‫این، باغچه‌ی مدرسه‌ست.
‫نادکو-چان حرف نداره.
‫می‌تونه انواع گل و سبزیجات پرورش بده.
‫انگشت شست سبز؛ کسی‌که استعداد باغبانی داره.
‫گرین ثامب داره.
‫سم؟ اون دیگه کیه؟ پسره؟
‫به کسی می‌گن که باغبون خوبیه.
‫سم؟
‫نه! انگشت شستت!
‫هان؟
‫هیچ‌وقت از حرفات سر درنمیارم، آکیرا.
‫چیزی اونجا هست؟
‫آه، اون؟
‫نادکو-چان، اسم این گل چیه؟
‫اوه، گل تلفونی شیرین ـه.
‫کاربرد دارویی داره، و می‌شه ازش مشروب درست کرد.
‫توت‌هاشم بعد اینکه رسیدن، می‌تونی بخوری.
‫هــــــه.
‫می‌خوام بخورم!
‫یه‌جورایی مثل یه ستاره می‌مونه.
‫ماهی دیدم.
‫آه، نه نه، آکیرا. خطرناکه.
‫چی؟
‫از قدیم می‌گن اگه به چشم‌های انعکاست توی رودخانه خیره بشی،
‫درعرض سه‌روز می‌میری.
‫هـــــه؟!
‫نگاهتون بهم گره خورد؟
‫گره خورد، فکر کنم...
‫قـ ـ قراره بمیرم؟
‫به‌نظرت قراره بمیرم؟
‫ریمی-چان، انقدر دروغ نباف.
‫به‌خاطر این می‌گن که از پل خم نشی و نیفتی.
‫مراقب باش، یوکا-چان!
‫جدی، مراقب باش! میفتی!
‫زل زدن به چشم‌های خودت توی رودخانه خطرناکه.
‫ممنون.
‫می‌خوام استاد آگانو جوجیتسو بشم!
‫و با یه مورچه‌خوار مبارزه کنم!
‫می‌خوام خیلی باهوش شم!
‫می‌خوام انواع‌واقسام قارچ بخورم!
‫می‌خوام هرطور شده چندتا کوتوله پیدا کنم!
‫معرکه‌ای، شیزورو-چان.
‫هـــه، اینطور فکر می‌کنی؟
‫آه، خجالتم نده...
‫هی، شیزورو-چان...
‫چرا؟
‫چی چرا؟
‫چرا انقدر معرکه‌ای؟
‫چرا معرکه‌م؟
‫آره.
‫هان، موندم چرا.
‫شاید، چون کاری‌که بخوام رو می‌کنم و جایی که بخوام می‌رم؟
‫معرکه‌ست.
‫من هیچ‌کاری نمی‌تونم بکنم.
‫پس من رو تشویق کن!
‫هان؟
‫باشه، تشویقت می‌کنم.
‫فکر کنم از پس این‌کار بربیام.
‫منم!
‫منم تشویق می‌کنم.
‫تو رو تشویق می‌کنم، یوکا.
‫جانانه تشویقت می‌کنم!
‫من؟
‫آره.
‫بیا به اون ستاره‌ی قولِ چشمک‌زنِ بزرگ، قول بدیم.
‫ستاره‌ی قول؟
‫اسمشو از خودم درآوردم.
‫گمونم اسمش سیریوس ـه.
‫پس، بیا این رو اسم خودمون کنیم.
‫باشه.
« آوا مووی تقدیم میکند » [ AvaMovie.in ]
Train to the End of the World
‫چند وقته از هیگاشی-آگانو رفتیم؟
‫دو یا سه‌ساعت؟
‫این ایستگاه‌ها خیلی باهم فاصله دارن.
‫قبل از حادثه‌ی 7G، تو حلق هم بودن.
‫چرا زیاد سوار قطار نمی‌شدم؟
‫هیچ‌کدوم‌مون قدرشو نمی‌دونستیم.
‫اون‌موقعا، می‌شد سه‌سوته به ایکه‌بوکورو رسید.
