫غربت، واسه آقات یه چایی بیار.‬
‫حالا می‌بینین.
‫زمان من شروع شده.‬
‫یوسف، سریع باش، سریع، بدو، بدو.‬
‫نگران نباش آقا،‬ ‫از راه میانبر می‌رم و...‬
‫.. قبل از اینکه برسه فرودگاه‬ ‫ییلدیز رو می‌گیرم.‬
‫بدو پسرم.‬
‫گفتی بیام بابا.‬
‫گفتم بیای دخترم. بیا بشین، بیا.‬
‫واسه غذا هم که نمیای.‬
‫از بس گریه کردی چشمه‌ی اشکات خشک شده.‬
‫چی شده دخترم؟‬
‫- بگو ببینم، قضیه چیه؟‬ ‫- نمی‌تونم بگم بابا.‬
‫اگه به من می‌گی بابا...‬
‫.. باید بگی.‬
‫بین پدر و فرزند نباید رازی باشه.‬
‫حالا تعریف کن.‬
‫ما...‬
‫.. من و آشیر از هم جدا شدیم بابا.‬
‫ای آشیر خیره‌سر!‬
‫آخرش منو قاتل بچه‌ام می‌کنه.‬
‫حالا تو تعریف کن ببینم.‬
‫چی شد که آشیر طلاقت داد؟‬
‫یعنی...‬
‫.. چی هست که من نمی‌دونم؟ بهم بگو تا...‬
‫.. منم بدونم،‬ ‫سعی کنم حلش کنم، درستش کنم.‬
‫بگو.‬
‫بابا، مجبورم نکن بگم.‬
‫قربونت برم.‬
‫مگه چی هست که نمی‌تونی به من بگی؟‬
‫باشه پس.‬
‫تو هم بدون بابا.‬
‫هر چی می‌خواد بشه، بشه.‬
‫دیگه بعد از اینکه فهمیدی، منو از خونه بیرون می‌کنی؟‬
‫دیگه هر کاری کنی، رو جفت چشام...‬
‫.. قبول می‌کنم.‬
‫آشیر...‬
‫.. دل باخته به اون زن کاباره‌ای‬ ‫که اومده بود تو حیاطمون.‬
‫گفت: «من دوسش دارم.‬
‫می‌خوام باهاش ازدواج کنم.‬
‫تو رو هم طلاق می‌دم.»‬
‫هر چی گفتم نتونستم راضیش کنم بابا.‬
‫آشیر دیگه از من رو برگردونده.‬
‫تو خودتو ناراحت نکن دخترم.‬
‫تا وقتی من زنده‌ام...‬
‫.. آشیر نمی‌تونه با اون زن ازدواج کنه.‬
‫اینم قول خان‬ ‫به تو باشه.‬
‫غصه نخور.‬
‫من فقط یه دونه عروس دارم، اونم تویی.‬
‫- آشیر چه خبره؟‬ ‫- بیا ببینم.‬
‫چرا اومدیم اینجا؟ حقیقتت چیه؟‬
‫حقیقت من تویی.‬
‫به خدا تویی.‬
‫یه لحظه نگاه کنین، همگی اینجا رو نگاه کنین.‬
‫می‌خوام یه چیزایی بگم.‬
‫هازار، یه چهارپایه‌ای چیزی بیار.‬
‫بیار ببینم. بیار.‬
‫دمت گرم. خیر ببینی.‬
‫خب، بسم‌الله.‬
‫- داری چیکار می‌کنی؟‬ ‫- اون آقا آشیر نیست؟‬
‫همه منو می‌بینن؟ ردیفه؟‬
‫ها؟ خاله، منو می‌بینی؟‬
‫می‌بینی. خوبه. خوبه، حله.‬
‫- خیر باشه آقا؟‬ ‫- خیره، خیره. خیره.‬
‫بیا اینجا ببینم.‬ ‫بیا دیگه، بیا، بیا، بیا.‬
‫همه منو می‌بینن؟‬
