‫آنچه که در سریال : گذشت "Pereval Dyatlova"
‫خودشه...اُتورتِن و ‫اونم خولات شاخیل
‫وسایل‌مون رو می‌ذاریم توی پناهگاه ، ‫و بقیه‌ی‌ مسیر رو بدون اونا ادامه می‌دیم.
‫این بخاطر شماست! ‫شما مرگ رو به اینجا آوردین.
‫حق با گوسیاست ، ما اونقدری ‫سختی کشیدیم که همینجور ساده برنگردیم.
‫- باید تا آخرش بریم. ‫- تصمیم گرفته شد!
‫امشب رو توی گذرگاه می‌گذرونیم.
‫« گذرگاه دیاتلوف »
‫« قسمت هشتم »
‫بچه‌ها!
‫ما تا نیمه‌ی راه رو رفتیم.
‫تا قبل از تاریکی به قله نمی‌رسیم ، ‫پس پیشنهاد می‌کنم شب رو اینجا بگذرونیم.
‫مطمئنی؟ ‫می‌تونیم به پناهگاه آذوقه‌هامون برگردیم؟
‫مطمئنم. همین الانم ‫دو روز از برنامه عقبیم.
‫فردا یه نصف روز دیگه رو ‫از دست می‌دیم تا برگردیم اینجا.
‫اینجا یه درخت هم نیست.
‫مشکلی نداره ، یه فضایی رو ‫زیر چادر حفر می‌کنیم.
‫- دیوار برفی می‌تونه ما رو از باد حفظ کنه. ‫- حواست باشه ، گوسیا! اینجا باد خیلی شدیده.
‫- ممکنه نتونیم فردا از چادر خارج بشیم. ‫- خودمون رو می‌کشیم بیرون ، خودتون می‌بینید.
‫برف زیاد سفت و سخت نیست ، ‫به هر طریق میایم بیرون.
‫عجله کنین ، زود تاریک می‌شه.
‫- زینا ، حالت چطور؟ ‫- خوبم.
‫طاقت بیار ، به زودی گرم می‌شیم
‫بچه‌ها ، سریع‌تر. ‫وقت زیادی نداریم.
‫- بیا و یه کمکی برسون ، جناب عکاس. ‫- میام ، فقط یه لحظه.
‫یه عکس یادگاری می‌ندازم. ‫و اسمش رو می‌ذارم...
‫"گردشگران آهنین از دانشگاه ‫پلی‌تکنیک اورال...
‫- ...در حال حفاری در دامنه‌ی کوه." ‫- فقط اینکه اونا از آهن ساخته نشدن ،
‫که یخ بستن.
« آوا مووی تقدیم میکند » [ AvaMovie.in ]
‫ببندش!
‫ببند ، ببند ، ببند!
‫- گوسیا ، بده اینور. ‫- اینجا بد نیست ، یه نفر می‌تونه زندگی کنه.
‫برنامه‌ی شب آروم‌تری رو داشتم.
‫- اما همین رو داریم. ‫- ردیفه.
‫- باید بخاری رو روشن کنیم؟ ‫- توی باد خطرناکه.
‫- یه جرقه کافیه تا مثل مشعل بسوزیم. ‫- درسته ، شانسی نداریم.
‫یه چیزی زیرمون می‌ندازیم ، ‫و خودمون رو با ژاکت‌هامون می‌پوشونیم.
‫فکر نمی‌کردم جشن تولد ‫38 سالگیم رو...
‫- توی همچین جای غیرعادی‌ای بگیرم. ‫- هنوز وقتش نرسیده؟
‫خب...هنوز 4 ساعت باقی مونده. ‫من شب به دنیا اومدم.
‫فکر کنین اتفاق افتاده. ‫تولدت مبارک ، ساشا!
‫- پس هیپ-هیپ! ‫- هورا ، هورا ، هورا!
‫- ساشا ، تولدت مبارک! ‫- ممنون.
‫باید اعتراف کنم ، خیلی خوشحالم... ‫که تو با ما به این سفر اومدی.
‫- جدی. ‫- ممنونم.
‫اینجا ، من به زودی 38 ساله می‌شم...
‫اما همراه تو ، انگار که ‫الان 20 سال جوون‌ترم
‫- پس من پیشنهاد می‌کنم جشن بگیریم. ‫- واقعاً؟
‫- تقریباً هیچ الکلی برامون نمونده. ‫- خب که چی؟
‫- می‌تونیم با آب قاطیش کنیم. ‫- می‌تونیم.
‫یورکا ، تو واقعاً باهوشی.
‫خیلی خب.
