« ارائه شده توسط وب سایت آوا مووی »
از وقتی که یادمه
از رها شدن می‌ترسیدم
فرزنده‌خونده‌ها یه زخم کهنه دارن
اگر اون‌قدر عزیز نبودی ،که والدینت نگهت دارن
چطور می‌تونی
انتظار داشته باشی کسی دیگه دوستت داشته باشه؟
اگه نمی‌تونی خودت رو دوست داشته باشی؟
اوایل زندگی گری بهش گفتیم به فرزندخوندگی گرفته شده
از وقتی سه ماه و نیمش بود داشتیمش
پس مال خودمون بود
،والدینم ،خونواده‌ای که منو به فرزندی گرفتن
اونا بزرگ‌ترین پشتیبان‌هام بودن
ولی حس ناامنی
از وقتی که یادمه وجود داشت
،وقتی نوجوون بودیم
متوجه شدم گری خیلی با هویتش کشمکش داره
،با این‌که لای پر قو بزرگ شدیم
بازم یه زخم هست
که فکر می‌کنم تا نفهمیدی از کجا اومدی درمان نمی‌شه
اعتمادبه‌نفس و عزت نفست
بهت می‌گن اون‌قدری عزیز نبودی که نگهت دارن
و قسمتی از این
کمکم کرده تقریباً توی هر کاری که کردم
موفق باشم
چیزی که توی موفقیت کاری بهم کمک کردن
قطعاً توی روابط شخصی بهم کمک نکرد
من 5 دفعه ازدواج کردم
نمی‌ذاشتم دوباره کسی تنهام بذاره و بهم صدمه بزنه
همیشه من اول می‌رفتم
همیشه در طول زندگیم ،مشکل اعتماد داشتم
و تنها دفعه‌ای که این حس رو نداشتم
،برای اولین بار توی عمرم
روزی بود که زک به‌دنیا اومد
،شاید اون عیب‌ها رو نمی‌دید
...شاید دوستم می‌داشت
چون فقط من باباش بودم
،زک حالا یه پسر داره حالا من پدربزرگ شدم
چیکارا کردی؟
...ولی هنوز این نیاز مستمر
برای داشتن اطمینان‌خاطر از عزیز بودن رو دارم
پس، خدا رو شکر که کریستی رو دارم
اون محکم‌ترین حامی منه
اون پشتیبانمه
،چون هرچقدرم سعی می‌کنم
ترس از رها شدن هرگز از بین نمی‌ره
،بعدش، می‌دونین ،به والدین واقعیم فکر می‌کنم
،و کسانی که ممکنه امروزه باشن
و چی باعث شد ترکم کنن
،قبل از دهه‌ی هفتاد
همه‌ی فرزندخونده‌های ایالت لویزیانا فرزندخوندگی‌های پرونده‌ی بسته بودن
برای همین پیدا کردن والدین واقعیم رو فراموش کرده بودم
،بعد یک روز، بعد از 39 سال
اتفاق افتاد
چیزی که پیدا کردم
هرگز توی خیالم هم نمی‌گنجید
،یادمه بابا می‌گفت
یه خانم از سان‌فرانسیسکو»
،با مادرت تماس گرفت
«ادعا می‌کرد مادر واقعیته
هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم
«که گفت «مادر واقعی
،با خودم گفتم ،وایسا، من یه مادر واقعی دارم
اونم همین‌جاست
،می‌ترسیدم بهت بگم
می‌دونستیم که می‌خوای بدونی
هیچ‌وقت هم ازت پنهون‌کاری نکردیم
...وقتی بهم گفتن، مامان
،دستش رو دور کمرم گذاشت
...و محکم گرفتم
،و گفت «من همیشه مامانت می‌مونم»
سال ۲۰۰۲ بود، عصر روز مادر
،و چون روز مادره دارم احساس گناه می‌کنم
ولی می‌دونستم باید باهاش صحبت کنم
،من گری استوارتم
و فکر می‌کنم ممکنه تو مادرم باشی
،پس اگه باشی
