‫شما چهار نفر جلو بیاید.
‫از تالار سسیل، سال اول، آنیا فورجر.
‫از همان کلاس، بکی بلکبل.
‫از همان کلاس، دامیان دزموند.
‫از تالار والد، سال اول، بیل واتکینس.
‫در حین حادثه‌ی اتوبوس‌رباییِ اخیر،
‫شما چهار نفر در حل سریع این موضوع نقش به‌سزایی داشتید،
‫و از آنجا که آرامش خود را حفظ، و از دیگران حمایت کردید،
‫در چنین وضعیت وخیمی توانستید ‫بدون وجود تلفاتی، استقامت به‌خرج دهید.
‫برای تقدیر از این شجاعت، دانایی، و قدرتِ شما...
‫هر کدام، یک استلا دریافت خواهید نمود.
‫اولین استلام! الان اشکم درمیاد!
‫منم! منم!
‫هه. همین انتظارم می‌رفت.
‫په. من کار خاصی نکردم که بخوام یکی بگیرم.
‫اصلاً هم درست نیست، دامیان-ساما!
‫اون نقشه‌ی «الان خودمو قهوه‌ای می‌کنم»تون ‫باعث شد اون حادثه ختم‌به‌خیر بشه!
‫ساکت شو ببینم.
‫ظاهراً یکی از روزنامه‌ها می‌خواد باهامون مصاحبه کنه!
‫ای وای! اگه معروف بشیم چی؟
‫اوه؟
‫بنا بر نگرانی‌های امنیتی، اون پیشنهاد رو رد کردیم.
‫مقامات هم بهمون گفتن در رابطه باهاش صحبتی نکنیم.
‫مطمئنم سرویس امنیت ملی هم ‫نمی‌خواد مرکز توجه‌ها سمت یه‌سری بچه بره.
‫چی؟ ولی آرزوهای خواننده شدنم چی!
‫ولی حقیقتاً همین که هیچ‌کدوم از بچه‌ها ‫توی اون وضعیت صدمه‌ای ندیدن،
‫خودش یه معجزه‌ست.
‫بگیریدشون! تمام مظنونین رو بگیرید!
‫تمام تک‌تیراندازها، دست نگه دارید.
‫X-1، X-2، و X-3 رو به مرکز ببرید.
‫الان دیگه چیزی نیست. خوب دووم آوردی، بچه.
‫«بچه» صدام نزن! من یه دزموندم!
‫اصلاً هم از اون ماسماسک نترسیده بودم!
‫حالا می‌تونی از اتوبوس پیاده شی.
‫این قلابیه.
‫امنیتِ تمام گروگان‌ها رو تأیید کردیم.
‫خیلی‌خب. حالا دیگه نذارید هیچ اطلاعاتی درز کنه.
‫به والدین و سرپرست‌هاشون اطلاع بدید تا بیان دانش‌آموزها رو ببرن.
‫چند روز دیگه دوباره برای یه‌سری پرسش‌وپاسخ می‌گیم بیان.
‫اطاعت.
‫اونایی که خوابگاهی‌ان هم می‌تونن برن.
‫بکـــــــــــــی!
‫بابا!
‫خداروشکر حالت خوبه!
‫مامان کجاست؟
‫نمی‌تونستم همچین جای خطرناکی بیارمش.
‫خونه مثل چی نگرانته.
‫بیا زود بریم که از نگرانی دربیاد.
‫باشه!
‫فعلاً!
‫چـ ـ چیه؟
‫چیزی نیست.
‫نمی‌خواد بترسی.
‫واقعاً معرکه‌ای.
‫می‌دونم کلی سربه‌سرت گذاشتم،‌ ولی...
‫گمونم متأسفم... یا همچین چیزی...
‫تو هم خیلی خفن بودی، پسر دوم!
‫می‌خواستی به‌جام بمبم رو بگیری! شبیه قهرمان و اینا بودی.
