دبیرستان فنی کوموری
‫مدرســه؟ نازونا-چان، تو اینجا می‌رفتی مدرسه؟
‫والا... نمی‌دونم.
‫مگه خون‌آشام‌ها هم می‌تونن برن مدرسه؟
‫والا... چی بگم.
‫ولی فکر می‌کنی اینجا می‌تونی سرنخی پیدا کنیم؟
‫والا... چــی بگــم.
‫وایسا، وایسا! گوش کن، کو-کون! ‫این‌طوری نگام نکنا!
‫راستش قبلاً میومدم اینجا.
‫گمونم، حدود ده‌سال پیش اینطور ها؟
‫نازونا-چان، حتی اتفاقات مربوط به ده‌سال پیشم یادت نمیاد؟
‫مـ ـ می‌شه دیگه این‌طوری نگام نکنی؟!
‫غمت نباشه.
‫اتفاقای ده‌سال پیشو یادم میاد.
‫فقط اینکه...
‫یه اتفاقی افتاد که همچین گل‌و‌بلبل نبود.
‫عــه؟
‫ولی گمونم امشب، شب خودشناسیه.
‫کو-کون، بهتره تو هم تو این مسیر همراهیم کنی.
‫بریم!
‫برو که رفتیم، واسه خودشناسیت.
‫آی گفتی.
‫خب، پس مقدار رو توی این معادله جایگزین می‌کنیم.
‫کـ ـ کلاس درس دارن، نازونا-چان!
‫تا اینجای کار کسی سؤالی داره؟
‫آره، خب.
‫همه یاد گرفتن؟
‫اینجا مدرسه‌ی شبانه‌ست.
‫خیلی‌خب...
‫واسه بچه‌هایی که نمی‌تونن روزا برن مدرسه،
‫یا آدم‌بزرگایی که می‌خوان ادامه‌ی تحصیل بدن.
‫نمی‌دونستم همچین چیزی هم داریم.
‫هـــوی!
‫فکر کردی می‌تونی سر کلاس من بخوابی و هیچی به هیچی؟
‫عــا، شـ ـ‌شرمنده‌م.
‫چندتا شیفت اضافی برداشتم و نتونستم درست بخوابم.
‫از دست تو.
‫به نفعته دیگه تکرار نشه.
‫کو-کون، کو-کون.
‫همه‌تون انتخاب درستی برای ادامه‌ی تحصیل‌تون داشتین.
‫متوجه شدی؟
‫عــه؟ چی رو؟
‫خب، اونجا رو ببین.
‫زندگی کوتاهه.
‫باید تصمیم بگیرین چطور از زمان محدودتون ‫بهترین استفاده رو داشته باشین.
‫نیکوـه.
‫می‌خوام وقتی به گذشته نگاه می‌کنین، ‫حس کنین که انتخاب درستی کردین...
‫و زندگی‌ای بسازین که...
‫ما رو دید هنگ کرد.
‫نیمه‌شبی روشن از نور
‫جایی که خودخواهی، طمع و حسرت در رفت وآمدن
‫دیدم زیر این بارون تار شده
‫هاله‌های خیسی که با نورهای نئونی شکل گرفتن
‫تا طلوع صبح، نباید بیدار شی
‫زمان ما رو از هم جدا می‌کنه
‫با چشم‌هایی خسته گفتم شب به خیر
‫فکر کردم رسیدم، اما همه‌ش سراب بود
‫درست عین اون‌روز، می‌خوام لمست کنم
‫خیلی وقته که شرافتم رو انداختم دور
‫اشتباه‌ها توی یه چشم‌به‌هم‌زدن رخ می‌دن، آره
‫شب کوتاهه...
‫فندکی که گاز نداره هنوزم آتیش می‌کنه
‫این‌طوری شد...
‫یه لحظه وایسا بینم
‫خب، منم یه خونه و زندگی دارم که باید مراقبش باشم
‫اون تنهام نمی‌ذاره، عــاهـــا
‫قبل‌از اینکه دروغ بگم، خودش سوار شده بود
‫لا دی لا دی لا لا
‫بازم امروز درحالی که چیزی زمزمه می‌کرد، درو باز کرد
‫همیشه کاراتو خودسرانه می‌کنی
‫درست عین بیست‌سال پیش، که همین‌طوری شروع شد
‫اَه، باید یکیشو انتخاب کنم، یه‌طرف گرمای زندگیه
‫و یه‌طرف تاریکی شیرین
‫بیشتر بنویس...
