‫به به.
‫دونات‌ها انقدر خوشمزه بودن؟ ‫از زمان بچگی تا حالا نخورده بودمشون.
‫وقتی اتفاق بدی میفته یا خسته‌ای،
‫دونات‌ها همیشه بهترین دوای دردن.
‫خدایا، می‌خوام تا ابد بخورمشون.
‫آره، درک می‌کنم.
‫فهمیدم!
‫اگه با جادو خودمونو کوچیک کنیم، خیلی بیشتر می‌شه خورد!
‫یعنی به اندازه‌ی مورچه می‌شیم، ‫و روی دونات می‌ریم و تا ابد می‌خوریمش؟
‫درسته!
‫همون رؤیای سرزمین آبنباتیه که همه دخترها خوابشو می‌بینن!
‫نه، من سیر شدم. دیگه نمی‌خورم.
‫ولی الان یه‌چیز دیگه می‌گفتی که!
‫مویی-چـــــــــــان!
‫باشه، باشه. بیا کوچیک بشیم و باهم دونات بخوریم.
‫محافظ‌ها باید برای این‌چیزا هم همکاری کنن، ها؟
‫اسمالولون!
‫وای، محشره!
ناين مووي مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم [ .::9Movie.Org::. ]
‫حرف نداره!
‫پس که اینطور. اینطوری خیلی بیشتر می‌شه خورد.
‫ماجراجویی معرکه‌ی کوچک
‫دارن یه‌چیزی داد می‌زنن، ولی صداشونو نمی‌شنوم.
‫خب، تو سرزمین رؤیایی خوش بگذره. لذت ببرین!
‫لذت ببرین!
‫صدای کارا-چان خیلی بلنده!
‫وقتی اندازه‌مون تغییر می‌کنه، ‫همچین پدیده‌هایی هم به‌وجود میاد؟
‫الان یک صدمِ اندازه‌ی اصلی‌مون هستیم؟
‫ولی ببین، مویی-چان!
‫درست روی اون دوناتِ گنده هستیم! به سرزمین رؤیایی رسیدیم!
‫هوی، خطرناکه. بالا پایین نپر.
‫بافتش یه حالت لزجی داره.
‫به‌خاطر چرب بودنِ شکلاته؟
‫شبیه کف زمینِ یه رستوران چینی‌ـه.
‫می‌شه با این حرفا حس رؤیا رو نابود نکنی؟
‫خب، بیا بخوریم!
‫خوردنِ زمین یه حس عجیبی داره.
‫سفت‌تر از چیزیه که تصور می‌کردم.
‫یعنی اندازه‌ی یک‌صدم انقدر ناامیدکننده‌ست؟
‫وایسا، این یک‌صدم نیست.
‫قدرت عضلانی نسبت به اندازه‌ی عضلات تغییر می‌کنه.
‫پس اگه اندازه‌مون یک‌صدم باشه، قدرت‌مون یک‌هزارمه.
‫واقعاً؟
‫علاوه بر این، می‌شه نتیجه گرفت که قدرت فیزیکی...
‫قانون روبیک مربع
‫متناسب با وزنیه که می‌تونیم بلند کنیم.
‫بنابراین، 100 ضربدر 100 ضربدر 100، ‫برابره با قدرتِ یک در 1,000,000.
‫یـ ـ یک میلیون؟ یکم زیادی ضعیف نیست؟
‫اگه حواسمون نباشه و با یه مورچه درگیر بشیم، فاتحه‌مون خونده‌ست!
‫بیخیال، مویی-چان! لطفاً انقدر واقع‌گرایانه فکر نکن!
‫جادو قرار بود بانمک و...
‫هوی، به خودت بیا، نیکو!
‫همیشه جادو رو به چشم یه خوراکیِ رؤیایی می‌بینی،
‫ولی تأثیراتش واقعی و بی‌رحمن!
‫علم داره خیال‌پردازی‌های جادوییم رو متلاشی می‌کنه.
‫ولی نگران نباش.
‫من از نوادگان اوگرهام.
‫سبک مبارزه‌ی کیگونگ اوگرها، گرز آهنین!
