ناين مووي مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم .::9Movie.Org::. .:: @ninemovieOfficial ::.
‫یک چاقوی آشپزخونه ‫در خونه‌ی رافائله سولچیتو پیدا شد.
‫دی‌اِن‌اِی قربانی روی تیغه بود ‫و دی‌اِن‌اِی ناکس روی دسته.
‫پلیس داره رسماً اعتراف می‌کنه ‫که از مدرک درست نگه‌داری نکرده.
‫من بی‌گناهـم. ‫باور نمی‌کنین؟
‫مهم اینـه که خودت باور داری.
‫چرا وکیل‌هامون ناراحت بودن؟
‫قرار بود مینینی بهشون ‫گزارش دی‌اِن‌اِی بده
‫تا بتونن دفاعیه آماده کنن، ‫ولی عمداً دارن طولش می‌دن.
‫ولی نگران نباش. ‫برنده می‌شیم.
‫رافائله سولچیتو و آماندا ماری ناکس
‫در این پرونده
‫گناهکارند!
ناين مووي مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم .::9Movie.Org::. .:: @ninemovieOfficial ::.
‫[ ۵ دسامبر ۲۰۰۹ - ۱۲:۰۳ بامداد ]
‫به احتساب جُرم ‫افترا به پاتریک لومومبا...
‫آماندا ماری ناکس
‫در این پرونده
‫گناهکار است.
‫به احتساب جُرم قتل، ‫حمل سلاح، تجاوز، دزدی...
‫و صحنه‌سازی جُرم...
‫رافائله سولچیتو و آماندا ماری ناکس
‫در این پرونده
‫گناهکارند!
‫ناکس به ۲۶ سال حبس
‫و سولچیتو به ۲۵ سال ‫حبس محکوم می‌شوند.
‫هزینه‌ی دادگاه نیز ‫به عهده‌ی خودشان است.
‫آروم باش. ‫درخواست مجدد می‌دیم.
‫آماندا! ما دوستت داریم!
‫نبرینش! نبرینش!
‫آماندا.
‫آماندا!
‫نه... نه...
‫نه...
‫نه!
‫نه...
‫نه.
‫نه، خواهش می‌کنم.
‫نه! نه! التماس‌تون می‌کنم!
‫نمی‌رم! نه!
‫نه...
‫نه... نه... ازتون خواهش می‌کنم...
‫نمی‌خوام اینجا باشم...
‫التماس‌تون می‌کنم... نه...
‫[ روایت پیچیده‌ی آماندا ناکس ]
‫(قسمت ششم: «گناهکار»)
‫ترجمه و زیرنویس از پوریا هزیمتی ‫∞ POORUYO ∞
‫تمام تلاش‌مون رو می‌کنیم
‫تا آماندا برگرده خونه.
‫آماندا هم مثل ما
‫از این تصمیم به‌شدت ناراحتـه.
‫همه‌مون شوکه شدیم.
‫ولی ازطرفی خوش‌حالـیم
‫که مردم دنیا دخترم رو حمایت می‌کنن.
‫کمی زمان می‌بره، ‫ولی بالاخره برمی‌گرده خونه.
‫صرفاً چون دخترتون اهل آمریکاست
‫فکر می‌کنید آزادی حقشـه؟
‫آزادی حقشـه چون بی‌گناهـه.
‫به یه مَرد بی‌گناه تهمت زده. ‫بالاتر از قانون که نیست.
‫متوجه نشدم. ‫الان این سؤال بود؟
‫سؤال پرسیدین؟
‫ما کنارتـیم، عزیزم.
‫حالت چطوره؟
‫[ سه روز پس‌از اجرای حکم ]
‫[ ۷۶۱ روز در زندان ]
‫خیلی خوبـه که ‫اجازه دادن همه با هم بیایم.
‫- آره. ‫- مگه نه؟
‫البته بابا نوبت بعدی می‌آد.
‫آره، بابات...
‫داره با کارلو و لوچانو حرف می‌زنه.
‫روی درخواست تجدیدنظر ‫کار می‌کنه، ولی می‌آد...
‫می‌دونی که بابا عاشق کاغذبازیـه.
‫هرکدوم‌مون قراره نوبتی
‫بیایم ملاقاتت.
‫آره، دِلینی و اَشلی هم می‌آن.
‫تا روزی که مجبور شن ‫به‌خاطر مدرسه برن.
‫تازه باهات تلفنی هم حرف می‌زنیم.
‫- زیاد نیست، ولی... ‫- هفته‌ای دَه دقیقه.
‫از هیچی بهتره.
‫- آره. ‫- من هم به اینجا انتقالی گرفتم.
‫آره، همیشه یکی‌مون نزدیکت هست.
‫ما مهندس‌های کامپیوتر می‌تونیم ‫از راه دور هم کار کنیم.
‫قراره اون‌قدر من رو ببینی
‫که دیگه ازم خسته شی.
‫می‌ذارن با رافائله تماس بگیری؟
‫اون هم وضعیتش مثل توئـه، پس شاید...
‫به‌خاطر من ۲۵ سال افتاد زندان.
‫- نه. نه. ‫- این چه حرفیـه، دخترم.
‫حقیقت نداره، آماندا.
‫درخواست که بدیم، همه‌چی درست می‌شه.
‫اینجا مثل آمریکا نیست. ‫همه‌ی پرونده‌ها قابلیت تجدیدنظر دارن
‫و کارلو گفت که...
‫۹۰درصد مواقع حکم عوض می‌شه.