‫- آره.‬ ‫- ببینین، الان می‌خوام چند کلمه‌ای حرف بزنم.‬
‫ببینین، این اواخر...‬
‫.. یه سری...‬
‫.. شغال‌های ازخودراضی پیدا شدن.‬
‫- جل‌الخالق.‬ ‫- اونجا چه خبره؟‬
‫- چه می‌دونم والا چی شده؟‬ ‫- آقا آشیره. آقا آشیر!‬
‫- اجازه بده.‬ ‫- نمی‌خوام به بزرگ‌ترهام...‬
‫.. بی‌احترامی کنم.‬
‫- حساب اونا جداست.‬ ‫- آشیر؟‬
‫اما یه آدم‌هایی هستن.‬
‫خودشون می‌دونن با کی‌ام.‬
‫ببینین، اونا خیلی رو اعصاب منن.‬
‫اون دختره کنار تو چیکار می‌کنه؟‬
‫چه خبره؟‬
‫اگه فقط رو اعصاب من بودن مشکلی نبود.‬
‫دارن هجران خانم رو هم اذیت می‌کنن.‬
‫ببینین، اینو بدونین.‬
‫من الان اینجا‬ ‫چند تا چیز بهتون می‌گم.‬
‫بذارین اینا دهن‌به‌دهن بچرخه.‬ ‫مثلاً خاله، تو که شنیدی.‬
‫برو به اون یکی خاله بگو، اونم به اون یکی بگه.‬ ‫همینطوری پخش بشه.‬
‫- داری چیکار می‌کنی؟‬ ‫- چیزی نیست عزیزم. گوش کن.‬
‫صبر کن خوشگل من. صبر کن.‬
‫از این ساعت به بعد...‬
‫.. هر حرفی که پشت سر هجران خانم زده بشه رو...‬
‫.. قسم به خدا، توهین به خودم حساب می‌کنم.‬
‫به خدا به خودم می‌گیرم.‬
‫هر کی هم اون حرفو بزنه، به خدا پیداش می‌کنم و...‬
‫.. ببینین، زبونشو از حلقومش می‌کشم بیرون،‬ ‫به پیر به پیغمبر این کار رو می‌کنم.‬
‫به خدا می‌کنم. فهمیدین؟‬
‫لابد می‌خواین بپرسین هجران خانم تو کیه؟‬
‫اونم می‌گم.‬
‫این دختر زیبا...‬
‫.. این چشم‌قشنگ...‬
‫.. همسر آینده‌ی منه.‬
‫چشم‌قشنگ من.‬
‫وای خاک بر سرم!‬
‫رسم ما اینطوری نیست که اول پیشنهاد بدیم.‬
‫ما یهو انگشترو می‌دیم.‬
‫هجران قبول می‌کنی دیگه، این‌همه خاطره با هم داریم...‬
‫.. حتماً قبول می‌کنی.‬
‫- قبول می‌کنم.‬ ‫- قبول می‌کنی.‬
‫- آره.‬ ‫- ای جان! دختر چرا گریه می‌کنی؟‬
‫صبر کن قربونت برم. صبر کن.‬
‫بیا اینجا.‬
‫خوب شد؟‬
‫ما رسم زانو زدن نداریم.‬
‫ما فقط جلوی خدا زانو می‌زنیم، چشم‌قشنگ من.‬
‫اما ببین، من عاشقتم.‬
‫عشقی دارم که می‌تونه تو رو از کل این دنیای بزرگ محافظت کنه.‬
‫اصلاً نگران نیستم. اصلاً.‬
‫اونقدر مطمئنم که منو از همه و همه‌چیز محافظت می‌کنی که...‬
‫در ضمن، نیازی نیست زانو بزنی.‬
‫ببین، رسماً کل اهالی رو به زانو درآوردی.‬
‫ای کله‌گنده.‬
‫خجالت نکشین، خجالت نکشین. یالا، یالا.‬