‫چی...
‫خـ ـ خـ ـ خیلی هم عادیه! اصلاً چیزی نبود!
‫بـ ـ بـ ـ بالأخره طبیعیه به یه دوست کمک کنی!
‫دوست...
‫یدوست!
‫پس انگاری آنیا بالأخره رفیق فابت شد!
‫شرمنده، مامان. آنیا این نبرد رو برد.
‫ها؟ چی داری می‌گی؟
‫تازه، من کِی گفتم تو رفیق فابمی؟
‫آنیا فردا میاد خونه‌تون!
‫ها؟ چرا؟
‫شوک.
‫و ـ ولی دوستا می‌رن خونه‌ی دوستاشون ‫و همو به مامان‌باباشون معرفی می‌کنن،
‫بعدش باهم می‌ریم تو اتاقت و درباره‌ی صلح حرف می‌زنیم.
‫خوابشو ببینی یهو دعوت کنم.
‫تازه این معرفی و صلح و اینا چیه می‌گی؟
‫چرا باید همچین کاری کنم؟
‫تازه‌شم، یعنی چی؟ ‫از همون اول فقط به اسم‌ورسمِ دزموندها اهمیت می‌دادی؟
‫نزدیک بود گولتو بخورم.
‫هیچ‌وقت قرار نیست دوستم باشی. همف.
‫دوتا شوک!
‫تازه، لابد الانشم فهمیدی.
‫هیچ‌کس از خانواده‌م قرار نیست بیاد منو ببره.
‫حتی اگه باهام صمیمی‌تر بشی، ‫قرار نیست به مامان‌بابام نزدیک شی.
‫یعنی چی؟! خانواده‌ی تو هم نیومدن اینجا که!
‫اگه والدین‌تون هنوز نیومدن، پلیس می‌تونه شما رو تا خونه ببره.
‫می‌تونیم توی یه ماشین پلیس بریم؟ چه هیجان‌انگیر!
‫آنیا-ســـــان!
‫آنیا-ســــــان!
‫آنیا-ســـان؟
‫آنیا-سان!
‫مامان!
‫اوه، خداروشکر!
‫همه‌جا رو دنبالت گشتم و بعدش شنیدم اینجا چه اتفاقی افتاده!
‫تا اینجا دوئیدید؟
‫صدمه دیدی؟
‫جاییت که درد نمی‌کنه؟!
‫جاییت که زخم نشده یا تیر نخوردی یا له و تیکه‌تیکه نشدی؟!
‫حالم خوبه...
‫مامان!
‫نازی نازی. الان در امانی.
‫ببخشید انقدر طولش دادم که بیام نجاتت بدم.
‫شاید واقعاً اعصاب تانگستنی نداره.
‫خیالم راحت شد که شبیه سنش رفتار می‌کنه.
‫همف! چقدر سوسول.
‫پسر... اصلاً فکرشو نمی‌کردم بدون تیم ضربت قضیه حل‌وفصل شه.
‫انگار برای هیچ‌وپوچ تا اینجا کوبیدیم اومدیم، ها؟
‫بابا هم اینجا بود!
‫آخیش...
‫نمی‌دونم چه‌خبر شده، ولی اگه همه‌چی مرتبه من برمی‌گردم.
‫فقط کنار این افسرهای سرویس امنیت ملی بودن ‫باعث می‌شه دلدرد بگیرم.
‫نمی‌خوای با دخترت یه دیدارِ احساسی داشته باشی؟
‫لویدِ توی بیمارستان هم قراره تو سفرِ کاری باشه،
‫پس هنوز زوده که بعد از شنیدنِ اخبار بخواد بیاد.
‫اونطوری مشکوک به‌نظر میاد.
‫وقتی خونه رسیدیم غذای موردعلاقه‌شو درست می‌کنم.
‫که اینطور.
‫همبرگر!
