« آوا مووی تقدیم میکند » [ AvaMovie.in ]
‫قسمت ۱۲: ‫ممنونم
‫هوم‌، خیلی خوب بود، نه؟
‫رین! این که غذا نیست!
‫فکر می‌کنی داری چکار می‌کنی؟
‫بدن یوکیو ضعیف‌تر از توئه.
‫حتما ازش محافظت کن.
‫باشه.
‫اگه می‌خوای برگردونیشون، پس چرا خودت پس نمی‌گیریشون؟
‫پس‌شون بده!
‫یوکیو!
‫خیلی متاسفم بابت این.
‫برو، تو هم عذرخواهی کن!
‫می‌دونم بهت گفتم ازش محافظت کنی،
‫ولی زیادی افراط کردی.
‫مرسی.
‫منم ممنونم.
‫خیلی باحاله!
‫ببین چقدر درخشانن!
‫صلیب جنوبی ‫(ماست)
‫بفرما!
‫خیلی می‌ترسم...
‫دیگه نمی‌خوام این چیزهای ترسناک رو ببینم!
‫یوکیو...
‫چرا توی نبرد به من نمی‌پیوندی؟
‫نمی‌خوای قوی بشی...
‫و رین و بقیه رو محافظت کنی تا اینکه همیشه تو تاریکی بلرزی؟
‫می‌خوام اونقدر قوی بشم که بتونم از رین محافظت کنم!
‫بزن بریم، می‌تونی! قول دادی، نه؟
‫ممنون بابت غذا.
‫تنها بذار منو!
‫حالا می‌تونم خودم از خودم مراقبت کنم!
‫آفرین!
‫مراسم ‫ثبت‌نام ‫دبیرستان ‫صلیب جنوبی
‫هی، رین! لبخند بزن!
‫ببین! اون یوکیو اوکوموراست!
‫خیلی خوش‌تیپه!
‫این عینک‌ها دیوونم می‌کنن!
‫رین!
‫امروز مدرسه رو ول نکن، فهمیدی؟ حتی توی راهنمایی ممکنه عقب بندازنت!
‫دست از سرم بردار، پیرمرد! جای من اصلا اونجا نیست!
‫واقعا... باهاش چکار کنم؟
‫یعنی، خیلی باحاله که صبحانه رو با دقت آماده می‌کنه.
‫ولی...
‫دیگه وقت زیادی نمونده.
‫خفه شو، پدرسوخته!
‫می‌شنویش؟
‫باز همونه؟
‫دیگه خیلی زود به زود صداشو مشنوی
‫اونطوری نگام نکن.
‫اگه کار به جاهای باریک کشید...
‫کافیه خودمو داغون کنم، اونوقت همه‌چی تموم میشه!
‫می‌تونم ناخن‌هامو بکَنم یا از دستگاه شکنجه استفاده کنم یا حتی...
‫فقط نگاه کن، حتما انجامش میدم!
‫نباید حتی شوخی‌اشو بکنی!
‫الان حرفه‌ای شدم! دیگه میتونی رو من حساب کن، باشه؟
‫نگران نباش! الان خوبم!
‫بهترین راه مقابله با تسخیر شیطانی، سالم نگه داشتن ذهن و بدنه!
‫خوب بخوری، خوب بخوابی و خوب کار کنی!
‫این کلیدشه!
‫باشه، تو هم شروع کن به خوردن!
‫یوکیو درست میگه.
‫اخیراً احساس خستگی زیادی دارم...
‫و دارم پیر میشم.
‫نمی‌دونم می‌تونم دوباره تسخیر رو تحمل کنم یا نه.
‫نباید اینطوری حرف بزنی.
‫به هر حال، میگن شیطان‌ها از قلب وارد میشن.
‫می‌دونم.
‫اون بچه‌ها هنوز فقط بچه‌ان.
‫باید یه جوری اینو حل کنم.
‫خب، بهم بگو، این لباس چیه پوشیدی؟
‫خب... ببین... همه دارن منو می‌کشونن به این مصاحبه، پس اینارو قرض گرفتم.
‫کراوات نداری؟
‫بدون کراوات مد شده!
‫بگو بلد نیستم کروات ببندم دیگه
‫بده من، نشونت میدم چطوریه.
‫یقه‌ات رو بالا بگیر و دکمه‌شو ببند.