‫می‌خوان ازدواج کنن؟‬
‫یالا.‬
‫بیا ببینم.‬
‫خب، به خدا سپردمتون.‬
‫یالا یالا.‬
‫اون جلوتر نگه دار.‬
‫سلطان خانم گفت که می‌ریم فرودگاه.‬
‫باشه، چیزی نیست. فقط دو دقیقه نگه دار.‬
‫ببین، اون جلو سمت چپ.‬
‫همینجا نگه دار، نگه دار، نگه دار.‬
‫نگه دار، نگه دار، نگه دار.‬
‫دومین روز شاد زندگیم، روز ازدواجم با سرهات می‌شه.‬
‫دیگه منم مثل شوهرم، سرهات یلدوران، درس می‌خونم.‬
‫می‌رم دانشگاه.‬
‫تو تا امروز...‬
‫.. هر چی خواستم بهم دادی.‬
‫اما این...‬
‫.. واسه مردی بود که ندیده عاشقش شده بودم.‬
‫«دل سوخت»‬
‫حالا این آرزوم رو واسه مردی که می‌شناسم و عاشقشم، اینجا آویزون می‌کنم.‬
‫بذار این آخرین آرزوم قبل ترک اورفا باشه.‬
‫خداحافظ.‬
‫ب‍ام‍ا‌ب‍یـن‌‌؛ مرجع هرآنچه نمی‌یابید! .:: Bamabin.com ::.
‫بریم.‬
‫یوسف.‬
‫- گاز بده یوسف، گاز بده! ‫- دارم گاز می‌دم آقا.
‫تندتر.‬
‫داری چیکار می‌کنی؟ چیکار می‌کنی؟ ولم کن برو کنار.‬
‫- دستور ضیان خانه. ‫- ضیان؟
‫یعنی آشر کورداعلی خبر داره؟ ولم کن!‬
‫گفتم ولم کن، ولم کن! نمیام، ولم کن!‬
‫ولم کن! ولم کن، نمیام!‬
‫ولم کن، نمی‌رم. ولم کن! ولم کن!‬
‫ولم کنین، سوار نمی‌شم! سوار نمی‌شم!‬
‫یوسف، زنده‌ست؟‬
‫مُرده آقا.‬
‫اگه دستتون به یه تار موی ییلدیز بخوره، همینجا چالتون می‌کنم.‬
‫مگه بهت نگفتم بیرون نیا؟‬
‫کجایی ییلدیز؟ کجایی، کجایی؟‬
‫من زندگی رو خیلی دوست دارم.‬
‫اما نگران نباش. فراموشت نمی‌کنیم.‬
‫- یوسف! ‫- بله آقا.
‫باشه، دیگه کافیه. به کسی چیزی نمی‌گه.‬
‫هاجیک!‬
‫- آقا؟ ‫- چیه؟
‫اون جلوتر یه پرتگاه هست.‬
‫- ممکنه برده باشنش اونجا. ‫- بدو.
‫ولم کن پیاده نمی‌شم. ولم کن، نکش. نکش! ولم کن!‬
‫ولم کن! ولم کن نمی‌رم! نمی‌رم، ولم کن!‬
‫ولم کن! ولم کنین! ولم کن!‬
‫ولم کن! ولم کن! ولم کن!‬
‫- ولم کن! ‫- بی‌خودی تلاش نکن آبجی.
‫به خدا اگه این کار رو نکنیم ضیان خان ما رو می‌کشه. ببخشید.‬
‫می‌گم ولم کن، ولم کن!‬
‫بدون خجالت منو آوردین اینجا، آره؟‬
‫شما اصلاً وجدان ندارین؟ اصلاً رحم ندارین؟‬
‫اینطوری نگو آبجی.‬
‫اینطوری نگم، آره؟‬
‫اینطوری نگو.‬
‫- ما هم مأموریم و معذور. ‫- مأمور و معذور؟ ریدم به دستورِ همه‌تون!
