‫برای کریسمس امسال چیکار کنیم؟
‫همین الانم حس می‌کنم تو کریسمسیم.
‫همه خیلی شنگولن!
‫حتی یکی اینجا هم یه قرار کریسمسی داره.
‫مگه نه ایتو-چان؟
‫مـ- من بهش نمی‌گم قرار کریسمسی...
‫دوست‌پسرم توی رستوران یه میز رزرو کرده و ‫دعوتم کرده، همش همین.
‫آخی، شما دوتا پرنده عاشق.
‫تو هم برای کریسمس برنامه نداری، هانا-چان؟
‫می‌دونی با اون سنپایت؟
‫آخه شماها خیلی باهم فوقِ سازگارید.
‫خـ- خب، می‌دونی...
‫هنوز حتی کوچیک‌ترین نشونه‌ای از هیچ ‫برنامه‌ ریزی‌ای نیست.
‫ولی مطمئن سنپای منو به یه چی دعوت می‌کنه!
‫آخه، من خاصم!
« آوا مووی تقدیم میکند » [ AvaMovie.in ]
‫اوزاکی-چان می‌خواد وقت بگذرونه!
‫قبل از کریسمس
‫هیجان می‌خوایم!
‫قسمت 10
‫من دارم آماده سازی رو انجام می‌دم؛ ‫می‌شه میز رو بچینی؟
‫باشه.
‫نمی‌تونه چشماش رو ازم برداره!
‫پسر، مثل یه کتاب‌ می‌شه خوندش.
‫پس واقعاً می‌خواد کریسمس رو با من بگذرونه!
‫یه فصل ویژه! به یه فرد ویژه!
‫این چیزیه که اون نگاه آتشین می‌گه، من می‌دونم!
‫باشه، سنپای! فکر کنم باید کاری کنم ‫این کریسمس برات جالب بشه!
‫اگه بتونم کاری کنم تا بخش سوسول تو ‫بهم نشون بده جدی‌ای...
‫سنپای... جدی باشه؟
‫اوه، چـ- چیکار کنم... الان یهویی خیلی دستپاچه‌ام کرد.
‫اگه واقعاً جدی بشه...
‫اگه تبدیل به یه هیولا بشه چی؟!
‫نه-- با توجه به چیزی که تا الان از سنپای دیدم ‫فکر نکنم.
‫می‌تونه خیلی راجع بهش جنتلمن باشه...
‫بیا اینجا... اورزاکی.
‫آره. اینجوری...
‫صبرکن، یه جنتلمن اینجوریه؟
‫اوزاکی-ساما آماده سازی کریسمس تموم شده.
‫این جنتلمن نیست، خدمتکاره.
‫ایول! کریسمس! بیا جشن بگیریم اوزاکی-چان!
‫نه، نه! اصلاً--امکان نداره!
‫باشه، هانا، یه لحظه آروم شو.
‫با شناختی که ازش دارم، ‫یهویی نمیاد سراغم.
‫هرچند خیلی وقته همو می‌شناسیم...
‫ولی، آخه، هنوزم...
‫جان؟ صبرکن...
‫من نبودم که می‌گفتم سنپای امن‌ترین موجود تو کل دنیاست؟
‫پس برای چی انقدر نگرانم؟
‫صبرکن... ها؟
‫نه، هانا-چان! سنپای امن‌ترین فرد تو کل دنیاست!
‫درسته! طاقت بیار، منِ فرشته!
‫برو بابا «امن‌ترین تو دنیا،» چیه دیگه!
‫یه عالمه شیطان هست! ‫توی ضمیر من چه خبره؟!
‫با خودت روراست باش دیگه!
‫نـ- نخیر! هانا-چان اصلاً به سنپای اونطوری فکر نمی‌کنه!
‫«اونجوری»؟
‫و «اونجوری» یعنی...
‫«چه جوری» ها؟
‫خـ- خب، چیزه...
‫بی‌دقتی کردی!
‫فـ- فکر می‌کنی شاید...
‫... ممکنه یه وقتی من برم دنبالش؟
‫--اوزاکی؟ ‫--بله!
‫چیـ- چیـ- چیه سنپای؟ ‫هنوز آماده سازی تموم نشده.
‫اوه، نه، دنبال این نبودم که غذا سریع‌تر‌ آماده شه.