‫راستی... تو دامیان-سان هستی، درسته؟
‫ماشینِ ملیندا-سان رو تو راه اینجا دیدم،
‫ولی خب ازش رد شدم.
‫فکر کنم الانا دیگه برسه.
‫اوه، اوناهاش.
‫هم‌دست توطئه‌ی دوستیِ مامان! اون رقیبمه.
‫دامیان!
‫مـ ـ مادر؟
‫اوه، دامیان! دامیان!
‫مادر... اومدی منو ببری؟
‫چی داری می‌گی؟ معلومه که اومدم!
‫دیر اومدم چون تا الان هیچی درباره‌ی این نمی‌دونستم.
‫لطفاً منو ببخش.
‫آه، دامیان. دامیان عزیزم.
‫اگه اتفاق بدی برات میفتاد، اونوقت من...
‫آه، دامیان. دامیانِ نازم.
‫فقط خوشحالم سالمی.
‫یه‌جورایی شبیه دایی‌ـه. وویی.
‫اوه، خداروشکر.
‫اصلاً هم نترسیده بودم.
‫الان فقط ناراحتم چون نتونستم موزه رو ببینم.
‫لازم نیست خودتو سرسخت نشون بدی، عزیزم.
‫مادر... امم...
‫لطفاً به پدر نگو... که داشتم گریه می‌کردم.
‫نمی‌خوام اون نگران شه.
‫نباید اینجا میومدم.
‫معلومه که بهش نمی‌گم.
‫و تو هم مطمئن شو به‌هیچ‌وجه به پدرت نگی که من اینجا بودم.
‫اگه فقط توی اتوبوس‌ربایی می‌مرد...
‫اوه، دامیان...
‫هیچ اهمیتی بهت نمی‌دم.
‫اوه، چقدر خوشحالم که سالمی.
‫نمی‌تونم قیافه‌تو تحمل کنم.
‫نمی‌شد خودت برگردی خونه؟
‫ببین چطوری داره خودشو ‫سرسخت نشون می‌ده. چقدر ناز.
‫وقتی رسیدیم خونه، خودم یه‌چیزی برات درست می‌کنم. خیلی‌وقته گذشته.
‫اگه فقط می‌مردی، من...
‫تو گنجِ منی.
‫تو نفرینِ منی.
‫دوستت دارم، دامیان.
‫بهم قول بده.
‫استارلایت، استارلایت!
‫استارلایت آنیـــا!
‫نباید فلفل سبزهاتو جدا کنی، آنیا-سان.
‫استارلایت آنیا نیازی به خوردنشون نداره. مشکلی نیست.
‫این چه‌جور منطقیه؟ بخورشون.
‫بهت افتخار می‌کنم که یه استلا گرفتی،
‫ولی برای اینکه با بی‌فکری ‫جلوی اتوبوس‌رباها وایسادی نمی‌تونم تشویقت کنم.
‫درست می‌گه. نباید کارای خطرناک کنی.
‫سنسه هم همینو بهم گفت.
‫شنیدم از اتوبوس‌رباها درخواستِ غذا کردی.
‫خـ ـ خب، آنیا گشنه‌ش بود.
‫خیلی شرمنده!
‫حتماً صبحونه‌ای که درست کردم به‌اندازه‌ی کافی سیرت نکرد!
‫کلاسات از امروز شروع می‌شه دیگه، نه؟
‫تا مدرسه می‌برمت، پس زود بخور و لباساتو عوض کن.
‫باش.
‫شاید خوب به‌نظر بیاد، ولی اون حادثه حتماً روش تأثیر گذاشته.
‫باید مطمئن شم حواسم به اوضاع هست.
‫ماشینِ بابا درب و داغونه.
‫از اتوبوس، کوچولو و تنگ و تاریک‌تره.
‫آه، چه کوچول.
‫ماشینِ بکی اینا چه گنده و جنگول پنگولیه.
‫ساکت.