‫31 آگانو ‫30 هیگاشی-آگانو ‫29 موساشی-یوکوته ‫28 کوما ‫27 هیگاشی-هانّو ‫26 هانّو ‫25 موتوکاجی ‫24 بوشی ‫23 ایروماشی ‫22 ایناریاما-کوئن ‫21 موساشی-فوجیساوا ‫20 سایاماگائوکای ‫19 کوته‌ساشی ‫18 نیشی-توکوروزاوا ‫17 توکوروزاوا ‫16 آکیتسو ‫15 کیوسه ‫14 هیگاشی-کورومه ‫13 هیباری‌گائوکا ‫12 هویا ‫11 اویزومی-گاکوئن ‫10 شاکوجی-کوئن ‫09 نریما-تاکانودای ‫08 فوجیمیدای ‫07 ناکاموراباشی ‫06 نریما ‫05 ساکورادای ‫04 اِکودا ‫03 هیگاشی‌-ناگاساکی ‫02 شیناماچی ‫01 ایکه‌بوکورو
‫از آگانو تا ایستگاه ایکه‌بوکورو، دقیقاً سی‌تا ایستگاه هست،
‫که یعنی بیست‌ونه‌تا ایستگاه‌مون مونده.
‫خیلی دوره! قراره سفر طولانی‌ای بشه.
شینکانسن سریع‌السیر/اف مسافربری
شینکانسن سریع‌السیر سریع‌السیر سریع‌السیر حومه‌ای شینکانسن نیمه سریع‌السیر حومه‌ای نیمه سریع‌السیر
‫موندم یوکا-چان حالش خوبه.
‫مطمئنم که هست.
‫به‌نظرت از دیدن‌مون جا می‌خوره؟
‫آره.
‫مطمئنم حسابی از دیدن همه‌مون خوش‌حال می‌شه.
‫امیدوارم تاموقع رسیدن به ایکه‌بوکورو،‌ عصا به دست نشده باشیم.
‫حرفمو پس می‌گیرم.
‫به‌جاش حیوون می‌شیم.
‫حیوون، ها؟
‫مگه ماتسوتا-سان نگفت اگه اون قارچ‌ها روی شما ‫رشد کنن، طول عمرتون کوتاه می‌شه؟
‫که ممکنه در کمتر از یه‌سال بمیرین.
‫آره، این حرفو زد.
‫ولی تاوقتی زنده‌ای،‌ کبکت خروس می‌خونه،‌ نه؟
‫آره...
‫نظرت چیه، آکیرا؟
‫در چه مورد؟
‫یعنی،‌ مثلاً...
‫اگه فرصت اینو داشته باشی که کتاب‌های فوق بامزه بخونی،
‫با یه‌خرده زودتر از بقیه مردن، کنار میای؟
‫نمی‌شه بی‌خیال این بحث بشیم؟!
‫چندان طول نمی‌کشه که اهالی اونجا-
‫ریمی-چان.
‫آکیرا-چان بدجور ترسیده بود.
‫ترسیده بود، ولی با این‌حال همه‌مون رو نجات داد.
‫آه، آره.
‫راست می‌گی.
‫ببخشید، آکیرا.
‫عیب نداره.
‫وایسا ببینم، تو و پوچی-سان از اون‌موقع تاحالا چتون شده؟
‫پوچی-سان مدام باسنتو بو می‌کشه.
‫شورتتو عوض نکردی؟
‫هان؟!
‫هی، ریمی-چان!
‫آه.
‫احیاناً، لباس‌زیرتو-
‫منظورم این نبود!
‫همین چند دقیقه پیش لباس‌هامونو شستیم!
‫مگه ندیدی عوض کردم؟!
‫ندیدم.
‫وقتی داشتی لباس‌هاتو عوض می‌کردی،‌ نذاشتی کسی ببینتت.
‫ولی بعدش لباس‌هامو آویزون کردم تا خشک بشن!
‫آه، آویزون کردی.
‫ریمیِ خنگ.
قسمت چهارم
چرا باسنتو قایم می‌کنی؟
‫رسیدیم به ایستگاه موساشی-یوکوته.
‫خب...