‫یه چی هست می‌خوام ازش مطمئن بشم، همین.
‫می‌شه... لباس بالاتنه‌ات رو در بیاری؟
‫نگو... نگو که. ‫حتی برای کریسمس هم صبر نکرده؟!
‫نه... اون هیچ‌وقت...
‫نمی‌تونم... اینو...
‫آخه...
‫ما تاحالا...
‫... هیچ کاری...
‫نمی‌تونم...
‫ولی هنوزم...
‫اوزاکی.
‫عالیه.
‫سنپای؟
‫پس واقعاً این تی‌شرت منه.
‫اوه. آره، الان که بهش فکر می‌کنم این تی‌شرت توئه. ‫یادم رفت قرضش کردم.
‫مشکلی نیست. ‫ولی حتماً پسش بده.
‫ها؟ چیه؟ چرا عصبانی شدی؟
‫من کسی‌ام که تی‌شرتش دزدیده شده!
‫ندزدیدمش--فقط قرضش کردم!
‫بهت پسش می‌دم، باشه؟ خوبه؟
‫همه‌چی رو می‌شورم فردا میارم!
‫بـ- باشه...
‫این تی‌شرتای گشاد خیلی راحتن، ‫ولی باشه! می‌تونی پس‌شون بگیری!
‫دیگه بوی تو رو نمی‌دن، ‫مشکلی نیست ول‌شون کنم!
‫بو شون می‌کردی؟
‫بس کن. خجالت‌آوره.
‫ببخشید! دیگه نمی‌گم!
‫فراموش می‌کنم--همین الانم کردم!
‫این نقطه ضعفت بود؟
‫منو بگو که فکر می‌کردم پیشنهادی برای تعطیلات می‌گیرم...
‫ولی تموم نشده. ‫فردا یکی دوتا چیز نشونش می‌دم!
‫و روز بعد...
‫آماده‌ای سنپای؟
‫اوزاکی! نه! لطفاً--اون نه!
‫آره... اون قیافه.
‫چیزیه که واقعاً روز منو می‌سازه.
‫ولی دیگه نمی‌شه جلوش رو گرفت. ‫همش تقصیر توئه.
‫نه، نه، نه--صبرکن! نمی‌فهمم!
‫اصلاً نمی‌دونم چیکار کردم انقدر عصبانی‌ای!
‫حداقل بگو چیکار کردم!
‫انگار می‌تونم، منحرف!
‫اینبار دیگه چیکار کردم؟
‫مجازاتت رو قبول کن!
‫فیلم ترسناکِ وحشی‌گری!
‫بزن بریم!
‫دیروز به دلیل رفتار و گفتار وسوسه آمیز ساکورای
‫اوزاکی بی‌دلیل عصبی شده بود.
‫هرچند این سوتفاهم بهش آسیب زد،
‫اوزاکی برای آرام کردن خشمش به دلیل ‫بازی شدن با احساسات دخترونه‌ش،
‫تصمیم گرفت با یه فیلم ترسناک انتقام بگیره!
‫عجب کینه بزرگی!
‫گربه نکبت نابغه
‫انسان‌ها واقعاً موجودات احمقی‌ان.
‫و... شروع!
‫چرا انقدر ترسیدی؟
انتقام شکست خورد
‫تـ- تـ- تاحالا فـ- فـ- فیلم ترسناک ندیدم...
‫نمی‌دونستم انقد ترسناکن...
‫فـ- فـ- فقط می‌خواستم عذابت بدم...
‫تو نمونه بارز ‫«چاه مکن بهر کسی، اول خودت دومی کسی»ـای.
‫چـ- چـ- چرا تو مشکلی نداری؟
‫فکر می‌کردم با فیلم ترسناک مشکل داری!
‫آخه، ترسناک که هست...
‫ولی داستانش خیلی جالبه.
‫بعدش، دیدن توئی که ترسیدی باعث می‌شه ‫آروم بشم.
‫چیـ--عادلانه نیست! فقط منم که...
‫خیانت‌کار!
‫منم عصبانی می‌شدم اگه ورق بر می‌گشت ‫و این از فیلم ترسناک متنفر می‌شد.
‫اگه انقدر ترسیدی، بیا بیخیال شیم.
‫ولی هنوز ندیدم بترسی...
‫و وقتی داری خوش می‌گذرونی نمی‌خوام بیخیال شیم.