‫آره. یه دادگاه جدید ‫با یه قاضی جدید می‌شه.
‫دی‌اِن‌اِی هم دوباره بررسی می‌شه.
‫- همه‌چی از نو انجام می‌شه. ‫- متخصص می‌آریم.
‫- یه شروع دوباره. ‫- کِی؟
‫- هرچی زودتر بشه، بهتره... ‫- کِی؟
‫شاید دو سال زمان ببره.
‫باشه.
‫این برای توئـه.
‫می‌دونستم به گیتار واردی، ‫ولی گفتم ببینم پیانوزدنت چطوره.
‫ببین، ۶۱ دکمه داره...
‫ولی یه ریتم‌نگار داخلی هم داره.
‫اینجا رو ببین...
‫آماده‌ای؟
‫به‌به، سامبا!
‫(سامبا: نوعی موسیقی و رقص برزیلی)
‫پیانو بلد نیستم.
‫خب یاد می‌گیری.
‫آماندا.
‫می‌دونم این وضعیت برات عادلانه نیست.
‫تا الان با هم بحث‌های ‫عمیق و فلسفی زیادی داشتیم.
‫می‌دونم به خدا باور نداری.
‫ولی هروقت درباره‌ش حرف می‌زنم
‫انگار بیشتر بحث فلسفه‌ست تا مذهب.
‫دنیا رو مثل یه گلیم ‫نقش‌دار در نظر بگیر.
‫هرکدوم یه نخ از اون گلیم هستیم ‫و خدا بافنده‌ی اونـه.
‫فقط اونـه که می‌تونه ‫تصویر نهایی گلیم رو ببینه.
‫پس...
‫این هم بخشی از برنامه‌شـه؟
‫این وضعیت؟
‫همه‌ی اطرافیانم قراره ‫به زندگی‌شون ادامه بدن.
‫قراره پیشرفت کنن.
‫ولی زندگی من همینـه.
‫نه قراره دوستی داشته باشم...
‫نه ارزشی... ‫نه عشقی...
‫نه حتی بچه‌ای.
‫آماندا.
‫قرار شد در لحظه زندگی کنی ‫و از امروزت لذت ببری.
‫به الان فکر کن.
‫ساعت به ساعتِ الان مهمـه.
‫تا یک ساعت دیگه یه‌چیز ‫باارزش برای خودت پیدا کن
‫تا روحیه‌ت عوض بشه. ‫برو بیرون یه‌کم هوا بخور.
‫آسمون رو نگاه کن.
‫آره؟
‫آماندا! من رو ببین! فیل شدم!
‫بابا.
‫سلام، عزیزم. ‫حالت خوبـه؟
‫چی شده؟
‫دکتر خبر کنم؟
‫خواهش می‌کنم من رو از اینجا ببر.
‫- من رو از اینجا ببر، بابا. ‫- عزیزم، دارم سعی می‌کنم.
‫- ببین... من... ‫- خواهش می‌کنم...
‫- من رو ببر. ‫- گوش کن چی می‌گم.
‫آروم باش. نفس بِکش.
‫ما یه برنامه‌ی خوب چیدیم.
‫قراره حسابی سروصدا کنه.
‫- متخصص ژنتیک هم آوردیم. ‫- باشه.
‫و سرپرست پروژه‌ی ‫معصومیت ایالت آیداهو هم
‫(پروژه‌ی معصومیت آیداهو: پروژه‌ای در آمریکا ‫که با هدف آزادکردن زندانی‌های بی‌گناه به وجود اومده.)
‫داره یه نامه‌ی رسمی می‌نویسه
‫تا کل فرایند ‫دادگاه رو زیر سؤال ببره.
‫- ببین. گوش کن. ‫- باشه.
‫هفته‌ی دیگه که برگردم سیاتل...
‫- قراره برم... ‫- نه، نه... خواهش می‌کنم نرو.
‫لطفاً نرو.
‫- من رو تنها نذار، بابا. ‫- نمی‌خوام تنهات بذارم.
‫- تنهات نمی‌ذارم، عزیزم. ‫- لطفاً نرو.
‫- می‌دونی که نمی‌خوام تنهات بذارم... ‫- نجاتم بده.
‫التماست می‌کنم، بابا.
‫دارم همه‌کار می‌کنم.
‫- بابا. ‫- دارم تلاشم رو می‌کنم.
‫من رو ببخش.
‫خبری از گلیم نقش‌دار نبود.
‫کم‌کم فهمیدم چه حسی داره ‫که یه جا گیر بیُفتی
‫و بندبند وجودت ‫بخواد از اونجا فرار کنه.
‫شنیده بودم زن‌هایی که ‫امیدی به آزادی نداشتن
‫از راه‌های مختلفی خودکُشی کردن.
‫هرکدوم با خلاقیت خودشون مُردن.
‫شرافتمندانه‌ترین روش، بُریدن رگ بود.
‫بخار باعث می‌شد ‫نگهبان‌ها متوجه خون نشن.
‫رگم رو می‌زدم ‫و توی یه مه آروم و بی‌صدا
‫به فراموشی سپرده می‌شدم.
‫بالاخره همه‌چی تموم می‌شد.
‫[ ناکسِ گناهکار جان خود را در زندان گرفت ]
‫[ چهار ماه بعد ]
‫[ ۸۹۸ روز در زندان ]
‫بانتی دلش برام سوخت ‫و تنها زندانیِ آمریکایی دیگه رو
‫به سلول من انتقال داد.