‫یا شایدم زیاد تأثیری نذاشته.
‫آنیا و مامان اون‌روز توی ماشین پلیسا بودیم!
‫تندتند می‌رفت و «قوم قوم» می‌کرد! خیلی باحال بود!
‫که اینطور. پس پلیس تا خونه آوردتون.
‫شرمنده خودم نتونستم بیام ببرمت.
‫اشکال نداره.
‫اصلاً اونجا بودی، بابا.
‫بابا.
‫همم؟
‫خونواده‌هایی که اومدن بچه‌هاشونو بردن، باهم کنار میان؟
‫همم؟ خب، باید همینطور باشه.
‫بیشتر خانواده‌ها توی اون وضعیت میان بچه‌هاشونو ببرن.
‫حالا چی شده؟
‫حتی اگه باهام صمیمی‌تر بشی، ‫قرار نیست به مامان‌بابام نزدیک شی.
‫دامیان!
‫مادر...
‫اوه، دامیان...
‫نمی‌تونم قیافه‌تو تحمل کنم.
‫تو نفرینِ منی.
‫بهم قول بده.
‫خونواده‌ی پسر دوم خیلی عجیب بود.
‫یعنی واقعاً اذیتش کرده که نیومدم دنبالش؟
‫درسته.
‫زمانی که توی یتیم‌خونه بود، مثل بقیه‌ی بچه‌ها، ‫هیچ‌کس نبود که بره دنبالش،
‫حتماً زخم عمیقی براشه.
‫باید قلبشو تسکین بدم، وگرنه روی مأموریت تأثیر داره.
‫چیکار کنم؟!
‫آه... آنیا امروز خیلی دلش می‌خواد کیک بخوره.
‫جدی؟ پس خیلی‌خب!
‫بیا بعد از مدرسه برات کیک بخریم!
‫از اون خوباش!
‫هورا!
‫الان حالت بهتر شده؟
‫بله، با تشکر از شما.
‫ولی خب هنوز بعضی‌وقتا یادش میفتم و دست‌وپام می‌لرزه.
‫اگه بخوای می‌تونم به یه روانپزشکِ خوب معرفی‌ت کنم.
‫خب الان بیشتر از خودم، نگران بچه‌هام.
‫اون که البته، ولی سلامتِ کسایی که ‫ از بچه‌ها حمایت می‌کنن هم مهمه.
‫راستی، شنیدم توضیحاتی که دیروز ‫به والدین داده شد اونقدر جالب پیش نرفت.
‫خب، سرویس امنیت ملی حضور داشت،
‫پس اونقدر حس نمی‌کردم بتونیم راحت حرف بزنیم.
‫ولی والدین هم کاملاً حق دارن که عصبانی و مضطرب باشی.
‫به‌عنوان اساتید، ما باید تمام تلاشمونو ‫برای کمک به دانش‌آموزها توی این موقعیت بکنیم.
‫درست می‌فرمایید.
‫روز خوبی داشته باشید، ارباب جوان.
‫هــه!
‫صبحتون بخیر، دامیان-ساما!
‫سلام.
‫کم پیش میاد اینطوری با ماشین تا مدرسه بیاید، مگه نه؟
‫خوش گذشت که بعد از این‌همه مدت با خانواده وقت بگذرونید؟
‫ها؟ اوهوم...
‫می‌گم، جیوز. مادر کجاست؟
‫درحال‌حاضر به ویلا برگشتن.
‫که اینطور.
‫در جایگاهی نیستم که اینو بگم، قربان.
‫پس می‌تونید این حرفم رو نادیده بگیرید.
‫ولی تمام غذاهای روی میز رو مادرتون شخصاً درست کردن.
‫عجب.
‫خب... گمونم طبق معمول بود.
‫چه خوب.
‫پسر... زندگی خوابگاهی خیلی بی‌رحمه.
‫صبح بخیر، دامیان-کون!