‫بیشتر بخون...
‫با طمع داره می‌خنده
‫همون‌طور که برنامه ریخته بودی، فردا داره ذوب می‌شه
‫دیگه برام مهم نیست
‫همون‌طور که می‌بینی، دیگه راه برگشتی نیست... ها ها ها
‫با چشم‌هایی خسته گفتم شب به خیر
‫فکر کردم رسیدم، اما همه‌ش سراب بود
‫درست عین اون‌روز، می‌خوام لمست کنم
‫خیلی وقته که شرافتم رو انداختم دور
‫اشتباه‌ها توی یه چشم‌به‌هم‌زدن رخ می‌دن، آره
‫شب کوتاهه...
‫فندکی که گاز نداره هنوزم آتیش می‌کنه
‫این‌طوری شد... که شد
ناين مووي مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم [ .::9Movie.Org::. ]
‫شما دوتا اینجا چه غلطی می‌کنین؟
‫اومدم خودمو پیدا کنم.
‫این یعنی اینکه شما معلمین، نیکو-سان؟
‫خب... اوهوم.
‫عــه؟ «خودتو پیدا کنی»؟ اسکلمون کردی؟
‫اشتباه زدی بابا، اشتباه.
‫اشتباه چی؟
‫ما که نیومدیم اینجا به سخنرانی‌های انگیزشی ‫چرت‌و‌پرتی که واسه یه مشت آدم بلغور می‌کنی بخندیم.
‫از جونت سیر شدی تخم‌سگ؟!
‫خب راستش، در مورد اون بخش خودشناسیش شوخی نکردیم.
‫تو خون‌آشام به دنیا اومدی؟
‫والدینت هم یه انسان و یه خون‌آشامن؟
‫جدی؟
‫جدی، جدی. جدی‌تر از این نداریم.
‫قضیه هرچی که هست، اطلاعات بیشتری لازم دارم.
‫اول از همه، شما دوتا هم می‌تونین توی کلاسم شرکت کنین.
‫خب، همون‌طور که می‌بینین،
‫امروز دوتا دانش‌آموز جدید داریم.
‫ناناکوسا-سان، بفرما خودت رو معرفی کن.
‫عــا، چیـــزه...
‫نـ ـ ناناکوسا نازونا هستم.
‫چــیــزه، بعدش...
‫سرگرمی‌هام مست‌کردن، بازی‌کردن و...
‫عـا... دیگه چی باید بگم؟
‫چـیـزه...
‫عــا! من یه خونـ ـ
‫خب، دستت درد نکنه، ناناکوسا-سان! ‫من و تو بعد از کلاس قراره مفصـــل صحبت کنیم.
‫الان چی گفت؟
‫خونه‌دار؟
‫خونه‌خوار؟
‫چرا همچین چیزی گفتی؟!
‫عـا، واقعاً شرمنده، گند زدم. بدجوری استرسی شدم.
‫نازونا-چان، جلوی جمع حرف بزنی استرس می‌گیری؟
‫نمی‌دونم.
‫فکر نمی‌کردم این‌طوری بشم، ولی...
‫خب، نفر بعدی. یاموری-کون.
‫از آشنایی‌تون خوش‌وقتم.
‫امروز مزاحم‌تون شدم و توی کلاس‌تون ‫شرکت می‌کنم. یاموری کو هستم.
‫هنوز سال دوم راهنمایی‌ام، پس نمی‌تونم اینجا ثبت‌نام کنم،
‫ولی هیراکا-سنسه لطف کردن و بهم ‫اجازه‌ی ویژه دادن که امروز بیام سر کلاس.
‫بعید می‌دونم بتونم درس‌ها رو دنبال کنم،
‫ولی این کلاس رو یه فرصت می‌بینم ‫که بتونم چیزی فراتر از درس یاد بگیرم.
‫از آشنایی‌تون خیلی خوش‌وقتم.
‫عـا، ممنونم.
‫عجب سخنرانی‌ای بود!
‫کثافت...
‫توی مدرسه هم همین ریختی بودی؟
‫خب، بگی‌نگی.
‫ای کثـــافـــت.
‫بدجــنــس.
‫خب دیگه، کلاس رو ادامه می‌دیم.
‫چـــشـــم!
‫ای‌وای!
‫برای امروز کافیه.
‫اگه باشگاهی دارین که باید بهش برسین، ‫می‌تونین برین یا هرکاری دوست دارین بکنین.
‫چــشــم!