‫دست کم، خطرناک به‌نظر نمی‌رسه.
‫یا بهتره بگم، کلاً چیزی به‌نظر نمی‌رسه.
‫به‌شرطی که مرطوب نباشه،‌ من مشکلی ندارم.
‫نگاه، نگاه. بزه، بز!
‫آه، راستی. موساشی-یوکاته به بزهایی که ‫نزدیک ایستگاه زندگی می‌کنن، معروفه.
‫مثل این‌یکی؟
‫فکر نکنم.
‫ها، بلند شد!
‫بزهای موساشی-یوکاته روی دو پا وایمیسن؟
‫هـــــه، روحم هم خبر نداشت.
‫نه،‌ جمله‌م سؤالی بود!
‫چیکار داره می‌کنه؟
‫ببینم، داره این‌طرفی میاد؟
‫داره میاد، داره میاد، داره میاد!
‫این‌ها دیگه چه کوفتی‌ان؟!
‫موجودی شبیه بز که نماد شیطان‌پرستی‌ـه.
‫شبیه بافومت اَن.
‫هلمت؛ کلاه ایمنی
‫پس می‌گی اونا هلمت اَن؟!
‫پس می‌تونیم باهاشون حرف بزنیم؟
‫هی، انقدر خودتونو بهمون نکوبید!
‫ا ـ‌ ا‌ ـ ا ـ این هلمت‌ها چه مرگشونه؟!
‫بافومت برمی‌گرده به قرن چهارم، وقتی ‫فیلیپ چهارم، پادشاه فرانسه، قصد حمله به شوالیه‌های معبد-
‫پوچی-سان!
‫طوری نیست، نترس!
‫شیزورو-چان!
‫سریع‌تر، سریع‌تر!
‫دارم تمام تلاشمو می‌کنم!
‫اون بزها چه مرگشون بود؟
‫چی از جونمون می‌خواستن؟
‫چه می‌دونم.
‫بیست‌وهشت‌تا ایستگاه دیگه هم از این‌ها هست؟
‫بس کن.
‫این حرفو نزن.
‫می‌گی، نوبتی رانندگی کنیم؟
‫آره.
‫نباید فقط به تو بسپاریمش.
‫آها.
‫گمونم از وقتی آگانو رو ترک کردیم، فقط تو پشت فرمون بودی.
‫عیب نداره، عیب نداره.
‫رفتن به ایکه‌بوکورو، ایده‌ی من بود.
‫الان دیگه این اهمیتی نداره.
‫به‌نظرم داره.
‫نه‌خیر، نداره.
‫واقعاً نداره.
‫نظر تو چیه، آکیرا؟
‫هــــه؟
‫همه‌مون باید نوبتی رانندگی کنیم، مگه نه؟
‫آه،‌ آره.
‫مگه نه!
‫چون‌که به‌هرحال...
‫چرا؟
‫ها؟
‫چرا همچین فکری می‌کنی؟
‫خب، مسلماً اگه خسته بشه و روی فرمان ‫خوابش ببره، تو خطر میفتیم.
‫اگه قطارو نوبتی برونیم، ‫می‌تونیم مدت بیشتری در حرکت باشیم،
‫که مفیدتر می‌شه.
‫این‌طوری، سریع‌تر به ایکه‌بوکورو می‌رسیم.
‫آره، آره.
‫منم همین فکرو می‌کردم.
‫مگه نه؟ به خیرمونه.
‫آره.
‫ممنون.
‫تو هم باید کمی استراحت کنی.
‫نمی‌دونیم تا ایکه‌بوکورو چقدر راهه.
‫خوشحالم که بالأخره داری می‌فهمی.
‫اولش با اطمینان کامل می‌گفتی فقط سه‌روز طول می‌کشه.
‫معرکه‌ست، نه؟
‫ولی واقعاً می‌تونی این قطارو برونی؟
‫البته که می‌تونم!
‫بازی رانندگی قطار
‫می‌دونی که «دِنشا ده گو» چیه؟
‫قبلاً از این گیم‌ها بازی کردم.
