‫تو روز سوم عضویتش،
‫ساکورای، ورزشکار سابق داشت خودشو با باشگاه وقف می‌داد.
‫با غرق در ورزش شدن اجازه می‌داد از شر ‫نگرانی‌های کوچک خلاص شه
‫و ذهنش رو آزاد کنه.
‫یکی از اون نگرانی‌ها؟
‫باشه شینیچی-کون؟
‫باید با شدت بیشتری برم.
‫دارم به یه کلاس آشپزی دیگه تو هفته بعد فکر می‌کنم. حله؟
‫با مامان هماهنگ می‌کنم.
‫ممنون.
‫این چند روزه سنپای رو ندیدم...
« آوا مووی تقدیم میکند » [ AvaMovie.in ]
‫اوزاکی-چان می‌خواد وقت بگذرونه!
قسمت 6
اوزاکی‌-چان می‌خواد
‫جشن بگیره!
‫خوب، بعدی.
‫خیلی پرانرژی هستی ساکورای-کون.
‫می‌ذاری درد عضلاتت خوب بشه؟
‫آره.
‫اخیراً ذهنم خیلی درگیر بود...
‫ولی از وقتی خودمُ اینجا خسته می‌کنم، مثل خرس می‌خوابم.
‫هنوز برای این چیزا خیلی جوونی.
‫حرف از نگرانی شد...
‫فوجی...ـه؟
‫اوه، ساکورای-کون!
‫حریف تمرینی لازم داری؟
‫ممنون می‌شم لطف کنی.
‫می‌خواد با شدتی بره که بتونه از نگرانی‌هاش فرار کنه.
‫چیزی اذیتت می‌کنه، ساکورای-کون؟
‫بذار حدس بزنم، یه زن درسته؟
‫من باشم درباره‌ش جوش نمی‌زنم.
‫باهوشی، رو فرمی. اونا میان دنبالت.
‫مثل همیشه خودشُ نخود هر آشی می‌کنه.
‫شرمنده ساکورای-کون.
‫اگه دنبال نصیحتی، کُلی «سنپایِ زندگی» اینجا داریم.
‫البته که خودمم جزوشونم!
‫حرف از نگرانی شد: دختر بزرگم...
‫به نظر مردی هست که دوستش داره.
‫حالا کی دنبال نصیحته؟
‫نمی‌تونی درباره مسائل اون دختر اینجا بحث کنی.
‫من فقط می‌خوام سنپاییِ خودمو خالی کنم، گرفتی؟!
‫پس کسی که تو تموم این مدت کمک می‌خواست خودت بودی.
‫منظورم اینه... بهت گوش می‌دیم.
‫دخترت چند سالشه؟
‫بیست. دانشگاهیه.
‫تقریباً حول و حوش سن ساکورای-کون.
‫ها...
‫پس آدم بالغیه، باید سرت به کار خودت باشه.
‫البته نگرانیت رو می‌فهمم.
‫امکان نداره! این روزا بیست‌ساله‌ها هم بچه‌ان!
‫اون...
‫تو هم از همون دهه‌ای ساکورای؛ نظر تو چیه؟
‫خب، بذار ببینم...
‫بیست تو آدم‌های مختلف متفاوت به نظر میاد.
‫با این حال، گمونم هر کسی --از جمله خودم-- نمی‌تونه مثل ‫آدم‌های بالغ رفتار کنه.
‫حتی اگه سنش به عدد قابل توجهی رسیده باشه،
‫ممکنه بچه باشه، سنش مهم نیست.
‫چه حقی گفتی ساکورای-کون!
‫شـ- شرمنده. بی‌ادبی از من بود.
‫نه نه، اصلاً.
‫حالا، دخترت و یارویی که دوستش داره... چقدر پیش رفتن؟
‫در اون مورد... ‫ظاهراً به جای خاصی نرسیدن.
‫پس تو مرحله‌ای نیستن که نگرانش باشی؟
‫واقعاً خودمم نمی‌دونم...