‫اینم هدیه‌ی تو.
‫کولیا ، نه...
‫- نمی‌تونم قبولش کنم ، این خیلی گرونه. ‫- نه! قبول نمی‌کنم ردش کنی.
‫خیلی خب پس.
‫منم قبول نمی‌کنم اینو رد کنی.
‫اونا یه تعویض چشم بسته انجام دادن.
‫تا آخر عمرم این هدیه رو ‫از خودم جدا نمی‌کنم.
‫- و منم این ساعت رو در نمیارم. ‫- بزنیم به سلامتی این اتفاق!
‫- باید بزنیم به سلامتیش. تولدت مبارک! ‫- هوراااا!
‫ممنونم.
‫هنوز تمومش نکردین؟ ‫به همه نشونش بدین!
‫دوستان ، یه لحظه توجه کنین!
‫بذارین توجه‌تون رو به ‫اولین موضوع روزنامه‌دیواریِ...
‫"عصر اُتورتِن" جلب کنم.
‫نشریه‌ای با آخرین اخبار ‫از زندگی در کمپ.
‫منتشر شده توسط سازمان صنفیِ ‫"گروه خیبلین."
‫مقاله‌ی مقدماتی. ‫در 21امین گردهمایی...
‫با افزایش زاد و ولد ‫گردشگران مواجه خواهیم بود.
‫اعلان : ‫سمینار فلسفه.
‫موضوع : ‫"عشق و توریسم."
‫که به صورت مداوم در یک چادر ، ‫در ساختمان مرکزی برگزار می‌شود ،
‫- سخنرانان دکتر... ‫- پروفسور تیبو ،
‫و منتخب علوم عاشقی ، ‫دوبینینا هستن.
‫- احمق‌ها! ‫- خبرهایی از جهان فن‌آوری.
‫سورتمه‌ی گردشگری برای ‫سفر با قطار ، اتومبیل و اسب مناسب است ،
‫اما برای جابه‌جایی محموله‌ها ‫در برف پیشنهاد نمی‌شود.
‫برای توصیه‌های بیشتر ، ‫لطفاً با طراح ارشد ،
‫- رفیق کولِواتوف تماس حاصل کنید. ‫- خیلی خب! تقصیر من بود.
‫خبرهایی از جهان ورزش.
‫تیم مهندسین رادیویی متشکل از...
‫رفقا دوروشِنکو و کولموگورووا...
‫رکورد جدیدی را برای ‫سرهم کردن یک کوره ثبت کردند.
‫1 ساعت و 2 دقیقه و 27.4 ثانیه.
‫- آویزونش کن. ‫- باشه.
‫باید ببریمش به روستا ، ‫تا دکتر ببیندش.
‫دکترهای اونجا بدردنخورن. ‫اونا کمکی نمی‌کنن.
‫- بس کن! ‫- همه‌ش تقصیر تو‌ـه.
‫- تو مُرده‌ها رو به خونه‌ی ما راه دادی. ‫- اونا هیچ ربطی به این ماجرا ندارن.
‫ببین چه اتفاقی برای پسرت افتاد!
‫اگه اُونهو رو به شهر ببری ، ‫ارواح اونو با خودشون می‌برن.
‫- کسی گوشت دودی می‌خواد؟ ‫- نه ، ممنون.
‫لباسم رو در نمیارم ، ‫همینطوری می‌خوابم.
‫- یورا ، قطب‌نما رو پیدا کردی؟ ‫- نه ، تو چی؟
‫- نه ، من ندارم. ‫- مشکلی نداره.
‫تقریباً رسیدیم. ‫و راه برگشت رو هم می‌دونیم.
‫ساشا ، آرزو کردی؟
‫چه آرزویی؟
‫برای هر کدوم از جشن تولدهام من آرزوی ‫یه چیزی رو می‌کنم ، رویای یه چیزی رو دارم.
‫- و محقق هم شدن؟ ‫- نه همیشه.
‫اما بعضی وقت‌ها اینطور می‌شه.
‫مهم‌ترین چیز اینه که ‫رویات دست‌یافتنی باشه.
‫- دست‌یافتنی؟ ‫- آره.
‫این که رویا نیست.
‫بهش می‌گن هدف ، لیودا.
‫فکر کنم یه هدفِ دست‌یافتنی داشته باشم.
‫می‌خوام اِوِرست رو فتح کنم.
‫مرتفع‌ترین نقطه‌ی ‫روی زمین.
‫تقریباً 9 کیلومتر رو ‫برم بالا و بعد برگردم.
‫توی روزنامه خوندم که ‫دو تا خارجی...
