ناين مووي مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم .::9Movie.Org::. .:: @official9movie ::.
‫نمی‌کشمت.
‫ولی تا آخرِ عمرم‬ ‫نمی‌بخشمت دختر.‬
‫تو دلم طلاقت داده بودم...‬
‫.. رسماً هم طلاقت می‌دم.‬
‫از اون عمارت پرتت می‌کنم بیرون.‬
‫نه تنها نمیذارم چشمت به بچه‌ها بیوفته...‬
‫.. حتی نمیذارم بهشون نزدیک بشی.‬
‫آشیر!‬
‫- نکن!‬ ‫- من کاری نکردم ندا.‬
‫تو کردی، تاوانش رو هم پس می‌دی.‬
‫یالا.‬
‫آشیر!‬
‫ندا!‬
‫ندا! ندا! ندا!‬
‫ندا خوبی؟ ندا!‬
‫آشیر، خیلی درد می‌کنه.‬
‫آهای صفر!‬
‫چرا این کارو کردی مرتیکه؟‬
‫دستورِ مریم خانمه آقا. شرمنده.‬
‫آخ!‬
‫اگه یه بار دیگه دستت بره سمتِ اون اسلحه،‬ ‫مغزت رو می‌پاشم!‬
‫- ندا خوبی؟‬ ‫- خیلی درد می‌کنه.‬
‫- خوبی؟ بیا ندا، بیا.‬ ‫- خیلی درد می‌کنه.‬
‫بیا، چیزی نمی‌شه.‬
‫آخ!‬
‫بشین.‬
‫- صبر کن، صبر کن، صبر کن.‬ ‫- خیلی درد می‌کنه.‬
‫آخ مامان،ح آخ!‬
‫- صبر کن ندا، صبر کن. آروم باش.‬ ‫- خیلی درد می‌کنه.‬
‫صبر کن ندا. وایسا، وایسا یواش.‬
‫این زخمی نیست که بکشتت.‬
‫ندا وایسا. صبر کن ندا.‬
‫می‌میرم؟‬
‫- می‌میرم؟‬ ‫- نمی‌میری، تو نمی‌میری.‬
‫هر شب توی خوابت می‌بینی.‬
‫گریه می‌کنی و با خودت می‌گی شوهرِ سابقم‬ ‫که بهش خیانت کردم، منو نکشت...‬
‫.. حتی زخم‌هام رو هم برام بست.
‫در ضمن، هرچی بیشتر شناختمش، بیشتر ازش خوشم اومد،‬ ‫می‌دونی؟‬
‫واسه همین...‬
‫.. به نظرم تو هم دیگه بیخیال شو.‬
‫با زن و بچه‌ات خوشبخت باش.‬
‫مگه تو نبودی که بهم زنگ زدی؟‬
‫مگه نگفتی منو از دستِ ییلدیریم نجات بده؟‬
‫- می‌خواستم بفهمی.‬ ‫- چیو؟‬
‫- می‌خواستم تاوانِ کاری که کردی رو پس بدی.‬ ‫- مگه من چیکار کردم؟‬
‫منو طلاق دادی.‬
‫قرار نیست تا آخرِ عمرم‬ ‫منتظرت بمونم.‬
‫همون روزی که طلاقم دادی، منو از دست دادی.‬
‫تو داری یه چیزی رو ازم پنهون می‌کنی.‬ ‫این یارو داره تهدیدت می‌کنه؟‬
‫ببین ییلدیز، بگو،‬ ‫اگه داره تهدیدت می‌کنه بگو.‬
‫چی رو داری ازم مخفی می‌کنی؟‬
‫ییلدیز، این یارو داره تهدیدت می‌کنه؟‬
‫ببین، من هیچ‌چیزی رو ازت‬ ‫مخفی نمی‌کنم.‬
‫- هرچی هست همینه.‬ ‫- ییلدیز.‬
‫سرهات!‬
‫سرهات بدو!‬
‫- ملک!‬ ‫- سرهات، سرهات!‬
‫باشه، باشه، باشه. آروم باش، من اینجام.‬
‫بچه‌مون رو نجات بده سرهات.‬ ‫یه کاری کن، بچه‌مون رو نجات بده.‬
‫بدو! بدو!‬
‫- ماشین!‬ ‫- یه کاری کن، بچه‌مون رو نجات بده!‬
‫سرهات یه کاری کن!‬ ‫سرهات یه کاری کن!‬
‫از روزی که پات رو گذاشتی تو این عمارت،‬ ‫نحسی و بدبختی ولمون نکرده.‬
‫رفتی گفتیم دیگه راحت شدیم ‫دوباره برگشتی و ببین چه اتفاقایی افتاد.‬
‫ولی اگه بلایی سرِ اون بچه بیاد...‬
‫.. ملک حساب این رو ازت پس می‌گیره. ‫حالا ببین.‬
‫- این حرف رو تو داری به من می‌زنی؟‬ ‫- آره، من دارم می‌گم.‬
‫مگه تو نبودی که با شوهرت دست‌به‌یکی کردی‬ ‫تا اون بچه رو بکشی؟‬
‫چی شد نورگل؟‬
‫کاسه صبر منو لبریز نکن.
‫کاسه صبر منو لبریز نکن، وگرنه می‌رم و‬ ‫همه چی رو مو به مو واسه ملک تعریف می‌کنم.‬
‫اون‌وقت می‌بینیم که‬ ‫ملک حسابِ کی رو می‌رسه.‬
‫الو صفر، تموم شد کار؟‬
‫نیمه‌کاره موند خانم‌جان.‬
‫زخمی‌ش کردم ولی نتونستم بکشمش.‬
‫چطور ممکنه صفر؟‬
‫آشیر آقا مانع شد‬ ‫خانم‌جان. به دستم شلیک کرد.
‫گفت اگه ادامه بدی، ‫یکی خالی می‌کنم تو مغزت.
‫باشه، قطع کن صفر، قطع کن.‬
‫فقط همین کم مونده بود که خودت رو بندازی جلوی گلوله‌ای که واسه اون نکبت بود، آشیر خان.
‫با یه کلمه، سرنوشتم‬ ‫رقم خورد.‬
‫با یه تورِ عروس،‬ ‫خیالم به امید تبدیل شد.‬
‫ولی نشد.‬ ‫هر کاری کردم، هر راهی رفتم نشد.‬
‫زندگیم چه دروغِ بزرگی بود.‬
‫هرچی گشتم راه درست رو پیدا نکردم.
‫الان دمِ درِ همون عمارتی‌ام که سال‌ها‬ ‫منتظر بودم عروسش بشم.‬
‫نه واسه اینکه واردش بشم.‬
‫واسه اینکه برم و‬ ‫دیگه هیچ‌وقت برنگردم.‬
‫رویای بزرگ کردن بچه‌هامون با سرهات...‬
‫.. امروز با بسته شدن درهای این عمارت،‬ ‫به روی منم بسته شد.‬
‫نگو وقتی عشق تو قلبت باشه،‬ ‫دیگه فرقی نمی‌کنه کجا می‌ری.‬
‫عشقِ غیرممکن مثل یه باره رو دوش آدم،‬ ‫نفس آدمو می‌بره...‬
‫.. قلب آدمو به درد می‌آره.‬
‫حالا درست مثل این عمارت‬ ‫که نتونستم توش زندگی کنم...‬
‫.. وقتش رسیده که با عشق ناممکن سرهات هم خداحافظی کنم.
‫وقتِ کشتنِ‬ ‫عشقشه.‬
برای سرهات هم باید بمیره
‫باید بمیره تا هم خواهرم ملک...‬
‫.. و هم بچه‌ی توی شکمش بالاخره به آرامش برسن.‬
اما چطوری سرهات رو توی دلم بکشم؟‬
‫اگه قلبمو از سینه دربیارن،‬ ‫تکلیفِ عشقی که به روحم نفوذ کرده چی می‌شه؟‬
‫حتی اگه روح از بدنم‬ ‫جدا بشه، مگه عشقم به اون تموم می‌شه؟‬
‫نمی‌شه.‬
‫نمی‌شه، بمیرم هم دردی ازم دوا نمی‌شه.‬
‫درمونِ دردِ من چیه؟ کجاست؟‬
‫این عشق چطوری تموم می‌شه؟‬
‫مادربزرگِ خدابیامرزم می‌گفت...‬
‫.. آدم وقتی واقعاً می‌میره که فراموش بشه دخترم.‬
‫می‌گفت تنها راهِ کشتنِ یه آدم وقتی که زنده‌ست،‬ ‫فراموش کردنشه.‬
‫حالا منم‬ سرهات رو...‬
عشقش رو ‫عطرش رو...‬
‫.. اون نگاه‌های اخمالوش رو...‬
‫.. همه‌چیزش رو، همه‌چیزش رو فراموش می‌کنم.‬
‫تک‌تک باهاشون خداحافظی می‌کنم.‬ ‫با هر چیزی که مالِ اونه، با هر لحظه‌اش.‬
‫از جلوی چشمام می‌ره، از قلبم و‬ ‫روحم پاک می‌شه.‬
‫به قیمتِ درآوردنِ قلبم و تیکه‌تیکه شدنِ روحم...‬
‫.. حتی اگه به قیمتِ فراموش کردنِ خودم باشه،‬ ‫فراموشش می‌کنم.‬
‫حالا که بی‌صدا‌ترین‬ ‫خداحافظی با عشق، فراموشیه...‬
‫.. منم سرهات رو طوری فراموش می‌کنم که‬ ‫حتی تو اون دنیا هم یادم نیاد.‬
‫هم سرهات رو، هم عشقش رو.‬
‫فقط اون موقع‌ست که اونم منو فراموش می‌کنه.‬
‫توی یه شهر، مثل دو تا غریبه.‬
‫انگار اون‌همه اتفاق هیچ‌وقت نیفتاده.‬
‫به جز یه چیز.‬
‫حسابِ من با کسایی که منو به این روز انداختن،‬ ‫به قیامت نمی‌کشه.‬
‫اگه همه‌چیز رو فراموش کنم،‬ ‫این یکی رو یادم نمی‌ره.‬
‫تک‌به‌تک، از همه‌شون‬ ‫حساب پس می‌گیرم.‬
‫نمی‌ذارم هیچ کدوم قسر در برن.‬
‫درها رو باز کنید.‬
‫بابام کجاست؟‬
‫ییلدیز، خیر باشه دخترم؟‬
‫بابام کجاست؟‬
‫توی اتاقِ کاره.‬
‫- چرا اینقدر عصبانی‌ای دخترم؟‬ ‫- چی شده مامان مریم‌؟‬
‫بفرما.‬
‫آخه تو، تو چه جور آدمی هستی؟‬
‫- چی شده دخترم؟‬ ‫- آها بفرما، دخترت، هان؟‬
‫دقیقاً مسئله همینه، دخترت.‬
‫ولی من نیستم.‬
‫ییلدیز دخترم، باز چی شده؟‬
‫بیا مامان بیا.‬ ‫بیا که با تو هم حرف دارم.‬
‫آخه تو بابای منی، تو هم مامانمی.‬
‫من از خون و جونِ توام.‬
‫تو اصلاً منو دوست نداشتی؟‬
‫آخه شماها اصلاً منو دوست نداشتید؟‬
‫بچگیِ منو،‬ ‫زندگی و همه‌چیزم رو نابود کردید!‬
‫شماها اصلاً منو دوست نداشتید؟‬
‫- قضیه‌ی ملک رو فهمیده.‬ ‫- آره، فهمیدم.‬
‫فهمیدم.‬
‫خداروشکر که توی این خانواده یه‬ ‫آدمِ راستگو هست، خوبه که داداشم هست.‬
‫تا کی می‌خواستید پنهونش کنید؟‬ ‫کی می‌خواستید بگید؟‬
‫سرم داد نزن، دیگه اتفاقیه که افتاده.‬
‫اگه گناهی هم باشه، گناهِ منه.‬
‫خوب شد که فهمیدی.‬
‫از این به بعد دیگه به خاطر ییلدیریم غر نمی‌زنی و قبولش می‌کنی.
‫ببین، هنوز داره می‌گه ییلدیریم.‬
‫خدایا دارم دیوونه می‌شم.‬ ‫این چه منطقیه! ببین...‬
‫.. گذشته‌ی منو ازم گرفتی.‬
‫منو زنده زنده کشتی!‬ ‫از آینده‌ام چی می‌خواستی؟‬
‫حدِ خودت رو بدون ییلدیز!‬
‫- یه بلایی سرت میارم‌ها.‬ ‫- خب بیار، هر کاری می‌خوای بکن!‬
‫مگه قبلاً نکردی؟‬
‫دخترم ببین، به خدا قسم‬ ‫ما خبر نداشتیم.‬
‫مامان، اولش خبر نداشتید!‬
‫نه از اون دختر، نه از‬ ‫اینکه سرهات ازدواج کرده.‬
‫باشه قبول، اولش خبر نداشتید ‫ولی بعدش چی؟
‫.. بعدش چرا منو از اونجا‬ ‫بیرون نیاوردید؟‬
‫چرا نگفتید اون دختر خواهرته،‬ ‫نکن، باهاش در نیوفت؟
‫چرا بهم نگفتید؟‬
‫شاید اون موقع...‬
‫.. منم به شوهرِ خواهرم‬ ‫چشم نمی‌دوختم.‬
‫عاشقِ سرهات نمی‌شدم.‬
‫- گناهش پای منه.‬ ‫- آره، گناهش پای توئه.
‫خربزه رو بابا خورده،‬ ‫لرزش واسه بچه‌شه.
‫تو منو هم توی اون گناهِ کثیفت ‫شریک کردی.‬
‫من الان می‌رم با ییلدیریم ازدواج می‌کنم.‬
‫نه به خاطرِ تو...‬
‫.. نه برای اینکه اون گناهِ کثیفت رو‬ ‫پاک کنم.‬
‫من فقط واسه اینکه اون دختر دیگه به‌خاطر ما غصه نخوره.‬
‫واسه اینکه سرهات دست از سرم برداره، می‌رم با ییلدیریم ازدواج می‌کنم.‬
‫اما گناهِ تو...‬
‫.. هم تو این دنیا و هم تو اون دنیا، دست از سرت برنمی‌داره.‬
‫حالا که اینو فهمیدی...‬
‫.. پس به‌خاطر آبروی خانواده‌ات...‬
‫.. خفه می‌شی و می‌شینی سر جات.‬
‫سرهات تا وقتی اینجایی، کاری به کارت نداره.‬
‫از این به بعد همین‌جا می‌مونی.‬
‫کسی که به فکر آبروئه، خودشو کنترل می‌کنه.‬
‫می‌دونه چطوری رفتار کنه.‬
‫من سکوت می‌کنم.‬
‫اما وقتی آبروی تو واسه خودت مهم نیست، چرا باید واسه من باشه؟‬
‫من به‌خاطر اون دختر سکوت می‌کنم، به‌خاطر ملک.‬
‫تا اون دختر با اون بچه‌ای که تو شکمشه، یه ذره آرامش داشته باشه.‬
‫واسه اینکه بیشتر از این غصه نخوره، سکوت می‌کنم.‬
‫آخه...‬
‫.. فقط یه بار، کاش فقط یه بار می‌تونستی به چیزی جز خودت فکر کنی.‬
‫به فکر زنت باشی، ‫به فکر بچه‌هات باشی.
‫اون‌وقت شاید...‬
‫.. پدری کردن رو هم بلد بودی.‬
‫آشیر کجاست؟‬
‫بهش زنگ بزن هر جا هست بیاد.‬
‫خون‌ریزی رو بند آوردیم. تو ماه‌های اول بارداری...‬
‫.. این خون‌ریزی‌ها گاهی پیش می‌آد. جای نگرانی نیست.‬
‫هم حالِ مادر خوبه، هم حالِ بچه.‬
‫آخ، خدایا شکرت!‬
‫ملک خانم، از این به بعد باید خیلی بیشتر مراقب باشید.‬
‫حسابی استراحت کنید و از استرس دور بمونید.‬
‫- خدایا شکرت.‬ ‫- ممنون دکتر.‬
‫- خب، می‌تونیم مرخص بشیم؟‬ ‫- بله حتماً، می‌تونید مرخص بشید.‬
‫- بلا بدور باشه ‫- ممنون.‬
‫- خیلی ممنون دکتر، واقعاً لطف کردید.‬ ‫- خیلی ممنون، لطف کردید.‬
‫خدایا شکرت.‬
‫اگه بلایی سر بچه‌مون می‌اومد، هیچ‌وقت نمی‌بخشیدمت.‬
‫حالمو ببین. دیدنِ ییلدیز واسم خوب نیست!‬
‫نگران نباش، دیگه اونو نمی‌بینی.‬
‫من اصلاً نمی‌فهمم می‌خواد چیکار کنه.‬
‫یعنی چی با کارت دعوت میاد عمارت؟
‫خیلی خب، تو الان به این چیزا فکر نکن.‬
‫دکتر چی گفت؟ ‫گفت دیگه نباید خودتو ناراحت کنی.
‫من برم کارهای ترخیص رو انجام بدم.‬
‫باشه پسرم، برو.‬
‫تو داری بی‌خودی خودتو اذیت می‌کنی‌ها.‬
‫ببین، ییلدیز ازدواج می‌کنه و ‫ما هم واسه همیشه از دستش راحت می‌شیم.‬
‫ولی به نظرِ من که این‌طوری نیست.‬
‫آخه زنی که دیگه حسی نداره، کارتِ دعوت به دست پا میشه میاد عمارت؟
‫گفت که می‌خوام ازدواج کنم.‬
‫تو واقعاً داری واسه خودت فکر و خیال می‌کنی.‬
‫تهِ دلم یه حسِ دیگه‌ای دارم. آخه نگاه کن...‬
‫.. سرهات هنوزم داره می‌پرسه کسی تهدیدت می‌کنه یا نه.‬
‫دست از سرش برنمی‌داره.‬
‫هنوزم باورش نمی‌شه ییلدیز با اراده‌ی خودش بخواد با یکی دیگه ازدواج کنه.‬
‫ببین ملک...‬
‫.. تنها چیزی که واسه سرهات مهمه...‬
‫.. همین بچه‌ایه که تو شکمِ توئه.‬
‫آخه داری بی‌خودی خودتو ناراحت می‌کنی، از استرس دور بمون.‬
‫ببین...‬
‫به‌زودی ازدواج می‌کنه و از دستِ ییلدیز خلاص می‌شیم.‬
‫ییلدیز کسیه که تو این دنیا بیشتر از همه ازش متنفرم.‬
‫دیدنش عذابم می‌ده.‬
‫می‌خوام تا آخرِ عمرم از دستش راحت بشم.‬
‫دخترم
‫برگشتیم سرِ خونه‌ی اولمون، آره؟
‫اون لباس عروس رو گذاشته بودم اینجا، یادت میاد؟‬
‫یادمه.‬
‫چه رویاهایی داشتم.‬
‫چه امیدهایی داشتم.‬
‫موقع رفتن دستم خالی بود.‬
‫الانم که برگشتم باز خالیه.‬
‫فقط با یه فرق.‬
‫اونم اینکه الان کلی زخم و زیلی شدم.‬
‫- خیلی درد دارم. ‫- آخ دخترم.‬
‫نه، نکن، نکن.