‫آخی، از این خوشم اومد.
‫«آماندای عزیز، از روز اول ‫پیگیر پرونده‌ت بودم.»
‫«بیشتر بچه‌های گروه ‫اِنجیل‌خوانی می‌گن تو بی‌گناهـی.»
‫«برات ۵۰ دلار فرستادیم که ‫بخشی از هزینه‌ی دادگاهت باشه.»
‫که نگهبان‌ها برای خودشون برداشتن.
‫- معلومـه که برمی‌دارن. ‫- چی‌کار می‌کنی؟
‫دارم نامه‌هات رو می‌خونم.
‫یکی باید بخونه دیگه.
‫مردم اینجا سالی یه‌بار ‫هم نامه نمی‌گیرن
‫ولی برای تو کیلویی می‌آد.
‫الان باید خوش‌حال باشم؟
‫عزیزم، من تو رو نمی‌شناسم.
‫نمی‌دونم چی خوش‌حالت می‌کنه.
‫ولی جوری رفتار می‌کنی انگار ‫فقط تو داری اینجا عذاب می‌کِشی.
‫این دیگه نوبره.
‫بیا، این رو بخون. ‫قشنگ نوشته.
‫- من... ببخشین... ‫- نیازی به عذرخواهی نیست.
‫فقط از تخت لامصب بیا بیرون.
‫من آدم خاصی نیستم.
‫ای بابا.
‫معلومـه که هستی، عزیزم.
‫البته یه‌جورهایی هستم.
‫جَوون‌ترین عضو زندانـم که ‫یکی از طولانی‌ترین حکم‌ها رو داره.
‫ولی همین که فکر می‌کردم خاصـم، ‫باعث شد عاقبتم این بشه.
‫فکر کردم می‌تونم بدون ‫وکیل با پلیس حرف بزنم...
‫فکر کردم بی‌گناهی‌م واقعاً ‫تأثیری روی پرونده داره...
‫معلومـه که داره. ‫اصل ماجرا بی‌گناهی توئـه.
‫قرار نبود بیُفتی زندان.
‫«قرار نبود»؟
‫اصلاً این یعنی چی؟
‫همم.
‫- آفرین. ‫- ای وای!
‫فقط ما نیستیم که حق داریم.
‫فقط من نیستم.
‫فقط من نیستم که توی این ‫زندان داستان غم‌انگیزی دارم.
‫هرکسی زندگی خودش رو داشته...
‫زندگی‌ای که پشت‌سر گذاشتن...
‫آرزوهایی که به سرانجام نرسیدن...
‫وای، دیانا. ‫دیگه این کار رو نکن.
‫چه کاری؟
‫هیچی. ‫یه‌لحظه فکر کردم...
‫فکر کردم آماندایـی.
‫نه، فقط منـم.
‫من نگرانتـم، آماندا. ‫خیلی عوض شدی.
‫- دیگه انرژی گذشته رو نداری. ‫- نه، مامان. هیچ مشکلی نیست.
‫من خوبـم.
‫[ ۶ ژوئیه ۲۰۱۰ - ۲:۲۲ بعدازظهر ]
‫[ ۸ ماه بعداز اجرای حکم ]
‫ببخشین که برای تولدت نرسیدم.
‫۲۳سالگی‌ت مبارک.
‫ممنون.
‫سیسیلیا برام کیک پخت.
‫از چند ماه قبل یواشکی ‫مواد غذایی رو جاساز می‌کرد
‫و با همکاری فولیو برام کیک پختن.
‫توی پلاستیک زباله له شده بود.
‫بعدش برام آواز خوندن...
‫خیلی مهربونـن...
‫آره.
‫خوبـه که سیسیلیا اینجا هوات رو داره
‫ولی یادت نره بیرون از اینجا هم ‫دوست‌هایی داری که به فکرتـن.
‫مَدیسون، برِت و دی‌جی.
‫وای، وقتی آزاد بشم، ‫دی‌جی دیگه زن و بچه داره
‫و پیر شده.
‫نه.
‫این چه حرفیـه. ‫قراره دادگاه دوباره داشته باشی.
‫چیزی نمونده.
‫چندتا متخصص مستقل آوردیم
‫و قراره توی دادگاه ‫بازرس‌ها رو محکوم کنن.
‫- قراره آزاد بشی. ‫- مامان... مامان...
‫من دوستت دارم، ‫ولی دیگه این حرف‌ها رو نزن.
‫چه حرف‌هایی؟
‫من اینجا واسه تفریح نیومدم.
‫باید... باید اینجا زندگی کنم.
‫- هم ذهنی و هم فیزیکی باید اینجا باشم. ‫- کی گفته؟
‫آماندایی که من می‌شناسم، ‫تسلیم نمی‌شه.
‫نه، من تسلیم نشدم.
‫فقط... دارم منطقی ‫به ماجرا نگاه می‌کنم.
‫متوجهـی؟
‫شاید زندگی من هم همینـه.
‫باید باهاش کنار بیام. ‫چاره‌ای نیست.
‫- آماندا. ‫- سلام، جان؟
‫دون سائولو پروژکتور رو آورده، ‫ولی منتظره تو فیلم انتخاب کنی.
‫الان می‌آم. ‫ممنون.
‫پنج دقیقه بیشتر به تو و مادرت ‫وقت دادم، ولی دیگه تمومـه.
‫باشه.
‫ببین، مامان. نمی‌خوام ناراحتت کنم. ‫جدی می‌گم.
‫فقط دارم می‌گم...