‫با قدرت اوگری علم رو تخریب کرد؟
‫فکر کنم بتونیم این تیکه‌های کوچیک رو بجوییم.
‫بافتش فرق داره، پس مزه‌ش ‫اونقدر خوشمزه نیست، ولی به همین راضی‌ام.
‫خیلی‌خب، بالأخره به لایه‌ی نرم دونات رسیدیم.
‫ولی مثل یه سطح سنگیِ خیلی خشک می‌مونه. ‫واقعاً می‌خوایم بپریم اون تو؟
‫وقت عصرونه‌مون تبدیل به غارنوردی شد.
‫مگه همینو نمی‌خواستی؟
‫همین دیگه بسمه.
‫عـــــــــه؟
‫یه‌ذره سریع تسلیم نمی‌شی؟
‫عملاً فقط به سطح شکلاتیش ناخونک زدیم.
‫آره، ولی این دیگه همون سرزمین رؤیایی نیست ‫که دخترا خوابشو می‌بینن.
‫واقعیتِ علم، دنیای بی‌رحمیه.
‫کارا-چان عطسه کرد؟
‫الان می‌خوریم زمین!
‫که اینطور. از اونجایی که کوچیک و سبکیم، ‫خیلی صدمه نمی‌بینیم.
‫نمی‌دونم اینکه کوچیک باشیم خطرناک‌تره یا امن‌تر.
‫وایسا، ما الان کجاییم؟
‫روی قلک افتادیم.
‫همونایی که برای باز کردن باید بشکنیمش؟
‫خب، دیگه کم‌کم به حالت عادی برمی‌گردیم.
‫بد می‌شه اگه یهو بیفتیم توش و...
‫مویی-چـــــــــــان!
‫منگل!
‫با گرز آهنینم نمی‌تونم بشکنمش، چون قدرتم یک در 1,000,000‌ـه.
‫یعنی وقتی توی اینجام می‌تونم جادو رو باطل کنم؟
‫شاید موقع برگشتم قلک هم بشکنه.
‫نه!
‫مطمئن نیستیم موقع برگشت اندازه‌هامون...
‫چه‌جور پدیده‌ی فیزیکی‌ای اتفاق میفته.
‫در بدترین حالت ممکنه تا حد مرگ توی قلک له بشی.
‫نیکو، چقدر مونده تا طلسم خودبه‌خود باطل شه؟
‫احتمالاً زمان زیادی نمونده، چون روی دو نفر اجرا شده.
‫شاید پنج دقیقه‌ی دیگه؟
‫پنج دقیقه.
‫کارا! اینجا!
‫قلک رو بشکن! کارا!
‫اصلاً صدامو نمی‌شنوه.
‫عضلات و ظرفیت ریه‌هام انقدر کوچیکن که ‫صدای قابل شنیدنی ایجاد نمی‌کنم.
‫نیکو، همونجا وایسا!
‫قول می‌دم نجاتت بدم!
‫مویی-چان، خیلی متوجه نمی‌شم، ولی موفق باشی!
‫خوبه که می‌تونم از ارتفاع بلند بپرم و سالم فرود بیام.
‫میز خیلی بزرگه.
‫بالا رفتن از لباس به‌خاطر الیافِ پارچه راحته!
‫لیز خوردم. نه هنوز!
‫هوی، کارا! موریهیتو ام!
‫درست کنار گوشتم! لطفاً گوش کن!
‫انگاری مجبورم برم توی گوشش.
‫اون چی بود؟ پشه؟ چه رو اعصاب.
‫خـ ـ خیلی نزدیک بود.
‫اگه حرف بزنم و فکر کنه حشره‌ام، جونم در خطره.
‫مویی-چان، خوب نیست! طلسم داره باطل می‌شه!
‫وقتم تموم شد؟
‫شیکی!
‫متوجهم شدی؟! عجب شیکیگامیِ خوبی هستی.
‫الان برای قیافه‌ی «آخی، ممنون» وقت نداریم!
‫داری می‌گی سوارت شم؟ باشه فهمیدم!
‫بجنب!
‫مویی-چـــــــــان!
‫نیکو، محکم بگیر!
‫آهای! لااقل قبل برگشتن یه ندا بدین!
‫گلوم پاره شد!