‫اون این کارو کرد. حالا اون با من این کارو کرد، ‫تو چرا؟‬
‫تو چرا با من این کارو کردی مامان؟‬
‫چشم‌قشنگِ من...‬
‫.. من اگه می‌دونستم این کارو می‌کردم؟‬
‫آخه واسه منم اصلاً راحت نیست.‬
‫اون دختر...‬
‫.. گناهِ ضیانه.‬
‫فکر می‌کنی هر وقت ملک و سوده رو می‌بینم...‬
‫.. قلبم آتیش نمی‌گیره؟‬
‫هر بار که می‌بینمشون، هر دفعه...‬
‫حس می‌کنم دوباره بهم خیانت شده.‬
‫دلم این‌طوری تیکه‌تیکه می‌شه.‬
‫تو می‌دونی؟‬
‫ملک و سوده.‬
‫ملک و سوده، اونا...‬
‫.. اونا شکل زنده شده‌ی...
‫.. خیانتی‌ان که بهم شده...‬
‫انگار وقتی اونا نفس می‌کشن...‬
‫.. نفسِ من بند میاد.‬
‫ییلدیز
‫..فکر می‌کنی خیانتِ بابات...‬
‫..فقط به تو بوده؟‬
‫ولی تاوانش رو من دارم پس می‌دم.‬
‫فقط تو نیستی عزیزم.‬
‫همه‌مون داریم تاوانش رو پس می‌دیم.‬
‫واسه همین...‬
‫.. گریه کن...
‫.. امروز یه دل سیر گریه کن.
‫اما...‬
‫..با سرهات...‬ ‫-نکن.‬
‫مامان، توروخدا نگو.‬
‫سرنوشتِ تو و سرهات از هم جدا بوده.‬
دخترم، عزیزِ دلم!‬
‫بیا عزیزم.‬
‫یه دلِ سیر گریه کن.
‫امروز هرچقدر دلت می‌خواد گریه کن.‬
‫ولی بعدش دیگه نه.‬
‫بعدش دیگه تمومه دخترم، تمومه.‬
‫گریه کن ولی ناشکری نکنیا.‬
‫شنیدی عزیزم؟ ‫ناشکری نکن.‬
‫می‌دونی من...
‫.. چندتا گردنبندِ اشک‬ ‫پر کردم؟‬
‫چطوری؟ بهتری؟‬
‫بهترم. فقط یکم درد دارم.‬
‫آره، طبیعیه.‬
‫داروهایی که دکتر گفته بود رو گرفتم.‬
‫مسکن اینا داره، حالت رو بهتر می‌کنه.‬
‫دستت درد نکنه.‬
‫آشیر...‬
‫.. دستور مامان مریم بود، نه؟‬
‫خب...‬
‫.. اگه منو اینجا پیدا کنه چی؟‬
‫اگه منو...‬
‫-آشیر...‬ ‫-نترس.‬
‫نترس، چیزی نیست.‬
‫ندا، ندا اینو بگیر.‬
‫برگه طلاقه.‬
‫نذار این قضیه کش پیدا کنه.‬
‫بذار تموم شه بره. بگیر.‬
‫ندا حرفم رو دو بار تکرار نکنم. ‫زود باش امضاش کن.‬
‫اومدم، اومدم.‬
‫آخه چرا در رو باز نمی‌کنید؟‬ ‫فکر کردم اشتباه اومدم.‬
‫-خاله سوده؟‬ ‫-بلا بدور ندا.‬
‫ممنون.‬
‫مامان، جز تو کسی به ذهنم نرسید.‬
‫خدا خیرت بده، تو هم حرفم رو زمین ننداختی.‬ ‫ببخشید این‌طوری شد.‬
‫خوبه.‬
‫-خب، با اجازه.‬ ‫-آشیر...‬
‫.. راستی، به مریمِ عزیز‬ ‫از طرفِ من خیلی سلام برسون.‬
‫بهش بگو خاله سوده در عجبه که...
‫از همچین مادری،‬ ‫از همچین پدری...‬
‫.. چطور بچه‌ای مثلِ من عمل اومده؟ ‫-می‌گم بهش.‬
‫ندا چطوری؟‬
‫بهتری ایشالا؟‬
‫ندا...‬
‫.. تو فقط نه یه مرد رو...
‫.. یه زن رو هم خیلی ناراحت کردی.‬
‫هرچی سرت میاد‬ ‫واسه همینه، می‌دونی مگه نه؟‬
‫کدوم زن خاله سوده؟‬
‫من یه اشتباهی کردم، تاوانش رو هم دادم.‬
‫-زنی در کار نیست.‬
‫هنوز کامل پس ندادی.‬
‫من عدالتِ خدا رو می‌شناسم.‬
‫دیر یا زود اجرا می‌شه.‬
‫ولی هنوز خیلی چیزا مونده که ببینی،‬ ‫نگران نباش.‬
‫یه آب بیارم که‬ ‫داروهات رو بخوری، نه؟‬
‫آشپزخونه لابد اون طرفه. باشه.‬
‫ذلیل بشی الهی.‬
‫ندا کورداغلی، تو همونی هستی که‬ ‫رفتی تو بغلِ شوهرم؟‬
‫الو؟‬
‫بفرمایید خودم هستم. امرتون؟‬
‫خودت می‌دونی موضوع چیه.‬
‫- نگرانِ ندا شدی؟‬ ‫- آره، نگران شدم.‬
‫با یه خشم و عصبانیتی از مغازه زدی بیرون.‬
‫امیدوارم کارِ اشتباهی نکرده باشی آشیر؟‬ ‫کردی؟‬
‫والا از کارایی که کردم و نکردم،‬ ‫خودم هم تعجب می‌کنم.‬
‫ولی ندا خوبه. حالش خوبه، نگران نباش.‬
‫به نظرم تعجب نکن.‬
‫تو آدمِ خوبی هستی.‬
‫- این‌طوری فکر می‌کنی؟‬ ‫- آره، همین‌طوره.‬
‫والا به نظرم بقیه همچین‬ ‫نظری ندارن هجران خانم.‬
‫ولشون کن. بذار هرچی می‌خوان بگن،‬ ‫نظرِ خودشونه.‬
‫تو کارِ درست رو کردی، نگران نباش.‬
‫دمت گرم.‬
‫خداحافظ.
‫آخ عاکف آخ، اصلا نمی‌گه نورگل‬ ‫منتظره، بذار یه خبری بهش بدم.‬
‫کجایی آخه؟ کجایی؟‬ ‫تلفنتم که جواب نمی‌دی.‬
‫ملک اینا کجان؟ بچه سقط شد؟‬
‫ای بابا! یه لحظه صبر کن!‬ ‫این‌قدر بهم پیله نکن.‬
‫ملک اینا تو راهن دارن میان. من زودتر‬ ‫اومدم، به خاطر روزه هم سرم درد می‌کنه.
‫- بچه سقط شد؟‬ ‫- نه، نشد، نشد!‬
‫- لعنتی!‬ ‫- من می‌رم تو اتاقم یه کم استراحت کنم.‬
‫انگار کوه کنده، خسته شده. می‌خواد استراحت کنه.‬
‫می‌شنوم.‬
‫ندا حالش خوبه، نگران نباش.‬ ‫فکر کردم شاید بخوای بدونی.‬
‫در ضمن، باید درباره‌ی یه‬ ‫موضوع خیلی مهم باهات حرف بزنم.‬
‫- فوریه؟‬ ‫- آره، فوریه. خیلی مهمه‌.‬
‫باشه. در اولین فرصت میام.‬
‫منتظرم.‬
‫- کجا داری می‌ری؟‬ ‫- ای بابا!‬
‫ببین، قضیه‌ی ندا تموم شد دیگه، نه؟‬ ‫این ربطی به اون نداره؟‬
‫زهرترکم کردی آخه، ای بابا!‬
‫با این ندا ندا گفتنات دیوونه‌مون کردی.‬
‫- همه‌اش تقصیر توئه.‬ ‫- هیس، ساکت!‬
‫ببین تو این ماه رمضونی‬ ‫دهنمو باز نکن نورگل!‬
‫توبه توبه!‬
‫آخه این آشِ لَبَنی رو‬ ‫کی گذاشته تو فریزر؟‬
‫آیسل کار توئه دختر؟‬ ‫تو گذاشتیش؟‬
‫معلومه دیگه کار خودته. داری چیکار می‌کنی؟‬
‫شیرشو زیاد بریز دخترم، زیاد بریز.‬
‫این آماده‌ست، بردار بذارش تو یخچال.‬
‫تا افطار دیگه قشنگ جا می‌افته.‬ ‫یالا، یالا، بدو!‬
‫خوبه، ریز خرد کن، ریزِ ریز.‬
‫هی!‬
‫- عزیزِ من.‬ ‫- بله، آبجی؟‬
‫این گوشت یه کم زیاد نیست؟‬
‫کلِ اهلِ عمارت رو نِقرس می‌دی،‬ ‫حالا ببین کی بهت گفتم.‬
‫آبجی، تو همه‌ی غذاها که ریختیم، ‫گفتم‬ اینم خرد کنم که اگه لازم شد استفاده کنیم.‬
‫آره، روزه زده به سرم عزیزِ دلم.‬
‫ببخشید.‬ ‫تو اینو بذار تو فریزر که...‬
‫.. واسه غذاهای فردا استفاده کنیم.‬ ‫یالا، بدو!‬
‫- باشه.‬ ‫- بدو به کارای دیگه برس، یالا!‬
‫وای! ننه!‬
‫- عروس‌خانمِ جدید؟‬ ‫- بله؟‬
‫این پسته و بادوما چرا اینجا موندن؟‬
‫چرا اینارو نریختی تو پلو آخه؟‬
‫سلطان‌خانم نبینه.‬ ‫اون پلو رو پرِ پسته و بادوم دوست داره دخترم.‬
‫یالا، سلطان‌خانم رو عصبانی نکن، بدو!‬
‫راست می‌گه به خدا. اولین افطارِ‬ ماه رمضونه، ‫سلطان‌خانم تیکه تیکه‌ت می‌کنه.‬
‫خب ریختم دیگه. به خدا ریختم. همون‌قدر واسه‌اش کافیه.‬
‫بازم حواستو جمع کن.‬
‫سرهات باشه، من خوبم.‬ ‫دکترم که گفت طبیعیه.‬
‫ببین، تو داری این‌طوری می‌کنی‬ ‫ولی من اینجا...‬
‫.. اگه بخوام ماه‌ها این‌طوری بخوابم‬ ‫واقعاً از کلافگی می‌ترکم.‬
‫تو امروز استراحت کن، فردا یه فکری می‌کنیم؛‬ ‫تازه از بیمارستان مرخص شدی.‬
‫امروز فقط استراحت می‌کنی.‬
‫می‌تونم یه چیزی ازت بخوام؟‬
‫البته
‫منو تنها نذار، باشه؟‬
‫من همیشه کنارتم ملک.‬
‫سرهات...‬
‫.. جسمت اینجاست.‬
‫ولی فکر و دلت یه جای دیگه‌ست.‬
‫می‌دونی، خیلی ترسیدم.
‫خیلی ترسیدم که بچه‌مون رو از دست بدم.‬
‫مامانم می‌گفت کلمات مثل جادو می‌مونن.‬
‫واسه همین دروغی که بهت گفته بودیم‬ ‫رو لو داد.‬
‫حق با اون بود.‬
‫اتفاقایی که افتاد اشتباه بود،‬ ‫دیگه از این اشتباها تکرار نمی‌شه.‬
‫سرهات، من همه‌چیزمو از دست دادم.‬
‫مامانمو، بابامو...‬
‫.. آدمایی که منو بزرگ کردن رو از دست دادم.‬
‫گذشته‌مو از دست دادم.‬
‫عشقِ تو به خودم رو از دست دادم.‬
‫واسه من فقط...‬
‫.. فقط بچه‌ام...‬
‫.. و یه امیدِ خیلی کوچیک باقی مونده.‬
‫نمی‌خوای بپرسی امیدت چیه؟‬
‫می‌دونم.‬
‫واقعاً می‌دونی؟‬
‫ببین، واسه من...‬
‫.. فقط یه دونه امیدِ خیلی کوچیک مونده.‬
‫تو، من...‬
‫.. بچه‌مون.‬
‫اینکه یه خانواده‌ی کوچیک باشیم.‬
‫لطفا سرهات، اینو ازم نگیر.‬
‫ملک، من اون‌قدرها هم آدمِ بدی نیستم.‬
‫به خاطرِ بد بودنت نیست که.‬
‫دلت حرف حالیش نمیشه.
‫اینو می‌فهمم.‬
‫امیدِ تو هم داره تموم می‌شه.‬
‫کم نمونده.‬
‫خیلی کم مونده.‬
‫وقتی امیدِ تو هم تموم بشه...‬
‫.. دلت هم حالش خوب می‌شه.‬
‫بیا.‬
‫- آبجی.‬ ‫- آهان، دستت درد نکنه آسیه.‬
‫ولش کن، بذارش اونجا.‬
‫باشه آبجی ‫گذاشتم اینجا.
‫ای بابا ولش کن، اون هم‌قدِ خودته.‬ ‫ولش کن دیگه، یالا.‬
‫- باشه.‬ ‫- ممنون.‬
‫ای بابا!‬
‫آبجیِ من! به خدا اگه بدونی ‫چقدر دلم برات تنگ شده بود.
‫اینجا بدونِ تو اصلاً صفا نداره.‬ ‫خوب شد اومدی.‬
‫- می‌دونم، می‌دونم.‬ ‫- ولی کاش این‌طوری نمی‌شد.‬
‫اما یه چیزی بگم؟ ‫فدایِ سرت!‬
‫ییلدیریم آقا آدمِ خوبیه، هم خیلی خوش‌تیپه،‬ ‫هم...‬
‫.. پسرِ یکی از کله‌گنده‌هایِ‬ ‫اورفاست. چرا که نه؟‬
‫آره، حتما.
‫این‌طوری نگو آبجی. شاید ییلدیریم آقا‬ ‫بتونه خنده به لبت بیاره، ها؟‬
‫خیلی وقته خندیدنت رو ندیدم.‬ ‫یلدوران‌ها خیلی اذیتت کردن.‬
‫بسه دیگه آسیه.‬
‫مخصوصاً اون ملک، چقدر بدجنسه!‬
‫فوری سرهات آقا رو قاپید، مگه نه؟‬
‫- ان‌شاءالله که...‬ ‫- آسیه!‬
‫- نکن.‬ ‫- چرا آخه؟‬
‫حامله‌ست، ‫نباید نفرینش کرد.‬
‫حق داری ولی قبلاً بهش می‌گفتی گلِ شهری،‬ ‫حالا داری ازش دفاع می‌کنی..
‫من که سر در نمیارم. تب داری یا چی؟‬
‫آسیه، مگه باید از تو اجازه بگیرم که‬ ‫چی بگم و چی نگم؟‬
‫باشه آبجی، چیزی نگفتم که.‬
‫زنی رو که حامله‌ست‬ ‫نباید این‌طوری نفرین کرد.‬
‫یالا، یالا من کلی کار دارم،‬ ‫وقتم رو نگیر.‬
‫- برم؟‬ ‫- برو دیگه، یالا.‬
‫باشه، بذار یه لبخندت رو‬ ‫ببینم بعد برم.‬
‫دو دقیقه بخند تا خیالم راحت شه برم.‬
‫اگه اون فکت رو نبندی، منم‬ ‫بیشتر بهت می‌خندم. یالا برو بیرون.‬
‫یالا کار دارم،‬ ‫باید برم مزونِ لباس عروس.‬
‫- ببخشید، دیگه تکرار نمی‌شه.‬ ‫- یالا!‬
‫باشه دیگه، دهنم رو بستم، بستم.‬
‫وای ننه!‬
‫- گرفتمش!‬ ‫- مامان، صبر کن نکن!‬
‫هاه! ای بابا!‬
‫به خدا من پلو رو نجات دادم ها!‬ ‫به خاطرِ من پلو نسوخت!‬
‫- تو نجاتش دادی.‬ ‫- آفرین به من
‫ولی عروس خانم،‬ ‫این رو بهت بگم.‬
‫پسرم عاشقِ پلوئه.‬
‫کارت خیلی سخته، از من گفتن بود.‬
‫تا وقتی ازدواج کنیم، قشنگ یاد می‌گیرم مامان.‬
‫هوم.‬
‫البته اگه بتونیم ازدواج کنیم.‬
‫آبجی، اینا با هم شرط بسته بودن...‬
‫.. پسرت شرط رو برده.‬ ‫خبر داشتی؟‬
‫ساکت شو دیگه.‬
‫- خبر داشتی؟‬ ‫- ای بابا! هی!‬
‫معلومه که می‌بره،‬ ‫معلومه که پسرِ من برنده می‌شه!‬
‫پسرِ من شخصیتِ رهبری داره.‬ ‫فروردینیه.‬
‫معلومه که به مامانش رفته.‬ ‫معلومه که می‌بره.‬
‫آفرین به پسرم. باریکلا!‬
‫خب، چی باختی هیچی نمی‌گی؟‬ ‫شرط‌تون چی بود؟‬
‫سر چی باختی عروس خانم؟‬
‫اون وقت...‬
‫خب، می‌تونی لپم رو ببوسی.‬
‫- تلفن.‬ ‫- تلفن؟‬
‫تلفن، تلفن داره زنگ می‌خوره.‬ ‫جواب بدم.‬
‫کی داره بهت زنگ می‌زنه؟‬
‫الو، ییلدیز آبجی؟‬
‫هاه، هاتچیک، گلم...‬
‫.. ملک چطوره؟ بچه‌ش...‬
‫.. بچه‌ش چطوره؟‬
‫خوبن، هر دو خوبن.‬ ‫ملک آبجی تو اتاقش دراز کشیده.‬
‫- باشه، ممنون.‬ ‫- ممنون آبجی، فعلاً.‬
‫مگه از این عمارت نرفته؟‬ ‫هنوز دست از سرِ ما برنداشته!‬
‫- چی شده، ازت چی می‌خواد؟‬ ‫- حالِ بچه رو می‌پرسه دختر.‬
‫چون مقصره، واسه همینه، معلومه.‬
‫ملک خانم تا اون رو دید استرس گرفت.‬
‫- خدا نکرده اگه بچه‌ش سقط می‌شد چی؟‬ ‫- زبونت رو گاز بگیر.‬
‫اون وقت بود که سرهات آقام،‬ ‫اورفا رو براش جهنم می‌کرد.‬
‫اونم این رو می‌دونه. واسه همین زنگ می‌زنه‬ ‫آمارِ می‌گیره. زرنگه.‬
‫- نه بابا، از رویِ کنجکاوی می‌پرسه.‬ ‫- آره جونِ خودش، حتماً خیلی کنجکاو بوده.‬
‫غیبت نکنید، غیبت ممنوع.‬ ‫ماه رمضونه.‬
‫تازه، سلطان خانم چی گفت؟‬
‫همه با هم سرِ سفره می‌شینیم،‬ ‫مگه نه؟‬
‫رامو.‬
‫با بچه‌ها حرف زدی؟‬ ‫خبری هست؟‬
‫حرف زدم آقا، ییلدیز خانم نیومده.‬
‫لابد هنوز نشنیده.‬ ‫وگرنه نامزدی رو به هم می‌زد.‬
‫ببخشید آقا، متوجه نشدم.‬
‫- تو حواست به جاده باشه پسرم.‬ ‫- چشم آقا.‬
‫- ییلدیز.‬ ‫- به حرفم گوش کن.‬
‫ییلدیز ببین، این سرهات ‫هر کاری که از دستش برمی‌اومد کرد...‬
‫.. تا ما نامزدی رو به‌هم بزنبم.‬
‫اما من می‌خوام با تو ازدواج بکنم.