‫پس بعد از تموم کردن غذامون و جمع کردن سفره،
‫شیزورو-چان می‌تونه به‌طور مختصر یادمون بده.
‫باشه.
‫پس، بیاین سریع شام‌مونو بخوریم.
‫قبلاً از خربزه‌ی تلخ متنفر بودم.
‫ولی این روزا خیلی می‌چسبه.
‫الان دیگه کاملاً بالغ شدم.
‫وقتی اینجا این‌شکلی می‌خوریم، مزه‌ش بهترم می‌شه.
‫حالا فهمیدم چرا خدمه‌ی نکو-نی ‫برای خرید خربزه‌ی تلخ، پول زیادی می‌دن.
‫شاید تلخ باشه،‌ ولی شیرین هم هست.
‫یه‌ مزه‌ی مطلوب که با چهار مزه‌ی اصلی (شوری، شیرینی، ترشی و تلخی) فرق داره.
‫و چی بود اسمش... «اومامی» داره.
‫اوه، می‌دونم چیه.
‫اومامی، اومامی.
‫الان اگه کم کمش روزی یه‌بار خربزه‌ی تلخ ‫نخورم، حالم گرفته می‌شه.
‫قشنگ درکت می‌کنم.
‫چی شده؟
‫دستشویی.
‫همراهت بیام؟
‫تنهایی می‌تونم برم.
‫اوه، خوش بگذره.
‫اگه فقط یه‌کوچولو بامزه‌تر بود، نور علی نور می‌شد.
‫اگه اون قارچ‌ها روی شما رشد کنن، ممکنه در کمتر از یه‌سال بمیرین.
‫نه بابا! طوریم نمی‌شه!
‫عمراً چیزیم بشه!
‫این یه دمل ـه، نه قارچ!
‫من زیاد دمل می‌زنم.
‫نگران نباش. مشکلی نیست.
‫به جون تاتسوهیکو، خوبِ خوبم!
‫باید فرار کنیم!
‫نادکو-چان، سرعت رو ببر بالا!
‫آه، باشه!
‫آکیرا، بیا اینجا ببینم.
‫اگه خودتو درست‌درمون نشوری، ‫پوچی-سان بازم باسنتو بو می‌کشه.
‫دهنتو ببند، خنگ خدا!
‫ریمیِ مردودی.
‫آرامش. آسودگی.
‫می‌خوام تا ابد همین‌طوری بمونم.
‫شیزورو-چان، توقف کنیم یا به راهمون ادامه بدیم؟
‫فعلاً، توقف نمی‌کنیم.
‫بیاین آروم پیش بریم.
‫شیزورو-چان، اینجا تا دلت بخواد توپ گلف هست.
‫آره. یه‌عالمه‌ن.
‫یا خدا!
‫چی شده؟
‫یا خدا! یا خدا! یا خدا!
‫ریمی-چان، داری منو می‌ترسونی.
‫بگو چی شده.
‫یه فکر وحشتناک به سرم زد.
‫آدم‌های بزی توی ایستگاه موساشی-یوکوته...
‫اون ریشه‌های عجیب‌غریب توی ایستگاه کوما...
‫توپ‌های گلفِ اینجا...
‫نکنه آدم‌هایی که این نزدیکیا زندگی می‌کردن...
‫شیزورو-چان!
‫داره آدم‌های توپ گلفی می‌باره!
‫نـــــــــــه!
‫آه، نه، نه،‌ نه!
‫این ایستگاه‌های عجیب‌غریب‌ دیگه چی می‌گن؟!
‫شیزورو-چان،‌ بیا هرچه سریع‌تر کلک کارو بکنیم!
‫اون چیزی که گفتی... ام، چی بود؟
‫بسته‌ی ناهار
‫لانچ‌ پک؟
‫مسیر زیگزاگ
‫سوئیچ‌بک.
هانو
هیگاشی-هانو
راه‌آهن سیبو ایکه‌بوکورو
‫از اینجا به بعد، اون یکی سرش روبه‌رو قرار می‌گیره.
‫بیاین همه‌ی وسایل‌مون رو بیاریم اینجا.
‫باشه.