‫چرا گریه می‌کنی؟
‫خیلی ترسیده بودم!
‫توی غارِ یه رستوران چینی گیر افتاده بودم،
‫و نزدیک بود له بشم، ولی یه تیکه کاغذ نجاتم داد!
‫نمی‌فهمم داری چی می‌گی.
‫دیگه از سرزمین دونات‌ها خسته شدم.
‫باشه، آروم باش.
‫درست نمی‌فهمم چی شده، ولی وقتی اتفاق بد میفته...
‫بیاین، دونات بخوریم.
‫ممنون.
‫جشنواره نانِ پاییزه‌ی هامازاکی
‫کورووا کوموگی سال 1 کلاس 3
‫کوموگی-چان، می‌خواستی درمورد چی حرف بزنی؟
‫نکنه یه مشکل عاشقانه‌ست؟
‫نیکو-چان، رک و راست سؤالمو می‌پرسم.
‫طلسمی وجود داره که باهاش ‫احساسی که فرد بهش فکر می‌کنه رو بفهمی؟
‫هامازاکی-کون از کلاس 1. تا حالا باهاش حرف نزدم، ولی...
‫چی؟ وایسا ببینم.
‫هنوزم داستانای عاشقانه‌ی این دوره‌زمونه ‫ همچین شروع معصومانه‌ای دارن؟
‫اون موقع خیلی چیزی به همدیگه نگفتیم.
‫خانواده‌م یه نونوایی داره. منم معمولاً اونجا کار می‌کنم، و بعد...
‫البته اون موقع هم خیلی باهم حرف نزدیم.
‫وقتی حرف از عشق معصومانه باشه، ‫باید همه‌چیزو اسرارآمیز نگه داری!
‫تا دو ماه بعد از اون، حداقل یکبار در هفته به مغازه سر می‌زنه.
‫البته هیچ‌وقت باهم حرف نزدیم.
‫چی گفتی؟
‫باهاش حرف بزن دیگه! این وضع به هیچ‌جا ختم نمی‌شه!
‫فقط بگو «حالت چطوره؟» یا ‫«می‌خوای بعداً باهم وقت بگذرونیم؟» و خلاص‌مون کن!
‫داری روش‌های مکالمه‌ی سختی پیشنهاد می‌دی.
‫و برای همین طلسمی می‌خوای تا ذهن آدما رو بخونی؟
‫ولی من موافق نیستم.
‫د ـ دخترهای عاشق بعضی‌وقتا این فکر به ذهن‌شون میاد.
‫دو بار گناهکار
‫متأسفانه، طلسمی نیست که ‫مستقیم باهاش ذهن دیگران رو بخونی.
‫ولی...
‫وای، خوب شد.
‫درست همونطور که خواستم پختیش.
‫این‌شکلی می‌تونیم ذهنشو بخونیم؟
‫آره!
‫حالا موی هامازاکی-کون که به لطف شخصیت معاشرتیِ کان-چان ‫ به دست آوردیم رو توی نون می‌ذاریم. بفرما.
‫سلام! می‌خوام سرتو شامپو بزنم!
‫تو کی‌ای؟
‫سی‌انسر!
‫خیلی‌خب، حالا این نون طوری حرف می‌زنه انگار هامازاکی-کونه.
‫چی؟ وایسا، واقعاً؟
‫سعی کن باهاش حرف بزنی.
‫بـ ـ باشه.
‫سـ ـ سلام.
‫چیز-بر.
‫عه؟
‫لحن گفتن «چیز-بر» به‌نظر شبیه «چه‌خبر» میومد.
‫آره. فقط می‌تونه با اصطلاحاتِ نون‌های مختلف حرف بزنه.
‫منظورت چیه؟
‫نون‌های مختلف؟
‫نان پنیری
‫یعنی فقط با گفتن اسم انواع نون‌ها حرف می‌زنه؟
‫آره. بیشتر باهاش حرف بزن.
‫پـ ـ پس، می‌دونی من کی هستم؟
‫آن.
‫فکر کنم منظورش «آره.» بود.
‫آره، چون گفت «آنپان.»
‫پس کلاً قسمت «پان» رو نادیده گرفت، ها؟
‫مثل اینکه طلسم داره کار می‌کنه، پس بازم ازش سؤال بپرس.