‫باشه؟ یعنی قبل از اینکه اون انگشتر رو‬ ‫از دستت دربیاری...‬
‫.. خواهش می‌کنم قشنگ فکرات رو بکن. لطفاً.‬
‫من باهات ازدواج می‌کنم، ییلدیریم.‬
‫چی؟‬
‫اون مسئله‌ی مدرسه رو حل می‌کنی.‬ ‫منم به درسم ادامه می‌دم.‬
‫سرِ قولت می‌مونی.‬
‫باشه، حرف من حرفه.‬ ‫اصلاً نگران نباش.‬
‫سرهات...‬
‫ماجرای سرهات هم تموم شد.‬ ‫رفتم دعوت‌نامه رو بهش دادم.‬
‫اون قضیه تموم شد.‬ ‫من الان خونه‌ی بابامم.‬
‫تا وقتی عقد کنیم همین‌جا می‌مونم.‬ ‫دستورِ بابامه.‬
‫باشه. هرچی تو بگی،‬ ‫اونم قبوله.‬
‫الان دارم آماده می‌شم.‬ ‫برای پرو لباس عروس بیا دنبالم.‬
‫میام دنبالت معلومه که میام.‬ ‫اصلاً نگران نباش.‬
‫- فعلاً خداحافظ.‬ ‫- خداحافظ.‬
‫می‌دونستم، به خدا قسم می‌دونستم.‬
‫می‌دونستم ییلدیزِم ارزشم رو میفهمه، ‫قدر منو می‌دونه.
‫رامو، برون پسر، برون.‬
‫- خوش اومدی آقا.‬ ‫- سلامت باشی سولو.‬
‫ببین، امروز یه روزیه که...‬
‫.. حتی قیافه‌ی نحسِ تو هم نمی‌تونه‬ ‫حالم رو بد کنه.‬
‫ای بابا! مدل تشریف آوردن.‬
‫اسلحه‌ت رو بیار پایین لعنتی، بیار پایین!‬
‫داداش آروم، آروم، آروم.‬ ‫جلوی درِ مغازه‌ست، ضایعه.‬
‫تو دیگه چه خری هستی؟‬
‫هیس! آقایون، آروم باشین.‬
‫معلومه سرهات آقا‬ ‫تیرش رو خورده.‬
‫یه تیر دیگه هم شما نزنین، ناراحتش نکنین.‬
‫چی داری می‌گی تو؟‬
‫می‌گم که سرهات آقا، سرورِ آقاها،‬ ‫هر کاری هم بکنه...‬
‫.. نتونسته حریفِ دلِ ییلدیز بشه.‬ ‫ییلدیز دیگه منو دوست داره.‬
‫- داداش ول کن!‬ ‫- وایسا، وایسا.‬
‫می‌کشمت کثافت!‬ ‫با چی دختره رو تهدید کردی؟‬
‫بابا تهدیدی در کار نیست.‬
‫ییلدیز زنگ زد. گفت سرهات هر کاری کنه‬ ‫من نامزدی رو به‌هم نمی‌زنم.‬
‫گفت ییلدیریم، من تو رو دوست دارم.‬
‫گفت از سرهات نه آقایی دیدم‬ ‫نه شوهری.‬
‫- داداش!‬ ‫- جونت رو می‌گیرم!‬
‫آقا، به خدا ارزشش رو نداره.‬
‫- می‌کشمت!‬ ‫- باشه آقا.‬
‫بابا تو مغازه مشتری نذاشتین بمونه.‬ ‫به پیر به پیغمبر.‬
‫- بردارین ببرین این دیوونه رو!‬ ‫- آقا به خدا ارزش نداره.‬
‫- ببین جونت رو می‌گیرم!‬ ‫- باشه سرهات آقا.‬
‫- برکت رو از مغازه بردین!‬ ‫- یالا.‬
‫انگار این آدم خیلی مشکلِ اعتماد داره.‬ ‫شما خیلی بهش دروغ گفتین؟‬
‫خفه شو! می‌میری‌ها! خفه شو!‬
عاکف، برادرت رو بردار بیا عروسی.‬ ‫معلومه تا با چشم خودش نبینه باور نمی‌کنه.‬
‫ببین، می‌کشمت‌ها!‬
‫- همین‌جا چالت می‌کنم!‬ ‫- آقا باشه، به خدا ارزش نداره.‬
‫مردم هستن، وایسا.‬
‫مردم هستن. باشه، آروم باش.‬
‫هه! یالا از سمت راست برین، یالا!‬
‫لا اله الا الله!‬
‫کوچولو یالا.‬
‫برو تو! هنوز داره حرف می‌زنه!‬
‫کوچولو ساکت، یالا!‬
‫- خفه شو مرتیکه!‬ ‫- یالا.‬
‫می‌بینی!‬
‫یالا کوچولو، برون.‬
‫رامو، برو به مشتری‌ها بگو‬ ‫داشتیم تمرین می‌کردیم و این حرفا.‬
‫یه چیزی بگو دیگه.‬ ‫به خدا ما رو اینجا رسوا کردن.‬
‫اطاعت آقا.‬
‫بریم ببینیم. ‫واقعاً که.‬
‫زنگ نزن دیگه.‬
‫سرهات، داری سختش می‌کنی.‬
‫سخته، همین‌جوریش سخته. نکن.‬
‫از این سخت‌ترش نکن.‬
‫بابا طرف جواب نمی‌ده دیگه، نمی‌ده.‬
‫دیگه بیشتر از این پیگیر نشو.‬ ‫معلومه می‌خواد با ییلدیریم ازدواج کنه.‬
‫کشش نده. بذار هرکی بره دنبالِ زندگی خودش،‬ ‫تو هم برو دنبالِ زندگیت.‬
‫نه داداش، یه خبری هست.‬
‫یه چیزی هست. همین دیروز بود که زنگ زد‬ ‫گفت منو از دستِ ییلدیریم نجات بده داداش.‬
‫تو یه روز چی عوض شد آخه؟‬
‫باشه، دیگه اتفاقیه که افتاده.‬ ‫بگو حتماً حکمتی داشته و بی‌خیال شو.‬
‫همچین خبری نیست.‬
‫یه چیزی رو ازم مخفی می‌کنه.‬ ‫می‌فهمم چی رو داره ازم قایم می‌کنه.‬
‫چطوری می‌خوای بفهمی؟‬ ‫حتی گوشیش رو هم جواب نمی‌ده.‬
‫یوسف، با اسلحه‌های توی تریلی چیکار کردین؟‬
‫- همون‌طور که گفتی مخفیشون کردیم آقا.‬ ‫- خوبه.‬
‫تو الان اون فیلم و عکس‌هایی که گرفتی رو بردار.‬
‫حالا که توافق به هم خورده و نامزدی به‌هم نخورد...
‫امروز یه سری به ژاندارمری بزنین.‬
‫یه کم این ییلدیریم‌خان رو بترسونیم.‬
‫بترسونیمش بالاخره گندش درمیاد.‬ ‫اگه درنیومد؟‬
‫اون‌وقت دیگه نمی‌ذاریم ییلدیریم‬ ‫رنگِ خوشی رو ببینه.‬
‫اطاعت آقا.‬
‫- اوه! خوش اومدی آقا!‬ ‫- یه لحظه اجازه بده.‬
‫بهم گفتی قضیه‌ ییلدیز رو حل می‌کنم،‬ ‫این‌طوری حلش کردی مرتیکه؟
‫به ییلدیز گفتی که ملک‬ ‫دخترِ منه؟‬
‫باید خواهرم می‌فهمید، فهمید.‬
‫دیگه با سرهات کاری نداره.‬ ‫خیالت راحت باشه.‬
‫دخترم رو باهام دشمن کردی.‬ ‫آبروم رو بردی.‬
‫اما من اینو فراموش نمی‌کنم،‬ ‫نمی‌ذارم تو هم فراموش کنی.‬
‫جانشینی رو که ازم گرفتی.‬
‫خدا شاهده جانشینی‌ای که از طرف تو باشه...‬
‫دیگه می‌خوای چیکار کنی ضیان کورداغلی؟‬
‫اون سرِ لجبازت رو له می‌کنم.‬
‫ببین، ما تا امروز...‬
‫.. نه من و نه خواهرم، هیچ بی‌احترامی‌ای‬ ‫بهت نکردیم.‬
‫ما حرمت بزرگ‌تر و کوچیک‌تری رو نگه داشتیم.‬
‫ولی این کارایی که تو کردی،‬ ‫دیگه احترامی باقی نذاشته.‬
‫خدا شاهده. ببین، تو این‬ ‫روزای ماه رمضون قسم می‌خورم...‬
‫.. که اگه قرار باشه خدا منو جلوی بچه‌هام‬ ‫این‌طوری خوار و ذلیل کنه...‬
‫.. همون بهتر که جونم رو بگیره‬ ‫و بکشتم.‬
‫بابامون بودی نه؟ ‫بابامون.
‫خب، سوپ هم اومد.‬
‫زحمت کشیدی خاله سوده.‬
‫می‌گن کسی که از زحمت فرار کنه،‬ ‫درِ اشتباهی رو می‌زنه.‬
‫- سوپ یایلا. ان‌شاءالله که دوست داری.‬ ‫- دوست دارم.‬
‫هاه! بیا خودم بهت بدم بخوری.‬
‫دهنت رو باز کن ببینم. یالا.‬
‫آفرین.‬
‫ندا، خب حالا می‌خوای چیکار کنی؟‬
‫برمی‌گردی خونه‌ی بابات؟
‫اگه بابام اینا بفهمن چی شده...‬
‫.. عمراً بذارن زنده بمونم.‬
‫آشیر هم که می‌خواد طلاقم بده.‬
‫کجا برم؟ چیکار کنم؟‬
‫خاله سوده، تنها غصه‌ی من بچه‌هامن.
‫ولی مامان مریم‌ دیگه عمراً بذاره پامو‬ ‫تو اون عمارت بذارم.‬
‫صبر کن ببینم، یه لحظه صبر کن.‬
‫اینور بخور ببینم، بخور. آفرین.‬
‫آشیر مَرده. حتماً یه راهی پیدا می‌کنه.‬
‫تو الان باید چیکار کنی؟ غذات رو‬ ‫بخوری تا جون بگیری، مگه نه؟‬
‫یالا بخور. آفرین.‬
‫آفرین.‬
‫مامان
‫چی شده؟‬
‫دیر کردی.‬ ‫منتظر بودم زودتر بیای.‬
‫معلومه که دیر می‌کنم.‬
‫مگه کشکه؟ برو دکتر پیدا کن، مداواش کن،‬ ‫یکی رو بذار بالاسرش، مگه اینا آسونه؟‬
‫آخه مامان، تو چطور تونستی این کارو بکنی؟‬
‫چطور تونستی دستور بدی به ندا شلیک کنن مامان؟
‫من که بهت گفته بودم.‬
‫گفتم کاری که لازمه رو انجام بده.‬
‫اگه تو به فکر آبرو و اعتبار خودت نیستی...‬
‫.. اون وقت من بهش فکر می‌کنم و‬ ‫کاری که لازمه رو انجام می‌دم.‬
‫تو نباید کاری می‌کردی!‬
‫مامان ببین، کاری به کارِ ندا نداشته باش.‬
‫از این خبرا نیست آشیر خان!‬
‫هیچ‌کس نمی‌تونه به پسر من خیانت کنه و...‬
‫.. بعدش هم تو اورفا واسه خودش راحت‬ ‫بچرخه، فهمیدی؟‬
‫مامان ببین ساکت شو، تو رو خدا ساکت شو!‬ ‫اعصابمو خورد نکن، هیچی نگو!‬
‫آره مامان...مامان
‫آخه این دختر اعتبار او رو سکه یه پول کرده!
‫چیکار می‌کردم؟ اگه نمی‌دادم ندا رو بکشن، پس چیکار می‌کردم؟‬
‫باید می‌گفتم آفرین دخترم، خیلی‬ ‫کار خوبی کردی؟‬
‫مامان، تو دستور دادی به زن‌داداشم شلیک کنن؟‬
‫یالا داداشش، بهش بگو.‬
‫براش تعریف کن که چرا دادم به زن‌داداشش‬ ‫شلیک کنن.‬
‫آفرین.‬
‫ندا، می‌گم وقتی آشیر اومد،‬ ‫دیگه منم برم.‬
‫دلم یه جوریه، شور می‌زنه.‬ ‫یه سری به ملک بزنم، باشه؟‬
‫ملک...‬
‫ملک می‌دونست که من دارم به آشیر خیانت می‌کنم.‬
‫واقعاً؟‬
‫ولی ببین، به هیچ‌کس هیچی نگفته.‬
‫لب از لب باز نکرده.‬ ‫دختر من ذاتاً دل‌رحمه.‬
‫بیا، آفرین.‬
‫تو مادر خوبی هستی.‬
‫من نتونستم مثل تو باشم.‬
‫خاله سوده، من مایه‌ی ننگِ بچه‌هام شدم.‬
‫نه نه، اصلاً. این‌طوری نگو.‬
‫این حرفو نزن. اینو بخور ببینم.‬
‫بیا، یالا یالا.‬
‫یالا دخترم، بخور ببینم.‬
‫این‌طوری نگو.‬
‫انسان جایزالخطاست، این حرفو نزن.‬
‫مهم اینه که بتونی از راه اشتباهی که‬ ‫رفتی برگردی، پشیمون بشی؟‬
‫تازه ندا، شبِ سیاه که همیشه‬ ‫سیاه نمی‌مونه.‬
‫خورشید دوباره طلوع می‌کنه،‬ ‫درخت‌ها دوباره پر از شکوفه می‌شن.‬
‫دیگه گریه نکن ندا، خیلی گریه کردی.‬
‫خیلی خب یالا، اشکات رو پاک کن.‬
‫- باشه.‬ ‫- پشیمونم.‬
‫اگه عقلِ الانم رو داشتم، هیچ‌کدوم از این کارا رو نمی‌کردم.‬
‫می‌دونم، می‌دونم.‬
‫تو فقط کافیه بخوای اون چیزی که شکستی رو...‬
‫.. دوباره درست کنی، بقیه‌اش خودش درست می‌شه.‬
‫باشه؟‬
‫بقیه‌اش درست می‌شه، خب؟‬
‫یالا، بقیه‌اش رو هم بخور.‬
‫داداش چی می‌گی؟ ببین، مطمئنی؟‬
‫داداش مطمئنی؟‬ ‫زن‌داداشمه‌ها، زن‌داداشم این کارو نمی‌کنه.‬
‫ییلدیز، من با دستای خودم مچشو گرفتم.‬
‫دیگه جای شکی باقی مونده مگه؟‬
‫ولی داداشت دلش به رحم اومد.‬
‫خوب کاری کرده.‬
‫چی؟‬
‫ییلدیز، تو چی داری می‌گی؟‬
‫مامان، چیکار کنیم؟ یعنی ما هم مثل تو هر کی اشتباه کرد رو بدیم بکشن؟‬
‫نه بابا، شما دو تا خواهر برادر کلاً عقلتونو از دست دادین.‬
‫محض رضای خدا، تو این عمارت فقط تو عاقلی، نه؟‬
‫فقط تو عاقلی!‬
‫مامان ببین...‬
‫.. اینو ببین. تو از این به بعد هیچ کاری نمی‌کنی.‬
‫ما با ندا توافقی جدا می‌شیم.‬
‫می‌برم می‌ذارمش خونه‌ی باباش. تموم شد، فهمیدی چی گفتم؟‬
‫- همچین چیزی نمی‌شه!‬ ‫- آخه چرا نمی‌شه؟‬
‫من به باباتون چی بگم؟ شما به باباتون چی می‌خواید بگید؟‬
‫آره، راست می‌گه. ببین اگه بابام بفهمه، زن‌داداشو میکشه.‬
‫نمی‌شه. من نمی‌تونم هیچ‌چیزی رو از باباتون مخفی کنم.‬
‫تو نمی‌تونی چیزی رو از بابام مخفی کنی؟‬
‫تو رو خدا، تو نمی‌تونی چیزی رو از بابام مخفی کنی؟‬
‫ببین دهن منو باز نکن!‬
‫مگه ما با هم جبرئیل رو از بابا مخفی نکردیم؟
‫اون موقع سکوت نکردی؟‬
‫رفته بودی اونجا کنار استخر نشسته بودی. مگه منو صدا نکردی؟ اونجا کز کرده بودی.‬
‫آشیر پسرم، من یه کاری کردم.‬
‫من رفتم دادم پدر و مادر ملک رو کشتن.‬
‫مگه نگفتی بابا نباید اینو بفهمه؟‬
‫ببین مامان، باید این کارو بکنی و ساکت بمونی! رو اعصاب من نرو!‬
‫برو اون‌ور تو. تو جبرئیل، چی جبرئیل؟‬
‫مامان.‬
‫مامان، اون دختر راست می‌گه؟‬
‫دادی پدر و مادر دختره رو کشتن؟‬
‫مامان، تو چیکار کردی؟‬
‫این دفعه واقعاً به خونه‌ت خوش اومدی.‬
‫واقعاً به خونه‌ت خوش اومدی.‬
‫واسه همین بهت گفتم.‬
‫رفتیم پدر و مادر دختره رو کشتیم.‬
‫دیگه نریم سرهات رو هم ازش بگیریم.‬
‫بذار دختره با آرامش زندگی کنه، بچه‌ش با آرامش بزرگ بشه.‬
‫ببین، اون دختر خواهر ماست داداش.‬
‫اینو ببین! دیگه هیچ‌وقت نگو خواهرمه!
‫ساکت شو، محض رضای خدا دیگه یه لحظه ساکت شو!‬
‫توروخدا ساکت شو!‬
‫تو برو! ببین، اون دختر، ملک، خواهر ناتنی ماست، فهمیدی؟‬
‫برو هر چقدر می‌خوای خون بریز، ‫تو نمی‌تونی این حقیقت رو عوض کنی.‬
‫خب دیگه تو هم یکم آروم باش، یالا.‬
‫باشه.‬
‫ببین چه بلایی سر این آدم آوردی. ما رو نابود کردی.‬
‫بیا.‬
‫آبجی ملک
‫ویتامین‌هاتو آوردم.‬
‫سرهات اومد؟‬
‫نه، آقا نیومده.‬
‫خب می‌دونی کجان؟‬
‫من یه ساعت پیش با یوسف حرف زدم. کلانتری بود.‬
‫چرا؟‬
‫هاتچیک چه خبره؟ می‌شه بهم بگی؟‬
‫چیزه، اِ...‬
‫سرهات آقا خواسته که از ییلدیریم آقا شکایت کنن.‬
‫من برم به کارم برسم آبجی.‬
‫شماره‌ی مورد نظر در حال حاضر اشغال است.‬
‫لطفاً بعداً دوباره تماس بگیرید.‬
‫با کی داری حرف می‌زنی سرهات؟ چرا جواب نمی‌دی؟‬
‫آقا، ییلدیریم رو به ژاندارمری لو دادیم.‬
‫همون‌طور که گفتی عکس‌ها رو هم دادیم. ‫مامورا رفتن ییلدیریم رو دستگیر کنن.‬
‫تو منتظر خبر من باش. ‫کار ما هنوز با ییلدیریم تموم نشده.‬
‫ببینیم ییلدیز چرا می‌خواد با ییلدیریم ازدواج کنه.‬
‫می‌فهمیم.‬
‫ولی تا وقتی بفهمیم، ییلدیریم نباید تو دست و پامون باشه.‬
‫همون‌طور که گفتم یوسف، تو منتظر خبر من باش.‬
‫اطاعت می‌شه آقا.‬
‫زنده باشی.‬
‫عمو، این بحث غذا و اینا مهم نیست ولی...‬
‫.. تشنگی منو از پا درآورد.‬
‫سحر هم رفتم دفتر آقا جاهیت، کباب خوردیم و بعدش رفتم خوابیدم.‬
‫آتیشم زد، داغونم کرد.‬
‫تو خواب دیده بودم کارخونه‌ی آب‌معدنی زدم.‬
‫الو، آب‌معدنی دالیان.‬
‫روز اول که بگذره، عادت می‌کنی.‬
‫- امروز روز اوله، نه؟‬ ‫- آره.‬
‫می‌گم حالا که ماه رمضون اومده، افطاری بدیم.‬
‫یه جورایی خودمونو نشون بدیم. ‫در شأن و منزلت خودمون، همین‌جا توی حیاط.‬
‫خان‌ها رو هم دعوت کنیم.‬
‫در ضمن، تو هم قضیه‌ی جانشینی رو براشون توضیح می‌دی، مگه نه؟‬
‫خوب فکر کردی برادرزاده‌م.‬
‫اعتبار از دست رفته‌مون رو هم یه ذره برمی‌گردونیم.‬
‫آره خب.‬
‫تو به خان‌ها خبر بده.‬
‫روی چشمم.‬
‫همه طرف خودشون رو انتخاب کنن.