‫چشم چشم!
‫یاموری-کون بودی؟
‫عجب معرفی‌ای کردی!
‫گفتی راهنمایی بودی؟
‫خیلی روون حرف می‌زدی.
‫چرا اومدی اینجا؟
‫کدوم مدرسه می‌ری؟
‫عــا، کوموری...
‫اوه، منم همون‌جا می‌رفتم! کوهای منی پس!
‫خب، همیشه از دیدن یه همشهری دیگه خوشحال می‌شم.
‫تونستی درس‌های کلاس امروز رو متوجه بشی؟
‫چی شده؟
‫ناناکوسا-سان بود اسمش؟ می‌شناسیش؟
‫عزت‌نفست این‌قدر پایینه؟
‫آخه، یعنی خیرسرم خون‌آشامم.
‫درست نیست که من‌ِ خون‌آشام محبوبیتم ‫از کو-کونی که انسانه این‌قدر کم‌تر باشه.
‫هــا؟ جدی‌ای الان؟
‫قبلاً هیچ‌وقت به این چیزها اهمیتی نمی‌دادی.
‫قطعاً اینم یه‌جور تغییره.
‫خب، حداقل تغییر خوبیه.
‫چی می‌گی بابا!
‫بگو ببینم، نازونا؛
‫چیزی در مورد میجیرو-چان یادت میاد؟
‫آخ آخ، بالأخره فرار کردم.
دبیرستان فنی کوموری
باشگاه ادبیات
‫«باشگاه ادبیات»؟
دفتر خاطرات
میجیرو کیوکو
‫«خاطرات»؟
‫از ناکجاآباد پیداش شد.
‫انگار که قصدش همین بود.
‫فکر کردم عاشق کسیه.
‫عاشق تو.
‫مگه اون اولین کسی نبود که می‌خواستی تبدیلش کنی؟
‫اون گفت اسمش
‫ناناکوسا نازوناست
‫خیلی لفتش دادی، یاموری-کون.
‫نازونا-چان کجاست؟
‫رفت دنبالت بگرده...
‫اون...
‫خوندیش؟
‫این میجیرو-سان کیه؟
‫اولین دوست انسان نازونا، که توی ‫اتاق باشگاه ادبیات باهاش آشنا شد.
‫اولین دوستش؟
‫ولی فکر می‌کردم اولیش منم...
‫عـــه؟
‫یـــو!
‫خوب دلبری می‌کنی.
‫خودتم همین‌طور.
‫دفترچه‌ی خاطرات میجیرو-سان رو خوندم ‫و فهمیدم که قبلاً چه شکلی بودی.
‫هرچند دلم می‌خواست که این‌ها رو مستقیم از خودت بشنوم.
‫خب، قرار نبود که هیچ‌وقت اینا رو بهت بگم.
‫ولی طوری نیست، همه‌چیو بهت می‌گم.
‫اول از همه، والدین میجیرو کیوکو اینجا توی خونه‌شون مردن.
‫درست جلوی چشمای میجیرو.
‫کسی که خانواده‌ی میجیرو رو نابود کرد...
‫یه خون‌آشام بود.
‫صبح بخیر، سنپای.
‫عـــا، صبح بخیر، ناناکوسا.
‫داشتم با خودم می‌گفتم الان‌هاست که بیای.
‫شب هفتم: تو برای این کارا زیادی خنگی.
‫خب، همون‌طور که می‌بینین،
‫امروز یه دانش‌آموز جدید داریم.
‫ناناکوسا-سان، بفرما خودت رو معرفی کن.
۱۰ سال پیش
‫عــا، چیـــزه...
‫نـ ـ ناناکوسا نازونا هستم.
‫عــه، همه‌ش همین بود؟!
‫رفیق، داری ناناکوسا-سانو می‌ترسونی.
‫چی شد؟
‫چرا اینا دارن بهم می‌خندن؟
‫گمونم روزها هم کلاس درس دارن.
‫چیز عجیبیه ولی.
‫شاید یه اتاق خالی گیرم بیاد.
‫شما کی باشین؟
‫ناناکوسا نازونا.
‫طوری نیست اینجا بمونم؟
‫هرطور راحتی.
‫ناناکوسا نازونا-سان!
‫الــــــو؟
‫بیدار نمی‌شه انگار...
‫اگه بیدار نشی، بوست می‌کنم ها.
‫اشکالی نداره؟
‫جدی گفتم ها!
‫ای‌وای.
‫بیدارت کردم انگار.