‫از دخترم شنیدم سنپای مدرسه‌شه،
‫و چند وقتی هست همُ می‌شناسن.
‫ظاهراً به طور معمول خونه پسره وقت می‌گذرونه.
‫از همه مهم‌تر، حتی براش آشپزی هم می‌کنه...
‫ولی پسره هنوز هیچ حرکتی نکرده.
‫چطور شد؟
‫مطمئنی می‌تونی رو حرف دخترت حساب کنی فوجی-سان؟
‫ممکن نیست دروغ گفته باشه؟
‫نه مطمئنم. وقتی دروغ می‌گه، به راستش نگاه می‌کنه.
‫حتی عادت‌های دخترشم می‌دونه. عجب بابای رو مخی.
‫ولی اگه همه این کار‌ها رو بکنن و پسره حرکتی نزده باشه...
‫پس واقعا فقط یه جواب براش هست.
‫چیه؟
‫پسره علاقه‌ی اونطوری به دخترت نداره!
‫نه!‌ امکان نداره!
‫منظورم اینه، دختر من فوقِ نازه!
‫انقدر برداشتت سلیقه‌ایه؟
‫از من بپرسی می‌گم نظرات فوجی-سان فاقد اعتباره.
‫نه! حقیقته!
‫پس دوست پسرش...
‫اگه فرض کنیم از دخترت خوشش میاد،
‫خوب نیست که حرکتی نکرده؟
‫از دوران دبیرستان تنهای تنها‌ست.
‫ببین، انقدر بدبخته که با توجه بهش لطف می‌کنم!
‫عاشقشی! ‫
‫اگه دختر کوچولوم رو نادیده بگیرم...
‫نمی‌دونم فوشش بدم یا تحسینش کنم.
‫این آدم خیلی درد داره.
‫تو چی فکر می‌کنی ساکورای-کون؟ به عنوان هم‌دوره‌ایش.
‫از اوجایی که نمی‌دونم دوست پسره چه‌جور پسریه ‫واقعا نمی‌تونم چیزی بگم،
‫ولی اگه من بودم...
‫اگه دختری که دوستش دارم می‌اومد،
‫اگه برام مهم بود، زود حرکتی نمی‌کردم.
‫ساکورای کون...
‫خیلی پاکی.
‫ولی این خوبه!
‫خوبه که... دختری هست که دوستش داری.
‫می‌شه بی‌خیال شیم؟ ‫فقط یه مثال بود-- یه اگر!
‫پس دخترت برای طرف مهمه. درسته، نه؟
‫موندم...
‫اگه اینطوری باشه خیلی خوب می‌شه.
‫موندم چطور آدمیه؟
‫آره، چطور پسری می‌تونه باشه؟
‫خب، نمی‌شه بدون اینکه ببینمش بگم!
‫برگردیم سر کارمون.
‫درسته. می‌‌شه حواست به اِسکات زدنم باشه؟
‫خیالت تخت!
‫به هرحال، برای الان خوشحال شد.
‫همینطوره.
‫می‌دونی، با توجه به سنت خیلی خوب حرف می‌زنی.
‫اینطوریه؟ قبلاً هیچکس همچین حرفی نزده بود.
‫بتا-اندروفین و نورآدرنالین که حین تمرین شدید ترشح می‌شن
‫گفته شده باعث تقویت روانشناسی می‌شن.
‫اگرچه تو سال‌های ورزشکاریش تمرین شدیدی می‌کرد،
‫ساکورای درونگرا به ندرت اون روش رو نشون می‌داد.
‫ولی با مهارت‌های شخصی‌ای که طی این دوسال کسب کرده
‫که حاصل کار جدی با مشتریه
‫و نشاط حرکت دوباره بدنش
‫دوباره مثل دوت چرخ‌دنده به هم وصل شدنِ،
‫و ساکورای با تغییرات جدیدی درون خودش رو به رو شد.