‫همه‌اش تقصیر اینه.‬
‫خیره ان‌شاءالله، باز مگه من چیکار کردم؟‬
‫دیگه می‌خوای چیکار کنی؟‬ ‫داروها رو از چنگ‌مون درآوردی.
‫من حیوون‌ها رو نجات دادم.‬
‫کاری که باید می‌کردم رو انجام دادم.‬
‫خب خوبه، پس باز هم کاری که باید رو انجام بده.‬
‫دستِ جانشینم رو ببوس.‬
‫اینطوری می‌گی؟‬
‫آره خب.‬
‫الان دیگه هر کسی باید بزرگ‌تر کوچیک‌تری سرش بشه، مگه نه؟‬
‫من می‌بوسم.‬
‫واسه من مشکلی نیست.‬
‫اما اینکه داداش دالیان همچین جربزه‌ای داره یا نه رو دیگه نمی‌دونم.‬
‫- ببوسم.‬ ‫- چطور؟‬
‫دارم، دارم. ‫بیا جلو ببینم، بیا.‬
‫بیا.‬
‫من آخرین باری که دست بوسیدم...‬
‫یارو مجبورم کرد دستِ داداششو ببوسم.‬
‫بعدش از همون یارو سه تا گلوله اینقدری درآوردن.‬
‫دو هفته توی کما بود.‬
‫اگه می‌خوای ببوسم، واسه من مشکلی نیست، می‌بوسم خب.‬
‫چیزه...‬
‫ما هم‌سن‌وسالیم عمو، چه لزومی داره؟ ‫اینم کاره تو می‌کنی آخه؟‬
‫آخه چرا الان این آدم باید دستِ منو ببوسه؟‬
‫مگه نه؟ نه عیدیه نه چیزی، بیخیال بابا، بیخیال.‬
‫پسرعمو تو واقعاً آدمِ عاقلی هستی، به خدا.‬
‫واسه همینم به جای تو، اونو به عنوانِ جانشین انتخاب کردم.‬
‫به عنوانِ جانشین انتخابش کردی؟‬
‫ببین منو، نفله‌ت می‌کنه‌ها
‫من هنوز حرفِ آخرم رو نزدم.‬
‫فعلا.‬
‫تا ده دقیقه دیگه اونجام.‬
‫خوشگل‌ترین عروسِ اورفا می‌شی.‬
‫ترکیدی بابا، ترکیدی!‬
‫چیه، چی شده؟‬
‫ملک.‬
‫گوشی رو بده به سرهات.‬
‫چی؟‬
‫کدوم سرهات؟ چی می‌گی؟‬
‫آره، سرهات.‬
‫ملک، سرهات پیشِ من نیست.‬
‫کشِش نده ییلدیز، کشِش نده! گوشی رو بده به سرهات!‬
‫ملک ببین.‬
‫ببین شانسِ خودتو امتحان نکن، دارم می‌گم سرهات پیشِ من نیست.‬
‫من با شما کاری ندارم، دارم ازدواج می‌کنم.‬
‫خب ییلدیز، چرا من نمی‌تونم حرفت رو باور کنم؟‬
‫چرا؟‬
‫تو با وجودِ اون همه آدم، چرا کارتِ دعوت رو خودت آوردی و...‬
‫.. شخصاً دادی به سرهات؟‬
‫اما من می‌فهمم می‌خوای چیکار ‌کنی.‬
‫داری دقیقاً همون کاری رو می‌کنی که با دالیان کردی.‬
‫داری سعی می‌کنی اونو دنبالِ خودت بکشونی.‬
‫داری نقشِ قربانی رو بازی می‌کنی ییلدیز. داری با وجدانش بازی می‌کنی.‬
‫اما من می‌دونم. حسودیت میشه.
‫به خانواده شدنِ ما حسودیت می‌شه.‬
‫به اینکه سرهات منو انتخاب کرده حسودیت می‌شه.‬
‫چشمِ دیدنش رو نداری، نمی‌تونی هضمش کنی.‬
‫من دیگه با شما کاری ندارم.‬
‫چشمم دنبالِ سرهات هم نیست.‬
‫من می‌خوام به زندگیِ خودم برسم، باشه؟‬
‫که اینطور.
‫پس قسم بخور.‬
‫قول بده، به جونِ اون برادرت که خیلی دوسش داری قسم بخور.‬
‫سرهات از ییلدیریم شکایت کرده.‬
‫پس معلومه از این به بعد اینطوری شما رو از هم جدا می‌کنه.‬
‫بیا، همونی شد که می‌خواستی.‬
‫پس از اون ییلدیریمی هم که واسه حسودی کردنِ سرهات پیشِ خودت نگه داشته بودی هم...‬
‫.. اینطوری خلاص می‌شی.‬
‫تبریک می‌گم، ‫آفرین به تو!‬
‫چی داری می‌گی تو آخه؟‬
‫من بهت می‌گم استرس نگیر، خودتو ناراحت نکن، ‫اونوقت تو داری با ییلدیز حرف می‌زنی!‬
‫ببین، تو این عمارت نمی‌تونی مثلِ مامانت هر کاری دلت خواست بکنی.‬
‫استغفراللّه.
‫پس معلومه باید هر از گاهی اینطوری واست مادرشوهر بازی دربیارم.‬
‫دالیان گفت بابا رو بردار بیار.‬
‫رفتیم دیدیم یه دیزی بار گذاشته...‬
‫سلام‌علیکم.‬
‫- علیکم‌السلام.‬ ‫- اون کیه؟‬
‫من دیگه برم عمو. برم این قضیه‌ی افطاریِ خان‌ها رو ردیف کنم.‬
‫- باشه.‬ ‫- هوای اینجا بد شد.‬
‫بوی لجن گرفت.‬
‫- جانشینِ قلابی.‬ ‫- بیا ییلدیریم، بیا بشین پسرم.‬
‫بشین.‬
‫اومدم دنبالِ ییلدیز، ضیان‌بابا. قراره بریم واسه پروِ لباسِ عروس.‬
‫خبر دارم، بهم گفتن.‬
‫اگه اجازه بدی می‌خوام یه چیزی بپرسم.‬
‫ییلدیز نسبت به این موضوع یه کم تردید داشت.
‫اما امروز بهم زنگ زد و گفت باشه.‬
‫می‌گم نکنه شما چیزی بهش گفتین؟ چی شد؟‬
‫انگار بالاخره عقلش اومده سر جاش ییلدیریم‬.‬
‫تو هم انقدر مته به خشخاش نذار پسرم.‬
‫دختره هر کاری می‌کنه تو راضی نیستی.
‫- آسیه؟‬ ‫- جانم آقا؟‬
‫بگو ییلدیز بیاد پیشم.‬
‫چشم آقا، الان صداش می‌کنم.‬
‫خوش اومدی ییلدیریم پسرم.‬
‫سلامت باشی مامان مریم.‬
‫بیا، بیا بشین.‬
‫منم داشتم دنبالت می‌گشتم.‬
‫امشب توی عمارت افطاری می‌دیم.‬ ‫بزرگترا و خان‌ها هم میان.‬
‫تدارکات لازم رو ببینین.
‫ردیفش می‌کنیم، اصلاً نگران نباش.‬
‫تو هم دعوتی پسرم.‬ ‫برنامه‌ات رو هماهنگ کن.‬
‫البته، البته. به روی چشم.‬
‫ای جانم، عزیزای من اومدن،‬ ‫بچه‌هام.‬
‫خوش اومدید. ماشاالله.‬
‫زود باشید همین‌جا دستاتون رو بشورید،‬ ‫بعد بیاید سر سفره.‬
‫غذاهای خیلی خوشمزه‌ای داریم.‬
‫ندو، ندو.‬
‫راستی این ندا کجاست؟ از صبح تا حالا‬ ‫اصلاً جلوی چشمم نیومده.‬
‫والا اون رو باید از آشیر بپرسی، اون می‌دونه.‬
‫من حاضرم، می‌تونیم بریم.‬
‫سلام.‬
‫- با اجازه‌تون ما دیگه بریم.‬ ‫- بفرمایید.‬
‫امشب رو یادت نره.‬
‫- منتظرتون هستیم.‬ ‫- حتماً، می‌آیم.‬
‫البته عزیزم. برای افطار منتظریم،‬ ‫برید به سلامت.‬
‫ممنون مامان.‬
‫- کارهاتون رو قشنگ روبراه کنید و بیاید.‬ ‫- حتماً.‬
‫- خدا قوت. برید به سلامت.‬ ‫- می‌بینمتون.‬
‫اینا چیه دیگه؟‬
‫این ژاندارمری دیگه از کجا پیداش شد؟‬
‫الان می‌فهمیم.‬
‫- جل‌الخالق!‬ ‫- چی شده جناب سروان؟‬
‫خیره ان‌شاءالله ضیان خان، خیره.‬ ‫با شما کاری نداریم.‬
‫پس اینجا چیکار می‌کنید؟‬
‫اومدیم ییلدیریم تاش‌کسن رو ببریم.‬
‫جناب سروان، مگه ما چیکار کردیم که این‌طوری‬ ‫افتادید دنبالمون و تا اینجا اومدین؟
‫- اگه خبر می‌دادید خودمون می‌اومدیم.‬ ‫- آقا ییلدیریم، موضوع جدیه.‬
‫گزارشی مبنی بر قاچاق اسلحه‬ ‫علیه شما رسیده.‬
‫باید با ما تا پاسگاه بیاید.‬
‫فرار که نمی‌کنه،‬ ‫بفرمایید همگی با هم بریم.‬
‫پسرم، دستبند بزن.‬
‫شرمنده ضیان خان، روال کار اینه.‬
‫- لا اله الا الله!‬ ‫- مشکلی نیست بابا.‬
‫بریم ببینیم چی شده.‬
‫می‌فهمیم قضیه از چه قراره.‬
‫- خلیل.‬ ‫- جانم آقا.‬
‫به وکیل‌ها خبر بده.‬ ‫بیان پاسگاه.‬
‫اطاعت می‌شه آقا.‬
‫عجب مکافاتی! درست دمِ عروسی...‬
‫.. کی ییلدیریم رو لو داده؟‬ ‫- چه می‌دونم مامان؟
‫بیا، بریم تو.‬
‫یالا، چرا وایسادید؟‬ ‫برید سر کارهاتون، یالا.‬
‫سرهات! سرهات! سرهات!‬
‫سرهات داری چیکار می‌کنی؟‬
‫- بله؟‬ ‫- تو داری چیکار می‌کنی؟‬
‫انگار خبرش بهت رسیده.‬
‫رسیده. داشتیم می‌رفتیم لباس عروس ببینیم‬ ‫که اومدن دستبند زدن بهش.‬
‫آها.‬
‫درست به موقع.‬
‫این چیه؟ چه خبره؟‬
‫برای اینکه بتونم با خیال راحت‬ ‫باهات حرف بزنم...‬
‫.. تهدیدهای دورت رو دارم حذف می‌کنم.‬
‫ما دیگه حرفی برای گفتن نداریم.‬
‫توی همون خونه‌باغی‌ام که دفعه پیش اومدیم.‬
‫لوکیشن رو می‌فرستم، بیا،‬ ‫رو در رو حرف بزنیم.‬
‫سرهات ببین...‬
‫این کارو نکن، این کارو نکن.‬
‫ای بابا.‬
‫خسته نباشید.
‫البته مغازه که خالیه، داری مگس می‌پرونی.‬
‫بگم زن‌های عمارتمون بیان اینجا‬ ‫که چرخ مغازه‌ات بچرخه.‬
‫ممنون، لازم نکرده.‬
‫من از وضعم راضی‌ام.‬ ‫نمی‌خوام برام کاری انجام بدی.‬
‫در واقع تو رو اینجا صدا کردم که بگم‬ ‫دیگه مزاحمم نشی.‬
‫این‌طوریه؟‬
‫آشیر دست به ندا نزده.‬
‫تا جایی که فهمیدم قضیه تموم شده.‬
‫تو هم دیگه لطفا سر هیچ موضوعی ‫برای قانع کردن آشیر، با من تماس نگیر.
‫اصلاً از اینکه پشت سرش کاری کنم خوشم نمیاد.
‫پس حسابی عاشق اون کله‌خرِ ما شدی، نه؟‬
‫عاشقی، بدجورم عاشقی.‬
‫از این خبرا نیست. از این به بعد‬ ‫هر چی من بخوام...‬
‫.. هر چی من بگم رو انجام می‌دی.‬ ‫قرارمون اینه.‬
‫قرارمون این بود عاکف.‬
‫دیگه جعفری در کار نیست.‬
‫دیگه شرایطی نمونده که بتونی باهاش‬ ‫منو بترسونی یا تهدیدم کنی.‬
‫مجبور نیستم هیچ‌کدوم از کارایی که میگی رو انجام بدم.
‫پس شکارِ جدیدت اینه، عاکف‌خان؟‬
‫جعفر نیست ولی عشقت به آشیر که هست.‬
‫اگه بفهمه من اجیرت کردم...‬
‫.. اگه بفهمه واسه یه هدفی‬ ‫بهش نزدیک شدی...‬
‫.. بازم دوستت داره؟‬
‫بینِ من و آشیر هیچی نیست.‬
‫ولی بینِ تو و ندا هست.‬
‫خودتی، مگه نه؟‬
‫اون کسی که آشیر دنبالشه و مثل دیوونه‌ها‬ ‫دنبالش می‌گرده، دوست‌پسرِ ندا تویی.‬
‫وگرنه چرا باید بخوای به یه زن‬ ‫از عشیره‌ی رقیب کمک کنی؟‬
‫انگار واسه من فرشته‌ی نجاته.‬
‫الان بهتون نشون می‌دم!‬
‫نورگل!‬
‫اینجا چیکار می‌کنی؟‬
‫پس دوست‌دخترِ جدیدت این خانمه،‬ ‫آره عاکف‌خان؟‬
‫چه دوست‌دختری؟ مگه دیوونه شدی؟‬
‫من از مچ‌گیری خسته شدم،‬ ‫تو از خیانت کردن خسته نشدی!‬
‫- نورگل، یه لحظه صبر کن.‬ ‫- ولم کن!‬
‫ببین، با دروغ از خونه زدی بیرون!‬
‫پس چرا دارین مخفیانه با هم قرار می‌ذارین؟‬
‫تو توی آرایشگاهِ زنونه‬ ‫چیکار می‌کنی عاکف؟‬
‫- نورگل، می‌گم ولم کن!‬ ‫- الان بهتون نشون می‌دم!‬
‫- وایسا، وایسا.‬ ‫- به حسابِ جفتتون می‌رسم!‬
‫- خوبی؟‬ ‫- خوبی نورگل؟‬
‫ولی داری همه چی رو اشتباه می‌فهمی.‬ ‫اصلاً همچین چیزی نیست، نیست.‬
‫بلند شو.‬
‫رفت، رفت.‬
‫- اصلاً همچین چیزی نیست.‬ ‫- بلند شو.‬
‫ولم کن، بی‌آبرو!‬
‫به خدا اشتباه متوجه شدی،‬ ‫همچین چیزی نیست.‬
‫پس این توی آرایشگاهِ زنونه‬ ‫چیکار می‌کنه؟‬
‫بابا، این مغازه مالِ ماست، دارم اجاره جمع می‌کنم.‬
‫مستأجرمه.‬
‫چرا تو داری اجاره جمع می‌کنی؟‬ ‫مگه تو پادویی؟‬
‫- مگه خان و ارباب اجاره جمع می‌کنه؟‬ ‫- آره، اربابم نورگل.‬
‫سرهات منو واسه این کارای‬ ‫وصولِ اجاره می‌فرسته.‬
‫بعد از اینجا باید برم به سه تا‬ ‫مغازه‌ی دیگه توی کاراکوپرو...‬
‫.. اونا رو هم می‌گیرم، برو اونجاها رو هم بهم بریز!‬
‫اگه لازم باشه می‌رم.‬
‫به من نگاه کن آرایشگاهِ هجران!‬
‫من یه زنِ فوق‌العاده بدبختم.‬
‫صبرِ یه زنِ فوق‌العاده بدبخت رو‬ ‫امتحان نکن، باشه؟‬
‫راستشو بهم بگو!‬
‫آره، راستشو بگو.‬
‫داره راست می‌گه.‬
‫- هه.‬ ‫- راسته، واقعاً.‬
‫من چه می‌دونستم، مگه ما اینجاها‬ ‫مغازه داشتیم؟ نمی‌دونستم که.‬
‫یه عشیره‌ی بزرگی‌ایم ها‍‎.‬
‫جل‌الخالق! باید تک‌تکِ‬ ‫سندها رو بهت نشون بدم؟‬
‫وای! اینجا رو هم بهم ریختیم.‬
‫دیگه جمعش می‌کنیم، چیکار کنیم؟‬
‫آره دیگه.‬
‫خوبه. یالا اگه پولتو گرفتی بریم.‬
‫باشه. پولمو گرفتم نورگل، گرفتم‬ ‫ولی ببین گند زدی به همه جا.‬
‫حالا باید پول بدم.‬
‫- نه، نیازی به این کارا نیست.‬ ‫- بگیر، بگیر، بگیر.‬
‫- نیازی نیست.‬ ‫- بگیر، بگیر، لازمه.‬
‫- نیازی نیست.‬ ‫- لازمه، لازمه.‬
‫رفت، پول پرید. یالا راه بیفت.‬
‫- داری واسه دو قرون پول نق می‌زنی.‬ ‫- راه بیفت!‬
‫آخ!‬
‫بیا بریم یه سری هم به دکتر بزنیم.‬
‫راه بیفت نورگل، راه بیفت.‬
‫به خدا دارم دیوونه می‌شم!‬ ‫خدایا خودت بهم صبر بده!‬
‫عجیبه، این دفعه آینه‌ها رو نشکستن.‬
‫خدایا! اوف!‬
‫آره اومدم، بفرما، می‌شنوم.‬
‫بیرون سرده، تو الان سردت می‌شه‬ ‫من می‌دونم.‬
‫- بیا تو حرف بزنیم.‬ ‫- نیازی نیست.‬
‫حالا بگو ببینم چرا پای ییلدیریم رو‬ ‫به کلانتری کشوندی؟‬
‫- بیا تو حرف بزنیم.‬ ‫- گفتم که نیازی نیست.‬
‫اگه نگرانِ ییلدیریمی،‬ ‫بیا تو و دلیلشو بشنو.‬
‫یالا.‬
‫خب، اومدم تو، می‌شنوم.‬
‫- چی رو داری ازم قایم می‌کنی؟‬ ‫- هیچی.‬
‫- چی رو داری ازم قایم می‌کنی؟‬ ‫- هیچی رو قایم نمی‌کنم.‬
‫پس چرا تصمیم گرفتی با مردی ازدواج کنی‬ ‫که داشتی سعی می‌کردی از دستش خلاص شی؟‬
‫نظرم عوض شد.‬
‫مگه چیه، نمی‌شه؟‬
‫شاید اون مردی که قراره باهاش خوشبخت بشم، ییلدیریم باشه.‬
‫نمی‌شه.‬
‫- می‌شه.‬ ‫- نمی‌شه!‬
‫نمی‌شه! مردی که همین دیروز از آموزشگاه آوردت،‬ ‫توی خونه حبست کرد، شد مردِ زندگی؟‬
‫ییلدیریم یه شبه‬ شد مردِ زندگی، ییلدیز؟ ‫نمی‌شه.‬
‫اون حسودی کرد.‬
‫حسودی کرد، حق هم داشت. ‫در ضمن همه اشتباه می‌کنن.‬
‫اومد ازم معذرت‌خواهی کرد.‬ ‫منم قبول کردم.‬
‫دیگه بینِ ما مشکلی نمونده.‬
‫من حتی واسه کنکور هم ثبت‌نام کردم.‬
‫معلم خصوصی هم گرفت،‬ ‫هر چی بخوام برام فراهم می‌کنه.