‫آه، این ایستگاه‌ها همه‌شون خیلی ترسناکن!
‫فقط دارن بدتر و بدتر می‌شن.
‫کاش می‌تونستیم با یه‌نفر حرف بزنیم، ‫مثل آگانو، اگه آدم هم نباشن اشکالی نداره.
‫این‌طوری نگو.
‫می‌خوای بازم منو دست بندازی؟
‫می‌دونی، حرف زدن...
‫یعنی می‌تونی دروغ بگی، ‫حرف‌های آزاردهنده بزنی،
‫یا جروبحث کنی.
‫اگه این به معنای خلاص شدن از شر یه منبع درگیری‌ـه،
‫حس می‌کنم قادر به حرف زدن نبودن، چیز خوبیه.
‫این‌طوری می‌تونی همچنان «واقعی» بمونی.
‫توی یه جای مربوط و ساکت و تاریک...
‫هــــــه، چیه؟ چیه؟
‫چیکار داری می‌کنی؟!
‫چرا باسنتو قایم می‌کنی؟
‫قایمش نمی‌کنم!
‫آکیرا.
‫بذار ببینم!
‫نه!
‫نشونم بده!
‫عمراً!
‫بدجنس!
‫فکر کردی به این راحتی‌ها دست برمی‌دارم!
‫تمومش کن!
‫تمومش نمی‌کنم!
‫بذار یه نگاه بندازیم.
‫آکیرا-چان، این...
‫نه، نه، نه!
‫از کِی...
‫من خوبم!
‫چیزیم نیست!
‫مشکلی پیش اومده؟
‫روی آکیرا-چان قارچ رشد کرده!
‫هــــان؟!
‫من گرفتمش، تو هم از اون‌ور پاهاشو بگیر!
‫نــــه، نَکَنِش!
‫بالأخره به آسودگی رسیدم!
‫اسکل!
‫این‌طوری درعرض یکی دو سال می‌میری!
‫اشکالی نداره!
‫به‌هرحال، بدبینی خفنه!
‫نمی‌خوام یه زندگی سرشار از ترس و وحشت ‫توی این دنیای بی‌سروته داشته باشم!
‫تو همیشه همین بودی، آکیرا!
‫منفی‌باف، کله‌شق و همیشه به بقیه می‌خندی!
‫برو به درک!
‫ریمی میمون مردودی!
‫تو وقتی مشکلی برات پیش میاد، ‫هیچ‌وقت لام تا کام حرف نمی‌زنی،
‫و حتی وقتی‌که اوضاع خیطه، سرسخت‌بازی درمیاری!
‫قارچ، قارچ، قارچ!
‫با اینکه یه موش ترسو و بچه‌ننه‌ی گنده‌ای!
‫چی شد؟
‫آکیرا!
‫هی، آکیرا!
‫آکیرا-چان، حالت خوبه؟
‫آکیرا!
‫ریمی-چان، شیزورو-چان، و نادکو-چان.
‫مخ هر سه‌تاتون معیوبه.
‫آکیرا مثل همیشه حالش خوبه.
‫سرحال و قبراق!
‫آکیرا؟
‫جـــــــان!
‫یکم عجیب می‌زنه.
‫منظورت چیه، نادکو-چان؟
‫آکیرا اصلاً هم عجیب نمی‌زنه!
‫هوم!
‫چرا؟!
‫هوم، هوم! هو-هو-هوم!
‫ما که به حالت عادی برگشتیم، پس چرا؟!
‫آهای، ریمی-چان!
‫صداتو بیار پایین!
‫دختر بد!
‫شاید قارچ‌ها زیادی رشد کردن؟
‫واقعاً بزرگ بودن.
‫هـــــه؟
‫یعنی می‌گی چیزی رو کَندیم که نباید می‌‌کَندیم؟
‫فعلاً بیاید بلندش کنیم.
‫یالا، آکیرا.
‫چــــشــــم.
‫بلند شدم.
‫هان؟
‫عه‌وا.
‫نمی‌تونم اون‌طور که می‌خوام تکون بخورم.