‫شاید هیچ‌وقت از اینجا نرم.
‫همون‌قدر که من ‫با زندگی اینجا کنار اومدم
‫به نظرم تو هم باید ‫با زندگی بدون من کنار بیای.
‫بریم.
‫- باید برم. دوستت دارم. ‫- من هم دوستت دارم.
‫عشق منـی.
‫چرا این کار رو می‌کنه؟
‫بچه باید با مادرش باشه.
‫دیوونه شدین؟
‫تو رو خدا بچه‌م رو نبرین!
‫نبرینش! مینا! مینا!
‫چی شده؟
‫بچه‌ها که سه سال‌شون می‌شه
‫می‌تونن از اینجا برن.
‫می‌برنشون به یه یتیم‌خونه.
‫واقعاً رحم ندارن.
‫مینا!
‫نه!
‫اِدا.
‫سلام. چی شده؟
‫من... دیگه نمی‌تونم...
‫نمی‌تونم.
‫- فکر نکنم... بتونم ادامه بدم... ‫- چی؟
‫- نمی‌تونم... دخترم... ‫- باشه.
‫دختر خوشگلم.
‫- باشه. نگران نباش. ‫- دیگه ناامید شده.
‫اگه قراره...
‫اگه قراره درهرصورت ازم دور بشه، ‫پس فایده‌ش چیـه؟
‫آخه... فایده‌ش چیـه؟
‫- من رو خلاص کن. ‫- آروم باش. چیزی نیست.
‫کریس، خلاصم کن.
‫ازت خواهش می‌کنم.
‫آروم باش، عزیزم.
‫تو رو خدا، کریس.
‫فوق‌العاده‌ست که آدم از روی اجبار
‫به خودش تلقین می‌کنه ‫که چیزی رو بپذیره.
‫تازه داشتم با زندان کاپان ‫به‌عنوان خونه‌م کنار می‌اومدم
‫که همه‌چی دگرگون شد.
‫چیـه؟ چی شده؟
‫«آماندا، من دکتر سال کاسین هستم.»
‫«همیشه پیگیر پرونده‌ت بودم ‫و می‌خواستم باهات تماس بگیرم.»
‫«من متخصص روش‌های ‫بازجویی در سراسر دنیا هستم.»
‫«روش‌هایی که آدم بی‌گناه رو
‫وادار به اعتراف دروغی می‌کنه.»
‫«به نظرم موقع بازجوییِ ‫تو هم همین اتفاق افتاده.»
‫- باورم نمی‌شه! ‫- آره.
‫باورم نمی‌شه.
‫«این روش‌ها برای ‫فریب مظنون به کار می‌ره.»
‫- دقیقاً! ‫- تو رو می‌گه!
‫یه سیستم کامل از فریب‌کاری دارن.
‫یه روش به نام «تکنیک رید» هست
‫که به پلیس‌های آمریکا یاد می‌دن.
‫- نه بابا؟ ‫- آره.
‫من هم حرفم همین بود.
‫«این روش‌ها برای ‫فریب مظنون به کار می‌ره.»
‫«اول پلیس خودش رو ‫با مظنون صمیمی نشون می‌ده.»
‫دقیقاً همین کار رو باهام کردن.
‫تو صمیمی‌ترین دوست مِردیت بودی. ‫مهم‌ترین شاهدمون هم هستی.
‫روی میز راحت‌تر نیستین؟
‫«کاری می‌کنن مظنون فکر کنه واقعاً ‫اشتباه کرده و ازش سوءاستفاده می‌کنن.»
‫از ماریجوانا خبر دارم.
‫توی خونه می‌کِشیدی؟
‫«وقتی ساعت‌ها توی شرایط ‫سخت از مظنون بازجویی بشه
‫به‌مرور همه‌چی رو قبول می‌کنه.»
‫من... پریود شدم.
‫می‌شه برم دست‌شویی؟
‫پریود شده و می‌خواد بره دست‌شویی.
‫سریع می‌رم و می‌آم.
‫«گاهی این قضیه شدیدتر می‌شه
‫و مظنون تحت فشار روانی، ‫خاطرات جدیدی برای خودش می‌سازه.»
‫شاید الان یادت نیست.
‫آسیب روحی ممکنـه ‫ذهنت رو به هم ریخته باشه.
‫- حرف بزن! ‫- دروغ نگو!
‫«اکثر مردم نمی‌دونن که ‫پلیس هم می‌تونه دروغ بگه.»
‫«دروغ می‌گن تا به هدف‌شون برسن.»
‫مدرک داریم که نشون می‌ده ‫سر صحنه‌ی جُرم بودی.
‫مدرک محکم داریم.
‫«بسیاری از قربانی‌های این بازجویی‌ها
‫خودشون رو سرزنش می‌کنن ‫و مقصر می‌دونن.»
‫«اگه این اتفاق برات بیُفته
‫بدون که دیگه تسلیم حرف‌هاشون شدی.»
‫«برای همه همین‌طوره». ‫دقیقاً همین‌طوری فکر می‌کردم.
‫اگه اراده‌م یه‌کم قوی‌تر بود ‫و تسلیم نمی‌شدم...
‫- دقیقاً همین کار رو باهام کردن... ‫- ببین. آروم باش...
‫اون کسایی که می‌گه ‫جلوی پلیس‌ها باختن...
‫مَردهای گنده بودن.
‫تو یه بچه‌ی ۲۰ساله ‫توی یه کشور خارجی بودی
‫و با یه زبون غریبه ازت بازجویی شد.