‫اگه جای دیگه‌ای نمونده تا نگاه کنی،‬ ‫حالا راستشو بهم بگو.‬
‫زل نزن تو چشمام و‬ ‫بهم دروغ نگو.‬
‫من دروغ نمی‌گم.‬
‫همون روزی که طلاقم دادی، همه‌چی واسم تموم شد.‬
‫ یه کم پیش هم دیدم.‬ ‫وقتی حالِ ملک بد شد...‬
‫.. چطور بهش رسیدگی کردی.‬ ‫تو زنت رو دوست داری.‬
‫تو ییلدیریم رو دوست داری ییلدیز؟‬
‫عاشقِ ییلدیریمی ییلدیز؟‬
‫زل بزن تو چشمام، بهم جواب بده.‬
‫تو ییلدیریم رو دوست داری ییلدیز؟‬
‫بهم جواب بده،‬ ‫تو عاشقِ ییلدیریمی؟‬
‫جواب بده.‬
‫سرهات، سرهات داری چیکار می‌کنی؟ ‫دیوونه بازی درنیار!‬
‫بذارش کنار، داری چیکار می‌کنی؟‬ ‫این کارای احمقانه چیه؟ ولش کن.‬
‫بهم جواب بده،‬ ‫تو ییلدیریم رو دوست داری ییلدیز؟‬
‫تو عاشقِ ییلدیریمی،‬ ‫بهم جواب بده؟‬
‫- سرهات بذارش کنار.‬ ‫- زل بزن تو چشمام...‬
‫.. بهم جواب بده ییلدیز، جواب بده.‬ ‫ببین، ببین این اسلحه شلیک می‌شه ها.‬
‫- سرهات نکن، این شوخی‌بردار نیست.‬ ‫- بهم جواب بده.‬
‫این اسلحه شلیک می‌شه ییلدیز، این اسلحه شلیک می‌شه.‬
‫ولش کن دیگه!‬
‫- نکن!‬ ‫- بعدی می‌خوره به قلبم.‬
‫- نکن، نکن، نکن!‬ ‫- بعدی به قلبمه، بهم جواب بده.‬
‫- نکن، طاقت ندارم نکن!‬ ‫- تو ییلدیریم رو دوست داری؟‬
‫نکن سرهات، نکن.‬
‫تو ییلدیریم رو دوست داری ییلدیز؟‬
‫نکن، ولش کن. ول کن، نکن.‬
‫بگو همه‌اش دروغ بود.‬
‫بهم بگو.‬
‫بگو دروغ بود.‬
‫بگو هر چی بینمون بود دروغ بود.‬
‫بگو سرهات، تو تو خیال خودت بودی.
‫بگو آقا، تو داشتی خواب می‌دیدی.‬
‫زل بزن تو چشمام و اینو بهم بگو.‬
‫بگو.‬
‫من خواب ندیدم ییلدیز.‬
‫من خواب ندیدم.‬ ‫من توی چشمات...‬
‫.. عشق و دلدادگیِ واقعی رو دیدم،‬ ‫من خواب ندیدم.‬
‫عشق شکم آدم رو سیر نمی‌کنه آقا سرهات.‬
‫تو فقط بهم عذاب دادی.‬
‫- بذارش کنار.‬ ‫- یعنی اصلاً دوستم نداشتی؟‬
‫ولش کن.‬
‫اصلاً دوستم نداشتی؟‬
‫دوستت داشتم.‬
‫اما تو منو دوست نداشتی.‬
‫تا همین‌جا بود.‬
‫ول کن دیگه، ول کن، ول کن. سرهات ول کن.‬
‫نکن.‬
‫به قلبت نگاه کن.‬
‫به نفس‌هات نگاه کن.‬
‫قلبت اینجا مثل بال زدنِ یه پرنده‬ ‫داره می‌تپه.‬
‫آدم وقتی دروغ می‌گه...‬
‫.. قلب و نفسش این‌طوری تند می‌شه.‬
‫چی شده ییلدیز؟ چی شده؟‬
‫چی شده؟ چی رو داری ازم مخفی می‌کنی؟‬
‫این مرده با چی تهدیدت می‌کنه؟‬ ‫چی رو قایم می‌کنی؟‬
‫ول کن دیگه، بسه‌.‬
‫بسه‌، داری چیکار می‌کنی؟ این چه کاریه؟ بسه‌.‬
‫با هیچی تهدیدم نمی‌کنه.‬ ‫در ضمن...‬
‫.. اون قلب نه فقط واسه دروغ، ‫از عصبانیت هم تند می‌زنه.‬
‫واسه چی این‌قدر عصبانی هستی؟‬
‫واسه چی این‌قدر عصبانی هستی؟‬ -از دست تو ‫-از چیِ من عصبانی هستی؟‬
‫از دستِ تو عصبانی‌ام، تو نمی‌خوای‬ ‫من خوش‌بخت بشم.‬
‫بذار به زندگیم برسم و خوش‌بخت بشم.‬ ‫ول کن سرهات، تموم شد.‬
‫تموم شد، ببین تموم شد.‬ ‫من دیگه دوستت ندارم.‬
‫نمی‌خوامت.‬
‫حتی به‌خاطرِ بلاهایی که سرم آوردی‬ ‫ازت متنفرم.‬
‫تموم شد، دیگه هیچی نیست.‬
‫دیگه دست از سرم بردار.‬
‫این در رو باز کن.‬
‫سرهات ببین منو، این در رو باز کن.‬ ‫سرهات در رو باز کن.‬
‫تا اون چیزی که ازم مخفی می‌کنی رو نگی،‬ ‫اینکه چرا مجبوری با ییلدیریم...‬
‫.. ازدواج کنی،‬ ‫این در رو باز نمی‌کنم.‬
‫اگه می‌خوای اینجا خودت رو بکوب به در...‬
‫.. اگه می‌خوای اینجا رو به آتیش بکش...‬
‫.. اما باز هم نمی‌ذارم بری.‬
‫- وکیلا دارن میان خلیل؟‬ ‫- بله آقا، دارن میان، تو راهن.‬
‫- سرهات این در رو باز کن.‬ ‫- باز نمی‌کنم.‬
‫- سرهات در رو باز کن.‬ ‫- گفتم که باز نمی‌کنم.‬
‫- تا وقتی حقیقت رو بهم نگی از اینجا...‬ ‫- نه، نه، نه.‬
‫چیزی واسه گفتن نمونده، تموم شد.‬ ‫تموم شد، فهمیدی؟‬
‫بین ما دیگه هیچی نمونده، تموم شد.‬ ‫من می‌رم با ییلدیریم ازدواج می‌کنم.‬
‫ولم کن، برو کنار.‬
‫این چیه؟‬
‫اگه عشقِ ما تموم شده...‬
‫.. اگه بینمون دیگه هیچی نمونده...‬
‫.. پس چرا هنوز اثرِ انگشتِ من روته؟‬
‫اثر انگشت من اونجا چیکار می‌کنه؟‬
‫اونم پاک می‌کنم.‬
‫همه‌چیزو پاک می‌کنم.‬
‫هیچ اثری ازت روی من باقی نمی‌مونه.‬ ‫نه توی قلبم، نه توی فکرم.‬
‫توی روحت چی؟‬
‫باید ییلدیریم رو از زندان بیاری بیرون.‬
‫ییلدیریم رو میاری بیرون.‬ ‫ببین، ما قراره با هم ازدواج کنیم.‬
‫این قضیه‌ی مسخره‌ی بینمون هم تموم می‌شه.‬
‫- اون‌طوری نمی‌شه.‬ ‫- می‌شه.‬
‫اون‌طوری نمی‌شه.‬ ‫بذار بهت بگم چطوری می‌شه.‬
‫- بگو؟‬ ‫- بذار بهت بگم چطوری می‌شه.‬
‫من می‌فهمم چی رو داری ازم مخفی می‌کنی.‬
‫بعدش اون مسئله رو حل می‌کنم، وقتی حلش کردم دیگه توی زندگیت...‬
‫.. کسی به اسم ییلدیریم نمی‌مونه. اون ییلدیریم...‬
‫.. نمی‌تونه از زندان بیرون بیاد.‬
‫آزادیِ ییلدیریم بستگی به حرفِ تو داره.‬
‫بهم بگو با چی تهدیدت می‌کنه، بهم بگو چی رو مخفی می‌کنی...‬
‫.. تا همین الان زنگ بزنم و ییلدیریم رو بیارم بیرون.‬
‫ملک خواهرِ ناتنیِ ماست.‬
‫بچه‌ی توی شکمش هم خواهرزاده‌ی ماست.‬
‫واسه همینه که تو نمی‌تونی با سرهات باشی.‬
‫اگه چیزی که مخفی می‌کنی رو نگی، از اینجا نمی‌تونی بری.‬
‫- بله یوسف؟‬ ‫- ارباب، ییلدیریم رو آوردن کلانتری.‬
‫تو منتظر خبرِ من باش.‬
‫ییلدیریم توی کلانتریه.‬
‫به‌ جرم قاچاق اسلحه متهم شده.‬
‫مدارک رو من دادم به بازپرس.‬
‫می‌تونه اعتراض کنه، بذار تا صبح اعتراض کنه.‬
‫اسلحه‌ها هم پیشِ منه.‬
‫اگه اون اسلحه‌ها از جایی پیدا بشن که به اسم ییلدیریمه...‬
‫.. اون مردی که می‌گی می‌خوای باهاش ازدواج کنی...‬
‫.. دیگه رنگِ آفتاب رو نمی‌بینه.‬
‫- می‌خوای چی بگی؟‬ ‫- چیزی که می‌خوام بگم اینه که...‬
‫.. اگه داره تهدیدت می‌کنه، باهاش معامله می‌کنم...‬
‫.. در ازای آزادیِ ییلدیریم، باهاش توافق می‌کنم.‬
‫اما باید بهم بگی ییلدیز، این‌طوری نمی‌شه.‬
‫با هر چی که تهدیدت می‌کنه، هر چی که ازم مخفی می‌کنی...‬
‫.. باید اینو بهم بگی.‬
‫لطفاً.‬
‫برات تعریف می‌کنم ولی ربطی به ییلدیریم نداره.‬
‫- به چی ربط داره؟‬ ‫- برات می‌گم.‬
‫برات می‌گم، صبر کن آروم باش.‬
‫من سردم شد، تو سردت نیست؟‬
‫بخاری رو روشن کنیم، حالمون جا بیاد، بشینیم حرف بزنیم، یالا.‬
‫گفتم که برات تعریف می‌کنم سرهات، یالا.‬
‫سردمه.‬
‫باید بگی.‬
‫می‌گم.‬
‫من چطوری بهت بگم...‬
‫.. که نمی‌تونم کسی جز تو رو دوست داشته باشم؟‬
‫نمی‌تونم سرهات...‬
‫.. نمی‌تونم، اگه ملک خواهرمه، نمی‌تونم.‬
‫خداحافظ نیمه‌ی گمشده‌م.‬
‫خداحافظ.‬
‫ییلدیز ‫ییلدیز
‫تو صبر کن، تو صبر کن. ‫منتظر بمون، تو صبر کن.‬
‫باید منو فراموش کنی سرهات.‬
‫فراموشم می‌کنی، مجبوری که فراموش کنی.‬
‫من کاری می‌کنم که منو از یادت ببری.‬
‫با ییلدیریم ازدواج می‌کنم تا فراموشم کنی.‬
‫- بگو پاره‌ی تنم؟‬ ‫- داداش اوضاع ریخت به هم.‬
‫چی شده دختر؟ چی شده ییلدیز؟‬
‫ییلدیریم رو ژاندارمری از عمارت برد، به خاطر قاچاق اسلحه.‬
‫معلوم بود این احمق با این کارا سرش رو به باد می‌ده.‬
‫داداش، سرهات ییلدیریم رو لو داده.‬
‫- من همین الان رفتم باهاش حرف زدم.‬ ‫- ییلدیز، من بهت چی گفته بودم داداشی؟
‫چی بهت گفته بودم ییلدیز؟‬
‫نگفتم نباید با سرهات قرار بذاری و حرف بزنی؟‬
‫داداش می‌دونم. اسلحه‌های ییلدیریم پیشِ اون بوده.‬
‫گفت اگه اونا رو توی یکی از پاتوق‌هاش بذارم، دیگه رنگِ آفتاب رو نمی‌بینه.‬
‫حق داره، خب معلومه که حق داره.‬
‫خب، دردِ سرهات چیه؟ واسه چی بهت زنگ زد؟‬
‫داداش می‌فهمه. می‌فهمه...‬
‫.. می‌گه یه چیزی رو داری ازم مخفی می‌کنی.‬
‫- از چشمام می‌فهمه.‬ ‫- آدمِ باهوشیه.‬
‫حواسش به همه‌چیز هست.‬
‫ییلدیز کاش حداقل چیزی نمی‌گفتی. چیزی گفتی؟‬
‫یه سری حرفا رو باید زد، یه سری رو نه.‬
‫ییلدیز، سرهات باید تو رو فراموش کنه داداشی.‬
‫با قرار گذاشتن و حرف زدن با سرهات، این کار درست نمی‌شه.‬
‫این قضیه بدجوری گره می‌خوره، حالا ببین کی گفتم.‬
‫داداش می‌دونم، می‌دونم. فهمیدم، می‌دونم.‬
‫اینم می‌دونم که باید چیکار کنم.‬
‫با ییلدیریم ازدواج می‌کنم، باشه؟ ‫واسه اینکه سرهات فراموشم کنه ازدواج می‌کنم.‬
‫اما اول باید اون ییلدیریم از زندان بیاد بیرون.‬
‫قبل از اینکه سرهات از اون اسلحه‌هایی که داره علیه ییلدیریم استفاده کنه...‬
‫.. باید اسلحه‌ها رو پیدا کنیم، آره؟
‫- آره.‬ ‫- باشه، من ردیفش می‌کنم...‬
‫.. باشه خوشگلم؟‬ ‫- باشه، قطع کن.‬
‫من می‌دونم باید چیکار کنم، حالا وایستید ببینید.
‫خب، مدارک روشنه.‬
‫حالا باهامون همکاری کن و به جُرمت اعتراف کن.‬
‫بگو اسلحه‌ها رو از کجا آوردی‬ ‫و کجا می‌خواستی ببری...‬
‫.. منم به بازپرس می‌گم که‬ ‫باهامون همکاری کردی.‬
‫گفتن که می‌گم، ولی جناب سروان...‬
‫.. من نه اسلحه‌ای دیدم نه تریلی‌ای.‬
‫- عکس‌ها ساختگیه.‬ ‫- داداش، کی حوصله‌ی این کارا رو داره؟‬
‫- بگو و خودت رو خلاص کن. باهامون همکاری کن.‬ ‫- کی حوصله داره؟‬
‫جناب سروان، من جانشینِ تاش‌کسن‌ها‬ ‫ییلدیریم تاش‌کسن هستم.‬
‫بیشتر از اونی که بخوان بیرون باشم‬ ‫کسایی‌ان که می‌خوان من پشتِ میله‌ها باشم...‬
‫.. می‌تونم ده‌ها نفر رو برات ردیف کنم.‬
‫بسیار خب.‬
‫ببین، اینم ساختگیه؟‬
‫چی شد؟‬
‫تکنولوژی خیلی پیشرفت کرده. نمی‌دونم‬ ‫توی اینترنت و این‌جور جاها می‌گردی یا نه...‬
‫.. می‌بینی یا نه، اما‬ ‫چیزی به اسم هوشِ مصنوعی وجود داره.‬
‫هر کاری از دستشون برمی‌آد.‬
‫مثلاً این ویدیو رو‬ ‫یه بچه‌ی پنج ساله هم می‌تونه بسازه جناب سروان.‬
‫فکر کن، آدمِ معتبری مثلِ من‬ ‫پاشه همچین عملیاتی راه بندازه...‬
‫.. بعدش این‌طوری توی تریلی‬ ‫کنارِ اسلحه‌ها ژست بگیره.‬
‫مگه می‌شه؟ من و بابام و خونواده‌ام رو‬ ‫توی اورفا همه می‌شناسن.‬
‫ما اصلاً اهلِ اسلحه و این حرفا نیستیم.‬
‫باشه ییلدیریم تاش‌کسن، باشه، باشه.‬
‫من الان یه حکم می‌گیرم.‬
‫خونه‌باغ، کلبه...‬
‫.. هر جایی که مالِ توئه رو وجب‌به‌وجب می‌گردم.‬ ‫اگه...‬
‫.. فقط یکی از این اسلحه‌ها رو پیدا کنم...‬
‫.. تا ابد آب‌خنک می‌خوری‬ ‫این رو یادت باشه.‬
‫البته.‬
‫گردنِ ما جلوی دولتمون‬ ‫از مو هم باریک‌تره.‬
‫هر جا رو می‌خواید بگردید. اما‬ ‫این رو خوب بدون، زمین‌های ما هم...‬
‫.. مثلِ وجدانمون پاکه.‬
‫مهمونا دارن میان‬ ‫یالا دخترا.‬
‫- یالا پسرم یالا.‬ ‫- دخترم رومیزی‌ها رو پهن کنین، زود باشین.‬
‫- صندلیِ دیگه هست خلیل؟‬ ‫- این میز رو بذارین اینجا.‬
‫- کادی، بقیه‌ی صندلی‌ها کجاست؟‬ ‫- دارن میارن دیگه.‬
‫- اینا کافیه؟‬ ‫- نه، بیرون کلی صندلی هست.‬
‫پسرم بقیه رو هم بیار، یالا.‬ ‫زود، زود، زود.‬
‫- دختر پهنش کنین دیگه، یکم سریع باشین.‬ ‫- کادی.‬
‫- جانم خانم؟‬ ‫- اینجا چندتا میزِ دیگه هم بذار.‬
‫- کلِ طایفه دارن میان، جا نمی‌شیم.‬ ‫- چشم خانم.‬
‫کامل پسرم، اون یکی میز رو هم‬ ‫بیار اینجا، به هم بچسبونشون.‬
‫- اینا رو قشنگ پهن کنین.‬ ‫- پهنش کن، پهنش کن.‬
‫اینا رو قشنگ پهن کنین.‬ ‫بدونِ اینکه گرد و خاک راه بندازین.‬
‫گلیزار این چیه؟‬
‫رومیزی لک داره.‬
‫دختر، مگه سرِ سفره‌ی افطار‬ ‫رومیزیِ لک‌دار می‌ذارن؟‬
‫ببخشید خانم.‬ ‫حتماً ماشین خوب نشسته...‬
‫.. واسه همین این‌طوری شده.‬ ‫عروس‌خانم، شنیدی خانم چی گفت...‬
‫.. زود اینو عوضش کن، سریع باش.‬ ‫عصبانیش نکن، یالا.‬
‫باشه مامان.‬
‫یالا.‬
‫- ماشین دمِ دره.‬ ‫- توبه استغفرالله.‬
‫خیره ان‌شاءالله، واسه افطار اومدی؟‬
‫توی عمارتِ خودتون هم افطاری بود.‬
‫تو حتماً اصرار داری بری توی عمارتی که‬ ‫قبلاً عروسش بودی و...‬
‫.. اونجا افطار کنی؟‬ ‫یالا برو، الان همه میان، کلی کار داریم.‬
‫- دردسر درست نکن، یالا.‬ ‫- نیومدم دردسر درست کنم...‬
‫.. اومدم حلش کنم، مَلک کجاست؟‬ ‫- ما مشکلاتِ خودمون رو...‬
‫.. خودمون می‌تونیم حل کنیم ییلدیز خانم.‬ ‫بفرمایید لطفا، خواهش می‌کنم.‬
‫- مَلِک کجاست؟‬ ‫- با مَلِک چیکار داری؟‬
‫- می‌خوام باهاش حرف بزنم.‬ ‫- چی می‌خوای بگی؟‬
‫مَلِک. مَلِک.‬
‫- کادی.‬ ‫- مَلِک.‬
‫کادی تو رو خدا این رو از اینجا ببر.