‫هم به قانونتون، هم به رسم و رسومتون!‬
‫آبجی، اگه انجام ندیم ضیان خان زنده‌مون نمی‌ذاره.‬
‫چون ضیان خان زنده‌تون نمی‌ذاره، می‌خوای بزنی به مغز من و...‬
‫.. از اینجا پرتم کنی پایین؟‬
‫تو رو خدا مجبورمون نکن.‬
‫داداش من...‬
‫.. جون منو به تو سپرد.‬
‫من خیلی کوچیک بودم.‬
‫واسه همینه که نمی‌تونی تو صورتم نگاه کنی.‬
‫- تو، سیدار. ‫- اینطوری نگو آبجی.
‫چی رو نگو؟ مگه ما با هم سر یه سفره ننشستیم؟‬
‫مگه از یه جا غذا نخوردیم؟‬
‫- نکن آبجی. ‫- مردونگی اینه؟
‫آدمیت اینه؟‬
‫ریدم به رسم و رسوم و قانون همه‌تون!‬
‫اما آدم تا تقاص کاری که کرده رو پس نده، نمی‌میره.‬
‫تو ازدواج می‌کنی، تو هم زن می‌گیری.‬
‫ایشالا بچه‌ت دختر بشه تا بفهمی.‬
‫نزدیک نیا.‬
‫اصلاً بهم دست نزن.‬
‫تورت رو بکش رو صورتت،‬ ‫نمی‌تونم تو چشمات نگاه کنم.‬
‫کجا شروع شد...‬
‫.. کجا داره تموم می‌شه ییلدیز.‬
‫هر کاری می‌خواین بکنین.‬
‫خدای من.‬
‫خدایا خودت ما رو ببخش.‬
‫هیس.‬
‫ییلدیز.‬
‫رسیدم.‬
‫رسیدم، رسیدم.‬
‫تمومه، رسیدم.‬
‫خوبی دیگه، نه؟ کاری باهات نکردن؟‬
‫یالا بریم. یالا از اینجا بریم، راه بیفت.‬
‫ییلدیز! ییلدیز اصلاً فکرشم نکن!‬
‫- نکن.‬ ‫- همونجا وایسا.‬
‫وایسا دیگه، بسه. وایسا.‬
‫وایسا، به آخر خط رسیدیم سرهات خان.‬
‫دیگه راهمون از هم جدا می‌شه.‬
‫ییلدیز بریم.‬
‫تا همینجا بود.‬
‫اجازه نمی‌دم ییلدیز، یالا!‬
‫بیا، یالا! بیا!‬
‫اونقدرها هم مطمئن نباش سرهات خان.‬
‫ببین به چه روزی افتادیم!‬
‫الان دو تا راه جلو پامونه.‬
‫یا می‌میرم...‬
‫ییلدیز!‬
‫.. یا می‌رم.
‫نمی‌شه.‬
‫نذاشتی بمیرم.‬
‫- لااقل بذار برم. ‫- نمی‌شه.
‫- می‌شه.‬ ‫- نمی‌شه. اجازه نمی‌دم ییلدیز. یالا.‬
‫- اجازه بده.‬ ‫- اجازه نمی‌دم ییلدیز.‬
‫- اجازه نمی‌دم. نمی‌دم!‬ ‫- باید اجازه بدی.‬
‫تو اولین باری که این تور رو برداشتی...‬
‫.. نیومدی بزنی به سینه‌ام و بگی‬ ‫باید واسم آقا بشی؟‬
‫نشدم؟‬
‫وقتی من همه چیز رو ول کرده بودم،‬ ‫تو حیاط اون بیمارستان...‬
‫.. نیومدی این انگشتر رو خودت‬ ‫دستم نکردی؟‬
‫- کردم.‬ ‫- این تسبیح رو تو واسم نیاوردی؟‬
‫- من آوردم!‬ ‫- حالا که من آقات شدم...‬
‫.. حالا باید به حرف آقات گوش بدی،‬ ‫از اینجا می‌ریم، یالا! یالا!‬
‫من با این لباس عروس...‬
‫.. با این تور اومدم جلوت!‬
‫اون موقع بهت چی گفتم؟‬
‫وقتی این تور رو زدم کنار،‬ ‫بهت چی گفتم؟‬
‫گفتم من اون زندگی‌ای رو می‌خوام‬ ‫که حقمه، سرهات خان!‬
‫من انسانیتم رو می‌خوام،‬ ‫زنانگیم رو می‌خوام...‬
‫.. گفتم می‌خوام درس بخونم!‬
‫نگام کن.‬
‫ببین! همین چند لحظه پیش داشتن مغزم رو می‌ترکوندن، ببین!‬
‫ببین! از اون زن چی باقی مونده، ببین!‬
‫من الان واسه خاطر آرزوهام دارم می‌رم؟‬
‫واسه رسیدن به آرزوهام دارم فرار می‌کنم؟‬
‫من...‬
‫.. من دارم از مردی که دوستش دارم فرار می‌کنم!