‫واقعا...
‫باورم نمیشه چقدر زبر و زمخت شدی.
‫و اینکه وقتی کوچیک بودی انقدر بامزه بودی، می‌گفتی «بابا، بابا»...
‫اون خیلی وقت پیش بود!
‫و اینکه دیگه بزرگ شدم این مصخره بازی های به من نمیاد
‫بزرگسال؟
‫هوم...
‫اینجا که بزرگسال نمی‌بینم!
‫آه، ساکت شو!
‫اگه انقدر اذیتت می‌کنه، نشون بده چقدر بالغ شدی!
‫دست از سرم بردار!
‫باشه، بهت ثابت می‌کنم که می‌تونم خودم از پسش بربیام!
‫چشات رو کامل باز کن و فقط نگاه کن!
‫خب، فکر نمی‌کنم بتونم چشمام رو دربیارم ولی...
‫خفه شو، پیرمرد!
‫رین...
‫وقتشه، نه؟
‫وقتی شنیدم شما جنگیرا می‌خواید اون بچه رو تربیت کنید، خندم گرفت...
‫ولی می‌بینم که اون خیلی نزدیک به کامل شدنه.
‫نگو که بدن رین رو هدف گرفتی، لعنتی؟
‫لعنتی!
‫پس بدن من فقط یه سوراخ دید بود...
‫و تو این مدت داشتی رین رو تماشا می‌کردی؟
‫ای شیطان لعنتی!
‫این‌ها هم؟
‫صبر کن! نمی‌دونم داری درباره چی حرف می‌زنی! شیطان‌ها؟
‫این «بیدار شدن» یعنی چی اصلاً؟
‫من اصلاً چی‌ام؟
‫چی؟ هی!
‫بی‌فایده، بی‌فایده...
‫مقاومتت بی‌فایده است.
‫آره؟
‫یعنی داری می‌گی تا وقتی که من زنده ام همه چی خراب میشه!
‫رین!
‫همینه! ببین چقدر پیشرفت کردی، اینطور نیست؟
‫باشه، خوشحال می‌شم برم.
‫- اگه برم بهتر میشه مگه نه؟ ‫- رین!
‫ولم کن! خودت منو بیرون کردی!
‫می‌دونم من پسر تو نیستم!
‫نه، اصلاً نسبت خانوادگی نداریم! غریبه‌ایم، درسته؟
‫رین!
‫قبول کن! از تظاهر به خانواده من بودن خسته‌ای!
‫تو از درون کاملاً داغونی.
‫یا اینکه دینت اجازه نمی‌ده همچین چیزی بگی؟
‫یا صبر کن، شاید می‌خوای یک بار دیگه نقش پدر کامل رو بازی کنی؟
‫کافیه دیگه!
‫الان بهترین موقعه که کنترلت کنم.
‫تو پدر من نیستی! برام هیچ‌کس هستی!
‫دیگه اجازه ندم ببینمت که داری نقش پدرمو بازی می‌کنی!
‫به ‫زودی صبح می‌شه.
‫عجله کن، برو وسایلتو بردار.
‫باشه.
‫جن گیر، کارت تمومه.
‫برای یه لحظه کنترل خودتو از دست دادی، نه؟
‫این بچه هیچ‌وقت بدن من نمی‌شه، خودت که می‌دونی! احمق!
‫با این حال، استعداد داره.
‫جوهره‌اش رو می‌دزدم و می‌برمش به گهنا...
‫بعدش پدر واقعی‌اش حسابی مغزشو شستشو می‌ده!
‫اوخ، لعنت!
‫از من دور شو!
‫اگه جواب بده...
‫شاید بتونم تو رو به بدن خودم تبدیل کنم.
‫چی؟
‫کی همچین کاری می‌خواد بکنه؟
‫هی!
‫معلومه، اون خود بدن توئه!
‫گمشو!
‫بالاخره همو دیدیم...
‫پسرم!
‫آه، فقط شوخی کردم!
‫من شیطانم!
‫من فرمانروای گهنا و پدر واقعی تو هستم!
‫می‌تونی منو «بابا» صدا کنی اگه خواستی!
آوا‌مــووی
‫خون خدای گهنا تو رگ‌هات جاریه...
‫اما بدنت اینجا، تو آسیا وجود داره.
‫تو موجودی فوق‌العاده‌ای.