‫می‌دونم. مردم هم ‫باید این رو بدونن، کریس.
‫- آره. ‫- این‌ها کارشون همینـه.
‫این واقعیـه.
‫برای دادگاه دوباره ‫هم به درد می‌خوره.
‫چیـه؟
‫بالاخره انرژی‌ت برگشت.
‫مامانت قراره حسابی خوش‌حال بشه.
‫- این خبر خوبیـه. ‫- آره.
‫- بیا. حرف بزن. ‫- ممنون.
‫الو؟
‫- کار نمی‌کنه. ‫- صبر کن.
‫چند هفته‌ست منتظر این تماسـم.
‫آماندا.
‫سلام، رافائله.
‫حالت چطوره؟
‫نامه‌ت رو خوندم.
‫جداً؟ خوندیش؟
‫هزار بار خوندمش.
‫لاشی‌ها بازی‌مون دادن.
‫دقیقاً.
‫- حروم‌زاده‌ها. ‫- آره، ببین...
‫اگه بتونیم این رو به دادگاه بفهمونیم
‫همه‌چی از نو شروع می‌شه.
‫از کارلو خواستم ‫آمار سال کاسین رو دربیاره
‫تا بیاد به قاضی ‫و هیئت‌منصفه توضیح بده.
‫می‌تونیم پول جمع کنیم ‫و از اینجا فراریش بدیم.
‫- نه، آماندا. ‫- نمی‌دونم...
‫- جان؟ ‫- وقتی نامه‌ت رو گرفتم
‫به بابام زنگ زدم.
‫- خب چی گفت؟ ‫- یه قاضی ایتالیایی
‫هیچ‌وقت شهادت یه متخصص ‫آمریکایی رو قبول نمی‌کنه.
‫پس یه متخصص ایتالیایی پیدا می‌کنیم.
‫نداریم.
‫برای این پرونده نیست.
‫داستان مینینی رو شنیدی؟
‫نه، چی شده؟
‫هفته‌ی پیش به جُرم ‫سوءاستفاده از جایگاه
‫توی پرونده‌ی هیولای ‫فلورانس محکوم شده.
‫چی؟ یعنی چی؟
‫توی دادگاه بدوی محکوم شده...
‫به جُرم شنود غیرقانونی ‫و یه‌سری کارهای دیگه
‫که خودت خوب می‌دونی.
‫۱۶ ماه تعلیق خورده.
‫وای، پس دیگه نمی‌تونه ‫بازرس پرونده‌مون باشه؟
‫البته درخواست تجدیدنظر داده
‫و معلوم نیست واقعاً تعلیق بشه یا نه.
‫خب یعنی چی؟ توی این مدت ‫می‌تونه بازرس پرونده‌مون باشه؟
‫این چه سیستم مزخرفیـه؟
‫آماندا...
‫آخرین بار کِی با وکیل‌هات حرف زدی؟
‫هفته‌ی پیش. ‫چطور مگه؟
‫لطفاً بگو، رافا. ‫چی شده؟
‫مینینی گفته حکم ما سبک بوده.
‫این دفعه می‌خواد ‫درخواست حبس ابد بده.
‫طبق حقی که دارم، ‫گزارش دادگاه ماسی رو می‌خوام.
‫جان؟
‫گزارش حکمی که قاضی بهم داد.
‫اون گزارش‌ها حداقل هزار صفحه‌ست.
‫- همه‌ش ایتالیاییـه. ‫- می‌دونم.
‫می‌شه بفرستین؟
‫می‌فرستم برای وکیل‌هات.
‫عالیـه.
‫حالا من رو ببر به سلولم.
‫تـ.ر.جـ.ـمـ.ـه و ز.یـ.ر.نـ.ویـ.ـس از ‫پـ.و.ر.یـ.ـا هـ.ـز.یـ.ـمـ.ـتـ.ـی
‫ا.ر.ا.ئـ.ـه از سـ.ـا.یـ.ـتِ سـ.ـی نـ.ـمـ.ـا
‫۱۱۱۰ روز از اولین روز ‫زندانی‌شدنم می‌گذشت.
‫و بااین‌که اکثر روزها ‫با خیال راحت می‌خوابیدم
‫اون روز اصلاً خوابم نبرد.
‫وقتی فهمیدم چی باعث شده ‫بیُفتم زندان، کلاً یه آدم دیگه شدم.
‫از اراده و خشم خودم استفاده کردم ‫تا برای دادگاهم آماده بشم.
‫و البته خطرناک‌ترین احساس بشر ‫به سراغم اومد: امیدواری.
‫صبح به‌خیر، ماریا!
‫صبح به‌خیر. احوال شما؟
‫- خدا رو شکر. ‫- الهی شکر.
‫- صبح به‌خیر. ‫- سلام.
‫[ هیولای فلورانس: تعلیق بازرس مینینی ‫به جُرم سوءاستفاده از جایگاه ]
‫رسید، لطفاً.
‫بزنین به حساب من.
‫عع. ممنون.
‫نمی‌تونم پول کلیسا رو قبول کنم.
‫یه‌روز بذار رفیق ‫قدیمی‌م رو مهمون کنم.
‫بفرما.
‫انگار همین دیروز بود ‫که شیطونی می‌کردی.
‫یه نوجَوون دردسرساز بودی.
‫هیچ‌وقت دردسر درست نکردم.
‫فکر کنم حافظه‌ت داره از کار می‌افته.
‫بله. بله.