‫- مَلِک.‬ ‫- یالا دخترم، نذار بحث بالا بگیره.‬
‫داداش بحث بالا نمی‌گیره‬ ‫من فقط حرف می‌زنم.‬
‫- داداش یه لحظه صبر کن.‬ ‫- ییلدیز.‬
‫اگه دو دقیقه به حرفم گوش بدی‬ ‫به قبای حضرتمون برمی‌خوره، نه؟‬
‫چیزی ازت کم میشه. ‫اگه دو دقیقه گوش بدی چیزی ازت کم می‌شه؟
‫اما خب لجبازی، لجباز.‬
‫اما تو هنوز لجبازیِ من رو‬ ‫ندیدی ییلدیز خانم.‬
‫هنوز لجبازیِ من رو ندیدی‬ ‫اما یاد می‌گیری.‬
‫یاد می‌گیری. حالا که نمی‌گی‬ ‫چی رو داری ازم مخفی می‌کنی...‬
‫.. منم اون ییلدیریم رو‬ ‫از زندگیت...‬
‫.. واسه همیشه می‌ندازم بیرون.‬
‫می‌ندازمش بیرون، حالا می‌بینی.‬ ‫حالا می‌بینی.‬
‫می‌بینی.‬
‫- بله یوسف؟‬ ‫- جناب سروان می‌خواد...‬
‫.. پاتوق‌های ییلدیریم رو بگرده.‬ ‫فردا صبح هم باید بره بازپرسی.‬
‫فعلاً گذاشتنش توی بازداشتگاه.‬
‫خوبه، پس جناب سروان دنبالِ مدرکه.‬
‫ما هم همون مدرکی رو که می‌خواد بهش می‌دیم.‬
‫- دستورت چیه خان؟‬ ‫- این انبارِ تاش‌کسن‌ها...‬
‫.. که محصولاتِ تابستونی رو توش می‌ذارن.‬ ‫- بله خان.‬
‫الان افطارتون رو بکنین و بعدش‬ ‫اون اسلحه‌ها رو بذارین توی انبار.‬
‫اونجا خلوته.‬
‫بعدشم یه زنگِ مشتی به جناب سروان بزنین.‬
‫- رو چشمم، هر چی شما بگی خان.‬ ‫- یالا یوسف.‬
‫ببینم چیکار می‌کنی.‬
‫ببین به چه روزی انداختیم.‬
‫- بیا بیا.‬ ‫- یه وسیله‌اش مونده بود...‬
‫.. اومد اونو برداره، داشت می‌رفت دیگه.‬
‫- ملک باید حرف بزنیم.‬ ‫- تو چی داری که با ملک دربارش حرف بزنی؟‬
‫آره، هیچ حرفی با هم‬ ‫نداریم.‬
‫- یالا دخترم، یالا.‬ ‫- نکن. داداش صبر کن.‬
‫- یالا، یالا، یالا.‬ ‫- داداش وایسا، اه بسه دیگه.‬
‫اگه بحثِ قسمه، قسم می‌خورم، باید حرف بزنیم، جدیه.‬
‫می‌خورم، قسم می‌خورم ولی بیا حرف بزنیم.‬
‫دخترم اصلاً خودتو نگران نکن، غصه نخور.‬ ‫تو حامله‌ای، ولش کن...‬
‫.. تو چه حرفی با این داری؟‬ ‫- مامان سلطان...‬
‫..می‌شه یه لحظه اجازه بدی؟‬
‫می‌خوام برای آخرین بار بشنوم چی می‌خواد بگه.‬
‫ولی این آخرین شانسِته.‬ ‫بهتره از این فرصت استفاده کنی.‬
‫چون دومی در کار نیست.‬
‫ای بابا، تمومی نداره،‬ ‫درد و غم اینا تمومی نداره.‬
‫خب، می‌شنوم،‬ ‫چی بود اون چیزایی که می‌خواستی بهم بگی؟‬
‫برای اینکه رابطه‌ام با سرهات برای همیشه قطع بشه،‬ ‫باید با ییلدیریم ازدواج کنم.‬
‫برای این کار هم ییلدیریم‬ ‫باید از زندان بیاد بیرون.‬
‫اگه بهم کمک کنی، برای هر دوتامون‬ ‫بهترین اتفاق می‌افته.‬
‫جل‌الخالق، چه کمکی مثلاً؟‬
‫سرهات، اسلحه‌های ییلدیریم رو‬ ‫گرفته. کجاست؟ نمی‌دونم.‬
‫اگه بفهمم، منم می‌تونم ییلدیریم رو‬ ‫بیارم بیرون.‬
‫فهمیدم، می‌خوای پشتِ‌سرِ سرهات‬ ‫یه کارایی بکنم.‬
‫این‌طوری منو از چشمِ سرهات‬ ‫می‌ندازی، نه؟‬
‫نقشه جدیدت اینه؟‬
‫والا...‬
‫.. چیز دیگه‌ای به ذهنم نرسید.‬ ‫چیزی که الان برای من مهمه...‬
‫.. اینه که تو با بچه‌ات خوشبخت باشی.‬ ‫منم می‌رم دنبال زندگی خودم و با ییلدیریم ازدواج می‌کنم.‬
‫سرهات مرهات دیگه برام مهم نیست.‬
‫جدی می‌گم. ‫وگرنه چرا باید برای بیرون ییلدیریم تلاش کنم؟‬
‫باشه.‬
‫بهت کمک می‌کنم ولی یه شرط دارم.‬
‫من گفتم که‬ ‫طاقتِ تشنگی رو ندارم...‬
‫.. سفره رو آوردیم و‬ ‫رو به آب پهن کردیم.‬
‫بدو بدو، برید بشینید رو صندلی‌هاتون.‬ ‫یالا بشینید ببینم.‬
‫چیزی به اذان نمونده،‬ ‫پس این مردم کجا موندن ضیان خان؟‬
‫زن‌داداش من به همه‌شون زنگ زدم و گفتم،‬ ‫گفتن رو چشممون میایم، اما...‬
‫.. نیومدن، نفهمیدم چرا.‬
‫- خوش اومدی آقا.‬ ‫- سلامت باشی.‬
‫والا چیزی نیست که نشه فهمید.‬
‫به نظرم هیچ‌کس متقاعد نشده که‬ ‫تو جانشین بشی...‬
‫.. واسه همینه دالیان،‬ ‫واسه همین نیومدن.‬
‫این یارو چرا مدام بهمون تیکه میندازه؟ ‫عجیبه آدمیه.‬
‫داداش اینا همه‌اش از گرسنگیته،‬ ‫اعصابت به هم ریخته.‬
‫بذار اذان رو بگن، دو لقمه غذا بخور‬ ‫بعداً حرف می‌زنیم.‬
‫ای بابا!‬
‫تو اینا رو ول کن،‬ ‫زنت کجاست؟‬
‫اون قضیه تموم شد.‬
‫ندا دیگه پاشو تو این خونه نمی‌ذاره.‬
‫بچه‌ها اینجان، نکن.‬
‫- منو ندا قراره طلاق بگیریم.‬ ‫- استغفرالله.‬
‫چی داری میگی؟
‫- چه طلاقی؟‬ ‫- شنیدی دیگه.‬
‫فردا هم می‌رم‬ ‫می‌ذارمش خونه‌ی باباش.‬
‫مگه با دختره چیکار کردی‬ ‫چیکار کردی که داره ترکت می‌کنه؟‬
‫- این چه حرفاییه؟‬ ‫- بهتره بگیم تفاهم نداشتیم.‬
‫- تو هم همین‌طوری فکر کن، ولش کن.‬ ‫- چی می‌گی تو آخه مرتیکه؟‬
‫کدوم تفاهم نداشتن، کدوم طلاق؟‬
‫طلاق مِلاق در کار نیست.‬ ‫برو دستِ دختره رو بگیر، بیارش عمارت.‬
‫پسر تو دو تا بچه داری.‬ ‫این حرفا از کجا درمیاد؟‬
‫این حرفا از تهِ دل درمیاد.‬
‫از این به بعد تو هم زیاد دخالت نکن.‬ ‫خودت بهم گفته بودی که...‬
‫.. از این به بعد دیگه بهم نگو بابا.‬
‫ولش کن، زیاد بهش فکر نکن.‬
‫شما از این اتفاقا‬ ‫خبر دارید؟ چه مرگشون شده اینا؟‬
‫هر چی آشیر گفت همونه.‬
‫- ما هم چیز دیگه‌ای نمی‌دونیم.‬ ‫- نه بابا.‬
‫تو منو ول کن.‬
‫تلفنت داره زنگ می‌خوره، جواب بده. حتماً مهمه، جواب بده.‬
‫مامان والا هیچ‌کس نمیاد.‬
‫- پس یالا، همگی با هم.‬ ‫- بیا دیگه بیا، بیاید بشینید.‬
‫- بچه‌ها بیاید بچه‌ها.‬ ‫- بله سرهات؟‬
‫ضیان خان...‬
‫..شنیدم افطاری می‌دی.‬
‫منتظرِ مهمون بودی، زنگ زدم که بگم بیخودی منتظر نمون.‬
‫در حالت عادی خان‌ها قرار بود امشب‬ ‫سرِ سفره‌ی تو بشینن اما...‬
‫.. شنیدم که از کارایی که کردی‬ ‫خبر نداشتن.‬
‫منم چیزی که خدا می‌دونه رو‬ ‫از بنده مخفی نمی‌کنم.‬
‫همه‌چیز رو تک‌به‌تک براشون تعریف کردم.‬
‫گفتم اونی که داروهای سمی رو‬ ‫برای حیوونا خریده، ضیان خان بود...‬
‫اونی که مرگ حیوونا براش مهم نبود ‫ضیان خان بود.‬
‫اونا هم گفتن با کسی که جونِ حیوون رو‬ ‫براش مهم نیست و...‬
‫.. با کسی که با حیله و کلک برادری می‌کنه‬ ‫ما سرِ یه سفره نمی‌شینیم...‬
‫.. دستشون درد نکنه،‬ ‫سرِ سفره‌ی من تشریف آوردن.‬
‫- درسته خان‌ها؟ ‫- درسته، درسته.‬
‫- همین‌طوره.‬ ‫- درسته، همین‌طوره.‬
‫تقاصِ این کارو پس می‌دی.‬
‫دامادت هم همین رو می‌گفت،‬ ‫دیگه رنگِ آفتاب رو هم نمی‌بینه.‬
‫فهمیدی ضیان خان؟‬ ‫ خدا قبول کنه.‬
‫خوب کردی داداش، جوابشو گذاشتی کف دستش.‬ ‫دیگه حساب کار دستش اومد.‬
‫طاعات و عبادات قبول.‬
‫کجایی؟‬
‫-یه خرده کار داشتم، تازه تونستم بیام.‬ ‫-تو هم مگه کاری داری؟‬
‫انگار بیزنس‌ومن شده. دیوونه.‬
‫ملک، تمام روز یه دلشوره‌ای داشتم.‬
‫- خوبی؟‬ ‫- خوبم خوبم، ماشاالله، سالم و سرحالم.‬
‫-نورگل یه لحظه ساکت شو بذار حرف بزنیم.‬ ‫-خب مگه چی گفتم؟‬
‫لا اله الا الله.‬
‫امروز یه اتفاق ناخوشایندی افتاد ولی‬ ‫حرف تو درست بود.‬
‫- واقعاً حرف مثل جادو می‌مونه. ‫- چطور، چی شده؟‬
‫نگران نباش، هر دوتامون خوبیم.‬
‫خوبه، خداروشکر، خداروشکر.‬
‫داداش الان اذان رو می‌گن،‬ ‫اگه می‌خوای چیزی بگی بگو.‬
‫همگی به میز و سفره و‬ ‫خونه‌ی ما خوش اومدین.‬
‫تو این روز مبارک‬ ‫همه‌مون نفسمون رو به خوبی تربیت کردیم.‬
‫اگرچه نه به اندازه‌ی حضرت ایوب، ولی صبر کردیم.‬
‫اگرچه نه به اندازه‌ی حضرت ابراهیم ولی...
‫.. بازم غذامون رو باهاتون شریک شدیم. ‫خان‌ها، من وقتی غربت بودم...‬
‫.. خیلی دلتنگ این شهر، مخصوصاً تو‬ ‫ماه‌های رمضان می‌شدم.
‫واسه این سفره‌های طولانی افطار،‬ ‫واسه بچه‌هایی که این‌ور اون‌ور می‌دوئن...‬
‫.. واسه قصه‌های بعد از افطار،‬ ‫مخصوصاً واسه اورفا.‬
‫خان‌ها، من داخل کشور...‬
‫.. و خارج از کشور، شهرهای زیادی رو گشتم.‬
‫هر کدومشون روح خاص خودشون رو دارن،‬ ‫مگه نه؟ معلومه که دارن.‬
‫ولی اورفا یه چیز دیگه‌ست.‬
‫اورفا از همه‌شون برتره،‬ ‫با همه‌شون فرق داره.‬
‫واسه همینه که این شهر‬ ‫مسکنِ پیامبرا شد.‬
‫شاید واسه همینه که تمدن‬ ‫دقیقاً تو همین خاک بنا شده.‬
‫حالا وظیفه‌ی ماست که برای این خاک...‬
‫.. و این میراث، با اخلاق و اعمال نیکومون...‬
‫.. تلاش کنیم لایق باشیم.‬ ‫همون‌طور که گفتم...‬
‫.. بازم از همه‌تون ممنونم که اومدین،‬ ‫خدا از همتون راضی باشه.
‫یالا پسرم، شما هم بفرمایین سر میز.‬ ‫یالا، همه بشینن سر سفره.‬
‫بشینین دخترم بشینین، یالا.‬
‫بفرمایین. بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم.‬
‫طاعات قبول. بفرمایین.‬
‫- سوختم، سوختم.‬ ‫- دستت درد نکنه دخترم.‬
‫سرهات آقا، طاعات قبول،‬ ‫خونه‌تون آباد.‬
‫ان‌شاءالله خدا به سفره‌تون‬ ‫برکتِ سفره‌ی حضرت ابراهیم رو بده.‬
‫ای‌والله، ای‌والله طاهر آقا.‬
‫سفره‌ت همیشه همین‌طور‬ ‫پربرکت باشه سرهات آقا.‬
‫- ای‌والله آقا، سلامت باشی.‬ ‫- سفره‌ی حضرت ابراهیم باشه...‬
‫.. سرهات آقا.‬ ‫-انشاللّه همیشه سفرتون...
‫.. پر برکت باشه خان. ‫-خدا خیرت بده.‬
‫- چیزی کم و کسر ندارین؟‬ ‫- خدا خیرت بده، سلامت باشی.‬
‫-ای‌والله.‬ ‫-کوثر.‬
‫-این چندمیته؟‬ ‫-دومیه.‬
‫ای ماشاالله.‬
‫-دخترم مگه تو سحری درست و حسابی نخوردی؟‬ ‫-آبجی به خدا اصلاً نتونستم چیزی بخورم.‬
‫شکمو رو نگاه، یه نون کامل رو خورد.‬
‫سیر نشدم، چیکار کنم؟‬
‫اگه چیزی لازم دارین بگین تا‬ ‫سریع فراهم کنیم.‬
‫- خدا خیرت بده.‬ ‫- ای‌والله بزرگوارا، سلامت باشین.‬
‫- آقا نوش جان.‬ ‫- ای‌والله.‬
‫من با بچه‌ها دارم می‌رم.‬
‫یوسف مراقب باشین. کارتون که تموم شد‬ ‫یادت نره به ژاندارمری خبر بدی.‬
‫-چشم آقا، ردیفش می‌کنم.‬ ‫-مراقب باشین.‬
‫- نوش جان.‬ ‫- ای‌والله.‬
‫- یه نون دیگه هم می‌خوره! ‫- آره. اون به کنار...‬
‫.. به نظرم پسرت تصمیمش رو گرفته،‬ ‫گفته باشم.‬
‫در مورد چی تصمیمش رو گرفته عزیزم؟‬
‫موقع غذا خوردن یه نگاهی انداختم...‬
‫.. همه‌اش از غذاهایی که هاتچیک درست کرده بود ‫می‌خورد.