‫آخه چرا؟
‫این... تقصیر منه؟
‫حال نمی‌ده؟
‫هاپو کوشولوی بامزه کیه؟
‫روحش. ما روحشو بیرون کشیدیم.
‫صورتت خیلی شل‌ و وله.
‫روح خودگوزپندار آزاردهنده‌ش!
‫خوب نیست.
‫اینجا بیمارستانی نمی‌بینم.
‫نقشه- بهتره بگم، خط‌خطی‌ اون زاهد دریانشین، به درد لای جرز می‌خوه!
‫برگردیم آگانو!
‫آب باید تا الان عقب‌نشینی کرده باشه.
‫کسی توی محله‌مون نمی‌تونه معالجه‌ش کنه.
‫گذشته از اون، همه‌ی ریل‌ها خم شدن.
‫هی، اگه آکیرا بمیره چه خاکی به سرمون بریزیم؟
‫واقعاً دلم نمی‌خواد این اتفاق بیفته!
‫آروم باش. چیزی نمی‌شه.
‫آره.
‫مطمئنم می‌تونیم روبه‌راهش کنیم، ریمی-چان.
‫باشه؟
‫ولی من کسی بودم که...
‫از امروز، آنتونی صدات می‌کنم!
‫خواهش می‌کنم، زنجیرو-سان، یه کمکی بکن!
‫از این به بعد علی‌رغم هرکاری که می‌کنی، ‫دیگه بهت پیری کودن نمی‌گم!
‫چـــــی؟!
‫به‌نظر میاد مستقیماً روی مغزش تأثیر گذاشته!
‫بسپارش به من!
‫اگه توی هانّوئید...
‫«من یه دکتر خوب بددهن می‌شناسم.»
‫«قبلاً هم‌کلاسی‌م بود.»
‫«دبستان که می‌رفتیم، ‫توی شلوارش خرابکاری کرد و انداختش گردن من.»
‫«توی امتحان تقلب کرد، حادثه‌ی ساز تفی، ‫گفت مقصر همه‌ش منم.»
‫«حالا توی ایناریاما پارچو-چو چو-چو...»
‫پیری کودن!
‫ایناریاما...
‫منظورش پارک ایناریاماست؟
‫آره، فکر کنم.
‫آه، عنی که مزه‌ی کاری می‌ده!
‫امروز به‌قدر کافی از عن حرف زدیم!
‫نه، نه.
‫آکیرا اون‌موقع گفت!
‫کازویو-سان گفت توی پارک ایناریاما یه دکتر خوب هست.
‫جدی؟!
‫کازویو-سانِ کاپی‌بارا؟
‫آره.
‫ولی نمی‌دونن کیه یا اصلاً انسانه یا نه.
‫ما حتی نمی‌دونیم پارک ایناریاما الان چه‌شکلیه.
‫نترسین.
‫آروم باشین.
‫به‌تدریج اما سریع می‌ریم اونجا.
‫شیزورو-چان.
‫شیزورو-چان، خبری هست؟
‫آه، کسی رو ندیدم!
‫ولی می‌تونین از دستشویی‌های اینجا استفاده کنین.
‫آب لوله‌کشی دارن.
‫پس، منم برم.
‫منم.
‫شیزورو-چان.
‫آره، می‌دونم.
‫حواسم به آکیرا هست.
‫ممنون.
‫بالأخره، یه‌نفر که می‌تونه حرف بزنه!
‫چی فکر کردی!
‫جیزو رو دست کم نگیر!
‫پارک ایناریاما چه شکلیه؟
‫اونجا یه دکتر انسان هست؟
‫چرا از من می‌پرسی!
‫محض اطلاع، ما نمی‌تونیم حرکت کنیم.
‫البته، بهش که عادت کنی، ‫می‌بینی چقدر حال میده مجبور نباشی حرکت کنی.
‫ولی،‌ از اینکه نمی‌تونم این پیشکش‌ها رو بخورم، خیلی عصبانی‌ام.
‫ایستگاه ایناریاما-کوئِن دو ایستگاه از اینجا فاصله داره، درسته؟
‫فقط همین رو می‌دونم.
‫دکتری نمی‌شناسم.