‫گریه‌های تولد فوق‌العاده!
‫امروز روز تولد دوباره‌ات به عنوان یک شیطانه، پسرم!
‫کسی!
‫کمکم کنید!
‫تولدت مبارک، پسر عزیزم!
‫فهمیدم.
‫پس اینطوری شده.
‫اون پسر پسر منِ.
‫و من دارم برش می‌گردونم!
‫لعنت! به تو، جن گیر!
‫می‌خوای جون خودتو فدا کنی؟
‫واقعا منو متعجب می‌کنی، کشیش بیچاره!
‫ولی دیگه خیلی دیر شده!
‫دروازهٔ جهنم به چنگت انداخته...
‫و هرگز رهایت نخواهد کرد!
‫پیرمرد!
‫تحمل کن، پیرمرد!
‫لعنتی!
‫جوابتو پیدا کردی؟
‫شیطان...
‫یوری ایگین...
‫شیرو فوجیموتو...
‫چه حسی بهت داد...
‫که از روی اون همه جنازه رد شدی؟
‫هنوز هم باور داری که نباید به دنیا می‌اومدی؟
‫لعنت بهت!
‫برنامه‌ات چیه؟
‫می‌خوای منو به یه سلاح تبدیل کنی...
‫یا حامل شیطان؟
‫کدومش؟
‫خب، اگه بخوام دقیق بگم، هر دو.
‫حتی من، پادشاه زمان، الان آینده‌ات رو نمی‌تونم ببینم.
‫فرقی نمی‌کنه بخوام چی بشی، نمی‌تونم کامل کنترلش کنم.
‫دارم تکرار می‌کنم...
‫ولی اون کلید کامی‌کاکوشی هر جا بخوای می‌برت.
‫آینده دست خودته.
‫چی؟
‫بالاخره اومدی خونه، نه؟
‫کجا وقت تلف می‌کردی این همه مدت؟
‫چی؟ تو کی هستی؟
‫آه، خب، ببین...
‫ای وای، یادم رفت کلاهمو سر کنم!
‫خب، بشین.
‫چی؟
‫این رو امتحان کن، باشه؟
‫هی... این یه توپ برنجه که با پولک ماهی تن، کره و سویا کباب شده.
‫پیرمرد وقتی بچه بودم اینا رو برام درست می‌کرد.
‫اولین بارمه که اینا رو درست می‌کنم، بهم بگو چطورن.
‫آه، آره، حتماً.
‫خیلی خوشمزه‌ست!
‫واقعاً خوشمزه‌ست.
‫آه...
‫شاید یه کم بی‌مزه باشه؟
‫درسته.
‫می‌خواستم یه چیزی که یه بار دوستم برام درست کرده بود رو دوباره بسازم.
‫واقعاً یاد گذشته میندازه.
‫اوه...
‫خیلی هست، پس بخور!
‫م-م-مرسی!
‫رنگت پریده. درست غذا می‌خوری؟
‫دلم برا بچه‌های ماموریت‌های ویژه که دارن سخت کار می‌کنن می‌سوزه.
‫ببخشید، ولی می‌خوام از فرماندهی واحد جن گیری لادون عقب بکشم.
‫برای جای لوسی، اون پسری که تازه به شوالیه ارشد ارتقا پیدا کرده رو بگیر...
‫ام... بذار ببینم.
‫انجل؟
‫بذار اون انجام بده.
‫یعنی خیلی قویه.
‫راستش...
‫خیلی گرفتارم، بابا بودن کار سختیه.
‫فقط هرچی هست به واتیکان بگو، باشه؟
‫بابا بودن خیلی سختیه؟
‫کی می‌دونه؟
‫واقعا نمی‌دونم بابا بودن یعنی چی.
‫اون دو تا برادر که اونجا خوابن رو می‌بینی؟
‫اون بچه عینکی که آب دهانش می‌ریزه...
‫یوکیو مهربونه، آرومه و سخت‌کوش...
‫ولی مریضه، اشتهاش کمه و می‌تونه شیاطین رو ببینه، واسه همین همیشه عصبیه.
‫نگرانشم چون اعتماد به نفس نداره.
‫خیلی دوست داشتم کمکش کنم، پس ازش پرسیدم...
‫'می‌خوای قوی‌تر بشی و با من به عنوان جن گیر کار کنی؟'...