‫چـ ـ... چــــی...
‫چی‌کار می‌خواستی کنی؟! چرا؟!
‫نمی‌شه که یه دختر خوشگل مثل تو بگیره بخوابه ‫و انتظار همچین چیزی نداشته باشه.
‫چه غلطی کردی؟ عقل تو کله‌ت نیست؟!
‫چته؟ همیشه از این از این کثافت‌کاریا می‌کنی؟
‫نـــه.
‫تا حالا توی عمرم همچین کاری نکرده بودم!
‫این‌طوری که دیگه بیشتر باید بترسم ازت.
‫خب، پس؟ از دخترا خوشت میاد؟
‫مهمه؟
‫هرکسی می‌تونه عاشق هرکی که دلش می‌خواد بشه.
‫راست می‌گی.
‫البته نه اینکه کلاً از دخترا خوشم بیاد.
‫چشه این؟
‫ولی مردا به هیچ‌جام نیستن.
‫همه‌ی زنایی که می‌شناسم حسابی تو نخ مردان.
‫غیرعادی‌ای.
‫عه‌وا، جدی؟
‫از زنای غیرعادی خوشت نمیاد؟
‫به‌نظرم خوبه.
‫آها...
‫راستی، به‌نظرم شروع کلاسو از دست دادی.
‫ولش کن بابا.
‫برات مهم نیست؟
‫درهرحال، همچین هم باحال نبود.
‫راست می‌گی.
‫جوری که تو گفتیش؛
‫باعث شد این‌طوری به‌نظرم بیاد که انگار بار اولته میای مدرسه.
‫آره خب هست. که چی؟
‫بـ ـ به‌نظرت منطقی بود که به من بگی «غیرعادی»؟
‫باز مسخره‌ی بقیه شدم...
‫ناراحتت کردم؟
‫ببخشید.
‫اگه ترجیح می‌دی بری، برو.
‫من می‌خوام یه‌کم دیگه بخونم.
‫از اولش من ازت پرسیدم که می‌تونم باهات بگردم یا نه.
‫اگه دوست داری، باشه.
‫اون دخترک، ناناکوسا نازونا...
‫چی می‌خونی؟
‫رمان‌های اسرارآمیز...
‫داستان کسایی که می‌میرن؟
‫فکر کنم داستان کارآگاهایی که سخت‌کوشن.
‫به طرز عجیبی ساده‌ست، و اطلاعات رو
‫مثل یه کودک جذب می‌کنه.
‫چی شده؟ چرا قیافه‌ت ترسناک شده؟
‫پیشنهادم باب میلت نبود؟
‫اگه این‌طوره، چه سبک کتـ...
‫مجیرو-سنپای!
‫این کتابه ادامه داره؟!
‫داره.
‫وقتی بزرگ شدم،
‫می‌خوام کارآگاه بشم!
‫کارآگاها خیلی خفنن...
‫تو واسه این کار زیادی خنگی ناناکوسا-سان.
‫چی گفتی تو؟
‫یعنی می‌گی که تو می‌تونی از پسش بربیای، سنپای؟
‫آه، راست می‌گی...
‫فکر نکنم کارآگاهای واقعی از این کارای پشم‌ریزونِ عین رمانا رو انجام بدن،
‫که پرونده رو حل می‌کنن و مجرم رو هم دستگیر.
‫اینکه بخوایم در مورد روابط نامشروع یا قربانی‌های ‫عکس‌های دزدکی تحقیق کنیم، جلوه‌ش خیلی کمه.
‫واسه همین همچین هم علاقه‌ای ندارم.
‫وجود ندارن؟ کارآگاهای خفن؟
‫همه‌ش دروغه؟
‫ببخشید، البته که وجود دارن!
‫من شرمنده‌اتم!
‫درست مثل یه نوزاد تازه متولدشده، ‫که برای اولین‌بار با دیگران صحبت می‌کنه
‫اما گاهی اوقات...
‫سیمای اون به‌شدت تغییر می‌کنه...
‫که باعث می‌شه به طرز عجیبی... ‫فرهیخته به‌نظر بیاد.
‫به‌نظرم همیشه بی‌نظیر بودی.
‫بـ ـ با من میای سر قرار؟
‫شرمنده، ولی من همچین حسی به تو ندارم،
‫و حتی اسمتو هم نمی‌دونم.
