‫طبق قولی که والدین‌شون به هم دادند،
‫نیکوی ساحره و موریهیتوی اوگر ‫ به‌طور ناگهانی شروع به زندگی با یکدیگر کردند.
‫زندگی دبیرستانی‌ای که نیکو اشتیاقش را می‌کشید ثمربخش بوده،
‫و در حینی که احساساتش نسبت به موریهیتو درحال افزایش بود،
‫کانشیِ تنگو، کیگوی گرگینه،
‫و میهاروی خون‌آشام نیز شروع به زندگی با آن‌ها کردند.
‫به‌لطف شخصیت‌های جورواجور و متنوع‌شان،
‫زندگی ساحره و آشناهایش روز به روز پرنشاط‌تر می‌شود.
‫روزهای باقی‌مانده
‫تا جشنواره‌ی آسونارو:
‫15
‫جشنواره‌ی آسونارو نزدیکه ها، نه؟
‫آره، نمی‌تونم براش صبر کنم.
‫با کارا-چان و بقیه درباره‌ی اینکه می‌خوایم چیکار کنیم حرف می‌زدم.
‫اوه، ارائه‌ی کلاس‌مون برای جشنواره؟
‫درسته، به فکر چیزی مثل کافه، بند موسیقی، یا رقص گروهی بودیم.
‫چقدر عالی.
‫موریهیتو؟ چی شده؟
‫من، فردا...
‫من فردا! همه‌شونو می‌شورم!
‫تو که همیشه می‌شوری‌شون.
‫این چه‌جور اطلاعیه‌ایه؟
‫تازه‌شم، از اول قرار بود لباسامونو خودمون بشوریم.
‫این شلوار جین‌ـه!
‫با امروز، الان یه‌سال شده که دارم می‌پوشمش.
‫منظورم اینه که دومین شست‌وشوییه که ‫ برای این جین‌های LVC 1947 مدل 501 انجام می‌دم.
‫اصلاً نمی‌فهمم چی داری می‌گی.
ناين مووي مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم [ .::9Movie.Org::. ]
‫دومین شست‌وشو، دقیقاً همون چیزیه که به‌نظر میاد.
‫یعنی برای بار دومه که می‌شورمش.
‫فداکاری جینِ مویی-چان
‫چی؟ داری می‌گی این شلوارو کلاً یه‌دفعه شستی؟
‫فکر می‌کردم آدم تمیزی باشی، ولی این خیلی چندشه.
‫کِی اولین‌بار شستیش؟
‫این پارچه‌ی خام‌ـه، پس اولین شست‌وشو وقتی که خریدمش، ‫برای از بین بردن آهارش بود.
‫آهار: ماده‌ای که برای فرم‌دادن به پارچه استفاده می‌شه.
‫خام؟ آهار؟
‫پارچه‌ی خام، پارچه‌ایه که از قبل شسته نشده باشه.
‫یه‌بار فقط با آب می‌شوریشون که کوچیک بشن،
‫وگرنه خط چروک‌ها طبق بدنت فرم نمی‌گیرن.
‫بعد از اون، برای یه‌مدت باید بدون شستن بپوشی‌شون.
‫حداقلش سه ماهه.
‫اونایی که اراده‌ای راسخ دارن حتی تا یه سال هم ‫بدون شستنش سر می‌کنن، و انقدر جین‌هاشونو می‌پوشن که بپوسن!
‫هدفت باید ریش‌های اوگر باشه!
‫هیچ نمی‌فهمم چی می‌گی.
‫بیخیالش شو، کیگو. بیشتر از این بحثو باز نکن.
‫موریهیتو وقتی درباره‌ی چیزای موردعلاقه‌ش حرف می‌زنه، ‫کلاً یه آدم دیگه می‌شه.
‫اگه چیزی بپرسی، تاابد وراجی می‌کنه.
‫که اینطور. پس باید تمومش کنم.
‫عــــه. چقدر جالب به‌نظر میاد. ‫می‌شه درمورد پارچه‌های جین بیشتر بهم بگین؟
‫ای احمق!
‫هه؟ میهارو، می‌خوای بیشتر بدونی؟
‫همم. باشه، متوجه شدم. بذار بهت توضیح بدم.