‫و اون گفت، 'می‌خوام به اندازه‌ای قوی بشم که بتونم رین رو محافظت کنم.'
‫پس یه نفر برام یه شغل مربیگری تو مدرسه فشرده جن گیری پیدا کرد.
‫اون تنها چیزی بود که می‌تونستم بهش یاد بدم، و بهتر بود خودم یادش بدم.
‫و اونیکی که زیرش آب دهانش می‌ریزه و کپلش پیداست...
‫چی؟
‫اون بچه به خانوادش اهمیت می‌ده و آدم بدی نیست...
‫ولی مشکل اینه که وقتی عصبانی می‌شه، خشونت به خرج می‌ده و نمی‌تونه قدرتش رو کنترل کنه.
‫نمی‌تونه جلوی دشمن درست کردن برا خودش رو بگیره.
‫سال‌ها فکر کردم که باید بهش یاد بدم مثل یوکیو دعوا کنه یا نه...
‫ولی تصمیم گرفتم این کار رو نکنم.
‫چی...
‫می‌بینی، می‌خوام به اون یکی آشپزی یاد بدم.
‫دارم تمرین می‌کنم چون می‌خواستم خودم بهش یاد بدم،
‫ولی به نظر میاد که من و اون با هم یاد می‌گیریم.
‫چرا؟
‫اوه!
‫آشپزی هم به فکر و هم به قدرت بدنی نیاز داره.
‫زیاد زور نزن! تخم‌مرغا خراب میکنی!
‫باید یاد بگیری چطور قدرتت رو کنترل کنی،
‫و باید به کسی که براش آشپزی می‌کنی فکر کنی.
‫اونم بماند که...
‫می‌گه می‌خواد یه چیزی برای یوکیو درست کنه بخوره.
‫مواد رو خیلی زیاد هم زدی، حالا شده یه خمیر چسبنده.
‫وقتی کمی آرد می‌مونه طعمش بهتر نیست؟ کاسه هم داره می‌ناله.
‫یوکیو هم که ماهی‌برگر دوست داره، درسته؟
‫یوکیو که از رین نمی‌ترسه، نجات ماست.
‫ولی با این حال...
‫مربی مدرسه فشرده و بابای آشپز شاید هر دو انتخاب‌های اشتباهی باشن.
‫راستش نمی‌دونم انتخاب درست چیه.
‫خیلی سرم شلوغه، باید بگم کار سختیه.
‫ولی وقتی به اون دوتا نگاه می‌کنم...
‫اون نگرانی‌ها دیگه مهم نیستن.
‫درسته، می‌فهمم.
‫خب، کم کم باید برم.
‫هی، شرمنده! معذرت که اینقدر حرف زدم!
‫بفرما.
‫- چی؟ ‫- بقیه‌ش رو با خودت ببر.
‫م-مرسی
‫ممنون که پیامم رو به واتیکان رسوندی.
‫بله! با اجازه.
‫بابا!
‫چی؟
‫مرسی!
‫خواهش می‌کنم.
‫کار کوچیکی بود.
‫می‌ترسیدم...
‫تمام این مدت...
‫اگه جواب رو پیدا کنم...
‫همه چیز تموم می‌شه!
‫بهتر بود...
‫اگه اصلاً به دنیا نمی‌اومدم!
‫چه احمقی من!
‫هم بابا و هم مامان...
‫خیلی تلاش کردن که من زنده بمونم!
‫حتی بچه‌های شیطان... حتی خود من...
‫همه ما...
‫روزی می‌میریم. تا اون موقع...
‫حق داریم فقط زندگی کنیم!
‫برادرای خوبی باشین...
‫با هم مهربون باشین، باشه؟
‫آره، اون زن احمق بود!
‫رویا داشت دوست شیطان‌ها بشه ولی شکست خورد!
‫خب... تو چی فکر می‌کنی؟
‫من معتقدم که انسان‌ها و شیطان‌ها...
‫می‌تونن همدیگه رو بفهمن!
‫من یوکیو رو دارم!
‫و یوکیو...
‫منو داره!
‫اصلاً امکان نداره...
‫رین؟
‫که من هرگز دست بکشم!
« ارائه شده توسط وبسایت آوا مووی » [ AvaMovie.in ]
‫مرسی که تماشا کردید!