‫اسپرسو و دوتا کورنتو. ممنون.
‫حتماً.
‫فکر کنم خبرها رو خوندی، پدر.
‫یه‌عمر واسه این شهر زحمت کشیدم...
‫و این هم جواب خوبی‌هام.
‫ولی هنوز آزاد می‌چرخی.
‫درخواست تجدیدنظر دادم دیگه.
‫باید هم همین‌طور باشه.
‫یعنی هنوز بازرس پرونده‌هایـی؟
‫خوشبختانه هنوز یه‌ذره ‫عدالت توی این دنیا هست.
‫دادگاه آماندا...
‫به‌زودی شروع می‌شه.
‫می‌دونی که بی‌گناهـه.
‫به نظر شما همه بی‌گناهـن.
‫کارِ شما همینـه که ‫خوبی‌های آدم‌ها رو ببینی.
‫و کار من پیداکردن تاریکی آدم‌هاست
‫تا به همه نشون‌شون بدم.
‫روز به‌خیر، پدر.
‫درستـه. فقط ‫خوبی‌های آدم‌ها رو می‌بینم.
‫از تصمیماتی که می‌گیرن، ‫قضاوت‌شون می‌کنم.
‫[ ۱۱ دسامبر ۲۰۱۰ - روز دادگاه تجدیدنظر ]
‫باید این دفعه نتیجه فرق می‌کرد.
‫آماندا، مطمئنـی برنده می‌شی؟
‫به همون نقطه برگشته بودم...
‫با همون آدم‌ها، ولی من عوض شده بودم.
‫پرونده‌م رو خوب بررسی کرده بودم ‫و به زبان ایتالیایی مسلط شده بودم
‫و عمراً نمی‌ذاشتم ‫به‌جای توجه به مدارک
‫نگاه‌شون روی من باشه.
‫جلسه‌ی دادگاه آغاز می‌شه!
‫طبیعتاً لازمـه که جلسه رو
‫با حقیقتی انکارنشدنی آغاز کنیم.
‫در روز دوم نوامبر سال ۲۰۰۷، ‫نزدیک ساعت ۱ بعدازظهر...
‫در خانه‌ی ویا دلا پرگولا با پلاک ۷...
‫جسد دانشجوی انگلیسی، ‫مِردیت کِرچر پیدا شد.
‫و با همین بیانیه‌ی ساده
‫قاضی هِل‌من تکلیف همه رو روشن کرد.
‫ولی بعداز مدتی طولانی، ‫دوباره ترس وجودم رو گرفت.
‫از خودم می‌پرسیدم چی می‌شد اگه...
‫هیئت‌منصفه بدون ‫تعصب به پرونده‌م نگاه کنه
‫و تحت‌تأثیر رسانه ‫و دادگاه قبلی‌م نباشه؟
‫چی می‌شد اگه داستان ساختگی مینینی
‫براشون فقط یه داستان ساختگی باشه؟
‫چی می‌شد اگه این‌بار ‫دروغ‌های پلیس رو باور نمی‌کردن.
‫اگه باور می‌کردن چی؟
‫چی می‌شد اگه بَدنامی پرونده‌م
‫این‌بار به نفعم تموم می‌شد؟
‫ولی حالا که با سیستم ‫قضایی ایتالیایی طرفـیم
‫شاید همه‌چی بَدتر می‌شد؟
‫چی می‌شد...؟ ‫چی می‌شد...؟
‫تا این‌که روز ۱۶۱ از دادگاه تجدیدنظر
‫و ۱۲۹۲ روز بعداز زندانی‌شدنم...
‫دکتر اِستفانو کونتی ‫و دکتر کارلا وِکیونتی.
‫دو متخصص مستقل ژنتیک بالاخره اومدن
‫تا درباره‌ی مدرکی که من رو ‫گناهکار نشون می‌داد، صحبت کنن.
‫چی می‌شد اگه یافته‌هاشون
‫واقعاً تأثیر می‌ذاشت؟
‫چی می‌شد اگه شهادت‌شون ‫همه‌چی رو عوض می‌کرد؟
‫این «چی می‌شد»ها داشت ‫من رو از درون می‌خورد.
‫این ویدئوی ضبط‌شده‌ی ‫بازرس‌ها از صحنه‌ی جُرمـه.
‫موقعیت‌های زیادی وجود داره که ‫فرایند بازرسی درست پیش نرفته.
‫همه داشتن با تعجب ‫ویدئو رو تماشا می‌کردن
‫و متخصص‌ها شهادت‌های ‫دادگاه قبلی رو می‌خوندن.
‫شهادت ایپولیتو، ‫سرپرست پزشکی قانونی...
‫فازیو که چاقو رو پیدا کرد ‫و بقیه‌ی اعضای گروه بازرسی
‫که چطور مدرک جمع‌آوری می‌کردن.
‫مدارک باید با دقت و استاندارد ‫کامل حمل و بررسی بشه.
‫می‌بینین؟ ‫نه پاپوش دارن و نه ماسک صورت.
‫و هی می‌رن داخل و می‌آن بیرون.
‫طرف کنار لکه‌ی خون وایستاده.
‫مزخرف محضـه.
‫- پلیس این ویدئو رو ضبط کرده؟ ‫- بله.
‫و اشتباهات‌شون اون‌قدر ‫فاحشـه که اعضای خودشون
‫توی دوربین گیر می‌دن.
‫این چه وضعشـه؟ ‫به خودشون هم گفتم.