‫امیدوارم تو هم صادقانه جواب بدی، جناب نون.
‫با-کاچا.
‫گفت «باشه.»
‫پسر، داره خنده‌دار می‌شه.
‫درموردم چی فکر می‌کنی؟
‫وای، رفت سر اصل مطلب!
‫وقتی با نسخه‌ی نونش حرف می‌زنه، ‫دیگه جلوش معذب نمی‌شه، ها؟
‫اینجرا...
‫گفت «ای جان»؟
‫نونی به اسم «اینجرا» داریم؟
‫یه نونِ اتویوپیایی‌ـه.
‫پس داریم؟
‫پس از تمام نون‌های دنیا استفاده می‌کنه.
‫ولی طوری که گفت «ای جان» یه‌مقدار مبهمه، نه؟
‫پالزونه.
‫می‌گه «پریشونه»؟
‫واسه چی باید بگه پریشونه؟
‫درکش داره خیلی سخت می‌شه.
‫کاریش نمی‌شه کرد. چون فقط اسم نون‌ها توی دایره‌لغاتشه.
‫برای همین باید جوری سؤال کنیم که جواب سرراستی داشته باشه.
‫آخه این چه‌جور طلسمیه؟
‫ولی توی حرفش بهت گفت «ای جان»، مگه نه؟
‫این احتمالاً نشونه‌ی اینه که ذهنیت مثبتی بهت داره. ایول!
‫اینجا فقط تویی که داری معنی رمانتیک ازش درمیاری، نیکو.
‫مـ ـ ممنون که همیشه برای خرید نون به مغازه‌م میای.
‫نان تو پیراشکی.
‫چی؟
‫«نه مشکلی نیست.»
‫از کجا فهمیدی؟
‫به دلایلی، راحت این زبون نونی رو می‌فهمم.
‫چون خودت این نون رو پختی.
‫درضمن، با نون‌های سراسر دنیا هم آشنایی،
‫پس ترکیبش یه معجزه شده که می‌تونی زبون نونی رو بفهمی.
‫پس «تو» که بعد «نان» بود اصلاً معنی نداره، ها؟
‫می‌گه باید از حروف اضافه و ربط رو چشم‌پوشی کنیم.
‫چرا همیشه به مغازه‌م میای؟
‫عـ...
‫عایـ... عایشـ...
‫خیلی داره تقلا می‌کنه، نه؟
‫عایش رول.
‫«عاشقشم.»
‫خداوکیلی؟
‫آره، مطمئنم همینو گفت!
‫همینطوری به‌نظر می‌رسید.
‫پان عو.
‫اوه، منظورت نون‌ـه.
‫دیگه خیلی داره خلاصه‌ش می‌کنه.
‫اگه از نون خوشت میاد، چرا فقط مغازه‌ی کوموگی-چان می‌ری؟
‫اپی چوکو کولانه.
‫«چون نزدیک ایستگاه قطاره.»
‫توانایی نون‌خوانی‌ت خیلی خوبه ها!
‫این حتماً می‌دونه داره چیکار می‌کنه.
‫چرا فقط با اسم نون‌های مختلف حرف می‌زنه؟
‫تازه‌شم، الان تنها چیزی که ازش می‌دونیم اینه که ‫ نون دوست داره و به نونواییِ بغل ایستگاه می‌ره.
‫حالا که اینجاییم چطوره ازش درخواست قرار کنی؟
‫حـ ـ حق با توئه.
‫مـ ـ می‌خوای...
‫می‌خوای بعداً باهم قرار بذاریم؟
‫خیلی داره به جوابش فکر می‌کنه.
‫فوندو...
‫«می‌خوام...»
‫بـ ـ باگت...
‫«با تو...»
‫خیلی سخت می‌شه فهمید.
‫پان عو...
‫«دست در دست...»
‫کویی نی...
‫«جفت‌مون...»
‫آره، تو می‌تونی!
‫اینگی مافین.
‫«بیخیالش شیم»؟
‫این چه وضعشه؟!