سنپای، پنجشنبه چطوره؟
فهمیدم. چک می‌کنم
سنپای، فردا بریم بیرون؟
سنپای، پنجشنبه چطوره؟
فهمیدم. چک می‌کنم
سنپای، فردا بریم بیرون؟
‫هنوز نخونده‌ست.
‫فکر نکنم امروز سنپای سر کار باشه...
‫می‌خوای بازی کنیم هانا-چان؟
‫امروز نه.
‫اه!
‫تو چطور کیری؟ خیلی وقته نکردیم.
‫فراموشش کن. امکان نداره بتونم ببرمت.
‫باشه. باهات شُل بازی می‌کنم.
‫این همون قسمتشه که خوشم نمیاد!
‫سرگرمی‌ای پیدا کرده که تنهایی خودشو داخلش غرق کنه؟
سنپای، فردا بریم بیرون؟
شرمنده دیر جواب دادم
پس می‌بینمت
‫اینم از این.
‫«من و مامان منتظریم. مشتاقانه منتظریم.»
‫اوه، حتما سنپای‌ته!
‫نـ- نه!
‫وقتی اوزاکی هانا دروغ می‌گه، سمت راست رو نگاه می‌کنه.
‫این بهشته...
‫اه زود باش هانا-چان! لطفا؟
‫منم می‌خوام سنپایت رو ببینم هانا-چان!
‫می‌دونی، دکور صحنه نمایش نیست که!
‫احمق! گشادش می‌کنی!
‫بعلاوه، دیدنش انقدرام جالب نیست.
‫اخموئه، چشمای ترسناکی داره...
‫ولی عاشقشی، نه؟
‫اون عاشقمه! سنپای عاشق منه!
‫مامان! سنپای گفت فردا میاد!
‫مامان!‌ مامان! لطفاً از سنپای هانا برام عکس بگیر!
‫بهش توجه نکن مامان!
‫انقدر تو اتاق رختکن سر و صدا نکنین!
‫پس می‌تونم فردا مدرسه رو بپیچونم؟
‫البته که نه!
‫و انقدر مثل بابات حرف نزن!
‫اوه، و هانا، درباره فردا...
‫مامان گفت چیزی پیش اومده.
‫که اینطور.
‫بازم به لطف دستور پخت خوب از آب در اومد.
‫دیگه قلق آشپزی‌کردن دستت اومده، هه.
‫راستی سنپای...
‫از وقتی کلاس آشپزی رو شروع کردی چندین بار اومدی اینجا.
‫گمونم همینطوره.
‫چیزیُ یادت نرفته؟
‫یه چیز مهم؟
‫درست همین الان، هانا باید...
‫مشکلی هست؟
‫خیلی جدی به نظر میای.
‫اینطوریه؟ ولی... اگه همه چیز خوب پیش بره،
‫همه چیز بعد از امروز مشخص می‌شه.
‫نمی‌شه بیشتر از این چیزی خواست!
‫اینطوری بهتره.
‫اون دوتا تنهایی، مطمئناً به یه پیشرفتی دست پیدا می‌کنن.
‫و وقتی هانا اونجاست، ساکورای-کون بهم نگاه نمی‌کنه.
‫منو ببخش ساکورای-کون.
‫نمی‌تونم بهت احساس متقابل داشته باشم.
‫پدر...
‫بذار تو خودش باشه.
‫پدر و دختر تا ته قضیه رو رفتن
‫همونطور که تسوکی اوزاکی رو سوءتفاهمش پافشاری می‌کرد.
‫خوشبختی-- خوشبختی محض...
‫شیشکا آدم‌ها رو دوست داره. ‫گمون کردم دیگه باید آماده باشه.
‫ولی نیکا ترسوئه، برای همین هنوز به اون آماده نیست.
‫اوه، یکیش هم زیاده، بهم اعتماد کن.
‫ازت ممنونم اوزاکی.
‫می‌دونی سنپای...