‫از همه‌لحاظ بی‌انضباطی صورت گرفته.
‫حالا یکی‌شون داره پنجره رو می‌شکونه
‫که وارد خونه بشه. ‫دلیلش معلوم نیست.
‫دررابطه‌با چاقو...
‫دی‌اِن‌اِی ناکس روی دسته بود.
‫اما دی‌اِن‌اِی مِردیت که ‫ظاهراً روی تیغه بوده
‫اعتبار نداره، چون دکتر ایپولیتو
‫برای بررسی مقدار ناچیزی ماده‌ی ژنتیکی، ‫قوانین بین‌المللی رو زیر پا گذاشتن.
‫همچنین...
‫چاقو به‌طور هم‌زمان با ۵۰ ماده‌ی ‫دیگه توی آزمایشگاه بررسی شده.
‫در نتیجه، محتمل نیست، اما ممکنـه
‫که دی‌اِن‌اِی براثر آلودگی ‫محیط منتقل شده باشه.
‫دررابطه با سینه‌بند...
‫این مربوط به شش هفته بعداز قتلـه.
‫اینجا هم آلودگی احتمالی وجود داره...
‫تا اینجای کار ‫متوجه ۵۰ مورد اشتباه شدیم.
‫بیخیال.
‫دقیقاً لحظه‌ای که ‫آلوده شده رو نشون بدین!
‫وقتی نمی‌تونین ‫اثبات کنین، الکی نگین!
‫کثیفی دست‌کش از همین‌جا معلومـه.
‫نیازی نیست آلودگی رو اثبات کنیم.
‫همین کافیـه که که دست‌کش کثیف بوده ‫و قلاب سینه‌بند باهاش جابه‌جا شده.
‫مجدداً تخطی در قوانین.
‫سکوت!
‫لطفاً سکوت رو رعایت کنید!
‫جناب قاضی، ما باز هم سؤال داریم.
‫سؤال از شاهدها کافیـه. ‫آخرین بیانیه‌تون رو آماده کنین.
‫[ ۳ اکتبر ۲۰۱۱ - ۱۲:۲۹ بعدازظهر ]
‫[ ۱۴۲۷ روز در زندان ]
‫نکن، دختر جون.
‫نباید تختت رو مرتب کنی.
‫مسواکت هم بشکن.
‫این‌طوری دیگه برنمی‌گردی.
‫خودت این‌ها رو می‌دونی.
‫اگه برگشتم، یه مسواک بهم بدهکاری.
‫مامان عزیزم.
‫دوستت دارم.
‫این نامه رو محض احتیاط نوشتم
‫که اگه بدون من برگشتی خونه
‫بتونی بخونیش.
‫می‌خوام بدونی که حالم خوبـه.
‫بهت قول می‌دم افسرده نیستم.
‫و نمی‌خوام تو هم افسرده باشی.
‫ممنون.
‫اتفاقاتی که دست ما نیست...
‫چیزهایی که توی زندگی ‫عذاب‌مون می‌دن...
‫بهمون یاد می‌دن قوی‌تر، ‫باهوش‌تر و بهتر باشیم.
‫فقط خودمون می‌دونیم ‫زندگی‌مون چقدر ارزش داره.
‫و باید از هرلحظه‌مون استفاده کنیم.
‫راه‌های مختلفی پیدا کردم ‫که از زندگی‌م لذت ببرم.
‫ازت می‌خوام به یاد بیاری ‫چی به زندگی‌ت ارزش می‌ده.
‫خودت رو گم نکن.
‫مراقب خودت باش.
‫بخون، پیاده‌روی کن، بنویس و برقص.
‫نفس بِکش. ‫من هم همین کار رو می‌کنم.
‫خیلی دوستت دارم.
‫یادت باشه فقط خودت می‌تونی ‫زندگی‌ت رو عوض کنی.
‫چیزی که ازش مطمئنـیم، ‫اینـه که آدم بی‌گناه دروغ نمی‌گه.
‫ولی آماندا ناکس یه دروغ‌گوئـه.
‫در تاریخ ۵ نوامبر ۲۰۰۷ به ‫پاتریک لومومبا تهمت دروغ زد
‫تا قتلی که خودش ‫مرتکب شده رو مخفی کنه.
‫و الان هم دروغ می‌گه...
‫نمی‌پذیره که سر صحنه‌ی ‫جُرم حضور داشته.
‫درحالی‌که خودش در ۶ نوامبر ‫با چشم‌های گریان
‫بهم خلافش رو گفت.
‫و حالا...
‫تصمیم با شماست
‫که عدالت...
‫و آبرو رو به این ‫کشور نمونه برگردونید.
‫نباید تحت‌تأثیر ‫رسانه‌های آمریکایی باشیم.
‫یا چند متخصص که برای ‫سرگرمی مخاطب‌های آمریکایی اومدن.
‫ممنون.
‫تشکر، جناب بازرس.
‫خانم ناکس، می‌خواین صحبت کنین؟
‫می‌تونین نشسته صحبت کنین.
‫فکر کنم مضطرب شده.
‫اشتباه از من بود که فکر می‌کردم
‫هر حرف مهمی مکان و زمان خاصی داره.
‫حرف مهم باید فوراً بیان بشه.
‫می‌خوام به خونواده ‫و عزیزان مِردیت بگم...
‫متأسفـم که دیگه مِردیت اینجا نیست.
‫داغ دل‌تون غیرقابل‌تصوره.
‫من هم مثل شما همیشه بهش فکر می‌کنم.