‫اوه، صبح بخیر.
‫وای خدا! واقعاً جواب داد!
‫از کلاس 4ـه...
‫خب، شما الان ناجیِ کلاس 3 و 4 به‌حساب میاید.
‫وای خدا! بکی-چان! صبح بخیر!
‫چی شده؟
‫نقشه‌ی درخواستِ کمکت محشر بود، بکی-چان!
‫آه... خب، گمونم اینم می‌شه گفت.
‫وای خدا! آنیا-ساما!
‫ساما؟!
‫واقعاً خیلی خفن جلوی اون آدم‌بدا وایسادین، آنیا-ساما!
‫تچ، تچ، تچ. بهم بگید «دابل استارلایت آنیا.»
‫دابل استارلایت آنیا-ساما!
‫زود یاد می‌گیرید.
‫سـ ـ سلام، فورجر، صبح بخیر.
‫صبح بخیر.
‫صبح بخیر، آنیا-چان.
‫بابت حرفای بدی که درباره‌ت زدم شرمنده.
‫می‌گم، اون بمب ترسناک بود؟
‫چطوری آدم‌بدا رو قانع کردی بس کنن؟
‫صبح بخیر، فورجر-سان. بیا باهم بریم کلاس.
‫می‌خوای باهام ناهار بخوری؟
‫هه. عصر آنیا آغاز شده.
‫چیکار کنم؟
‫آنیا انقدر محبوبه که ممکنه آخرش صدتا دوست پیدا کنه.
‫انقدر دوست پیدا می‌کنم که آخرسر ممکنه دنیا رو فتح کنم!
‫په! ببینین اون احمق چطوری پررو شده.
‫عه‌وا؟ نکنه حسودی می‌کنی؟
‫به کی؟!
‫حالا همه می‌فهمن آنیا-چان چقدر دلبره،
‫وای، چقدر محشری.
‫و ممکنه آخرش اونو ازت بقاپن.
‫واقعاً خفنی، آنیا-.
‫کفم برید!
‫عه. واسه چی لرزم گرفته؟
‫اینطوری نیست که یه‌ذره هم برای اون فسقلی احساسی داشته باشم.
‫په. هیچم قانع‌شون نکرد.
‫فقط یه رعیتِ شکموـه که واسه غذا به پاشون افتاده بود.
‫حتی خودمم نمی‌فهمم اتوبوس‌رباها چرا به‌خاطرش تسلیم شدن.
‫وای! معرکه‌ست که به‌عنوان یه رعیت می‌تونی به آکادمی ایدن بیای.
‫حتماً خیلی پوست‌کلفتی. ‫الکی نیست تونستی جلوی اون آدم‌بدا وایسی.
‫موندم اگه منم یه رعیت بشم، ‫می‌تونم به‌اندازه‌ی آنیا-ساما قوی باشم؟
‫رازِ رعیت بودنت رو بهمون بگو!
‫اصلاً رعیت‌ها چی می‌خورن؟
‫نوش جان!
‫یه‌چیز خیلی سوخته و سیاه، و یه‌چیز خیلی سفت و بی‌نمک.
‫همیشه یه‌چیزی تو همین مایه‌هاست.
‫عـــه!
‫پرام ریخت!
‫پس رعیت‌ها هرروز از این‌چیزا می‌خورن تا شکم‌هاشونو قوی کنن؟
‫پس الکی نیست انقدر قوی شده.
‫همف! لابد انقدر فقیری که مامان‌بابات برات غذا می‌پزن.
‫خیلی ضایع‌ست، مگه نه، دامیان-ساما؟
‫ها؟ بـ ـ به‌نظر من که اشکالی نداره.
‫غذای مادر خوشمزه بود.
‫عــه؟
‫دامیان-ساما، جدیداً خیلی باهاش مهربون شدین.
‫هیچم مهربون نیستم! خیلی هم بدجنسم!