‫شرمنده.
ایروماشی
‫امعاء و احشاء. امعاء و احشاء.
‫امعاء‌ و احشاء.
‫خیلی‌خب، نادکو-چان.
‫مراقب آکیرا باش.
‫باشه.
‫شیزورو-چان، مراقب ریمی-چان باش.
‫هوم، حله.
‫ها، چرا باید کسی مراقبم باشه؟
‫تو بعضی‌وقتا از معضل اصلی غافل می‌مونی.
‫هـــه؟ کی؟ من؟
‫متوجه منظورت نمی‌شم.
‫هی، اینجا که برهوته!
‫آره والا.
‫اینجا سگ پر نمی‌زنه، چه برسه به دکتر.
‫داره زنگ یه‌چیزی می‌خوره.
‫اون سمت!
‫هوم،‌ یه‌چیزی می‌بینم.
‫یه دیوار به‌نظر می‌رسه.
‫هــــه... ایول بخدا، من که چیزی نمی‌بینم.
‫یعنی در فاصله‌ی 25 فوتی،‌ همون حروفی رو می‌بینه که افراد با چشمان طبیعی می‌بینن.
‫واقعاً دیدت 25/25ـه.
‫نه بابا، 2.5 بیشتر نیست.
‫متوقف شد.
‫بیا یه نگاه بندازیم.
‫شیزورو-چان! اینجا رو، یه شهره!
‫ولی به‌نظر خالی از سکنه میاد.
‫الان یه صدای زنگ عجیب می‌اومد.
‫آره، شنیدمش.
‫حتماً یه‌نفر صداشو قطع کرده.
‫بیا دور بزنیم و ببینیم-
‫نه، وقت کافی نداریم.
‫باید فوراً یه دکتر پیدا کنیم و ازش بخوایم آکیرا رو معاینه کنه.
‫چه نزدیک!
‫درواقع چه کوچیک!
‫هـــه، این دیگه چیه؟ ما گالیوریم؟
‫یه‌جورایی بامزه‌ست.
‫انگار توی اون چیزه، میدان دنیائیم.
‫تاجایی که یادمه، اونجا همه‌چی کوچیک‌تر بود.
‫گمونم اینجا واقعاً کسی نیست.
‫اینطور به‌نظر می‌رسه.
‫هواپیما؟!
‫وای، خیلی‌ وقت بود ندیده بودم!
‫آخ، آخ، آخ!
‫چی؟ چی؟
‫درد داره!
‫درواقع،‌ بیشتر می‌خاره تا اینکه درد داشته باشه!
‫آه، حق با توـه.
‫لعنتی، می‌خاره!
‫آخ! می‌خاره! آخ! می‌خاره!
‫اینجا!
‫برو بابا...
‫سربازهای اسباب‌بازی!
‫آخ! می‌خاره! آخ! می‌خاره!
‫هـــــــه؟!
‫چندتا ازشون هست؟!
‫هی،‌ ما اینجا نیومدیم...
‫آخ! می‌خاره! آخ! می‌خاره!
‫آ ـ آکیرا...
‫آکیرا!
‫آکیرا، وایسا!
‫آه، بالأخره رسیدم بهت!
‫چی شده؟
روز زیبای چهارشنبه
‫اصلاً نمی‌دونم برای امتحان ادبیات فردا چطوری درس بخونم!
‫بگو چطوری باید نمره‌ی خوب بگیرم!
‫اگه بگم که دیگه ریمی مردودی نمی‌شی.
‫اشکالی نداره!
‫دیگه نمی‌خوام باشم!
‫اون بخش‌هایی از کتاب درسی یا دیکشنری ‫رو که می‌خوای حفظ کنی،‌ پاره کن،
‫بذارشون بین دو کیک برنجی توگو، و بخورشون.
‫هاح! ایول، کارت درسته آکیرا!
‫آخ، آخ،‌ آخ، آخ!
‫آخ...
‫هـــــــــه؟
‫یعنی چـــــــــــــی؟!
« ارائه شده توسط وبسایت آوا مووی » [ AvaMovie.in ]