‫و پاتریک.
‫اینجا نمی‌بینمت.
‫ولی ازت معذرت می‌خوام.
‫باید فشاری که بهم وارد شد رو ‫تحمل می‌کردم تا در حقت بَدی نکنم.
‫حق تو نبود که عذاب بِکشی.
‫بارها گفته شده که ‫ظاهرم با رفتارم فرق داره.
‫و آدم‌ها متوجه نمی‌شن ‫دقیقاً چجور آدمی‌ام.
‫من همون آدم چهار سال پیشـم.
‫همیشه همین بودم.
‫تفاوتش توی چهار سال ‫عذابیـه که کشیدم.
‫دوستم رو به فجیع‌ترین ‫شکل ممکن از دست دادم.
‫اعتمادم به پلیس از بین رفت.
‫بی‌شمار تهدید و تهمت رو تحمل کردم...
‫و برای کاری که نکردم، ‫دارم با عمرم تقاص پس می‌دم.
‫من اون آدمی که می‌گن، نیستم.
‫اون خشونت...
‫و نفرت از زندگی مال من نیست.
‫من کاری نکردم.
‫کسی رو نکُشتم. تجاوز نکردم. ‫دزدی نکردم. من اونجا نبودم.
‫توی این جُرم نقشی نداشتم.
‫«توی این جُرم نقشی نداشتم.»
‫می‌خوام برم خونه.
‫می‌خوام به زندگی‌م برگردم.
‫نمی‌خوام بابت کاری که نکردم، ‫از زندگی محروم بشم
‫و مجازاتم کنن.
‫من بی‌گناهـم.
‫رافائله بی‌گناهـه.
‫حق‌مونـه که آزاد باشیم.
‫من احترام زیادی ‫برای این دادگاه قائلـم.
‫خیلی ممنونـم بابت توجهی که ‫طی جلسات دادگاه نشون دادید.
‫بیانیه‌ها به پایان رسیدن. ‫زمان نتیجه‌گیری رسیده.
‫لطفاً.
‫رعایت کنید.
‫وقتی نتیجه اعلام شد، لطفاً ‫رفتار استادیومی نداشته باشید.
‫اینجا مسابقه‌ی فوتبال نیست.
‫بحث زندگی دو انسانـه.
‫شاید خیلی طول بِکشه. ‫می‌خوای پایین منتظر بمونی؟
‫نه، می‌خوام برگردم به کاپان.
‫می‌شه خونواده‌ش رو ببینه؟
‫شجاع باش، آماندا. ‫شجاع باش.
‫هرچی شد، من جایی نمی‌رم.
‫- باشه. ‫- من کنارتـم.
‫وقت رفتنـه.
‫- دوستت دارم. ‫- من هم دوستت دارم.
‫امروز هیشکی رو ندیدم ‫و منتظر تو بودم.
‫دوست داری چی‌کار کنیم؟
‫تا حالا احساس تنهایی کردین؟
‫معلومـه. ‫بخشی از کارم همینـه.
‫توی سن کم وارد حوزه شدم.
‫- چند سالتون بود؟ ‫- هفت سال.
‫وای.
‫عجب.
‫البته خوب ازم مراقبت کردن.
‫ولی یه قانونی وجود داشت.
‫گفته بودن نباید دوست پیدا کنیم...
‫و نسبت به کشیش‌های ‫دیگه علاقه بروز ندیم.
‫- متوجهـی چی می‌گم؟ ‫- بله.
‫و دلیلی براش نگفتن.
‫ما هم که بچه بودیم...
‫و... خیلی احساس تنهایی می‌کردیم.
‫ولی حالا که پیر شدم، ‫دیگه هیچ‌وقت تنها نیستم.
‫الان یه هدف دارم که ‫من رو از تنهایی درآورده.
‫«خدمت به خلق».
‫آخه چطوری باهاش کنار می‌آین؟
‫با بی‌عدالتی و عذابش؟
‫آدم می‌تونه به مردم خدمت کنه ‫حتی اگه براش سودی نداشته باشه.
‫مخصوصاً وقتی سودی نداره.
‫همم.
‫دلم برات تنگ می‌شه.
‫سه‌تا فهرست آماده کردم.
‫عع...
‫درباره‌ی کارهایی که توی ‫۲۶ سال حبس انجام می‌دم.
‫عع...
‫یعنی اگه حبس ابد بخورم.
‫ولی سخت‌ترین فهرست مال ‫کارهایی بود که بعداز آزادی‌م می‌کنم.
‫از امیدواربودن می‌ترسم.
‫دارم دِق می‌کنم.
‫این چیـه؟
‫این...
‫این پرنده‌ی روح‌القدس‌ـه.
‫نمادی از آزادیـه.
‫همیشه همراهت باشه.
‫ممنون.
‫تو رو مثل نوه‌ی خودم دوست دارم.
‫خودت خوب می‌دونی.
‫من هم دوست‌تون دارم.
‫ببین...
‫می‌شه برام یه آواز بخونی؟
‫الان...؟
‫آره دیگه. پس کِی؟
‫به‌زودی قراره آزاد بشی.
‫می‌خوام هروقت خواستم، ‫صدات رو بشنوم.
‫باشه.
‫فقط به‌خاطر شما.
‫باشه.
‫بله؟
‫حکم آماده‌ست.
‫ترجمه و زیرنویس از پوریا هزیمتی ‫∞ POORUYO ∞
ناين مووي مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم .::9Movie.Org::. .:: @ninemovieOfficial ::.