‫دو ساعته ما رو گیر آوردی؟
‫چرا باید زبون نونی رو رمزگشایی کنیم؟
‫الان گفت «بیخیالش شیم»؟
‫آخرش داشت زیرلب حرف می‌زد.
‫گروسیمی.
‫«دردناکه.»
‫چرا داری لبخند می‌زنی؟
‫اگه خودش داره می‌گه، پس احتمالاً تو مایه‌های «حال خوشی نداره» باشه.
‫دست رد به سینه‌ش زد؟
‫بسه دیگه.
‫ولی شاید از اون مواقع باشه که ‫ انقدر خجالتیه که نمی‌خواد جواب بده.
‫توی دنیای رمانتیک، همچین چیزی ممکنه. ووهو!
‫بهت حسودیم می‌شه که هنوز تو این مسیر رمانتیک موندی، نیکو.
‫خیلی‌خب!
‫بیاین قضیه رو فیصله بدیم.
‫اسم دختری که دوست داری چیه؟
‫کورووا-سان.
‫محشره، واضح گفت!
‫کروسان؟
‫فامیلیِ من کوروواـست.
‫کورووا-سان!
‫کورووا-سان
‫کورووا-سانه!
‫انگار واقعاً عشق بود!
‫خوش به حالت، کورووا-سان!
‫خدا رو شکر.
‫و خب...
‫فهمیدیم یه دوست‌دختر به اسم کورویوا-سان داشت.
‫استولن کامپاگن.
‫دزدیده شده
‫همراه
‫تولدت مبارک!
‫تولد شانس
‫تولدت مبارک!
‫تولدت مبارک، مویی-چان عزیز!
‫تولدت مبارک، مویی-سان عزیز!
‫هماهنگ باشین.
‫تولدت مبارک باشه!
‫خب، هدفم برای 16 سالگی خودم...
‫«انتخاب مسیر خودم و پا گذاشتن بهش» هستش.
‫به کسی تکیه نکن، به کسی وابسته نشو، کسی رو مقصر ندون.
‫تمام!
‫احسنت!
‫جناب رئیس‌جمهور!
‫همونطور که می‌دونید، من سلیقه‌ی خاصی برای لباس‌هام دارم.
‫پس خودم انتخاب‌شون می‌کنم.
‫و همون سلیقه‌ی خاص تبدیل به سبک خودم شده، ‫ و می‌خوام توی همون مسیر پیش برم.
‫وقتی طبق انتخاب‌هات تجربه کسب می‌کنی، ‫بهت اجازه می‌ده رشد و پیشرفت...
‫چیکار کنیم؟
‫برای همین گفتم گزینه‌ی امن‌تر رو انتخاب کنیم.
‫ولی فقط همون یه لنگه کفش رو می‌پوشه، پس...
‫دقیقاً داشت درمورد همین حرف می‌زد.
‫حالا دیگه هیچ‌وقت اونو پاش نمی‌کنه.
‫می‌گم، بعد از صحبتی که داشتیم،
‫با اینکه همه برای گرفتن این کتونی‌ها پول گذاشتیم...
‫فقط قراره بندازیشون ته انباری، پس...
‫می‌پوشمش! خیلی هم قدردانشم، ‫پس ممنون که برام هدیه خریدین!
‫خیلی خوبه!
‫الان می‌رم یه قدمی باهاش بزنم.
‫واقعاً خوشش اومد.
‫اگه می‌ری بیرون، منم یه هدیه‌ی جادویی بهت می‌دم.
‫عه، نه خب جادو... فکر کنم باید پیشنهادتو رد کنم.
‫چیزی نمی‌شه!
‫یه طلسمه که باعث می‌شه ‫ فرد موقتاً توی روز تولدش خوش‌شانس باشه.
‫مطمئنم عاشقش می‌شی! تکون نخور، فورچون لاک!
‫نذاشتی جواب بدم!
‫طلسمو روم اجرا کردی؟
‫آره. با اینکه گفتم خوش‌شانسی، بیشتر چیزای کوچیکه.
‫ولی تو الان یه پسر خوش‌شانسی، مویی-چان!
‫به سلامت!
‫یعنی چه‌جور شانسی نصیبش می‌شه؟
‫باعث می‌شه بخوای دنبالش کنی و ببینی، ها؟
‫راستش...