‫اوه. یادم اومد یه‌کاری دارم.
‫منم.
‫منم همینطور.
‫این فرصت خوبیه، پس شما هم گوش کنین.
‫فرصت برای چی؟
‫وقتی بحث از پارچه‌ی جین باشه، می‌خوام طوری توضیحش بدم ‫که حتی شما آبی‌های آسمونی هم خوب متوجه بشید.
‫من از آدمای پوشنده‌ام.
‫یعنی خودمو تمرین می‌دم تا بافت و ظاهرِ شلوار ‫به اون‌شکلی که خودم می‌خوام دربیاد.
‫متوجه شدید؟ می‌تونین شلوار جین رو تمرین بدید.
‫هرچقدر بیشتر بپوشیدش،
‫چروک‌ها فرم می‌گیرن، ‫و درحالی که جنس پارچه پوسیده می‌شه، رنگش هم می‌ره.
‫به این چروک‌ها، ریش هم می‌گن.
‫وقتی این ریش‌ها جاشونو پیدا کنن، اونوقت خط‌های سفیدی تشکیل می‌دن.
‫بخش‌های فرو رفته، رنگ نیلیِ تیره می‌گیرن، ‫در عین اینکه بخش‌های برجسته رنگ‌شون می‌ره.
‫به رنگ‌رفتگیِ زیر کمر و فاقِ شلوار هم ریش می‌گن.
‫به رنگ‌رفتگیِ پشت زانوها می‌گن کندوی عسل،
‫و این دوتا شلوار خوب می‌تونن ارزشِ این رنگ‌رفتگی‌ها رو نشون بدن.
‫عاشق‌های جین دنبال اینجور چیزان.
‫«خوب رنگشو نگه داشته، ولی این ریش‌های اوگر حرف ندارن!»
‫«وای. کندوهات عجب شکل‌وشمایلی به خودشون گرفتن.»
‫«این چین و چروکا خوب روت نشسته ها.» و این چیزا.
‫کانشی-سان، من شلوار جین نمی‌پوشم، سر همین خیلی حوصله‌م سر رفته.
‫خودِ جنابعالی تحریکش کردی!
‫خب، امم، می‌گم، سنسه.
‫چی شده، میهارو-کون؟
‫یه‌سری شلوارهای جین رو می‌فروشن که رگه‌های سفید روشون هست.
‫به‌جای تمرین دادنِ جین‌ها، نمی‌شه اونا رو خرید؟
‫هوم، سؤال بسیار خوبی بود.
‫خب البته، علاوه بر پارچه‌ی خام، جین‌های دیگه‌ای هم هست که ‫با طول‌عمر مصنوعی فروش می‌رن.
‫خام = جدید، پارچه شسته‌نشده که هنوز جا اتو داره
‫از قبل شسته‌شده = پارچه‌ای که خیلی زود شروع به نخ‌نما شدن می‌کنه
‫به‌خاطر این محبوبن چون وقتی می‌خری‌شون، یه بافتِ نرمی به خودشون دارن.
‫چرا حس می‌کنم اخلاقش داره عوض می‌شه؟
‫ولی این ریش و رنگ‌رفتگی‌ها...
‫نتیجه‌ی این بوده که یکی برای چندین‌سال اونا رو پوشیده؟
‫چی؟ از کجا بدونم.
‫درسته. همچین چیزی نیست.
‫شست‌وشوی سنگی = روشی که در آن پارچه را با سنگ‌پا می‌شورند
‫شست‌وشوی اسیدی = روشی که پارچه را با سفیدکننده می‌شورند تا رنگ‌رفته شود
‫از توی شست‌وشوی سنگی یا اسیدی عبور می‌کنن،
‫برای همین طول‌عمرِشون مصنوعیه.
‫با همین جواب راضی هستی؟
‫عــه؟
‫و البته همینا هم نباید کم‌اهمیت شمرد.
‫اما خب، این ماییم که داریم خودمونو توی شلوار جین جا می‌دیم.
‫وقتی حرف از شلوار جین باشه، یعنی «کوچک شه تا جا شه.»