دوست دارم بهت
،برای اولین بار توی این ۳۹ سال
روز مادر رو تبریک بگم
انگار هزاران دعام جواب گرفته بودن
یا شایدم میلیون‌ها دعا
و توی اولین تماسم با گری
،بهش گفتم
...من نمی‌خوام که» من چیزی لازم ندارم
من هیچی نمی‌خوام
من واقعاً فقط می‌خواستم بدونم «حالت خوبه
پرواز گرفتم و به سان‌فرانسیسکو رفتم
تا برای اولین بار ببینمش
...لحظه‌ای که به سمتم اومد
خاطره‌ای بود که هرگز فراموش نمی‌کنم
.اون اولین بغل ،خیلی طبیعی بود
و تمام هفته‌ی بعدی رو با هم بودیم
،دیگه وقتش بود برگردم خونه
و حس کردم زمان مناسبیه ...تا از مادرم بپرسم
پدرم کی بود؟
اونم گفت «خب، عزیزم
،مدت زیادی گذشته
و من تمام عمرم رو
صرف فراموش کردن اون دوران کردم
«ولی فکر می‌کنم اسمش ون بود
من جوون بودم»
،زیر سن قانونی
«و فراری بودیم
با شنیدن این حرف‌ها نمی‌تونستم تصور کنم
یادش نمیاد پدرم کی بوده
میل به شناختن پدرم ،بهم غلبه کرد
اون‌موقع بود که تصمیم گرفتم باید پیداش کنم
چیزی که در نهایت پیدا کردم ،به ذهنم خطور هم نمی‌کرد
،و طی ۱۲ سال آینده
میل به پیدا کردن پدرم منو کاملاً بلعیده بود
،بعد از آشنا شدن با مادرم
طی سال بعدش با هم گفت‌و‌گوی زیادی داشتیم
و هر چی بیشتر راجع‌به پدرم ،ازش سوال می‌پرسیدم
بیشتر می‌گفت چیزی به‌خاطر نداره
نمی‌خواستم ازش «به‌خاطر ندارم» بشنوم
سوالات زیادی داشتم و جواب کافی براشون نبود
یه سوال رو بارها و بارها
ازم می‌پرسید
و واقعاً نمی‌تونستم قانعش کنم
،که به‌خاطر نمیارم و شاید حتی نمی‌خوام
چیز زیادی به‌خاطر بیارم
فکر می‌کنم جودی
همه‌چی رو به‌خاطر داره
،ادعا می‌کنه چیزی به‌خاطر نداره
تا لازم نباشه با کاری که کرده رو در رو بشه
بعدش نامه‌ای پیدا کردم که نشون می‌داد
جود خیلی بیشتر از اون‌چه می‌گفت به‌خاطر داره
با چند نفر در لوئیزیانا تماس گرفته بود
که توی کار کمک کردن به بچه‌ها
برای پیدا کردن والدین واقعیشون بودن
مادرم نامه‌ای نوشته بود ،و مخصوصاً با این عبارت شروع کرده بود
اسم شوهرم»
«ارل ون بست جونیور بود
ولی ناراحت‌کننده‌ترین ،چیزی که گفته بود
...داستان گری»
«ارزش رسانه‌ای کردن رو داره
شنیدنش قلبت رو می‌ایستونه
ارزش رسانه‌ای کردن چی بود؟
،خب، در اون لحظه
کاملاً برام روشن شد
که مادرم کاملاً باهام صادق نبوده
،باور نمی‌کرد به‌خاطر ندارم
ولی قطعاً می‌خواستم به گری کمک کنم
پس با دوستم
هارولد باتلر
در اداره‌ی پلیس سان‌فرانسیسکو تماس گرفتم
،هارولد باتلر اسم پدرم رو بهم داد
،تاریخ تولدش، محل تولدش شماره‌ی ملیش
منم اون اطلاعات رو به اداره‌ی تأمین اجتماعی بردم
و بهم گفتن هیچ مستمری‌‌ای
از طرف پدرم داده نشده
منم به زنده بودن پدرم
ناامید شدم
همچنین هارولد باتلر بهم گفت این عکس پدرم