‫راجع به چیزای عجیبی صداقت نشون می‌ده.
‫هوی! وـ ولم کن!
‫ببخشید... خیلی ترسیدم...
‫بیا بیرون! این روش ترسیدن عجیبه!
‫خیلی خسته شدم.
‫از ترس خسته شدن...
‫فک کنم منم نمی‌تونم فیلم ترسناک رو تحمل کنم.
‫نمی‌دونستم. ‫دیگه هرگز نگاه نمی‌کنم.
‫بیا، فیلم تموم شد. بیا بریم.
‫وقتشه بری خونه.
‫دیر شده، تا ایستگاه همراهت میام.
‫نمی‌خوام.
‫--ترسیدم. ‫--ها؟!
‫نمی‌خوام شب راه برم، چون ترسیدم.
‫مگه بچه‌ای؟
‫تا الان مشکلی نبود!
‫ولی الان فکر می‌کنم یچی توی هر گوشه کناری کمین کرده!
‫خب، می‌فهمم...
‫زنگ بزنم تاکسی؟
‫نه! امکان نداره!
‫اگه راننده روح باشه چی؟
‫نداریم!
‫بگم یکی از خونه بیاد دنبالت؟
‫ممکنه هرکدوم از اونا یه روح تو لباس مبدل باشه!
‫این تمومی نداره!
‫لطفاً سنپای، بذار بمونم.
‫صبح می‌رم خونه.
‫و دیگه هرگز فیلم ترسناک نمی‌بینم!
‫باشه، ولی...
‫صبحونه و برای ناهار فردا بنتو درست می‌کنم!
‫خب، اگه اصرار می‌کنی...
‫ایول! مرسی! مرسی!
‫نه مشکلی نیست.
‫باید به خانواده‌م بگم.
‫ساکورای نفهمیده بود براش طعمه پهن شده بود.
‫آخی.
‫اوه، یه تشک خریدی.
‫برای مهمون.
‫می‌دونی فقط من قراره ازش استفاده کنم؟
‫هیچ کدوم از دوستات شب نمی‌مونن؛
‫سرنوشتش اینه تشک شخصی من بشه.
‫خفه!
‫هر چقدرم از این ایده بدت بیاد، ‫برای من یکی آماده داری.
‫برای من، درسته؟
‫خیلی مهربونی سنپای.
‫خفه! برو دوشتُ بگیر!
‫باشه!
‫انگار جدی جدی اوزاکی شبُ اینجا می‌گذرونه... ‫و این خوب نیست.
‫هنوز وقت نکردم رو احساسات خودم کار کنم.
‫شاید به خاطر اینه که خاصی.
‫سنپای!
‫یهویی لامپُ خاموش نکنیا!
‫شوخی نداریم باشه؟
‫انگار تا حالا کردم.
‫اوه، هیز بازی هم نداریم!
‫هرچقدر ناز باشم هیزبازی جرمه، فهمیدی سنپای؟
‫خیلی تاریکه! خیلی می‌ترسم سنپای!
‫کیف اوزاکی...
‫غذا؟ لعنتی، اینا رو یادش رفت؟
‫شاید باید بذارمشون تو یخچال.
‫ببخشید رفتم تو وسایلت سرک کشیدم.
‫بزرگ بود... اون سوتین بزرگ بود...
‫گمونم اینجور اتفاق‌ها می‌افته.
‫اشکال نداره. منُ اذیت نمی‌کنه.
‫دفه بعد جایی قایمش می‌کنم که نتونی پیداش کنی.
‫«دفه بعد»؟ «قایمش می‌کنم»؟
‫راستش یه سری لباس زیر آوردم گفتم شاید ‫یه روز دوباره اینجا موندم.
‫البته که فکرشم نمی‌کردم همین الان ازشون استفاده کنم!
‫عوضی! بعد از تمیز‌کاری بزرگم، وقتی بهت گفتم ‫وسیله‌هاتُ ببری خونه‌تون!
‫ها؟ اونُ پوشیدی؟
‫این؟ امروز فقط لباس‌زیر با خودم داشتم،
‫برای همین با سر رفتم تو کمدت و این لباس و شلوارکُ قرض گرفتم.
‫اوه، اون شلوارک نیست...
‫اونا... لباس‌زیر‌هامن.
‫دفه بعد پیژامه هم میارم...