‫لذتِ واقعی از این میاد که جین رو اندازه و متناسب با بدنت کنی.
‫و ـ ولی، سنسه!
‫اگه یه دست‌دومشو بگیری، ریش‌هاش دیگه مصنوعی نیستن که!
‫درسته، کانشی-کون. به نکته خوبی اشاره کردی.
‫منم جین‌های دست‌دوم رو دوست دارم.
‫با این‌حال، فقط داری...
‫زندگیِ یه‌نفر دیگه رو می‌پوشی، نه؟
‫تو رو خدا بس کن!
‫ولی وایسا، داره حس کلافگی بهم دست می‌ده...
‫خودتو جمع کن! داری تسلیمِ افسونش می‌شی!
‫کیگو-کون.
‫این نقطه رو روی شلوارم ببین.
‫این برای زمانیه که با ولف-کون جنگیدم.
‫ریش‌ها و زخم‌هایی روی جین هستن کاملاً شخصی‌ان.
‫ظاهر بدن و سبک زندگیِ اون فرد...
‫و همینطور طراحی بخصوصی که از خاطراتِ اون فرد زاده شده.
‫زندگی‌شون توی اون جین‌ها حک شده!
‫پس فکر نمی‌کنین...
‫فکر نمی‌کنین حتی برای یه‌بارم که شده ‫بخواید شلوار جین‌تونو تمرین بدید؟
‫سـ ـ سنسه!
‫الان واقعاً می‌خوام جین‌های خودمو بگیرم!
‫منم همینطور!
‫می‌خوام انقدر بپوشمشون که پوست‌پوست بشن!
‫حالا این کلی هیجان‌انگیزتر شد!
‫ای خدا.
‫و اینگونه، رختشویی به اتمام رسید!
‫ریش‌ها هنوز اونجان، ولی اونقدر از بین نرفتن.
‫حتی با اینکه یه‌سال پوشیدیش؟
‫ولی حالا، ریش‌ها جاشونو پیدا کردن،
‫پس ریشِ جدید نباید تشکیل بشه.
‫از اینجا به بعد، می‌تونی به‌طور معمول بشوریش، ‫و سال‌ها برای رنگ‌رفتگیش تلاش کنی.
‫فاصله‌ی زیاد میان شست‌وشوها باعث تسریع در ‫آسیب‌دیدگیِ پارچه خواهد شد، از همین رو پیشنهاد نمی‌شه.
‫مثل همیشه نمی‌فهمم چی داری می‌گی،
‫ولی این مسیرِ جینی خیلی سخت به‌نظر میاد.
‫چطوری باید کاری کنی زودتر رنگش بره؟
‫اگه با رنگ‌رفتگیِ جین‌ها مشکلی نداره، فقط بیشتر بشورش.
‫اگه می‌خوای رنگِ ریش‌ها تیره‌تر شه،
‫فقط باید هرروز بپوشی‌شون.
‫پارچه بعد از بارها خورده و تا شدن رنگشو از دست می‌ده.
‫اگه زیاد کشش و اصطکاک بهش بدی، سریعتر رنگش می‌ره.
‫اگه اینطوریه، یه طلسمِ خوب براش دارم.
‫داپلگنگر!
‫همون طلسم از بازیِ اوروبوروس‌ـه.
‫آره! این‌بار، می‌ذاریم کپیِ مویی-چان شلوار رو بپوشه،
‫و می‌ذاریم تاابد اسکوات بزنه.
‫عـــــــه؟
‫فقط برای این ساخته شده که اسکوات بزنه و جینم سریعتر رنگش بره؟
‫بس کن! آدم دلش می‌سوزه.
‫مگه یه باشگاه ورزشی از دوره‌ی شوواـیم؟!
‫این کپی شخصیت نداره و دردی احساس نمی‌کنه، ‫پس نمی‌خواد دلت بسوزه.
‫اصول اخلاقی‌ت کجا رفته؟
‫نه. کپی نمی‌تونه از دستوراتِ پیچیده پیروی کنه،
‫ولی اگه حرکاتِ تکراری باشه، با کلی اشتیاق انجامش می‌ده.
‫فکر کردم گفتی شخصیت نداره.