عکس قدیمی گواهینامه‌ی رانندگی پدرم بوده
وقتی برای اولین بار ،عکس پدرم رو دیدم
شوکه شدم
پدرم آرام و بی‌جون بود
...من یه حس
غیرقابل‌توصیف از ترس
داشتم
،ولی، باید پدرم رو پیدا می‌کردم
هیچی نمی‌تونست جلوی منو برای پیدا کردن پدرم بگیره
،به درخواست من
،مادرم برگشت پیش هارولد باتلر
تا اطلاعات بیشتری بگیره
،هارولد باتلر به مادرم گفت
به گری بگو فراموش کنه»
کارهایی که پدر گری
بعداً در زندگیش کرده
باعث می‌شه کاری که پدرش با تو و گری کرده
«به‌نظر بی‌اهمیت بیاد
گری جواب‌هایی رو که می‌خواست
از پلیس نگرفت
پس بهش پیشنهاد دادم
به سان‌فرانسیسکو لایبرری بریم
و دنبال مقالات روزنامه بگردیم
باید یه چیزی باشه
شروع به گشتن محتوای تک‌تک روزنامه‌ها کردم
از سال ۱۹۶۱ گرفته تا سال ۱۹۶۳
مقالاتی با جزئیات عشق نامشروع ون و جودی
و زندگی فراریشون یکی پس از دیگری ظاهر می‌شدن
[:ارل ون بست] [اون اون‌جا بود... زیبا و مهربان]
[با هم حرف زدیم، عشق در نگاه اول بود]
پدرم برای اولین بار مادرم رو
موقعی که داشت از اتوبوس مدرسه پیاده می‌شد دید
،پدرم ۲۷ ساله و مادرم تنها ۱۴ ساله بود
بعضی‌ها می‌گفتن مادرم بزرگ‌تر به‌نظر می‌رسید
از ۱۹ یا ۲۰ بیشتر نشون می‌داد
ولی اون داشت از اتوبوس مدرسه پیاده می‌شد
یادمه یه مرد اون‌جا ایستاده بود
،و باهام حرف زد
منم گمونم باهاش حرف زدم
،بعدش داشتم برمی‌گشتم خونه
و اونم پشت‌سرم بود
،روز بعد دوباره اون‌جا بود
فکر می‌کنم اوایلش بی‌میل بودم
ولی اون همیشه می‌اومد
پدرم اونو به بستنی‌فروشی دعوت کرد
و داستان عاشقانه از اون‌جا شروع شد
،اون باهوش بود
خوب حرف می‌زد
از تمام دونسته‌هاش حیرت‌زده شدم
یادمه به کلیسای جامع گریس رفتیم
و اون یه‌جور ارتباط
با اون مکان زیبا داشت
مادرم اونو چند‌ملیتی توصیف می‌کرد
پدرم موزیسین کاملاً ماهری بود
و عاشق موسیقی کلاسیک بود
اون راجع‌به کارهایی
که می‌تونیم بکنیم صحبت کرد
سفر، دیدن چیزایی
که قبلاً ندیدم
پیشنهادی که می‌داد برام جذاب بود
،پدرم بسیار دنیا دیده بود
و مادرم فقط سان‌فرانسیسکو رو دیده بود
و احتمالاً دنبال راه فراری
برای زندگی خونگی نه‌چندان عالیش می‌گشت
پدرمون خیلی زودجوش بود
اون ما رو با کمربند چرم کتک می‌زد
،و با بزرگ‌تر شدنمون
با سگک کمربند کتکمون می‌زد
گریه‌کنان توی حموم
خون روی همدیگه رو تمیز می‌کردیم
زندگی وحشتناکی داشتیم
،و با ظاهر شدن سروکله‌ی اون
،فکر می‌کردم، می‌دونین
چه چیزی برای از دست دادن دارم؟
ولی روحم خبر نداشت ،که دارم از چاله
به چاه می‌افتم
ما ژانویه‌ی سال ۱۹۶۲ فرار کردیم
،اونا به رنو رفتن
،و فقط ۳ ماه بعد از آشنایی
ازدواج کردن
اون‌موقع فکر می‌کردم عاشقشم
نمی‌دونستم حقه‌بازه