‫و با این تفاسیر، می‌خوای با من وارد رابطه بشی؛
‫که یعنی فقط از قیافه‌م خوشت میاد؟
‫ببخشید که اینو می‌گم ولی خودم با ظاهرم حال نمی‌کنم.
‫یا نکنه اون‌جوری به‌نظرت اومده؟
‫فکر کردی زدن مخ من عین آب خوردنه؟
‫که دختر ساکتی عین من درجا عاشقت می‌شه؟
‫یا اینکه اگه بهت جواب منفی بدم، تمایلی ندارم که به بقیه بگمش؟
‫شرمنده. منو ببخش.
‫بـ ـ ببخشید!
‫نمی‌خواستم فال‌گوش وایسـ...
‫مهم نیست.
‫بدجنسی نکردی؟
‫لازم نبود اون‌جوری بگی.
‫پشمام ریخت!
‫نمی‌دونستم بلدی با بقیه همدردی کنی ناناکوسا.
‫چت شده تو؟
‫می‌خواست بدون هیچ چالشی، ریسک کنه.
‫و اگه خوش‌شانس می‌بود، زید می‌زد.
‫پسرا همین‌جوری مخ دخترا رو می‌زنن.
‫سنپای، حسابی به پسرا سخت می‌گیری.
‫جدی؟
‫بالأخره بعد از این‌همه وقت خوب می‌شناسمت.
‫سنپای تو خیلی اهل دروغ نیستی.
‫ولی الان، داری یه‌کم دروغ می‌گی.
‫با هر تعامل، این دخترک...
‫نمی‌شه گولت زد،‌ نه؟
‫بیشتر و بیشتر شبیه به انسان می شه.
‫من از بابام متنفرم.
‫همیشه با مامانم دعوا می‌کنه.
‫درمورد اینکه اون داره خیانت می‌کنه یا نه، دعوا می‌کنن.
‫مامانم همیشه گریه می‌کنه.
‫واسه همینه که دلم نمی‌خواد برم خونه.
‫بابام با لبخند الکی، وانمود می‌کنه که مشکلی نیست...
‫مامانم هم داره گریه می‌کنه...
‫اینا هیچ خوب نیستن.
‫شرمنده.
‫با تعریف کردن چیزایی که نیاز نبود بشنوی؛
‫آخه چه واکنشی می‌خوای نشون بدی؟
‫واسه همینه که خیلی خوشم نمیاد درموردش حرف بزنم.
‫ها؟
‫ببخشید، درست نفهمیدمش. ‫می‌شه از اول بگی؟
‫عـــه؟!
‫چیزه، خانواده‌م خیلی باهم کنار نمیان. همین.
‫چی...
‫آخه من خانواده‌ای ندارم واسه همین تصورکردنش سخته برام.
‫چرا یهویی همچین چیز پشم‌ریزونی رو می‌گی؟
‫زندگیت چه شکلیه اصلاً؟
‫از جایی که یادم میاد، دارم تنهایی زندگی می‌کنم؛
‫ولی گذشته‌ها رو درست یادم نمیاد.
‫حالا هرچی، امیدوارم خانواده‌ت باهم کنار بیان.
‫ولی می‌دونی؛
‫اگه عین هرکس دیگه‌ای همیشه می‌رفتی ‫خونه، من هیچ‌وقت اینجا پیدات نمی‌کردم.
‫خدا رو شکر که اینجا بودی سنپای!
‫این دخترک...
‫جدی؟
‫ولی احتمال خیانت کردنش هست، ها؟
‫می‌گم، سنپای.
‫ناناکوسا نازونا...
‫چرا راجع بهش تحقیق نکنیم؟
‫می‌دونی که دلم می‌خواد کارآگاه بشم دیگه.
‫خیلی محسورکننده‌ست.
‫انـ ـ انگاری خیلی جون‌جونی بودین.
‫چرا اینا رو باید گوش بدم؟
‫کو-کون شبیه آدمای آویزون و حسود شدی!
‫ولی می‌دونی، فایده نداشت.
‫ها؟
‫همه‌چی تموم شد و منم الان اینجام.
‫وااای، بار اول که لباس فرم می‌پوشم.
‫عالی شدی! دلم می‌خواد ماچت کنم!
‫می‌شه خنگ‌بازی درنیاری؟
‫و چرا لباس فرم پوشیدم؟
‫عجب دیدگاه هوشمندانه‌ای.
‫یه کارآگاه خوب باید بین جمعیت گم بشه ‫و هرجایی که می‌ره همه فراموشش کنن.
‫و برای همین لباس فرمت باید مناسب باشه.