‫کپی مویی-چان، با هر سرعتی که راحتی انجامش بده، خب؟
‫اگه خسته شدی استراحت کن.
‫اگه اینطوری بهش بگی، هرموقع نیاز باشه استراحت می‌کنه،
‫و وقتی آماده شد دوباره از سر می‌گیرتش.
‫با این‌حال...
‫از آنجا که کپیِ موریهیتو از استقامتِ موریهیتو هم برخورداره،
‫نمی‌فهمید چه زمانی خسته شده.
‫معذرت می‌خوام، مویی-چان! بازم زیاده‌روی کردم...
‫نه، مشکلی نیست.
‫پارگی روی شلوار جین، نشان افتخاره.
‫خودم می‌دوزم و درستش می‌کنم. این باید خاطره‌ی خوبی بشه.
‫اصلاً نگرانش نیستم.
‫با اینکه رنگ آبی تیره‌ست، پارگی به این حجم تعادلشو به‌هم می‌زنه.
‫یه پینه‌دوزیِ درب‌وداغون خودش آدمو شاد می‌کنه.
‫بدجوری دلخور شده ها، نه؟
‫نمی‌تونی با ترمیمِ ساحره درستش کنی؟
‫می‌تونم، ولی...
‫این یه مدل 501xxـه و خیلی هم گیرونه.
‫مویی-چان کلی براش زحمت کشیده، که یعنی ارزشش خیلی بالاست.
‫هیچی نیست که بشه در ازاش استفاده کرد.
‫که اینطور، پس هرچی بیشتر مراقبت شده باشه، درست‌کردنش سخت‌تره.
‫خب، ممکنه با این بشه درستش کرد؟
‫بابام اینو برام فرستاد و گفت که به موریهیتو-سان بدمش.
‫ولی زیادی ترکیده،
‫پس شاید بتونیم درستش کنیم و به‌عنوان هدیه بهش بدیم.
‫آره، همچین چیزی در ازای یکی از لباسای خودم باید درست بشه.
‫ولی خب فکر نکنم اشتباهمو جبران کنه.
‫ترمیمِ ساحره!
‫و اینطوری شد که...
‫تونستیم این جین رو درست کنیم، پس امیدوارم قبولش کنی.
‫مویی-چان؟
‫این نزدیک یه میلیون ین می‌ارزه.
‫عــــــــــه؟!
‫یه میلیون؟ دروغ نگو!
‫این که فقط یه شلوار دست‌دومه!
‫وصله چرمی، برچسب سایزبندی و دوخت زرد.
‫این قطعاً یه لیوای 501xx مدل 1947، و یه عتیقه‌ی واقعیه.
‫سایزش عالیه، وصله‌ی چرمیش وضعش خوبه، ‫و هیچ پارگیِ زیادی نداره.
‫یه مدل محبوبه که توی این وضعیتش هیچ‌جا پیدا نمی‌کنی.
‫ارزششو نمی‌شه توصیف کرد.
‫عجب! بابام ارزششو می‌دونست ‫و می‌خواست به‌عنوان تشکر هدیه‌ش کنه.
‫طلسمِ نیکو کار نکرد، چون ارزش واقعی‌شو نمی‌دونست.
‫موریهیتو! بهتر نیست اگه بفروشیش؟ بحث یه میلیون ین‌ـه ها!
‫به اون‌همه شلوار جینی که می‌تونی بخری فکر کن!
‫نه...
‫می‌پوشمش. ممنون، نیکو، میهارو.
‫نخیر! مخت تاب برداشته؟ یکم بیشتر بهش فکر کن!
‫فقط یه تمبون پات کن دیگه!
‫نه، همینو می‌پوشم!
‫هیچ‌وقت دیگه فرصت نمی‌کنم یه 501xx عین این بپوشم!
‫امم، ولی بابام اون ریش‌ها رو اونجا گذاشته ها.
‫مگه همچین چیزی اصلاً مهمه؟!
‫اوتوگی موریهیتو.
‫مضاف بر مدل قدیمیِ 501xx،
‫او همچنین مدل اصلی که ‫به قیمت یک میلیون ین می‌ارزد را نیز به‌دست آورد.