‫معلومه دست‌پختِ هاتچیک رو‬ ‫از مالِ تو بیشتر دوست داره.‬
‫-این‌طوریام نیست.‬ ‫-کوثر.‬
‫-بله؟‬ ‫-ساکت شو.‬
‫تو هم این‌قدر شکسته نفسی نکن.‬ ‫دست‌پختِ هاتچیک زبون‌زدِ خاص و عامه.‬
‫می‌بینی، حالا می‌بینی. یوسف.‬
‫- یوسف.‬ ‫- مامان الان کار دارم، بعداً حرف می‌زنیم.‬
‫یوسف بیا بیا، این موضوع مهم‌تره.‬ ‫بیا این‌ور ببینم.‬
‫- یالا دیگه لفتش نده.‬ ‫- باشه، باشه وایسا.‬
‫برو برو، یه موضوع مهم‌تر داریم،‬ ‫بشین اینجا.‬
‫-مامان به خدا یه کار خیلی مهم دارم.‬ ‫-بشین، گفتم بشین.‬
‫موضوعِ ما مهم‌تره.‬ ‫این دوتا رو می‌خوری، باشه؟‬
‫می‌گی کدومش بهتر و خوشمزه‌تره.‬
‫هر کی باید حدِ خودش رو بدونه.‬
‫-چرا؟‬ ‫-چرا؟‬
‫آبجی این بچه اصلاً روحشم خبر نداره.‬
‫آقا داماد، بذار من برات بگم.‬ ‫الان تو، غذاهایی که هاتچیک درست کرده رو...‬
‫.. وقتی با اشتها خوردی‬ ‫ناخودآگاه توجهمون رو جلب کرد.‬
‫گلیزار آبجی هم بهت پیشنهادِ دوئل داد.‬
‫حالا، مزه‌ی هر دوی اینا رو می‌چشی و‬ ‫بعد یکیشون رو انتخاب می‌کنی، باشه؟‬
‫-به خدا شیرم رو حلالت نمی‌کنم.‬ ‫-اووه، چیکار کردی گلیزار؟‬
‫-نه بابا، بیا از ارث محرومش کنیم.‬ ‫-تو دخالت نکن.‬
‫مادرِ من، بیا این کار رو بعداً بکنیم.‬ ‫من الان یه کارِ خیلی مهم دارم...‬
‫بشین، گفتم بشین. اول این موضوع.‬
‫-یالا ببینم.‬ ‫-باشه، قبول.‬
‫- اینا؟‬ ‫- آره.‬
‫خب، کدومش؟‬
‫والا دروغ نمی‌گم، این خوشمزه‌تره. ‫این مالِ کدومتونه؟‬
‫خاک بر سرت.‬
‫هزار تا کار و زندگی داریم،‬ ‫من غصه‌ی چیو می‌خورم، شما غصه‌ی چیو.‬
‫من دارم می‌رم،‬ ‫بهت خبر می‌دم گلِ من.‬
‫خدا به همراهت.‬
‫ببینم، باز چشم و ابرو اومدی‬ ‫و کاری کردی بشقابِ خودتو انتخاب کنه، نه؟‬
‫نه مامان، به خدا همچین کاری نکردم.‬ ‫آخه چرا باید این کارو بکنم؟‬
‫عروسی دیگه، بالاخره دخترِ مردمی.‬ ‫واسه همین این کارا رو می‌کنی.‬
‫هر چی بگی ازت برمیاد.‬ ‫سیندرلا، یالا برو تو آشپزخونه.‬
‫زمین رو طی بکش، ظرفا رو بشور،‬ ‫زمین رو باید قشنگ بسابی...
‫جلو چشمم نباش، زود برو.‬ ‫دختر مگه نگفتم برو؟‬
‫- باشه مامان، باشه.‬ ‫- لا اله الا الله.‬
‫گلیزار چرا دعواش می‌کنی؟‬ ‫مگه این دختر شاگردِ خودت نبوده؟‬
‫- همون کوفته‌ست دیگه.‬ ‫- بچش ببینم، همون کبابیه؟‬
‫بفرما عمو کادی... یعنی داداش.‬
‫یالا، از اینم بخور.‬
‫کدوم؟‬
‫- کدوم؟‬ ‫- این.‬
‫خاک بر سرت. یالا برو طویله،‬ ‫به گوسفندا کاه بده.‬
‫آخه چرا من باید به حیوونا کاه بدم؟‬ ‫مگه کارِ منه؟‬
‫- گفتم پاشو.‬ ‫- یا صبر.‬
‫باشه، قطع کن قطع کن.‬
‫سرهات آقا، ژاندارمری ییلدیریم رو بازداشت کرده.‬ ‫خبر داری؟‬
‫آره آره، خبر دارم طاهر آقا.‬ ‫خودم به ژاندارمری گزارش دادم.‬
‫واسه همین اون رفیقمون‬ ‫یه مدتی بینِ ما نیست.
‫خانواده‌ی من توی این خاک ده‌ها سال...‬
‫.. تلاش کردن تا نونِ حلال دربیارن.‬
‫واسه همین نه تنها ییلدیریم...‬
‫.. حتی اگه باباش فخری خان هم باشه...‬
‫.. من اجازه نمی‌دم توی اورفا‬ ‫قاچاقِ اسلحه انجام بشه.‬
‫ییلدیریم باید واسه همه درسِ عبرت بشه.‬
‫نه فقط اسلحه، اگه کسی بخواد حتی یه دونه‬ ‫گندم قاچاق کنه...‬
‫.. سرنوشتش در بهترین حالت‬ ‫مثلِ سرنوشتِ ییلدیریم می‌شه.‬
‫اینم یادتون باشه.‬
‫راست می‌گه. بهترین کارو کرده.‬
‫- قاچاقِ اسلحه دیگه چیه؟‬ ‫- حق با اونه.‬
‫کار خوبی کرده.
‫بیا آتلیه، فوری.‬
‫- ببین، در زدم.‬ ‫- جل‌الخالق، معمولاً از این عادتا نداری.
‫خب منو صدا کردی...‬
‫.. خیریته؟‬
‫یوسف و بقیه واسه قضیه‌ی اسلحه‌ها رفتن؟‬
‫آره، ولی به تو چه ربطی داره؟‬
‫سرهات و ییلدیز رو‬ ‫برای همیشه از هم جدا می‌کنم.‬
‫و تو هم وقتی دارم این کارو می‌کنم‬ ‫بهم کمک می‌کنی.‬
‫من؟ به تو؟‬
‫غیرممکنه ملک خانم.‬
‫نه، کمک می‌کنی.‬
‫باید بگی سرهات اسلحه‌ها رو‬ ‫کجا گذاشته.‬
‫منم قبل از اینکه پلیس‌ها بیان‬ ‫می‌رم و ییلدیریم رو نجات می‌دم.‬
‫بعدشم کاری می‌کنم که‬ ‫با ییلدیز عقد کنن.
‫اگه نگم چی می‌شه؟‬
‫به آشیر می‌گم که با ندا‬ ‫رابطه داری.‬
‫و واقعاً هم این کارو می‌کنم. ‫خودت می‌دونی.‬
‫شیطانی هستی با چهره‌ی فرشته.‬
‫شیطانِ فرشته‌نما.‬
‫خب، تو چی؟‬
‫تو خودِ شیطانی که تجسم پیدا کرده.‬
‫خب، می‌شنوم.‬
‫رناس، قربونت برم بیا دیگه،‬ ‫بیا پسرم دستتو بده به من.‬
‫به خدا اذیتم نکن.‬ ‫به پیر و پیغمبر پیر شدم.‬
‫بیا پسرم. فرار نکن، فرار نکن.‬ ‫خدایا!
‫بیا اینجا دختر.‬
‫خدایا! ببین، حرکاتشو ببین!‬
‫رناس! آآ!‬
‫- رناس، بیا اینجا.‬ ‫- مگه اینجا چه خبره؟‬
‫- بیا اینجا.‬ ‫- رناس! اینجا چه خبره؟ رناس!‬
‫- بشین دیگه!‬ ‫- به پیر به پیغمبر آروم نمی‌گیرن.‬
‫آخه چرا اینا آروم نمی‌گیرن؟‬
‫بدونِ مامانشون نه دندوناشونو مسواک می‌زنن،‬ ‫نه می‌خوابن، نه لباس می‌پوشن.‬
‫ندا آبجی نمیاد؟‬
‫بده اونو، بده! به من نگاه کن،‬ ‫رناس اینو بگیر.‬
‫از این به بعد باید یاد بگیری بدونِ مامان هم‬ ‫لباس بپوشی.‬
‫دستتو بکن توش دیگه، بکن.‬
‫مسواک زدن رو هم‬ ‫یاد می‌گیرید، شنیدی چی گفتم؟‬
‫بکن توش پسرم.‬
‫تو برو بیرون، من خودم ردیفش می‌کنم.‬
‫- آقا.‬ ‫- برو بیرون، برو، برو.‬
‫لا اله الا الله!‬
‫- ما مامانمونو می‌خوایم.‬ ‫- بچه‌ها گریه کردن.‬
‫- ما می‌خوایم مامانمونو ببینیم.‬ ‫- ای خدای من!‬
‫- بیا اینجا، رناس بیا اینجا.‬ ‫- آخه به ما چه؟‬
‫بیا، ایبو بیا اینجا.‬
‫بابا، مامانمون کی میاد؟‬ ‫ما مامانمونو می‌خوایم.‬
‫ما می‌خوایم مامانمونو ببینیم.‬
‫- به ما چه، به ما چه؟‬ ‫- مگه همه ننه بابا دارن آخه؟‬
‫رو اعصابم نرید، صدامو بلند نکنید!‬ ‫گریه نکنید!‬
‫هیس! لا اله الا الله!‬
‫- مامانمونو می‌خوایم.‬ ‫- چه خبره؟‬
‫چه خبره؟ حالمو ببین.‬
‫ببینم. این چه قیافه‌ایه؟‬
‫ببینم. چی شده؟‬
‫بیا ببینم، تو هم بیا اینجا.‬ ‫ببینید منو.‬
‫یه چرخ بزنید ببینم. بیا، چی شده؟‬
‫عزیز دلم، تعریف کنید ببینم.‬
‫مامانم چرا نمیاد؟ ما رو ول کرده؟‬
‫عمه، دیگه مامانمون رو نمی‌بینیم؟‬
‫استغفرالله. مگه میشه همچین چیزی؟‬
‫ببینید، مامانتون کار داره. دو سه روز دیگه‬ ‫زود میاد پیشتون، باشه؟‬
‫بهم زنگ زد و گفت.‬
‫شما به من نگاه کنید ببینم، قصه‌ی‬ ‫اون دوتا بره رو بلدید؟‬
‫- نه.‬ ‫- چطور بلد نیستی؟‬
‫باباتون برام تعریف کرده.‬ ‫وقتی هم‌سن شما بودم.‬
‫یالا ببینم. اول زود‬ ‫دندوناتون رو مسواک بزنید.‬
‫بعدش زود بیاید تا براتون‬ ‫تعریفش کنم. بدو، بدو، بدو.‬
‫آفرین به شیرپسرهای من،‬ ‫آفرین به شما.‬
‫پیش این بچه‌ها درست‌حسابی حرف بزن.‬
‫مگه چیکار کردم؟ ای بابا!
‫می‌خوای چی بشه؟ می‌خوای روح و روان ‫بچه‌ها هم داغون بشه و مثل ما بشن؟‬
‫- سخته ‫- آره، معلومه که سخته.‬
‫- ببین منو.‬ ‫- چیه؟‬
‫فهمیدم ییلدیریم اسلحه‌ها رو کجا قایم کرده.
‫چطوری فهمیدی؟ از کی؟‬
‫از ملک‬.
‫ملک؟‬
‫الان نپرس چطوری، ‫بچه‌ها هم یکم دیگه میان.‬
‫تاش‌کسن‌ها انگار یه جاهایی دارن که‬ ‫محصولات تابستونی رو اونجا نگه می‌دارن، اونجا کجاست؟‬
‫باشه، من ردیفش می‌کنم، باشه.‬
‫ای بابا! چی شده؟‬
‫- آخ! ببین، قیافه‌اش رو.‬ ‫- بدو.‬
‫- خدا خفت نکنه! ‫- گریه نکن شیرپسرم.‬
‫معلومه کنجکاو شدید اینا دارن چی می‌گن.‬ ‫برید تو.‬
‫یالا، ما دیگه می‌خوابیم، یالا.‬
‫یالا برید تو ببینم. برید، برید، برید.‬ ‫آفرین به شما.‬
‫آفرین. یالا دیگه، یالا.‬
‫آخ! عزیزای دلم‬ ‫خوش‌تیپ‌های من.‬
‫خب، پس شروع می‌کنم.‬
‫یکی بود یکی نبود، دوتا برادرِ بره بودن.‬
‫وحشی‌بازی درنیارید، دارم میام، صبر کن!‬
‫ببین پسرم، دارم بهتون یه شانس‬ ‫برای زنده موندن می‌دم، آدم باشید.‬
‫یالا، در رو باز کن پسرم!‬
‫باز کن! ادامه بده!‬
‫بیا!‬
‫شما هم اسلحه‌ها رو ببرید انبار، زود باشید.‬
‫- کتو، اینا رو ببند.‬ ‫- چشم ارباب.‬
‫راه بیفت.‬
‫یالا، یالا، یالا!‬
‫یالا، یالا!‬
‫این احمق‌ها رو ببندید اونجا، ببندیدشون.‬
‫یالا، یالا، یالا! زود!‬
‫ایسمو، اسلحه‌ها رو بیارید پایین،‬ ‫اون گوشه بچینید. زود.‬
‫- باشه آقا، حله.‬ ‫- یالا.‬
‫لامصبا زود باشین تکون بخورین!‬
‫ببرش اون گوشه!‬
‫بقیه رو هم اون‌طرف بچینید.‬ ‫زود.‬
‫حله.
‫هاه! الو؟‬
‫می‌خواستم یه گزارشی بدم.
‫تو با بچه‌ات خوشبخت باش.‬
‫منم با ییلدیریم ازدواج می‌کنم و‬ ‫دیگه به فکر آینده‌ام می‌افتم.‬
‫سرهات مرهات دیگه برام مهم نیستن.‬
‫ببین واقعاً می‌گم. ‫وگرنه چرا باید برای‬ بیرون آوردنِ ییلدیریم تلاش کنم؟‬
‫باشه.‬
‫بهت کمک می‌کنم ولی یه شرط دارم.‬
‫حالا که می‌خوای خیالم راحت باشه.‬
‫پس فقط دور شدنِ تو از‬ ‫سرهات کافی نیست.‬
‫سرهات هم باید ازت دور بشه.‬
‫حتی باید ازت متنفر بشه.‬
‫فقط اون‌موقعه‌ی که خیالم راحت می‌شه.‬
‫اون چطوری ممکنه؟‬
‫نمی‌دونم، خودت باید راهش رو پیدا کنی.‬
‫من دارم خودم رو به خطر می‌ندازم و‬ ‫جای اسلحه‌ها رو پیدا می‌کنم.‬
‫پس تو هم باید برای این کار‬ ‫یه راهی پیدا کنی.‬
‫باشه.‬
‫جای اسلحه‌ها رو که فهمیدم،‬ ‫بهت پیام می‌دم.‬
‫منتظر خبرتم.‬
‫- اوستا.‬ ‫- بفرما آقا.‬
‫اینا رو بارِ کامیون کن، یالا!‬
‫هوی! با توام!‬ ‫برو یه نگاه بنداز ببین خبری هست یا نه.‬
‫- الان می‌رم آقا.‬ ‫- یالا برو.‬
‫آقا، موزو که کشیک می‌داد زنگ زد.‬ ‫ژاندارمری تو راهه، دارن میان اینجا.‬
‫غیرممکنه بتونیم این اسلحه‌ها رو‬ ‫ببریم انبار.‬
‫آقا، اون پشت یه عالمه اسلحه هست.‬
‫لعنتی!‬
‫ای لعنت بهت!‬
‫
‫مصطفی بگو اینا رو ببرن انبارِ خودمون.