ما فقط می‌دونستیم
...اون رفته، و چندین روز رو
...صرف این کردیم
که کجا ممکنه رفته باشه؟
،خب، بعد از ازدواج
به سان‌فرانسیسکو برگشتن
،و در روز ولنتاین
مادربزرگم ازدواجشون رو منسوخ کرد
،و یک هفته بعد
باعث دستگیری پدرم شد
،چیزی نگذشت که وثیقه گذاشت
و مادرم به کانون اصلاح و تربیت فرستاده شد
،و چون توی طبقه‌ی دوم بود
پدرم به مادرم گفت با ملافه‌های تخت طناب ببنده
،و از پنجره بندازه پایین
و از دیوار بیاد پایین
و اونا فرار کردن
[:ون بست] [به‌محض ملاقات با همدیگه] [می‌دونستیم هیچی عوض نشده. خیلی عاشق بودیم]
[.با جت به مکزیکو سیتی رفتیم] [یکم واردات می‌کنم. اون‌جا مدارک تاریخی می‌خرم]
[میارمشون این‌جا و اوضاع خوبه]
[بعد از سه هفته تعطیلات در آکوپولکو] [برگشتیم و یه آپارتمان پیدا کردیم]
[.وضعمون خیلی خوب بود] [یکم دعوا داشتیم. ولی طبیعیه]
این داستان عاشقانه نیست
در مقالات روزنامه به‌شکل داستان عاشقانه جلوه داده شده
در حالی که در حقیقت ،اون یه بچه‌بازه
و داشته ازش سوء استفاده می‌کرده
برای بلایی که سر جودی اومد
خیلی ناراحت شدم
اون شروع به تغییر کرد
در این زمان بود که مادرم به هپاتیت مبتلا شد
،پدرم اونو به بیمارستان می‌بره
و متوجه می‌شن که مادرم بارداره
،با مادرم صحبت کردم
،و ازم خواست برای شام بیام
و شاید بیام وسایلم رو ببرم
،دقیقاً یادم نمیاد
و همچنین ون رو بیارم
و پلیس اون‌جا منتظر ایستاده بود
داره تبدیل به یه داستان تکرار شدنی می‌شه
جودی دوباره به مرکز ،اصلاح و ترتیب فرستاده شد
و پدرم دستگیر شد
،در اواخر اون شب
خبرنگاری جوان به‌نام پال ایوری
از سن‌فرانسیسکو کرونکیل با پدرم مصاحبه کرد
،و در روز اول آگوست
داستان عاشقانه‌ی بستنی
اولین حضورش رو در صفحه‌ی اول
سان‌فرانسیسکو کرونیکل ثبت می‌کنه
پدرم رو به‌شدت تحقیر‌آمیز نشون دادن
[:ون‌بست] [نمی‌تونم برای تفاوت سنیمون کاری کنم]
[:ون‌بست] [من عاشق جودی‌ام و اونم عاشق منه]
چیزی نگذشت که داستان به باقی روزنامه‌ها هم رسید
اسمش ون بست بود
،به‌نظر درس‌خون می‌اومد
،خوش‌کلام بود
تا این‌که شیفته‌ی جودی شد
اشک می‌ریخت و هق‌هق گریه می‌کرد
و تقریباً غیرمنطقی می‌شد
وقتی راجع بهش و این‌که چقدر دوستش داره حرف می‌زد
،من با اشخاص زیادی مصاحبه کردم
،حتی در زندان سان کوئنتین
و گاهی‌اوقات ،می‌تونی شر رو حس کنی
و او اون‌قدر شیفته‌ی جودی بود
که هشدارهای پلیس
براش اهمیتی نداشتن
طی تحقیقاتم
با بایگانی سان‌فرانسیسکو سیتی ،تماس گرفتم
و اونا بهم ویدئویی از پدرم
در دادگاه دادن
،پدرم متهم به دسیسه
بچه‌دزدی و تجاوز شده بود
[:ون بست] [خیلی دوستش داشتم] [می‌دونستم ممکنه منو توی دردسر بندازه]
[ولی فکرش رو نمی‌کردم] [توی این‌قدر دردسر بیفتم]