‫خیلی‌خب، با کدوم‌یکی از این سلبریتی‌ها می‌خواید قرار بذارید؟
‫بعد از این پیام تبلیغاتی می‌فهمیم.
‫قرار با راهنما
‫راستی، تا حالا با دختری سر قرار رفتین؟
‫فقط می‌تونم صدای نفسی که از بین دندوناشون میاد رو بشنوم.
‫و حدوداً بیست دقیقه بعد از اون مثل جهنم بود.
‫به این بحث تبدیل شد که کی می‌تونه بهترین برنامه‌ی قرار رو بچینه،
‫و همه خودشونو بهترین فرد معرفی کردن.
‫نتونستن موافقت کنن که کی راست می‌گه،
‫و تبدیل به کشمکشی شد که گوش دادن بهش خجالت‌آور بود.
‫آخراشم، مکان‌های قراری که می‌شناختن رو اسم بردن.
‫موزه جیبلی.
‫موزه حشره‌شناسیِ مگورو.
‫بله، گوش دادن بهش عذاب‌آور بود.
‫یعنی چی، چرا انقدر از خودت مطمئنی؟
‫چون اعتمادبه‌نفس دارم! منطقم منطقیه!
‫اعتراف کردی!
‫ولی ثابتش که نمی‌شه کرد!
‫این دیگه چه‌جور دعواییه؟
‫می‌تونم ثابتش کنم.
‫فقط باید یه دختر رو سر قراری که ‫ برنامه‌ریزی کردم ببرم و بهش خوش بگذره.
‫پس حالا، نیکو، من و تو فردا می‌ریم سر قرار!
‫عـــــــــــــه؟
‫چطوری کار به اینجا کشید؟
‫ولی خیلی مشتاقم. موندم کجا می‌خواد منو ببره؟
‫شاید پارک؟ یا شاید پیک‌نیک؟
‫بالأخره مویی-چانه دیگه، حتماً به یه غافلگیری هم فکر کرده.
‫شاید یهو بیاد بگه «بفرما، برات گل گرفتم.»
‫شرمنده منتظر موندی.
‫اوه، بله.
‫نیکو، اول می‌خوام یه‌چیزی بهت بدم.
‫چی؟ تصوراتم می‌خواد تبدیل به واقعیت بشه؟
‫نه، نه، نباید گول بخوری.
‫به‌جای گل، مویی-چان حتماً بهم شیرینی سوغاتی‌ای چیزی می‌ده.
‫برنامه‌مونه.
‫این واقعاً غیرمنتظره بود.
‫عه؟ یه برنامه؟ برای قرار؟
‫تا 3 صبح بیدار موندم که تمومش کنم.
‫ولی برای یه قرار نیازه؟
‫تمام کارایی که توی این قرار می‌کنیم لیست شده.
‫عنصر غافلگیری رو با خاک یکسان کرد.
‫وای! حتی زمان رسیدنِ قطار هم نوشتی.
‫آره، پس دیگه باید راه بیفتیم.
‫اگه عجله نکنیم، به رزرو ناهارمون نمی‌رسیم.
‫برای ناهار جایی رزرو کردی؟
‫خوشبختانه به‌موقع رسیدیم.
‫منو رو میارید؟
‫و ـ واقعاً‌ سخته پابه‌پای یه اوگر دوئید.
‫استقامتِ من حتی بین دخترای معمولی هم پایینه.
‫این قرار ناهارمون به تمرین ورزشی تبدیل شده.
‫اوه، من خوراک گراتین می‌گیرم.
‫این یه‌مقدار تهیه‌ش زمان‌بره، شما مشکلی ندارید؟
‫بله.
‫نه، ممکنه به محل بعدی دیر برسیم، ‫می‌شه یه‌چیز دیگه سفارش بدی؟
‫شوخیت گرفته؟
‫عه، بیخیال، نمی‌خواد انقدر عجله کنیم.
‫این سانسِ سینما رو از قبل گرفتم، نمی‌تونیم معطل کنیم.
‫به‌خاطر این برنامه‌ی مسخره انگار اومدیم اردو.
‫و کلی چیزِ دیگه هم اینجا برنامه‌ریزی شده.