‫امروز اونقدرا هم چندش نیستی.
‫منظورت چیه؟ معمولا چندش‌ام؟
‫اگه چندش نیست، پس...
‫چه اتفاقی می‌تونه افتاده باشه...
‫اوزاکــــــــــی!
‫اوزاکی! اوزاکی! گلوش خیلی پرسروصداست!
‫حتما خوشحاله!
‫نه، هنوزم چندشی. خیال کرده بودم.
‫فوق‌العاده‌ست...
‫اه، هرچی.
‫فکر کردم گیر نمی‌افتم...
‫اوه، تسوکی-سان!
‫...ولی باهاش تو راه خونه‌ام رو به رو شدم.
‫بابت اون دستور پخت ازتون ممنونم.
‫اوه! البته.
‫امروز غذا چطور از آب در اومد؟ ‫حتما یکمی براش وقت گذاشتی.
‫آره.
‫اوه، آشپزی بدون مشکل پیش رفت؛
‫بعد از اینکه تموم شد گیر کردم.
‫این جواب-- می‌تونه؟
‫منظورت اینه آخرش اتفاق افتاد؟
‫وای، متوجه شدی؟ خجالت آوره...
‫ولی آره. چند وقتی هست بهش علاقه‌مند شدم.
‫پس برای اون گیر کرده بودی، البته!
‫درسته!
‫و امروز، بالاخره...
‫آره!
‫بالاخره، تو و هانا...
‫بالاخره بهم اجازه داد!
‫گربه.
‫خیلی گرم و نرم بود... خیلی احساس لذت‌بخشی داشت...
‫گربــــه.
‫یــــ- یا ابرفظ...
‫فکرشُ می‌کردم هانا باهاش همراهی کنه،
‫ولی نمی‌تونست پرتاب موشک رو لغو کنه؟
‫احتمالاً زیاده خواهی باشه، ولی یه روز،
‫می‌خوام جفتشون رو با هم امتحان کنم، هر کدوم رو یه بازو،
‫به جای یکی در آنِ واحد.
‫گربــــــه ها.
‫خوب پس-- تا دفه بعد!
‫بـ- بله...
‫میل سیری ناپذیر این گرگ جوان... ‫اصلاً توقف پذیر هست؟
‫عذاب بی‌مورد تسوکی اوزاکی ادامه داره.
‫چیکار باید بکنم؟
‫هیچ غلطی!
دوم نوامبر
‫تولدت مبارک مامان!
‫ممنونم!
‫پس الان چند سالته؟
‫تسوکی از خانواده بی‌بی فیس‌هاست.
‫هنوزم که هنوزه جوونه!
‫بگو ببینم، می‌خوای چهارمیش هم بیاریم؟
‫بس کن!‌ چطوری جلو بچه‌های نوجوانت این حرفُ می‌زنی؟!
سوم نوامبر
‫صبح بخیر!
‫هانا-چان، کیری-کون-- مشکلی پیش اومده؟
‫می‌تونم کمکت کنم تسوکی-سان؟
‫اوه، فوجیو-سان... مراقب باش.
‫صبح بخیر یاناگی!
‫شرمنده، یکمی خواب موندم.
‫صبحونه تقریبا آماده‌ست، حله؟
‫خواهر برادر‌ها نمی‌دونستن تو همچین شرایطی ‫چه قیافه‌ای به خودشون بگیرن.
‫ناموساً تو ببین آخه. ‫فقط چون تولدشه...
‫«تولد»... وایسا ببینم. حالا که بهش فکر می‌کنم...
‫تولد سنپای رو نمی‌دونم؟
‫این قطعاً قیافه «اوه، گندش بزنن»ــه.
کافه آسیا
‫پس...
‫چرا دوباره صدام کردی بیام اینجا؟
‫می‌دونم یه ربطی به ساکو داره.
‫لطفاً، تموم نقاط ضعف سنپای رو می‌دونی.