،قبلاً وثیقه گذاشت دوباره هم وثیقه گذاشت
...یادمه من
،توی بیمارستان بودم توی بخش قرنطینه
و فقط یه تصویری از ون یادمه
که یه کت سفید بلند تنش بود و کنار تختم ایستاده بود
،به‌شکل دکتر درومده بود
و اومد و منو از بیمارستان بیرون برد
،همون شب
توی بزرگراه ۱۰۱ به‌سمت جنوب می‌رفتیم
،که خوابش برد
و من موقعی که داشتیم توی جاده پیچ‌و‌تاب می‌خوردیم بیدار شدم
،روز بعد
پلیس ماشین اجاره‌ای رها‌شده‌شون رو پیدا کرد
که آلوده به خون بود
،مادرم گفت جوری از اون لاشه پیاده شدیم»
که انگار هرگز اتفاقی نیفتاده
«و مجانی سواری گرفتیم
،اونا فراری بودن
،و در این مقطع
تنها اخبار صفحه‌ی اول
برای سان‌فرانسیسکو کرونیکل نبود
همه‌ی روزنامه‌ها داستان عاشقانه‌ی بستنی رو
در خودشون داشتن
توی کشور می‌گشتیم
،یه روز توی هتل بودیم
و روز بعدش توی خیریه
اون چک بی‌محل می‌نوشت
بهم می‌گفت
،دوستم داره و براش مهمم
،ولی در عین حال همیشه بهم سرکوفت می‌زد
،که من فراری‌ام
و اگه تحویلم بده توی دردسر بزرگی می‌افتم
،حالا جودی ۷ ماهه باردار بود
،پول ندارن
و بیشتر و بیشتر ،در گل فرو می‌رن
،وقتی به نیواورلئان می‌رسن
تنها به دنبال زنده موندن هستن
،در واقع پدرم از مادرم خواست
به یه هتل فرسوده بره
و در عوض پول تن‌فروشی کنه
من باردار بودم
...نه این‌که ،تن‌فروشی رو در نظر می‌گرفتم
ولی باردار بودم
عشق زندگیش، درسته؟
از عشق زندگش درخواست تن‌فروشی می‌کنه
چون پولش تموم شده
یادمه توی بیمارستان بودم
یادمه زایمان کردم
فکر نمی‌کنم ون اون‌جا بود
ولی وقتی گری به‌دنیا اومد من ۱۵ سالم بود
،اون اسم پدرش رو داشت ارل ون بست
یادم نمیاد خونه رفته باشم
یه خاطره‌ی مبهم از یه آپارتمان دارم
...ولی عمدتاً
تصویر ون رو در حالی که ،روی صندلی نشسته می‌بینم
جوری که انگار ،یک دفعه بوده که اومدم خونه
که اونم اون‌جا بوده
می‌دونستم که ون با بچه مشکل داره
فکر می‌کنم به‌خاطر این بود که توجهم من رو ازش می‌گرفت
مادرم داستان رو ،از دیدگاه خودش برام تعریف کرد
ولی بعد از شروع تحقیقات خودم
تمام حقیقت رو فهمیدم
گزارشات پلیس اظهار داشتن
پدرم با من ظالم بوده
و منو توی چمدون می‌بسته
نمی‌دونم فکر چمدون از کجا اومد
بیانیه‌ی جودیث الن چندلر، ۱۵ ساله
،توی خونه غذا نداشتیم» و بچه به شیرخشک نیاز داشت
پس منم توی میخونه کار گرفتم
،وقتی از سر کار به خونه برمی‌گشتم
بچه معمولاً توی چمدون بود
و درش بسته بود
از ارل پرسیدم چرا چمدون رو بسته
و گفت از شنیدن صدای گریه‌ی بچه «خسته شده
یادمه که
،ون درخواست کرد بچه رو ببره
ولی منم تا رسیدن به هدفم باهاش دعوا کردم
بهش گفتم باید یه راهی پیدا کنیم
که به نفع همه‌مونه
،ولی یه روز برگشتم خونه