‫به‌نظر مویی-چان دیده برای یه قرارِ خوب چیا لازمه ‫و خواسته همه رو جا بده که طرف مقابل حوصله‌ش سر نره.
‫اعتمادبه‌نفس و اشتیاقش یه‌جایی تو دیوار رفته ‫و آخرش این برنامه‌ی جهنمی درست شده.
‫علاوه بر اون، توی تمامِ برنامه کلی پیشنهاد و نکات جزئی نوشته شده.
‫خب معلومه همچین چیزی تا 3 صبح طول می‌کشه.
‫اون پاستا چقدر خوشمزه بود.
‫توی اون رستوران هرچی سفارش بدی خوشمزه‌ست.
‫همیشه می‌خواستم اونجا ببرمت.
‫اگه ازش خوشت اومده، پس طبق برنامه بود.
‫و یهویی همچین حرفایی می‌زنه.
‫چه‌جور فیلمی قراره ببینیم؟
‫بهش می‌گن «کشتی جنگیِ پوتمکین.»
‫چی؟ پوتـ ـ چی؟
‫کشتی جنگی
‫پوتمکین
‫شاید مثلاً از این انیمه‌های بانمک باشه؟
‫نسخه ریمستر از یه فیلم روسیِ سیاه‌سفید سال 1925ـه.
‫هر فیلم‌‌بازی این شاهکار رو می‌شناسه.
‫یه فیلم تبلیغاتی محسوب می‌شه، ‫ولی تأثیر زیادی روی صنعت فیلم‌سازی داشت.
‫امم، دوست داشتم یه‌چیز ساده‌تری نگاه کنم.
‫از قبل بلیط‌ها رو گرفتم، پس نمی‌شه فیلم رو تغییر داد.
‫د ـ داستانش خیلی سنگین بود، نه؟
‫شرمنده این فیلم رو انتخاب کردم.
‫یه شاهکار بود، سر همین می‌خواستم ببینیش.
‫آره، واقعاً فیلمِ خوبی بود.
‫خودم هیچوقت تنهایی نگاهش نمی‌کردم، ‫ولی خوشحالم یه‌چیز جدید بهم نشون دادی.
‫خدا رو شکر. طبق برنامه بود...
‫مویی-چان درباره‌ی همه‌چیز خیلی دقیقه و دنبال تأیید بقیه‌ست.
‫واقعاً می‌خواد دیگران بدونن از چه چیزایی لذت می‌بره.
‫خیلی باهوشه و عاشقِ تحقیق کردن روی همه‌چیزه.
‫سر همین توی تصمیماتش اعتمادبه‌نفس داره.
‫ولی وقتی از همون اعتمادبه‌نفسش انتقاد شد، کار به اینجا کشید.
‫ولی می‌دونم قلب مهربونی داره..
‫بعدی یه کافه‌ست. اونجا هم رزرو کردم.
‫چرا انقدر رزرو می‌کنی؟!
‫برنامه باید بی‌نقص باشه.
‫زودباش بریم. چهار دقیقه از برنامه عقبیم.
‫ولی یه کافه‌ست ها!
‫می‌تونیم کنار هم توی یه کافه‌ی باکلاس بشینیم و گپ بزنیم.
‫من نمی‌تونم قهوه بخورم، ‫پس شاید کارامل ماکیاتو برای من بهتره؟
‫دوتا تیکه کیک سفارش می‌دیم و باهمدیگه تقسیمش می‌کنیم.
‫بعدش می‌گیم «آآآه.»
‫اوه، خدا، قرار حرف نداره!
‫وایسا، واقعاً یه کافه‌ست.
‫از اونجاها که بوی قهوه‌ی بوداده توی هوا می‌پیچه.
‫جایی که باریستای ریش‌بلند، نوشیدنی مخصوص‌شونو پیشنهاد می‌ده.
‫جایی که طعم قهوه رو تا فیهاخالدونت حس می‌کنی!
‫از نظر فنی یه قراره، ولی حس و حالِ گپ و گفت رو نداره.
‫و مویی-چان یه کلمه هم حرف نمی‌زنه.
‫داره چشماشم می‌بنده.