‫دارم از مردی که دوستش دارم فرار می‌کنم.‬ ‫چون نتونستم، من نتونستم.‬
‫دارم این کار رو می‌کنم که تو بری و خانواده‌ات رو تشکیل بدی!‬
‫من نتونستم، نشد.‬ ‫من نتونستم خانواده‌ام رو بسازم. برو.‬
‫با زن و بچه‌ات خوشبخت شو.‬
‫واسه اینکه هم خواهرم، هم تو،‬ ‫هم همه به آرامش برسن...‬
‫.. دارم خودم رو فدا می‌کنم،‬ ‫دارم دست می‌کشم.‬
‫- بذار دیگه برم.‬ ‫- نمی‌شه!‬
‫- می‌شه!‬ ‫- نمی‌شه، اجازه نمی‌دم.‬
‫- باید اجازه بدی!‬ ‫- نمی‌دم، می‌ریم!‬
‫- ییلدیز، می‌ریم.‬ ‫- می‌رم.‬
‫- می‌ریم. نه، ولت نمی‌کنم.‬ ‫- می‌رم.‬
‫ولت نمی‌کنم، از اینجا می‌ریم.‬
‫می‌ریم و تقاص این اتفاقات رو‬ ‫پس می‌گیریم.‬
‫- از کی می‌خوای تقاصِ چی رو بگیری؟‬ ‫- وقتی رفتیم می‌بینی، یالا راه بیفت.‬
‫هیچ‌جا نمیام.‬ ‫من هیچ‌جا نمیام. سرهات ولم کن!‬
‫سرهات! سرهات ولم کن!‬
‫سرهات! من هیچ‌جا نمیام.‬
‫نمیام، ولم کن.‬
‫من قبلاً فرار کردم، بازم فرار می‌کنم.‬
‫سرهات بس نیست؟ بس نیست مرد؟‬
‫من خسته شدم! سرهات!‬
‫چی داری می‌گی مریم؟‬
‫چه ازدواجی، چه پیشنهادی؟‬
‫به خدا با چشمای خودم دیدم.‬ ‫ببین، آسیه هم اونجا بود.‬
‫ببین، آشیر خان رو که می‌شناسی.‬
‫تو بازار همه رو اینطوری دور خودش جمع کرده بود.‬
‫بعدش هم‬ ‫اون زن کاباره‌ای، هجران.‬
‫به اون هجران فلان‌فلان‌شده گفت: «این‬ ‫همسر آینده‌ی منه!»‬
‫بعدش هم انگشتر دستش کرد، انگشتر!‬
‫نمی‌شه. اصلاً امکان نداره.‬
‫من اجازه نمی‌دم همچین اتفاقی بیفته. نه.‬
‫مگه از یه زن کاباره‌ای عروس درمیاد؟‬
‫این بچه اصلاً به فکر‬ ‫آبروی ما نیست؟‬
‫این پسر به فکر آبروی‬ ‫این عشیره نیست؟‬
‫منم اولش فکر کردم یه هوس زودگذره.‬
‫فکر کردم داره خوش‌گذرونی می‌کنه اما...‬
‫.. از حدش گذشت.‬
‫به خدا دیگه حرفی برای گفتن تو این مورد ندارم ضیان خان.‬
‫دیگه نوبت توئه.‬
‫خلیل! هی خلیل!‬
‫بله آقا.‬
‫آدماتو بردار و برو.‬ ‫آشیر هر جا هست بگرد و پیداش کن بیارش.‬
‫پسر، باید این آبروی به باد رفته‌مون رو‬ ‫جمع کنیم!‬