‫لطفاً این کارُ بکن.
‫اوه! برای جبران گناهم حداقل می‌رم بشورمشون!
‫فرار کرد...
‫شاید اگه کمتر بهش سخت بگیرم بهتر باشه.
‫تماس؟ این وقت شب؟
‫سنپای! این حوله‌های حموم هم می‌شورم!
‫باشه.
‫الو؟
‫پس حالا با خودت دختر هم میاری؟
‫اینجا همیشه نگران سفت و سخت بودنت بودم.
‫منظورم اینه، به نظرم عالیه.
‫برای یه دانشجو خیلی مناسبه.
‫پسر من اینه!
‫به مامان چیزی نمی‌گم؛ ‫فقط زیاده‌روی نکن باشه؟
‫اونجوری نیست.
‫چی می‌خوای، بابای عوضی؟
‫الکلی! الکلی! زدن بیرون برای نوشیدنی!
‫موفقیت آمیز!
‫هنوز منتظر ساکو و اوزاکی‌ام.
‫اه، الکل، بهمون شجاعت اینُ میده که ببینیم ‫دیگران کجای کار ایستادن
‫دقیقاً قبل از کریسمس...
‫کسی می‌تونه جشن استثنایی‌تری بخواد؟
‫شرمنده دیر کردم!
‫ها؟ ساکو همراهت نیست؟
‫درباره اون...
‫ها! ساکورای-کون برگشت خونه؟
‫درسته.
‫گمونم دو سالی بود خونه نرفته بود،
‫و اون یه تماس داشت و بهش گفتن باید همین الان بیخیال شه.
‫دو سال؟! خیلیه...
‫گمونم یه تنها هم حد و حدودی داره.
‫خونه‌ام.
‫چند وقتی شده.
‫هاروکو ساکورای ‫۴۹ ساله
‫به خونه خوش اومدی شینیچی. ‫واقعاً مدت زیادی گذشته نه؟
‫اگه زنگ نمی‌زدیم می‌خواستی یه سال دیگه هم دور بمونی؟
‫از زندگی تنهاییت تا این حد لذت می‌بری؟
‫آره، شرمنده زودتر برنگشتم.
‫خیلی بی‌خیالیه، تنها زندگی می‌کنی...
‫ولی-- شرمنده، می‌تونم اول یه چیزی بپرسم؟
‫اون کیه؟ پرستار بچه نیمه‌وقت شدی؟
‫البته که خواهر کوچک‌ترته.
‫ها؟
‫منظورت از «ها» چیه؟ ‫نمی‌دونستی خواهربچه داری؟! ‫
‫یه خواهر بچه دارم؟!
نودوکا ساکورای ۸ ماهه
‫وا- ها؟ ها؟
‫اون دیالوگ منه! بابات چیزی بهت نگفت؟
‫همش می‌گفت بچه‌های دانشگاه سرشون شلوغه،
‫برای همین نباید به آب و آتیش بزنم تا برگردم خونه.
‫ها؟ ولی به من گفت: ‫«خودم به شینیچی زنگ می‌زنم در جریان می‌ذارمش.»
‫پس اونطوری شد.
‫گمونم اصل مطلب رو فهمیدم.
‫اوه، بالاخره اومدی خونه، تازه می‌خوای ‫دم در وایسی حرف بزنی؟
‫شیرو ساکورای ‫۴۶ ساله
‫هی، به خونه خوش اومدی.
‫بابا.
‫می‌دونی، درباره سنپای یه چیزی کنجکاوم کرده.
‫چی؟ چی؟
‫ساکو اصلاً اینجا نیست و همش درباره اون حرف می‌زنه.
‫باید مهمونی نوشیدنی خوری بیشتر برگزار کنیم.
‫چرا سنپای تنها زندگی می‌کنه؟
‫فکر نکنم محل زندگی خانواده‌اش خیلی از محوطه دانشگاه ‫دور باشه.
‫درسته، مخصوصاً از اونجایی که جفتتون یه دبیرستان می‌رفتین.
‫تو دانشگاه تنها زندگی کردن با اون بودجه باید سخت باشه...
‫و می‌تونست از خونه ننه باباش رفت‌و‌آمد کنه.
‫موندم به خاطر چیه؟
‫که اینطور.
‫دلیل اینکه تقریبا مجبورم کردی تنها زندگی کنم،
‫می‌گفتی یه جور درسه، مثل دانشگاه.