‫التماست می‌کنم، به کمکت نیاز دارم!
‫اوه!‌ آروم باش.
‫می‌تونه سرگرم کننده باشه. بذار بشنویمش.
‫چی می‌خوای بدونی؟
‫تولد سنپای!
‫گوش کن اوزاکی-سان... یادته یکم پیش چی گفتم؟
‫که باید عجله کرد؟
‫الان درباره تولدش سوال می‌کنی؟
‫وای، یه بارم که شده از صمیم قلبش ناراحت شده.
‫تموم سخت‌کوشی‌هاش رو به یاد میاره.
‫یهو... به ذهنم رسید.
‫می‌دونیم.
‫درسته. بیستمین تولدش رو سال پیش جشن گرفتیم.
‫اینجا، بعد از بستن مغازه.
‫چی؟! منصفانه نیست!
‫اوه، بیخیال.
‫ولی این علاقه یهویی به تولدش...
‫اینم یه جور «باید تولد سنپای تنهام رو جشن بگیرم» ــــه؟
‫دوست داشتنیه.
‫نه، اینطوری نیست!
‫چه زن فاسدی باید باشم که بذارم تولد منُ جشن بگیره
‫و من در عوض این کارُ براش نکنم؟
‫پس برای حفظ خودته.
‫قایم کردنش بی‌معنیه. ۲۹ نوامبره.
‫وای. همین نزدیکیاست که! خوشحالم که پرسیدم!
‫من از شماره جنس‌ها یادمه: روز خوب گوشت.
‫نیازی به دونستنش نبود.
‫چه کادویی براش می‌تونه خوب باشه؟
‫اینکه هرچی بهش بدم به سختی لبخند می‌زنه، ‫احساس نگرانی می‌کنم.
‫پسر، زدی به خال.
‫سال پیش سوپرایزش کردیم. ولی دقیقاً اون اثر مطلوب رو نداشت.
‫اوه، مطمئنید؟ ازتون خیلی ممنونم.
‫چه واکنش حوصله‌ سر بری...
‫پِخ.
‫آره، می‌تونه اونطوری باشه...
‫از این استفاده کن. و شتر دیدی ندیدی.
‫فکر کردم قید همچین چیزایی رو به کل زدی...
‫خب که چی؟ زمان خودمه!
‫دیگه تو کافه ازشون استفاده نمی‌کنم!
‫هممم. شاید اشتباه بزرگت کردم.
‫ساکاکی-سان...
‫چیزی تو کله‌اته!
‫بدجنس!
‫تو بهتر نمی‌دونی چی ساکو رو خوشحال می‌کنه؟
‫روز بزرگ فرا رسید: ۲۹ نوامبر.
‫29 نوامبر
‫سنپای، تولدت مبارک!
‫به مدت زیادی، کلی درباره کادوت فکر کردم ولی نمی‌تونستم ‫انتخاب کنم.
‫نباید خودتو به دردسر می‌انداختی.
‫واقعاً پیچیده بود، برای همین هرچی به ذهنم می‌رسه ‫بهت می‌دم!
‫پیچیده؟
‫اول از همه: یه غذا!
‫هی هی! می‌خوای کل روزُ کمین کنی؟
‫وای! انقدر بمب نذار احمق!
‫مرده اول انجامش داد!
‫هی! این اقدام به جنگ بود!
‫شرمنده! از دهنم در رفت. از قصد.
‫«از قصد» درسته.
«گربه شپشو می‌خواد وقت بگذرونه!»
‫سنپای، کارت با اون جلد تموم شد؟
‫پنج دقیقه دیگه تمومه.
‫پسر، خوش گذشت!
‫پس بیست‌و‌یکُ‌مین تولدت چطور بود سنپای؟
‫خیلی با روز‌های دیگه فرقی نداشت...
‫ولی آره به منم خوش گذشت.