و خبری از بچه نبود
بیانیه‌ی جودیث الن چندلر، ۱۵ ساله
بهم گفت می‌خواد بچه رو»
به بتن‌روژ ببره
بهم گفت به بچه «خونه‌ی خوبی داده می‌شه
وقتی فهمیدم که چطور ،به بتن‌روژ رسیدم
به کتابخونه‌ی عمومی بتن‌روژ رفتم
،من روز ۱۲ فوریه به‌دنیا اومدم
،از تاریخ تولدم گرفته به بعد
داخل دو نسخه‌ی
روزنامه‌ی بتن‌روژ رو گشتم
و تا روز ۱‍۶ مارس رفتم
و خودم رو پیدا کردم
...فکر می‌کردم به‌شکل قانونی
برای اهدا گذاشته شدم
چطور انسانی که قلب داره
،می‌تونه خون خودش رو بگیره
بذارش زمین و بره و پشت سرش رو هم نگاه نکنه؟
برای من این سخت‌ترین موضوع برای صحبت کردنه
بعد از این‌که پدرم من رو
توی راه‌پله‌ی اون آپارتمان ،توی بتن‌روژ رها کرد
،با قطار به نیواورلئان برگشت
،و مادرم بهم می‌گه
لحظه‌ای که بدون تو وارد خونه شد
ترکش کردم
«فوراً ترکش کردم
،ولی مشخص شد
،اون روز ۱۵ مارس بوده
و طبق گزارشات پلیس
و مقالات روزنامه
در واقع مادرم تا روز ۱۸ آوریل
باهاش مونده
صادقانه فکر می‌کردم همون‌روزی
که بدون بچه برگشت ترکش کردم
،ولی مشخص شد که ترکش نکردم
...ولی نمی‌دونستم، تا این‌که گری
تحقیق کرد
این‌جا بود که
مادرم از ارل ون بست جونیور به اندازه‌ی کافی کشیده بود
وقتی پدرم از فرار مادرم خبردار شد
با مقامات تماس گرفت و مادرم رو لو داد
،وقتی مقامات با مادرم تماس گرفتن
،اون گفت اون می‌تونه برگرده خونه»
«ولی بچه نمی‌تونه
من رو برای امضای مدارک به بتن‌روژ بردن
...یادمه نشسته بودم توی
،یه اتاق خاکستری از سنگ بازلات
...توی یکم
نور خورشید
،صندلیم رو بردم اون‌جا
و یادمه اونو بغل گرفته بودم
و گریه می‌کردم
کاملاً قلب‌شکسته شده بودم
مطمئن بودم دیگه هیچ‌وقت نمی‌بینمش
چون اونا بهم گفتن دیگه هرگز نمی‌بینمش
هر دوشون به سان‌فرانسیسکو
برگردونده شدن
و پدرم باری دیگه
به زندان رفت
و مادرم
به یه خانه‌ی اصلاحی برای دختران سرکش فرستاده شد
وقتی داستان عاشقانه‌ی بستنی
،به پایان تلخش رسید
از فرارشون ۱۵ ماه گذشته بود
یه شب ازش پرسیدم چه بلایی سر بچه اومده
و بهم گفت ون بچه رو برده
و توی یه کلیسا رها کرده
و اون پایان داستان بود
دیگه هرگز راجع بهش صحبت نکردیم
تنها چیزی که از اون آدم‌های رسمی می‌شنوی
اینه که فراموش کن چی شده
و به زندگیت ادامه بده
هیچ‌وقت حرفی از بچه زده نشد
هیچی از فرارم
توی خونواده‌ی من گفته نشد
پدرم به ۹۰ روز بستری
در زندان روانی آتاسکادرو محکوم شد
آتاسکادرو یه تشکیلات فوق امنیتی
برای مردان دیوانه‌ی مجرم منحرف جنسیه
،در طول بستریش
...پدرم برای اختلالش
تحت درمان پزشکی و شیمیایی قرار گرفت
،همچنین درمان شوک الکتریکی
،که اون‌موقع در اوایل دهه‌ی ۶۰
هنوز روش موثری برای
بیرون کشیدن شر از انسان شناخته می‌شد