‫دقیقا درسته.
‫من و مامانت می‌خواستیم به دوران خوش و خرمی برگردیم.
‫درست مثل روز‌های اوایل ازدواجمون...
‫چه دلیل احمقانه‌ای.
‫ریدی.
‫با شینیچی تماس گرفتم. اونم میگه خیلی سرش شلوغه.
‫برای سال نو نمیاد خونه.
‫جدی جدی داره تو دانشگاه زندگی می‌کنه!
‫جلوی پیام دادن مادرتُ گرفتم تا نیای خونه.
‫می‌خواستم رو بزرگ‌ کردن نودوکا و من تمرکز کنه.
‫ایکاش می‌شد یکم بیشتر ادامه داد!
‫بدترینی.
‫منظورم اینه، خوبه یه زوج به دوران خوش و خرمی... ایی، صمیمیت ‫و اینجور چیزا برگردن.
‫مامان، الان چند سالته؟
‫سال دیگه می شم پنجاه.
‫از محدوده امکان خارج نیست...
‫یکمی هیجان زده شده بودیم.
‫واقعاً فوق‌العاده‌ای مامان.
‫ای!
‫با این حال، ‫خیلی احساس تحسین برای تو ندارم، بابا.
‫مامانت همش ناراحت بود:
‫«چرا شینیچی نمیاد خونه تا بچه رو ببینه؟»
‫آخرشم مجبور شدم تن لشتُ بیارم اینجا.
‫از اولشم نباید همچین خبر بزرگی رو مخفی می‌کردی!
‫چی تو کلت می‌گذشت عوضی؟!
‫دقیقاً همین.
‫مثل مامانت دنبال بحث منطقی میری.
‫شرط می‌بندم تو مدرسه هم همیشه جواب ‫دندون‌شکنت تو آستینته.
‫اصلاً... اصلاً هم اینطوری نیستم!
‫ولی شینیچی نیاز‌های خودشُ در برابر ‫نیاز‌های دیگران اولویت قرار می‌ده.
‫اینش به تو رفته.
‫دوستش نداری، نه؟
‫ببین، نیومدم زیاد بمونم. برمی‌گردم خونه خودم.
‫اوه، بیخیال. ‫بالاخره اومدی خونه! یکمی بمون!
‫خودت منُ دور نگه می‌داشتی.
‫ببین، دارم شام درست می‌کنم. ‫حداقل یه شب بمون، باشه؟
‫درسته درسته!
‫گوش کن...
‫از اونجایی که بالاخره اینجایی یکم وقت با خواهرت بگذرون.
‫دیگه باید چی‌کار کنی؟
‫ولی...
‫نودوکا! داداش بزرگترته!
‫یــ- یه لحظه! این خیلی یهوییه!
‫نمی‌دونم چطوری بچه رو بغل کنم!
‫از گردنش محافظت کن و ساعدتُ زیرش بگیر.
‫خوبه. مثل تو اونقدر خجالتی نیست.
‫میرم یه دوشی بگیرم. اگه چیزی نیاز داشتی داد بزن.
‫هوی!
آوامووی در شبکه های اجتماعی @AvaMovie_in
‫خواهرم که ۲۱ سال کوچک‌تره...
‫اه، سنپای همیشه همینطوریه!
‫هیچوقت چیز‌های مهمُ بهم نمی‌گه!
‫تو کله خودش به نتیجه خودش می‌رسه!
‫پس بودن با همچین آدمی به چه دردی می‌خوره؟
‫همیشه برام جای سواله درباره آدم‌های نزدیکش چه ‫فکری می‌کنه.
‫کریسمس همین نزدیکی‌هاست.
‫همین الانشم کلی نوشیدنی خوردیم... و هنوز...
‫به نظر از اینکه اوضاع چقدر آروم پیش می‌ره خسته شده.
‫حالا حالا. وقتی خودش برگشت این ناراحتی‌هاتو بهش بگو.
‫می‌دونی، خیلی دوست دارم درباره شما دوتا ‫تو دوره دبیرستان بیشتر بدونم.
« ارائه شده توسط وبسایت آوا مووی » [ AvaMovie.in ]
‫
‫قسمت بعد: ‫قسمت ۱۱: یجورایی می‌خوام کارها رو درست انجام بدم!