‫چندتا سنجاقک جادویی دنبالش فرستادم.
‫با این می‌تونیم مویی-چان رو ببینیم!
‫وای، چه خفن.
‫بیاین همه باهم ببینیمش!
‫انگاری بند کفشش پاره شده.
‫عه؟
‫ولی اون کفشا که نو بودن!
‫اون‌شکلی پاره شدنِ بندهای کفش نشونه‌ی بدیه!
‫تمام کلاغ‌ها دارن داد و بیداد می‌کنن.
‫یه آینه‌ی شکسته اونجاست.
‫یه گربه‌ی سیاه از کنارش رد شد.
‫یه عالمه بدشانسی!
‫این چه‌جور پسر خوش‌شانسیه؟
‫عه، عجیبه که.
‫مطمئنم عاشقش می‌شی! تکون نخور، فورچون لاک!
‫تکون نخور، فورچون لاک
‫طلسم آخرین بخشِ کلمه‌ی قبلی رو گرفته، پس جای فورچون لاک...
‫احتمالاً طلسم ایل‌فورچون لاک روش اجرا شده.
‫این چه سیستم داغونیه؟
‫پس چه بلایی سر موریهیتو میاد؟
‫یه‌عالمه بدشانسی‌های کوچیک.
‫چه روز تولد مزخرفی.
‫ولی مطمئنم متوجه اتفاق‌های کوچیک می‌شه دیگه.
‫تمام چراغ‌های جلوش قرمزن.
‫از پسش برمیای، مویی-چان!
‫از روی پوست موز رد شد.
‫از روی دریچه‌ی فاضلابِ باز پرید.
‫بچه‌هایی که می‌دوئیدن رو جاخالی داد.
‫با حرکت سرش داره از دسته‌ی زنبورها رد می‌شه.
‫بدشانسی اصلاً براش مهم نیست.
‫فهمیدم. بعد از اون‌همه تمرینِ سخت، ‫موریهیتو اتفاق‌هایی مثل اینو اتفاقی نمی‌بینه.
‫ناخودآگاه متوجه خطر می‌شه و دفعش می‌کنه.
‫پس ذهن و بدنش انقدر قویه که متوجه بدشانسیش نمی‌شه.
‫مطمئن نیستم فوق‌العاده حساسه یا فوق‌العاده بی‌احساس.
‫رنگ روی شلوارش ریخت!
‫بدشانسی بالأخره دامنشو گرفت.
‫و اون شلوار قدیمیِ موردعلاقه‌ی مویی-چانه.
‫این احتمالاً ناراحتش می‌کنه.
‫عالیه.
‫عـــــــــه؟
‫چه طرح رنگ خوبی.
‫برای ما اوتاکوهای لباس‌های قدیمی، ‫اگه لکه خوب به‌نظر بیاد، ارزششو بالا می‌بره.
‫یه‌جورایی شانس آورد؟
‫ممنونم.
‫حتی رنگ‌کار هم گیج شده.
‫کبکش داره خروس می‌خونه.
‫لابد چون لباس‌هاش قشنگ شدن، خیلی خوشحاله.
‫اصلاً متوجه بدشانسی‌ها نمی‌شه.
‫کنار ایستگاه قراره جشنواره برگزار کنن؟
‫ها؟
‫با یکی از کارکنان اشتباهش گرفتن؟
‫حمل یه‌سری تجهیزاتِ سنگین رو بهش سپردن.
‫موریهیتو، بسه دیگه! لطفاً متوجه اوضاع شو و برگرد پیشمون!
‫ممنونم.
‫برای چی؟
‫فرصت‌های زیادی پیش نمیاد که بتونم با اشیاء سنگین تمرین کنم.
‫می‌تونم روی عضلاتم حسش کنم. عجب شانسی.
‫این هیچم شانس نیست.
‫کل کار رو تموم کرد.
‫و سوءتفاهم هم برطرف شد.
‫به‌عنوان عذرخواهی، یه تی‌شرت کارکنان رو بهش دادن.
‫چه زشت.
‫چه بدشانسیِ کوچیکی.
‫و حالا ابرها عجیب به‌نظر میان.
‫نکنه اینم...