‫قشنگ داره از طعم قهوه لذت می‌بره.
‫یه‌چیزی هم داره یواشکی به باریستا می‌گه.
‫معلومه مشتری ثابته.
‫گفت «امروز می‌خوایم روبوستا باشیم.»
‫و گفتم «کافئین با این عجله.»
‫جان؟
‫داره می‌خنده.
‫بازی با کلماتِ قهوه‌تون هنوز رودست نداره.
‫کدوم بازی با کلمات؟ اصلاً نمی‌فهمم.
‫تلخه.
‫کاپوچینو برات زیادی تلخ بود؟ ‫می‌خوای یه قهوه‌ی معمولی برات بگیرم؟
‫مطمئنم از ماندلینگ خوشت میاد.
‫نمی‌دونم چی گفتی، ولی دیگه نمی‌تونم قهوه بخورم.
‫دلتون هوس بلو ماونتن کرده، ها؟
‫اینم بازی با کلمات بود؟
‫ظاهراً بود، البته اصلاً نمی‌فهمم.
‫مویی-چان داره بهش خوش می‌گذره، پس عیب نداره.
‫اون کافه خیلی حال داد. بعدش کجا بریم؟
‫با قطار و اتوبوس بریم موزه‌ی شهر ایشیموری.
‫نمایشگاه دوره‌ی جومون رو می‌بینیم،
‫بعد می‌ریم پلنتاریوم تا ستاره‌ها رو ببینیم.
‫هنوز کلی کار داریم، نه؟
‫ولی خیلی مشتاقِ پلنتاریومم.
‫ها؟ مویی-چان، خوبی؟ انگار سرگیجه داری.
‫چیزی نیست. تا دیروقت داشتم ‫برنامه‌ی امروز رو می‌ریختم، برای همین زیاد نخوابیدم.
‫پس...
‫انگار خواب موندیم.
‫اینجا کدوم قبرستونیه؟
‫ایستگاه آخر.
‫شرمنده، وقتی دیدم خوابیدی، منم خوابم گرفت.
‫ساعتو ببین! دیگه به پلنتاریوم نمی‌رسیم!
‫بیا زودتر برگردیم! رستوران یه میز رزرو کردم.
‫مویی-چان.
‫بابت امروز ممنونم، ولی همین‌قدر برام کافیه.
‫متأسفم. امروز حتماً برات کسل‌کننده بود.
‫نه، اصلاً اینطور نیست.
‫حق با شماها بود.
‫من زیاد اعتمادبه‌نفس دارم، و نظر دیگران رو نادیده می‌گیرم.
‫ولی خودمم اشتباه مرتکب می‌شم. خیلی بی‌تجربه‌م.
‫توی سینما و کافه واقعاً بهم خوش گذشت.
‫اینکه سعی کردی چیزایی که دوست داری رو ‫ بهم نشون بدی خوشحالم کرد.
‫اعتمادبه‌نفس به‌خاطر تلاش به‌دست میاد، ‫ و شاید به همین ویژگیت افتخار می‌کنی.
‫و به‌نظرم این چیز خوبیه.
‫خب، این حرفت خوشحالم می‌کنه...
‫لعنتی، باید رزرو رستوران رو کنسل کنم. شرمنده، یه‌لحظه.
‫پس گمونم برای شام امشب...
‫خوشمزه‌ست. نمی‌دونستم غذای سوپرمارکتی انقدر خوبه.
‫آخه انقدر از آشپزیِ خودت خوشت میاد که چیزِ دیگه نمی‌خوری.
‫این همچین بدک نیستا.
‫البته کلاً از برنامه خارج شدیم...
‫اینطور نیست.
‫درست طبق برنامه...
‫آره، حق با توئه.
‫یه پلنتاریوم طبیعی.
‫اوه، یه ستاره‌ی دنباله‌دار!
‫ااه، دیگه رفت. وقت نشد آرزویی کنم.
‫می‌خواستی چه آرزویی کنی؟
‫«امیدوارم ساحره‌ی فوق‌العاده‌ای بشم که می‌تونه به مردم کمک کنه!»
‫که اینطور.
‫آره!