‫تو رو خدا به پدر نگو گریه می‌کردم.
‫آه، پسر دومِ نازم.
‫ولی من از بچه‌های ضعیفی که گریه می‌کنن متنفرم.
‫همه می‌گن اگه مثل آنیا-ساما باشی، قوی می‌شی.
‫هوم، هوم.
‫رعیت‌ها، هورا!
‫ای بابا! منم می‌خوام یه پسر قوی باشم!
‫اومدم خونه‌ی آنیا-سان که یاد بگیرم چطوری یه رعیت باشم.
‫با بابام!
‫پسر دوم رو به شما می‌سپرم، خیلی ممنون و تشکرات.
‫هوم.
‫واق.
‫به فکرمم نرسیده بود...
‫نقشه B، توطئه‌ی دوستی...
‫آنیا فقط به فکر رفتن به خونه‌ی پسر دوم بود.
‫از همون اولش باید به خونه‌ی خودمون دعوتش می‌کردم.
‫آره... این الان برعکس نقشه B حساب می‌شه.
‫بهش می‌گم...
‫B نقشه.
‫خوردن اینجور چیزا ترسناک نیست؟
‫هه. من هرروز جوری غذا می‌خورم که آماده‌ی مردن باشم.
‫وای، چقدر محشر، فورجر-سان!
‫آنیا به پسر دوم نشون می‌ده چقدر خونواده‌ش قویه.
‫اگه هرروز سخت تمرین کنید، ‫بچه‌ای می‌شید که هیچ‌وقت گریه نمی‌کنه.
‫چه خـفـن!
‫دروغگو. خودت داشتی مثل چی گریه می‌کردی.
‫دیگه چی؟ معمولاً دیگه چیکار می‌کنی؟
‫همم... مثل یه شیطان درس می‌خونم.
‫بابام مجبورم می‌کنه.
‫مشقاتو انجام دادی؟!
‫اییی!
‫خب، این عادیه...
‫تازه، وقتی سوپرمارکت می‌ریم خرید، ‫ آنیا مجبوره چیزای سنگین حمل کنه.
‫آنیا اون خوراکی‌ها رو میاره.
‫تا حساب نکردیم نخوری‌شونا.
‫عجب. پس اینطوری این‌همه زور داری.
‫وایسا، تنهایی می‌ری خرید؟ چه خفن!
‫امم... تازه، مسواکم به‌اندازه 100 کیلوگرم وزن داره!
‫عه؟!
‫آبِ حموم حدوداً 100 درجه‌ست!
‫خدایی؟!
‫تازه، هرروز با یه هیولای سفید می‌جنگم.
‫واق.
‫ای وای! آنیا-چان باز داره اغراق می‌کنه!
‫تو خونه‌تون هیولا دارین؟!
‫دوباره قراره دروغگو صداش کنن.
‫خـ ـ خب، می‌دونین...
‫رازِ اصلی توی قدرت آنیا-چان، تمریناتِ مادرشه.
‫مادرش خیلی قویه.
‫منم داره تمرین می‌ده.
‫عــه.
‫پس مامانای رعیت قوی‌ان؟
‫می‌خواد محبوبیتِ آنیا رو به مامان بده.
‫چطور تونستی، بکی؟
‫تو هم یه جاسوسی که می‌خواد توی توطئه‌ی دوستی مداخله کنه؟
‫اگه ما هم به خونه‌ی فورجر-سان بریم، ‫به‌نظرت ما هم تمرین می‌ده؟
‫نخیرم. اگه بیاید خونه‌مون هیچم قوی نمی‌شید.
‫عه، چرا...
‫امم، آه... الان گردنِ مامانم شکسته، پس داره استراحت می‌کنه.
‫عه؟
‫گردنش شکسته و زنده مونده؟
‫مامانای رعیت حرف ندارن!
‫امیدوارم زود خوب شه.
‫آنیا عوضش تمرین‌تون می‌ده.