‫رو چشمم آقا، همین الان.‬
‫ضیان خان!‬
‫- سرهات.‬ ‫- بیا اول درباره‌ی این قضیه‌ی آبرو حرف بزنیم.‬
‫اینا از کجا دراومد؟‬
‫تو نکنه...‬
‫.. دوباره بلایی سر دخترم آوردی؟ چیکار کردی؟‬
‫اگه کاری کرده بودم،‬ ‫الان اینطوری صحیح و سالم جلوت ایستاده بود؟‬
‫ببین، آروم باش. بابامه. نکن.‬
‫تو بگو،‬ ‫درباره‌ی آبروی من چی می‌خوای بگی؟‬
‫- چی می‌خوای بگی؟‬ ‫- می‌پرسی چی رو قراره بگیم؟‬
‫چی رو بگیم؟‬
‫بیا ببین قراره درباره‌ی کدوم آبرو حرف بزنیم.‬
‫اون چیه؟‬
‫بگیر ببین ضیان خان.‬
‫این چیه؟‬
‫نتیجه‌ی نهایی،‬ ‫داده‌های ژنتیکی تحلیل شده...‬
‫.. بین ییلدیز کورداعلی‬ ‫و ملک یلدوران...‬
‫.. نشون می‌ده که هیچ رابطه‌ی خواهری بیولوژیکی‌ای‬ ‫وجود نداره.‬
‫آبرو مثلاً.‬
‫اونجا چی نوشته؟‬
‫سرهات اونجا چی نوشته؟‬
‫چی شده؟‬
‫چیه؟‬
‫نوشته که تو با ملک خواهر نیستی.‬
‫چی؟‬
‫ضیان خان باز هم به همه دروغ گفته.‬
‫اینطوریه ضیان خان؟‬
‫حالا به ما بگو.‬
‫دختر تو کدومه؟‬
‫ملک؟‬
‫ییلدیز؟‬
‫آخه این چه سؤال مسخره‌ایه؟‬
‫حرف بزن دیگه ضیان خان.‬
‫بگو ییلدیز دختر منه دیگه.‬
‫اون دیوونه و دختر اون دیوونه...‬
‫.. دارن دروغ می‌گن، بگو دیگه.‬
‫جواب ما رو بده ضیان خان.‬ ‫کدومشون دختر توئه؟‬
‫ملک یا ییلدیز؟‬
‫بگو ییلدیز دختر منه!‬
‫بچه‌ی تو...‬
‫.. مُرده به دنیا اومد مریم.‬
‫ییلدیز...‬
‫.. دختر ما نیست.‬
‫«این دنیا یه نظمی داره که بهم نمی‌خوره»‬
‫«به هر کی نگاه کنی، یه طرفی افتاده»‬
‫«تقدیر همونیه که یه جانشین می‌گه»‬
‫«با کسی که بنده‌ی بنده‌هاست، نمی‌شه این راه رو رفت»‬
‫«تو به حال خودت بسوز‬ ‫امان امان امان»‬
‫«با کسی که بنده‌ی بنده‌هاست، نمی‌شه این راه رو رفت»‬
‫«تو به حال خودت بسوز‬ ‫امان امان امان»‬
‫..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بامابین ::.. .:: Telegram: @Bamabincom ::. .:: Instagram: @Bamabin_Com ::.
‫ب‍ام‍ا‌ب‍یـن‌‌؛ مرجع هرآنچه نمی‌یابید! .:: Bamabin.com ::.