‫داره تو یه منطقه‌ی کوچیک بارون می‌باره.
‫طلسم حتی وضعیت هوا هم تغییر داده. ‫الهه‌ی بخت و اقبال خیلی بی‌رحمه ها.
‫الان دیگه حتماً فهمیده، نه؟
‫نشست زمین و...
‫مدیتیشن می‌کنه؟
‫باورم نمی‌شه!
‫چه مرگشه آخه؟ همه‌چیز رو مثبت می‌بینه.
‫فوق‌العاده‌ست. یه مثبت‌اندیشیِ مغرورانه حس می‌کنم که ‫توش فکر می‌کنه چیزی به اسم بدشانسی وجود نداره.
‫درست برخلاف خودآگاهی. هر اتفاقی براش میفته رو قبول می‌کنه.
‫یه حسی بهم می‌گه به‌خاطر اینکه تونسته زیر بارون ‫ مدیتیشن کنه می‌خواد ممنون باشه.
‫ممنونم.
‫واقعاً گفت که!
‫احمقی چیزیه؟ این دیگه نباید ادامه‌دار باشه.
‫نه، هنوز یه‌چیزی هست.
‫رعدوبرق!
‫مویی-چـــــــــان!
‫به‌خاطر اون یدونه موی سیخ‌شده‌ست؟
‫الهه‌ی بخت و اقبال دیگه خیلی قفلی زده!
‫مـ ـ ممنونم.
‫فکر کنم دیگه وارد قلمرو روحانی شده.
‫موهاش وِزوِزی شد.
‫ولی انگار یه حالت فِر باحال هم گرفته.
‫چطور ممکنه رعدوبرق خوردن بهت مدل موی متفاوت و باحالی بده؟
‫حالا هم نگران لباس‌های خیسشه.
‫اوه، یادش اومد یه تی‌شرت داره!
‫با قیافه‌ی «خیلی خوش‌شانسم» داره به آسمون نگاه می‌کنه!
‫ولی همون آسمون یه‌دقه پیش بهت رعدوبرق زد و موهاتو وِز کردا!
‫ولی اون تی‌شرت خیلی زشت بود، مگه نه؟
‫الان دیگه باید متوجه بشه.
‫توی دستشویی داره لباس عوض می‌کنه.
‫اومد بیرون.
‫که اینطور. کم‌کم دارم متوجه می‌شم.
‫یه پسرِ قد بلند، خوشتیپ و خوش‌هیکل هرچیزی بهش میاد!
‫واقعیت پی‌پرده، سرنوشت رو شکست داد!
‫و اینطوری...
‫آخرش مجله‌ی مُدی که عاشقشم ازم عکس گرفت.
‫به لطف طلسمت، امروز تجربه‌های منحصربه‌فردی داشتم. ممنونم.
‫نه، منم که باید ممنون باشم.
‫نسخه‌ی اینترنتیِ مجله بود، پس زود پستش می‌کنن.
‫مشتاقشم.
‫و سپس، روز انتشار عکس.
‫چی شده؟ انگار کشتی‌هات غرق شده.
‫گفت از عکسی که پست کردن خوشش نمیاد.
‫- کفش‌هایی که از دوستاش هدیه گرفته ‫- شلواری که ظاهراً روش رنگ ریخته ‫- تی‌شرتی که مجانی گرفته ‫- مدل مویی که رعدوبرق بهش داده
‫حداقل نسبت به هدف‌هایی که برای امسال داشت.
‫هیچ‌کدوم از چیزایی که پوشیدم رو خودم انتخاب نکردم!
‫تولدت مبارک!
ناين مووي مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم [ .::9Movie.Org::. ]
‫جناب نون، حرف دیگه‌ای برای گفتن داری؟
‫آن.
‫داری؟
‫هوت میت ساندویچ...
‫«می‌خوام با بقیه...»
‫ا ـ استانگند و چاباتا.
‫قسمت بعد ‫اولین قرار آفلاین‌مون ‫فایل آرتیست موردعلاقه: موج خلافیت ‫فایل آرتیست موردعلاقه: آرک رویداد دیوانه‌وار
‫«بیشتر حرف بزنم.»
‫از کجا فهمیدی؟