‫اینطوری مشت می‌زنید.
‫اینطوری؟
‫این واقعاً آموزنده‌ست، فورجر-سان!
‫په، چه مسخره! بس کنین شماها هم.
‫اگه با اون دوست شین، اسم خونواده‌هاتونو زیرسؤال می‌برین.
‫آره، آره!
‫پسر دوم هم می‌خواد محبوبیتِ آنیا رو بدزده...
‫خب، اونقدرم اشتباه نمی‌کنی، بالأخره حسودی می‌کنه.
‫آه، ولی من اونطوری نیستما.
‫ازت متنفرم، پسر دوم. لاشی.
‫چی گفتی؟! خب، منم خیلی ازت متنفرم!
‫احمق! اسکل!
‫یه بی‌ریختِ احمقِ کوتوله. نمره‌ها و دست‌خطتم مزخرفه!
‫دخترک کفتارِ شکمو!
‫مامانت یه گوریله!
‫باباتم فقط یه شارلاتانه!
‫وای، مهارت‌های فحش‌دهی‌تون پیشرفت کرده!
‫آنیا کوتوله نیست...
‫وای، دامیان-کون فورجر-سان رو گریه انداخت.
‫یعنی دامیان-کون قوی‌تره؟
‫هیچ‌کس حریفِ دزموندها نمی‌شه!
‫نــــه! ولی آنیا از همه قوی‌تره!
‫آنیا می‌خواد دنیا رو فتح کنه!
‫چی داری می‌گی، آنیا-چان؟ آروم باش!
‫نازی، نازی...
‫امم، خب...
‫موفق شدید، دامیان-ساما! یه پیروزیِ تمام و کمال!
‫بـ ببخشید، باشه؟
‫از اون کیک‌هایی که می‌خوای برات میارم، پس...
‫گریه نکن.
‫دامیان-ساما...
‫...عذرخواهی کرد.
‫نـ ـ نـ ـ نه، نکردم!
‫زنگ داره می‌خوره! باید بریم به کلاس برسیم!
‫عذرخواهی کرد...
‫خفه شین! نکردم!
‫صـ ـ صرفاً کسی که بتونه درست‌حسابی عذرخواهی کنه، قوی‌تره.
‫که یعنی من بردم!
‫عجب!
‫چه نبوغانه!
‫آنیا نباخته.
‫ها؟!
‫و آنیا قوی‌تره.
‫چطوری آخه؟! تا الان داشتی ناله می‌کردی!
‫نخیرم. خودت وقتی اومدن دنبالت داشتی گریه می‌کردی.
‫جلو همه حرفشو نزدن، دهن‌لق!
‫خب، خودتم انقدر زار می‌زدی که آب‌دماغت آویزون بود!
‫نخیرم. و آنیا بانمکه، پس آب‌دماغ نداره.
‫چی؟ الان به خودت گفتی بانمک؟ واقعاً که اسکلی!
‫اسکل خودتی که منو اسکل صدا می‌کنی!
‫خفه! اسکل! اسکل! اسکل!
‫فقط همین کلمه رو بلدی.
‫دیگه اون روی سگمو بالا آوردی! نیم‌وجبی...
‫و بدین ترتیب، هردو دیر به کلاس رسیدند.
‫ارائه شده توسط تیم ترجمه‌ی اختصاصی شیوری ‫t.me/TheShiori
‫ترجمه، تنظیم و کارائوکه: HADAD ‫HADAD_Archive@
‫مأموریت: 46
‫عصر آنیا آغاز شده
‫مأموریت: 45
‫دردسرهای آستین
‫یه قرار معمولی
‫نبرد توطئه‌های دوستی
‫لرز
‫خیالاتش
‫B نقشه
‫به‌خاطرت حسودی ‫هدف اصلی‌شو فراموش کرد
‫هدف رو فراموش کرد
‫Shiori Translation Team
‫HADAD
‫