پدرم بعد از اتمام دوره‌ش در آتاسکادرو
مستقیم به زندان سان کوئنتین منتقل شد
تا ۴ سال دوره‌ی حبسش رو بگذرونه
و کسانی که پدرم رو بعد از زندان می‌شناختن
می‌گفتن چشم‌هاش کاملاً خالی به‌نظر می‌اومدن
،وقتی پدرم آزاد شد
احتمالاً همچنان با جون‌و‌دل
عاشق مادرم بود
یه روز که توی خونه‌ی مادرم بودم
گوشی زنگ خورد و ون پشت خط بود
،کم‌تر از یه بلوک دورتر بود
و ازم خواست برای دیدنش برم
ترسیده بودم
ولی گفتم
دیگه هیچ‌وقت نمی‌بینمش
واقعاً دیگه نمی‌خواستم ببینمش
،تلفن رو قطع کردم
و اون آخرین باری بود که باهاش صحبت کردم
و فکر می‌کنم اون‌جا بود
که پدرم برای از دست دادن مادرم
ویران شد
پدرم در این ماجرا روحش رو از دست داد
روحم هم خبر نداشت
وقتی دنبال پدرم بگردم به چی می‌رسم
بیشتر میلم برای پیدا کردنش
برای این بود که بدونم
نصف دیگه‌ی دی‌ان‌ای من از چیه
می‌دونم بعضی از رفتارهام
با این‌که توی خونه‌ی استوارت بزرگ شدم، توضیح ندارن
بزرگ‌ترین ترسم اینه که ،اون برای میراثم بمونه
،برای آینده‌ی فرزندم
و... و شکل گسترشش
توی نسل استوارت
...باید می‌دیدم و می‌دونستم
چه آدمی بوده
می‌خواستم به هر قیمتی که شده پیداش کنم
خونواده‌ی پدرم ،اهل کارولینای جنوبی بودن
«پس دنبال همه‌ی فامیل‌های «بست که توی کارولینای جنوبی بودن گشتم
،و با یه شماره تماس گرفتم
که باهاش به معدن طلا رسیدم
ارل ون بست جونیور
این پدر گریه
هَتی بهترین تاریخ‌دان و تبارشناس خانواده‌ست
این پدربزرگ گریه
وقتی خیلی جوون‌تر بود
این عکسش توی دوران خدمتش توی نیروی دریاییه
ارل ون دورن بست
توی جنگ جهانی دوم برای خدمت سربازیش
به‌عنوان مبلغ به ژاپن رفت
وقتی برای خدمت سربازی رفته بود
با ازدواجش به‌مشکل خورد
گرترود بی‌وفا بود
و دوست‌پسرهای زیادی داشت
هتی بهم گفت
،وقتی پدرم از جنگ برگشت
،اونا طلاق گرفتن و پدربزرگم به شیکاگو رفت
پس پدرم عملاً توسط پدرش رها شده
و به‌دست مادر بی‌بندوبارش در سان‌فرانسیسکو بزرگ شده
فضای خیلی خوبی
،برای رشد یه مرد جوون نبود
و فکر می‌کنم تاثیر عمیقی روی ون داشته
روی کل شخصیتش تاثیر گذاشته
،طی تحقیقاتم
،بهترین دوست پدرم رو هم پیدا کردم
،و اون‌طور که می‌گه
احتمالاً تنها دوستشه
ویلیام لوموس
تنها منبع ارزشمند اطلاعات
برای شناختن پدرم بود
که بدون اون هیچ‌وقت نمی‌فهمیدم
ویلیام لوموس و پدرم ،در دبیرستان لوول درس خوندن
و توی سپاه آموزش افسران ذخیره ،با هم بودن
اونا متفاوت بودن
اونا عاشق باخ و موتزارت و پوچینی بودن
و ویلیام یادشه
ون زندگی ناراحتی توی خونه داشت
...تعریف می‌کرد که
زمانی که مادربزرگش حسابی در حال ...پذیرایی از دوست‌های مَردش بوده
صداش رو از طبقه بالا شنیده
،بعد از دبیرستان