‫می‌دونم، درسته؟
‫اینکه دختر نازی مثل من داری که تولدت رو جشن می‌گیره
‫برای پسری مثل تو که جامعه‌گریزه مثل یه معجزه‌ست!
‫حالا ازم تشکر کن-- منو پرستش کن!
‫آره درسته. سپاسگزارم.
‫خب! صادقانه بود.
‫برام کیک و همه‌چیز داشتی.
‫ولی واقعا نیازی نبود اون همه به دردسر بیفتی.
‫دارم بهتر می‌شم، ولی نمی‌دونم می‌تونم لطفت رو جبران کنم یا نه.
‫نیازی نیست نگرانش باشی. نا سلامتی تولدته.
‫هنوزم، با این حال...
‫باشه، این چطوره؟
‫همه تلاشت رو بکن سال بعد برام جبران کنی--
‫تو روز تولدم!
‫چه می‌شه کرد.
‫هرچی بیشتر تلاش کنی تولدت هم باشکوه‌تر میشه.
‫بعلاوه، امتیاز خیلی خوب و خیلی اجتماعی بودن هم با من می‌گیری.
‫امتیاز‌ها؟ کدوم امتیاز‌ها؟
‫باید اوزاکی‌مایلز جمع کنی!
‫این دیگه چه سیستمیه؟
‫چی شده؟ به خاطر باشگاه رفتنمه؟
‫اون ابهام از سرم افتاده.
‫البته، چیزای رو مخ می‌گه،
‫ولی وقتی واقعاً درباره‌اش فکر می‌کنی، آدم خوبیه.
‫حس می‌کنم نصفش به خاطر لطفیه که بهم داره.
‫با همه این دردسرا، بودن با اوزاکی لذت بخشه.
‫اون لذت بخشش می‌کنه.
‫اه، لعنتی. الان دیگه واقعا می‌خوام لطفشُ جبران کنم.
‫البته که اینُ نمی‌گم. پررو می‌شه.
‫یادم نگه می‌دارم.
‫باید خیلی برات مهم باشه!
‫باشه باشه.
‫به یه رویداد سالانه معمولی تبدیلش می‌کنیم سنپای!
‫باشه.
‫با این حال، تو سال بعد هنوزم تو مدرسه‌ای.
‫اوزاکی؟
‫چیزی که یکم پیش ساکاکی گفت...
‫شاید بخوای یکم عجله کنی.
‫برای اینه؟!
‫فقط یه سال تا تغییر باقی مونده.
‫چی‌کار می‌تونم باهاش تو این مدت کم بکنم؟
‫اینکه به نظر هیچ عجله‌ای نداره خیلی عصبانی کننده‌ست!
‫بدون اینکه هیچوقت بدونه چه حسی دارم، با خونسردی ‫کامل فارغ‌التحصیل میشه؟
‫و بعدش...
‫من هیچوقت...
‫سِــ- سنپای!
‫چی شده؟
‫میگم، خب... می‌دونی...
‫مسئله اینه که... امم...
‫گفتنش برات سخته؟
‫حالا که انقدر دیره؟ هرچی می‌خوای می‌تونی بگی.
‫خب پس. اینطوریه.
‫خب.
‫سنپای...
‫یه سال عقب موندن چطوره؟
‫درباره چه کوفتی داری حرف می‌زنی؟!
‫یه سال بیشتر با من وقت بگذرون!
‫انگار که!
‫همین الان، اگه یه سالُ دوباره تکرار کنی سه اوزاکی‌مایل می‌گیری!
‫اوه، پس شروع شده، نه؟
‫خب، انجامش نمی‌دم!
‫جونِ من!
‫این روز بود که بی‌قراری نچندان مهم
‫تو دل هانا اوزاکی شکل گرفت.
‫واقعا، چی‌کار می‌خوام بکنم؟
‫
« ارائه شده توسط وبسایت آوا مووی » [ AvaMovie.in ]
‫قسمت بعد: ‫قسمت هفتم: اوزاکی چان می‌خواد اعتراف کنه!