‫
‫«توی یه کوچه‌ی بن‌بست، با فکرِ تو»‬
‫«زانو هام می‌لرزه، تو دلم حسرته»‬
‫«چشمام پرِ اشک می‌شه، حتی اگه تو ندونی»‬
‫«نمی‌تونم به این دلِ دیوونه بگم بس کن»‬
‫«توی یه کوچه‌ی بن‌بست، با فکرِ تو»‬
‫«زانو هام می‌لرزه، تو دلم حسرته»‬
‫«چشمام پرِ اشک می‌شه، حتی اگه تو ندونی»‬
‫«نمی‌تونم به این دلِ دیوونه بگم بس کن»‬
‫«یه نفس، یه قدم و با من بیا»‬
‫«اون‌طوری سوختی ولی طاقت بیار دلم، کم نیار»‬
‫حرفات اون‌قدری نیست که گوش بده،‬ ‫ساکت باش تا ندونه دوسش داری\‬
‫«قبل از این‌که آتیشِ شعله‌ور خاموش بشه بیا»‬
‫«قبل از این‌که تو چشمام کوچیک بشی»‬
‫«قبل از این‌که دلِ شکسته کور بشه بیا»‬
‫«قبل از این‌که صبرم منو از پا دربیاره»‬
‫«قبل از این‌که آتیشِ شعله‌ور خاموش بشه بیا»‬
‫«قبل از این‌که تو چشمام کوچیک بشی»‬
‫«قبل از این‌که دلِ شکسته کور بشه بیا»‬
‫«قبل از این‌که صبرم منو از پا دربیاره»‬
‫دلِ آواره‌ام توی رویاها‬ ‫بالاخره یه جایی پیدا می‌کنه\‬
‫شب‌ها مالِ ما می‌شه،‬ ‫جام‌ها با خاکستر رفیق می‌شن\‬
‫«توی یه کوچه‌ی بن‌بست، با فکرِ تو»‬
‫«زانو هام می‌لرزه، تو دلم حسرته»‬
‫«چشمام پرِ اشک می‌شه، حتی اگه تو ندونی»‬
‫«نمی‌تونم به این دلِ دیوونه بگم بس کن»‬
‫«توی یه کوچه‌ی بن‌بست، با فکرِ تو»‬
‫«زانو هام می‌لرزه، تو دلم حسرته»‬
‫«چشمام پرِ اشک می‌شه، حتی اگه تو ندونی»‬
‫«نمی‌تونم به این دلِ دیوونه بگم بس کن»‬
‫«یه نفس، یه قدم و با من بیا»‬
‫اون‌طوری سوختی ولی طاقت بیار دلم،‬ ‫کم نیار\‬
‫حرفات اون‌قدری نیست که گوش بده،‬ ‫ساکت باش تا ندونه دوسش داری\‬
‫«قبل از این‌که آتیشِ شعله‌ور خاموش بشه بیا»‬
‫«قبل از این‌که تو چشمام کوچیک بشی»‬
‫بیا.‬
‫«قبل از این‌که صبرم منو از پا دربیاره»‬
‫-بیا.‬ ‫-داداش.‬
‫بیا داداشم.‬
‫-وقت داری؟‬ ‫-آره عزیزم، بفرما.‬
‫داداشی، من این قضیه رو حل کردم.‬
‫ییلدیریم رو فردا آزاد می‌کُنن.‬
‫خوبه، خدا رو شکر.‬
‫حالا تو یه لحظه بشین.‬ ‫بیا با هم حرف بزنیم.‬
‫بیا خوشگلِ من.‬
‫بگو ببینم.‬
‫ملک چطوری راضی شد‬ ‫جای انبار رو بهت بگه؟‬
‫می‌خواد که سرهات از من متنفر بشه.‬
‫بهم گفت هر کاری بکن تا ازت متنفر بشه.‬
‫با دستایِ خودت...‬
‫.. قلبت رو تیکه‌تیکه می‌کنی و می‌ندازی تو آتیش،‬ ‫آره خوشگلِم؟‬
‫سخته.‬
‫سخته؟‬
‫واقعاً سخته.‬
‫ولی ییلدیز، حتی اگه از مرگ هم بدتر باشه...‬
‫.. باید این کار رو بکنی خوشگلِ من.‬
‫ببین، تو این کار رو برایِ آبجیت می‌کنی.‬
‫حتی اگه دلت بسوزه و‬ ‫بندبندِ وجودت از هم بپاشه، باید این کار رو بکنی.‬
‫ببین، بابایِ ما...‬
‫.. ناموسِ مادرِ اون دخترِ بیچاره رو‬ ‫لکه‌دار کرد.‬
‫عقلِ اون زنِ بیچاره رو از سرش پروند ییلدیز.‬
‫بابامون اون کار رو کرد. مامانمون چی؟‬
‫رفت مادر و پدرِ‬ دختره رو کشت.‬
‫چی شد؟ دختره ریشه‌اش رو پیدا کرد،‬ ‫ولی همه‌چیزش رو از دست داد.‬
‫ببین، تویِ این خاک...‬
‫.. به‌جز ما کسی نیست که‬ ‫پشتِ اون دخترِ بیچاره باشه داداش.‬
‫-داداش...‬ ‫-نیست داداشم.‬
‫واقعاً کسی رو نداره.‬
‫نمی‌تونیم سرهات رو هم ازش بگیریم داداش.‬
‫این کار در شأنِ ما نیست خوشگلم.‬
‫باید انجامش بدی.‬
‫باشه، قبول، اونم قبول.‬
‫ولی چطوری؟ من چطوری این کار رو بکنم؟‬
‫بهت که گفتم. گفتم اون نیمه‌یِ گمشده‌ی منه.‬
‫من چطوری این کار رو بکنم؟‬ ‫من چطوری از خودم...‬
‫اگه بگه قلبت رو دربیار، درمیارم بهش می‌دم.‬
‫باید بکنی داداش.‬
‫باید این کار رو بکنی خوشگلِ من.‬
‫اگه لازم باشه باید اون قلبت رو دربیاری...‬
‫.. و بدی به اون دختر.‬
‫تا اون دختر بتونه با آرامش زندگی کنه ییلدیز.‬
‫ببین، اون خواهرزاده‌یِ ماست.‬
‫خواهرزاده‌مون باید با آرامش به دنیا بیاد و‬ ‫بزرگ بشه داداشی.‬
‫ما همه‌چیز رو مدیونِ ملک هستیم.‬
‫تو اون رو یادت هست؟ این...‬
‫.. داستانِ دو تا بره کوچولویِ برادر.‬
‫-نه، یادم نیست.‬ ‫-دروغ نگو.‬
‫وقتی داشتی برایِ بچه‌ها تعریف می‌کردی شنیدم.‬ ‫یادته.‬
‫اون‌جا که دو تا‬ ‫بره کوچولویِ برادر بودن، دوقلو.‬
‫یادته، مگه نه؟ خوبه.‬
‫خوشگلم الان، دیگه اونا...‬
‫.. دو تا بره‌ی کوچولو نیستن.‬
‫اونا دیگه سه تا بره‌ی کوچولوان.‬
‫مگه نه عزیزم؟‬
‫ما سه تا بره و خواهر برادریم.‬
‫ما هم الان...‬
‫.. دیگه مثل بره با هم زندگی می‌کنیم.‬ ‫عزبز دلم.‬
‫داداش، سخته.‬
‫انجامش می‌دیم.‬
‫-داداش، خیلی سخته.‬ ‫-بیا عزبز دلم
‫زحمت نکش اون درو باز نکن.‬
‫متوجه نشدم، ببخشید؟‬
‫می‌گم دیگه این مغازه رو باز نمی‌کنی.‬
‫امروز وسایلتو جمع می‌کنی،‬ ‫مغازه رو خالی می‌کنی و...‬
‫.. از اورفا می‌ری.‬
‫زن‌های کاباره‌ای که دنبال مردهای متأهل می‌افتن...‬
‫.. نمی‌تونن توی اورفا بمونن، ما اجازه نمی‌دیم،‬ ‫فهمیدی؟‬
‫فهمیدم خانم، فهمیدم چی می‌گید.‬
‫اما لطفاً شما هم دیگه منو درک کنید.‬
‫بین من و آشیر هیچی نیست.‬ ‫نمی‌تونه هم باشه.‬
‫چون همون‌طور که خودتون گفتید اون مرد متأهله.‬ ‫من با مردهای متأهل کاری ندارم.‬
‫خیالتون راحت باشه، من به خودش هم‬ ‫بارها گفتم.‬
‫تا وقتی از اورفا نری‬ ‫نه خیالم راحت می‌شه...‬
‫.. نه دلم خنک می‌شه.‬
‫هم می‌گی با مردهای متأهل کاری ندارم‬ ‫هم جلوی همه...‬
‫.. پسر منو می‌بوسی.‬
‫تو لابد عادت داری.‬
‫محیطت معلومه، جایی که ازش اومدی معلومه.‬
‫اما خب، این چیزا با مرام ما جور درنمیاد.‬
‫کار من با آشیر تموم شده.‬
‫حالا اگه اجازه بدید می‌خوام مغازه‌ام رو باز کنم و‬ ‫به کارم برسم.‬
‫کار تو با آشیر ممکنه تموم شده باشه.‬
‫اما آشیر الان داره زنشو طلاق می‌ده.‬ ‫تکلیف اون چی می‌شه؟‬
‫از کجا معلوم توی بغل تو‬ ‫دنبال آرامش نگرده؟‬
‫ماشاالله با این زیبایی‌ت عقل از سر‬ ‫پسرم پروندی.‬
‫-اگه تو بگی نه، چه فایده‌ای داره؟‬ ‫-بسه دیگه!‬
‫دارید زیاده‌روی می‌کنید، چرت و پرت نگید!‬
‫ببین، پسر من از بیرون خشن به نظر میاد ‫اما دل نازکه...‬
‫.. باوجدانه‌.‬
‫پسر من یه دل نه صد دل عاشقت شده،‬ ‫من پسرمو خوب می‌شناسم.‬
‫هه!‬
‫اگه فکر کردی می‌تونی با یکی از بچه‌های عشیره‬ ‫مثل آشیر ازدواج کنی و...‬
‫.. عروس خانواده‌ی کورداغلی بشی...‬
‫.. حتی فکرشم نکن.‬
‫یه زن کاباره‌ای،‬ ‫نه تنها نمی‌تونه از درِ عمارتمون رد بشه...‬
‫.. حتی نمی‌تونه پاشو توی این محله بذاره.‬
‫فهمیدی؟‬
‫می‌دونید، اصلاً همچین قصدی ندارم.‬
‫خب پس خوبه.‬
‫امروز قبل از اینکه خورشید غروب کنه‬ ‫از اورفا می‌ری.‬
‫برمی‌گردی به همون لجن‌زاری که ازش اومدی.‬
‫یا ببخشید، شما اصلاً کی هستید؟‬
‫به عنوان کی، با چه سمتی، با چه اجازه‌ای‬ ‫به خودتون حق می‌دید منو از این شهر به این بزرگی...‬
‫.. بیرون کنید؟‬
‫اگه امروز اورفا رو ترک نکنی...‬
‫.. این پوستر رو توی تمام کوچه‌های اورفا...‬
‫.. توی تمام خیابون‌ها پخش می‌کنم.‬ ‫اون‌وقت دیگه اصلاً نمی‌تونی اینجا بمونی.‬
‫حالا دیگه تصمیم با خودته.‬
‫هوس خانم چشم آبی
‫چی رو داری از من قایم می‌کنی ییلدیز؟‬
‫چی رو قایم می‌کنی؟‬
‫بیا.‬
‫بیا یوسف.‬
‫چی شده؟‬
‫دادستانی ییلدیریم رو بازداشت کرده؟‬
‫یه مشکلی پیش اومده آقا.‬
‫چه مشکلی؟‬
‫مگه شما اسلحه‌ها رو توی انبار نذاشتید و‬ ‫به ژاندارمری خبر ندادید؟‬
‫چرا آقا، خبر دادم.‬
‫اما ژاندارمری اسلحه‌ها رو توی انبار ندیده.‬
‫دادستانی هم به خاطر نبودِ مدرک،‬ ‫این ییلدیریم رو آزاد کرده.‬
‫چی داری می‌گی یوسف؟‬
‫آقا ببین، به خدا من حتی اون آدم‌ها رو هم‬ ‫دست‌بسته گذاشتم اونجا.‬
‫-اما...‬ ‫-اما چی؟‬
‫آشیر، قبل از ژاندارمری‬ ‫اسلحه‌ها رو پیدا کرده.‬
‫همه‌ی اسلحه‌ها هم پیش اونه.‬
‫معلومه که اون دامادشون رو نجات داده.‬
‫ییلدیریم کجاست؟‬
‫آقا.‬
‫ییلدیریم کجاست؟‬
‫رفته هتل آقا.‬
‫آقا، تو رو خدا ببین‬ ‫هر کاری بخوای بکنی من انجام می‌دم.‬
‫آقا، تو رو خدا.‬
‫تو نرو، تو رو خدا.‬
‫آقا، شما دستور بدید،‬ ‫هر کاری باشه من انجام می‌دم.‬
‫دنبال من نیا.‬
‫یوسف، سرهات کجا داره می‌ره این‌طوری؟‬
‫-کار داره.‬ ‫-یوسف!‬
‫یه سوال ازت پرسیدم،‬ ‫باید جوابمو بدی!‬
‫همونطور که سرهات خانِ،‬ ‫منم دقیقاً همون‌طور خانم‌ خان‌ام!‬
‫هر چی می‌پرسم باید بگی!‬
‫چیزِ مهمی نیست ملک خانم.‬
‫ییلدیریم از کلانتری آزاد شد.‬
‫آقام هم داره می‌ره پیشش یه چایی با هم بخورن.‬
‫پس نگران نباش، باشه؟‬
‫خب اون چیکار کرد حالا،‬ ‫تورو گذاشت خونه‌ی بابات؟‬
‫آره عزیزم، گذاشت.‬
‫بابام اینا هم مدام می‌پرسن ولی‬ ‫نمی‌تونم چیزی بگم.‬
‫چی می‌خوای بگی آخه، چطوری توضیح بدی؟‬
‫آره واقعاً، چی می‌شه گفت؟‬
‫به هر حال، این قضیه‌ی طلاق خوب شد.‬
‫خدا رو شکر داداشم به خودش اومد.‬
‫وگرنه... خدا رحم کنه.‬
‫حق با توئه زن‌داداشم.
‫- ییلدیز؟‬ ‫- جانم؟‬
‫می‌شه بذاری با بچه‌ها حرف بزنم؟‬
‫خیلی دلتنگِ بچه‌هامم.‬
‫معلومه که دلتنگ می‌شی، دلِ مادره دیگه.‬
‫مگه می‌شه گوشت رو از ناخن جدا کرد؟‬
‫حالا بچه‌ها رو میارم پیشم و‬ ‫زود بهت زنگ می‌زنم.‬
‫دستت درد نکنه زن‌داداشم، ممنون عزیزم.‬ ‫منتظرم، باشه؟‬
‫خواهش می‌کنم.
‫خودتو ناراحت نکن، به خدا می‌سپارمت.‬
‫خدا محبتتون رو بیشتر کنه،‬ ‫تو یه عمارت بودیم این‌قدر با هم حرف نمی‌زدیم.‬
‫من وظیفه‌م رو انجام دادم.‬ ‫ییلدیریم آزاد شده.‬
‫حالا نوبتِ توئه.‬
‫چقدر لفتش میدی، بیا دیگه کادی آقا! ‫از دست تو!
‫ترشی کجاست؟‬
‫این چیه؟‬
‫برو کنار ببینم!‬
‫اونا که چیزی نیستن.‬
‫اینا...‬
‫تو داری چی رو از من مخفی می‌کنی؟‬
‫- چیزای مهمی نیستن، بده اونا رو.‬ ‫- دستتو بکش ببینم!‬
‫این نوزادِ دختر مالِ کیه؟‬
‫مالِ یه آشناست، گفتم که مهم نیست.‬
‫دستتو بکش! مهم نیست، آره؟‬
‫این دخترِ توئه!‬
‫نوشته سه سالشه.‬
‫تو یه دختر داری؟‬
‫ببین خدا شاهده،‬ ‫تو که قسمِ منو می‌دونی!‬
‫دیگه ریختِ منو نمی‌بینی!‬
‫اسمتو خط می‌زنم، دیگه نمی‌خوام ببینمت!‬ ‫قسمم رو که می‌دونی!‬
‫زن یه لحظه ساکت شو، یکی می‌شنوه!‬
‫ساکت نمی‌شم!‬
‫خدا وکیلی این دخترِ من نیست.‬
‫خب، اگه بچه‌ی تو نیست،‬ ‫پس چرا عکسای این بچه رو...‬
‫.. داری مخفی می‌کنی؟‬
‫بابا مالِ بکیر آقا...‬
‫دخترِ بکیر آقاست.‬
‫بکیر آقا؟‬
‫گلیزار، خانمم، عزیزم،‬ ‫تورو خدا یه لحظه آروم باش.‬
‫ببین بیا یه چیزی بهت بگم.‬
‫داد نزن باشه؟‬ ‫ببین اصلاً داد نزن، بیا این‌جا بشین.‬
‫بیا این‌طرف.‬
‫این دختر، گلیزار...‬
‫.. دخترِ بکیر آقاست.‬
‫سلطان خانم گفت این نطفه‌ی گناهه،‬ ‫از شرِ این نوزاد خلاص شو.‬
‫با اون چشمای آبیِ قشنگش نگام می‌کرد، دلم نیومد.‬
‫سپردمش به یکی از دوستای دورانِ سربازیم‬ ‫تو ازمیر.‬
‫یعنی الان این دختر، با سرهات آقا و‬ عاکف آقا...‬
‫.. خواهرِ تنی می‌شه؟‬
‫آره به خدا.‬
‫وقتی تو ازمیر نتونست بمونه،‬ ‫گفتم حداقل جلوی چشمم باشه...‬
‫.. تا بتونم ازش محافظت کنم، واسه همین‬ ‫آوردمش اورفا.‬
‫مغازه باز کرد، آرایشگاه داره.‬
‫همون آرایشگاهِ هجران که دخترا هم می‌رن،‬ ‫مگه نه؟‬
‫- آره.‬ ‫- همونه. دخترِ بکیر آقاست.‬
‫خیر باشه مامان؟
‫تا الان کجا بودی؟‬
‫یه سر رفتم بازار.‬ ‫دنبالِ یه سری چیزا واسه ماهِ رمضون بودم.‬
‫تو با ندا چیکار کردی؟‬
‫- گذاشتمش خونه‌ی باباش، نگران نباش.‬ ‫- خوب کاری کردی.‬
‫بقیه‌ی وسایلش رو هم می‌گم آسیه ‫جمع کنه، همه‌شون رو می‌فرستم.‬
‫من همه‌چی رو ردیف کردم، خیالت راحت باشه.‬
‫حتی یه تیکه آشغالش هم نباید بمونه.‬ ‫باید بوش از این عمارت پاک بشه.‬
‫دادخواستِ طلاق رو دادم.‬
‫تو یه جلسه تموم می‌شه، خیالت راحت،‬ ‫باشه؟‬
‫خیلی خوب کاری کردی ولی پسرم‬ ‫بابات راضی نیست.‬
‫ول کن قضیه هم نیست،‬ ‫بهت بگم.‬
‫دیگه هر چی خیره پیش بیاد.‬
‫کاش زودتر طلاق بگیری تا این لکه‌ی ننگی که‬ ‫به پیشونیمون خورده...‬
‫.. قبل از این‌که کسی بفهمه،‬ ‫از شرِ این بلا خلاص بشیم.‬
‫بفرما. من جنسم رو می‌شناسم.‬
‫اون بی‌ناموس رو برداشت آورد به عمارت.‬
‫اگه یه بارِ دیگه حرف از طلاق‬ ‫بزنین...‬
‫.. یا اگه ندا رو از خونه بیرون کنی...‬
‫.. با من طرفی.‬ ‫فهمیدی؟‬
‫تو سرت رو خم نکن دخترم.‬
‫اون کسی که می‌خواد طلاقت بده باید خجالت بکشه.‬
‫تو برو بالای سرِ بچه‌هات.‬
‫تا وقتی من اینجام کسی نمی‌تونه بهت چیزی بگه.‬
‫پسرم، چمدونِ زن‌داداش نداتون رو‬ ‫ببرید تو اتاقش.‬
‫منو ببین!‬
‫اصلاً به ضیان اعتماد نکن!‬
‫حالا که اومدی، کاری می‌کنم هر نفسی که می‌کشی‬ ‫از دماغت دربیاد...‬
‫.. زندگی رو برات زهر می‌کنم ندا خانم!‬
‫کاری می‌کنم بگی کاش هیچ‌وقت برنمی‌گشتم،‬ ‫شنیدی؟‬
‫آقا، خدا بد نده.‬
‫خدا سایه‌ت رو از سرمون کم نکنه آقا.‬
‫گذشت و رفت سولو، شکرِ خدا.‬
‫مزونِ لباس عروس چی شد؟ هماهنگ کردی؟‬
‫آره آقا، ردیفش کردم.‬ ‫بعدازظهر منتظرِ شما و زن‌داداشه.‬
‫-آفرین، خوبه.‬ ‫-امرِ دیگه‌ای ندارید آقا؟‬
‫نه، تو برو.‬
‫سرهات!‬
‫بهت گفته بودم!‬
‫گفتم ییلدیز رو فراموش کن!‬
‫نفهمیدی!‬
‫گفتم تازه یه خون‌خواهی رو تموم کردم،‬ ‫نذار یکی دیگه شروع بشه!‬
‫نفهمیدی!‬
‫حالا نه فقط خودت، بلکه کلِ طایفه‌ت رو‬ ‫از اورفا محو می‌کنم!‬
‫گفتم ییلدیریم!‬
‫آخرِ این راه مرگه!‬
‫سرهات نیمه‌ی دیگه‌ی روحم
‫حالا دارم قدم‌به‌قدم بهت نزدیک می‌شم.‬
‫با هر قدمی که برمی‌دارم،‬ ‫یه ذره بیشتر ازت دور می‌شم.‬
‫سرهات!‬
‫این تلخ‌ترین نوعِ‬ ‫یه خداحافظی می‌شه.‬
‫دیگه توی ذهنم لحظه‌های شادی که داشتیم‬ ‫نمی‌مونه...‬
‫.. فقط همین لحظه باقی می‌مونه.‬
‫چون فراموش کردن تاوان داره.‬
‫و این تاوان رو هم من...‬
‫.. با مردن توی قلبت پس می‌دم.‬
‫اگه می‌خوای اونو بکشی...‬
‫.. اول باید به من شلیک کنی.‬
‫چی داری می‌گی ییلدیز؟‬
‫این‌قدر این یارو رو دوست داری که حاضری جونت رو فدا کنی؟‬
‫دوستش دارم.‬
‫«دل با عشقِ خلف سوخت»‬
‫-ییلدیز!‬ ‫-دوستش دارم.‬
‫دیگه جونم رو فدای کسایی می‌کنم که‬ ‫قدرم رو می‌دونن.‬
‫تو هم اگه جرئتِ شلیک کردن به من رو نداری،‬ ‫از اینجا برو بیرون!‬
‫شنیدی سرهات
‫مگه نه؟‬
‫دیگه چی باید بهت بگه؟‬
‫گمشو از اینجا برو!‬
‫من هم از روحم و هم از قلبم‬ ‫پاکت کردم.‬
‫اگه یه ذره شرف،‬ ‫یه ذره غرور داشته باشی...‬
‫.. می‌ذاری می‌ری و دست از سرمون برمی‌داری!‬
‫سرِ حرفت موندی ییلدیز.‬
‫«دلِ دیوونه»‬
‫«سینه‌ام از سنگِ عشقت پر شد»‬
‫