پدرم وارد کالج شهری سان‌فرانسیسکو شد
و پزشکی قانونی خوند
در اون کالج شهری بود که پدرم با اولین همسرش آشنا شد
،توی سال ۱۹۵۷
پدرم با مری انت پلیر ازدواج کرد
ازدواجشون یک سال دوام داشت
اون از پدرم به‌دلیل
خشونت شدید
و رفتار غیرانسانی، طلاق گرفت
این تنها عکسیه
،که از پدر گری دامر
که عکس بازداشتشه
و مشخصه
یه‌جور شخصیت متفاوته
این بابا یه چیزیش هست
وقتی هارولد باتلر این عکس پدرم رو بهم داد
اولین چیزی که از دهن زک :بیرون اومد این بود که
«شبیه قاتل‌های سریالیه، بابا»
،می‌دونین، زک ۱۰ سالشه ،و با خودت می‌گی
«اون از قاتل‌های سریالی چی می‌دونه؟»
...آخه
ترسناکه
نگاه کن... شباهت رو می‌بینی؟
کمی بعد از گرفتن اولین عکس پدرم
،از باتلر توی سال ۲۰۰۳
،داشتم تلویزیون می‌دیدم
که برنامه‌ی «پرونده‌های سرد» پخش شد
یه طراحی تحت‌تعقیب ،از زودیاک قاتل نشون دادن
و قلبم ایستاد
انگار یکی
یه تصویر فوری از پدرم کشیده
و گذاشته روی پوستر تحت‌تعقیب
من یه‌جور
صدای فرازمینی از خودم بیرون دادم
که زک توی اتاق بغلی شنید
،اون خیلی خیلی احساساتی بود
مجموعه‌ای از حرکات پرهرج‌و‌مرج بود
که پدرم بعد از اون
می‌رفت توی دفترش و می‌اومد بیرون
بین دفتر و هال
دنبال یه عکس درست می‌گشت تا باهاش مقایسه کنه
اون جرقه‌ی توی ذهن من بود
که ممکنه پدرم ،زودیاک قاتل باشه
و این رازی بود که باتلر ازم مخفی نگه می‌داشت
،برای من خیلی نامعقول بود ،برای همین بهش گفتم
بیا به دوستام توی اداره‌ی پلیس زنگ بزنیم»
بذار اونا بهت بگن
«که غیرممکنه حقیقت داشته باشه
هارولد باتلر ،به مادرم اطمینان خاطر داد
اوه نه، جودی»
به گری بگو ما می‌دونیم زودیاک قاتل کی بوده
اون ۱۰ ساله که مرده
.چون دی‌ان‌ای اونو می‌شناسیم «ما دی‌ان‌ای‌ ازش گرفتیم
،ولی من تحقیق کرده بودم
و می‌دونستم که اداره‌ی پلیس سان‌فرانسیسکو پرونده رو حل نکرده بود
اون‌موقع فهمیدم
چرا جودی توی اداره‌ی پلیس دوست‌و‌آشنا داره
فهمیدم که شوهر دوم مادرم
،روتیا گیلفورد بود
یه بازرس قتل
که برای اداره‌ی پلیس سان‌فرانسیسکو کار می‌کنه
روتیا توی اداره‌ی پلیس سان‌فرانسیسکو یه قهرمان بود
اون همین‌طور یکی از بازرس‌های پرونده‌ی زودیاک بود
اون‌موقع بود که با خودم گفتم
شاید اداره‌ی پلیس می‌خواد برای روتیا لاپوشونی کنه؟
فکر نمی‌کنم هارولد باتلر
داشت چیزی رو برای محافظت از من مخفی می‌کرد
معتقد بودم می‌خواست از میراث روتیا
و اعتبار اداره‌ی پلیس سان‌فرانسیسکو محافظت کنه
از بین این همه آدم که مادرم ،می‌تونست باهاشون ازدواج کنه
احتمالش چقدره
،که یه روزی ،مادرم بهم بگه
عزیزم، شوهر دومم»
«بازرس پرونده‌ی زودیاک قاتل بوده
« آوا مووی - مرجع دانلود فیلم و سریال » [ AvaMovie.in ]