‫شاید اولش بخوای عین کارآگاه‌ها باشی...
‫ولی استفاده از تجهیزات کارآگاهی خیلی احمقانه‌ست.
‫هیچ‌کس نباید تو رو به یاد بیاره.
‫این قانون اوله.
‫حالا بیا برریم، واتسون-کون!
‫سنپای جان با تمام احترام، ولی یه نگاه به خودت انداختی؟
‫چرا یهویی با ادب شدی؟
‫شوخی بسه.
‫باهام بیا، ناناکوسا.
‫اینجا اتاق بابامه.
‫تحقیقات را آغاز می‌کنیم.
‫اون اتاقی که یه‌کم پیش داخلش بودیم چی؟
‫سالن پذیرایی بود.
‫اونجا غذا می‌خوریم و من و مامانم می‌خوابیم.
‫تو و مامانت اتاق ندارین؟
‫قبلاً گفتم اتاق می‌خوام.
‫این‌جوری هم نیست که پولشو نداشته باشن.
‫مطمئنم حتی به اسباب‌کشی فکر هم کردن،
‫ولی اون افکار ناپدید شدن رفت.
‫وااای، تکون می‌خوره!
‫داره تکون می‌خوره! عیبی نداره؟
‫بار اولته با تمدن انسان‌ها برخورد می‌کنی؟
کلمه‌ی عبور را وارد کنید
تغییر حساب کاربری
‫رمز می‌خواد.
‫باهات شرط می‌بندم که...
‫رمزش تاریخ تولد بابامه.
‫کلمه‌ی عبور اشتباه است
‫برای نمایش راهنما کلیک کنید.
‫لطفاً دوباره تلاش کنید.
‫از وارد کردن حروف صحیح اطمینان حاصل کنید.
‫کلمه‌ی عبور را وارد کنید
‫تغییر حساب کاربری
‫چی؟
کلمه‌ی عبور را وارد کنید
تغییر حساب کاربری
‫مال مامانم؟
‫کلمه‌ی عبور اشتباه است
‫برای نمایش راهنما کلیک کنید.
‫لطفاً دوباره تلاش کنید.
‫از وارد کردن حروف صحیح اطمینان حاصل کنید.
‫کلمه‌ی عبور را وارد کنید
تغییر حساب کاربری
‫بازم نه.
‫مال تو چی؟
‫بابای نکبتی عین اون؟ عمراً...
کلمه‌ی عبور را وارد کنید
تغییر حساب کاربری
درحال ورود به حساب کاربری
‫اشتباه کردم.
‫چی شده؟ ناراحتی؟
‫خب، هم ناراحتم؛ هم...
‫یه‌جورایی خیالم راحت شده و عصبانی‌ام.
‫آها. بد شد که.
‫ولی اینجا هیچی نیست.
‫به‌جز یه‌مشت فایل که انگار مال کارن.
تـصـاویـر
‫اگه عکسای خاک‌برسری باشن چیکار می‌کنی؟
‫اون‌وقت پشمام می‌ریزه که این‌قدر ریلکس ‫توی همچین آپارتمان کوچیکی از این کارا کرده.
‫این کیه؟
‫منم...
‫کِی؟
‫روز اول کلاس اول ابتدایی فکر کنم.
‫پس توی خونه‌ی پرمحبتی بزرگ شدی.
‫خجالت کشیدم!
‫نه سرنخی هست نه چیزی.
‫شاید اصلاً خیانت نمی‌کنه.
‫اگه این‌جوری باشه مشکلی ندارم.
‫چیه؟
‫یه کشو که قفل داره.
‫این‌جور وقتا این‌طوری می‌کنیم...
‫بفرما، باز شد!
‫سنپای بیشتر شبیه دزدایی تا کارآگاه.
‫خیلی تفاوتی ندارن.
‫حالا ببینیم اینجا چی...
‫اینو باش.
‫هدیه‌ای که من بهش دادم.
‫انگاری براش خیلی عزیزه.
‫چه بدونم.
‫شاید لازمش نداره، یا نمی‌خوادش...
‫و واسه همینه که اینجا قفلش کرده.
‫تا حالا یه بارم ازش استفاده نکرده.
‫هنوز نوـه.
‫احتمالاً نمی‌خواسته هدیه‌ای که من بهش دادم رو استفاده کنه.
‫شایدم سیگار رو ترک کرده.
‫آره، شاید.
ناين مووي مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم [ .::9Movie.Org::. ]