‫روزهای باقی‌مانده
‫تا جشنواره‌ی آسونارو:
‫10
‫پس اگه نظر دیگه‌ای نیست، برای جشنواره‌ی آسونارو...
‫کافه
‫کلاس‌مون یه کافه ارائه می‌ده!
‫چی شده، موریهیتو؟
‫حس می‌کنم یه کافه‌ی معمولی خیلی خسته‌کننده‌ست.
‫فکر می‌کنم باید یه تم انتخاب کنیم ‫و کلیت‌مون کافه باشه.
‫مویی-چان عاشق کافه‌هاست، پس روش حساسه.
‫می‌گم، من تازگی‌ها آهنگ می‌سازم،
‫اگه بخواید می‌تونیم توی پس‌زمینه اجراش کنیم؟
‫اوه، پس منم می‌تونم براش یونیفرم رو درست کنم.
‫عالیه، همینطوری بحث رو ادامه بدین.
‫سرمو بردین.
‫بذارین این خرخون‌ها هرکاری دلشون می‌خواد بکنن.
‫کوجو، چی شده؟
‫جشنواره‌ها به‌درد برون‌گراها می‌خورن.
‫از قبل تنهایی برنامه‌ی همه‌چیزو ریختن.
‫آره، راست می‌گه.
‫ما که وظیفه نداریم پابه‌پای اونا بیایم.
‫درسته. تقسیم وظایف تو حالتی که همه راضی بشن سخته.
‫کاش می‌تونستیم درموردش یه کاری بکنیم.
‫یه کافه‌ی تم‌دار که به کارکنانش خوش بگذره.
‫نیکو رو داریم!
‫هه؟
‫با جادوی نیکو، می‌شه کافه‌ی تم‌داری ساخت ‫ که آدمای بی‌مهارت هم...
‫بتونن شرکت کنن و با کارکنان و مشتری‌ها خوش بگذرونن.
‫مـ ـ مثلاً چطوری؟
‫ایده‌ای ندارین؟
‫آخرشم نتونستیم ایده‌ای براش پیدا کنیم.
‫صرفاً لازمه تا جلسه‌ی بعدی‌مون بهش فکر کنیم.
‫واکاتسوکی-سان!
‫من عضو کمیته‌ی تولیدِ جشنواره، سوگیورا هستم.
‫من هاجیمه‌ام.
‫می‌شه یه‌لحظه باهم صحبت کنیم؟
‫در روز دوم جشنواره‌ی آسونارو،
‫می‌خواستیم یه مراسم اختتامیه‌‌ی باشکوه برگزار کنیم.
‫سوگیورا می‌خواست انجامش بده، ‫پس یه برنامه‌ی اجرایی درست کردم.
‫مراسم اختتامیه؟
‫واسه همین...
‫می‌خواستم ببینم می‌تونی بهمون کنی یا نه!
‫عه؟ می‌خوای من...
‫با جادوت، به‌نظرم می‌تونیم یه مراسم شگفت‌انگیز برگزار کنیم!
‫خواهش می‌کنم! می‌شه بهمون کمک کنی؟
ناين مووي مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم [ .::9Movie.Org::. ]
‫«امیدوارم ساحره‌ی فوق‌العاده‌ای بشم که می‌تونه به مردم کمک کنه!»
‫باشه! سعی می‌کنم به یه‌چیز خوب فکر کنم.
‫در روز دوم جشنواره‌ی آسونارو
‫جادو استفاده خواهد شد
‫تا جنایتی صورت بگیرد
‫در روز دوم جشنواره‌ی آسونارو ‫جادو استفاده خواهد شد تا جنایتی صورت بگیرد
‫قرار باحالی بود، نه؟
‫بگذریم، نیکو، واقعاً مشکلی نداری که به کمیته‌ی تولید جشنواره کمک کنی؟
‫چیزی نمی‌شه. وقتش رسیده که با استفاده از جادوم بدرخشم.
‫حس بدی بهش دارم...
‫و واقعاً اتفاق بدی افتاد!
‫قسمت بعد ‫‫ساحره‌ی سال‌اولی و آشنایانش
‫هفته بعد! قسمت آخر ویچ واچ!