‫- اون قله رو فتح کردن. بهشون حسودی می‌کنم. ‫- عالیه!
‫پیشگام‌ها!
‫پای هیچ آدمیزادی تا حالا به اونجا نرسیده.
‫درست مثل ما. هیچکسی هم ‫مثل ما سرگردان طبیعت وحشی نشده.
‫من رویای یه همسر خوب رو دارم ، ‫باید بتونه غذاهای خوشمزه درست کنه ،
‫تمیز باشه و زیبا.
‫لطفاً یادداشت کن ، یورکا مهارت‌های ‫آشپزی رو اولویت اولش می‌دونه.
‫این مهم‌ترین چیزه ، ‫بقیه بعدش هستن.
‫- بله ، یورکا ، تو رمانتیکی. ‫- اون یه رومانتیک واقعیه.
‫شعرهایی که می‌نویسه رو شنیدی؟ ‫در مورد عشق!
‫یورا ، یه چیزی بخون.
‫لطفاً!
‫ممنونم ، دوستان.
‫از خودم چیزی نمی‌خونم ، ‫اما به هر حال یه چیزی می‌خونم.
‫یالا ، بجُنب!
‫من ایستاده خیره به آتشم ‫که آرام می‌سوزد ،
‫شُعله‌های سُرخ به آرامی فرو می‌میرد...
‫رفقایم بعد از یک روز سخت ‫خوابیده‌اند...
‫چرا تو در میان آنان نیستی؟
‫حالا در کجای جهان ‫سرگردانی؟
‫با چکشی در دست و ‫کوله‌ای بر پُشتت.
‫و سرنوشت تو را ‫به کدامین مسیر رهنمون کرده؟
‫شاید در طول تایگا ‫قدم می‌زنی ،
‫جایی که علف‌ها تا بلندی زانوست.
‫یا که در زیر آفتاب بی‌امان...
‫جایی در استپ‌های قزاقستان ‫گام برمی‌داری؟
‫شاید تو در وسط کوهی از یخ هستی...
‫در حالی که طوفان ‫رد پایت را می‌پوشاند.
‫یا در ابتدای صبح...
‫خورشید را در کوهستان ‫پامیر نظاره می‌کنی.
‫به مسیرهای غبارآلود سرک می‌کشی ،
‫صدها مایل دورتر از تمدن بشری.
‫شاید شبی تاریک ‫و بی‌ستاره را ،
‫بدون فکر کردن به من می‌گذرانی.
‫و نمی‌دانی چطور بیشتر شب را...
‫من به نزدیکی آتش می‌خزم ،
‫افکارم به سمت تو می‌رود...
‫و این آهنگ غمگین را می‌خوانم.
‫من ایستاده خیره به آتشم ‫که آرام می‌سوزد ،
‫شُعله‌های سُرخ به آرامی فرو می‌میرد...
‫رفقایم بعد از یک روز سخت ‫خوابیده‌اند...
‫چرا تو در میان آنان نیستی؟
‫- پایان! ‫- کراوانیشینکو!
‫بد نبودا!
‫- داریم وقت رو از دست می‌دیم! ‫- چاقو دست کیه؟
‫کراوانیشینکو ، تو چاقو داری ، ‫چادر رو پاره کن!
‫باید چادر رو ترک کنیم. ‫یالا!
‫گوسیا ، دستت رو بده من! ‫بیا بیرون!
‫بچه‌ها ، همه بیاین اینطرف!
‫- باید بکشیم‌شون بیرون! زینا! ‫- یالا ، بجُنب!
‫- بِکن ، بِکن! ‫- لیودا!
‫- یورکا! ‫- لیودا ، صدام رو می‌شنوی؟
‫بِکِش!
‫- روستیک! چطوری؟ ‫- سرم داغون شده.
‫لیودا!
‫- زنده‌ای؟ ‫- بجُنب!
‫کولیا! درد داره! کولیا کجاست؟
‫کولیا کوجاست؟ کولیا تیبو!
‫- کولیا ، صدام رو می‌شنوی؟ ‫- کولیا ، صدام رو می‌شنوی؟
‫این خیلی بده. ‫یه چیزی شکسته.
‫یه کاریش می‌کنیم.
‫- نبض داره! کولیا زنده‌اس ، لیودا! اون زنده‌اس! ‫- کجاست؟
‫روستیک ، باید لباس گرم بپوشیم!
‫مراقب باشین! ‫دوباره داره میاد!
‫روستیک! بلند شو!
‫- حالا باید چیکار کنیم؟ ‫- اینجا رو ترک می‌کنیم!
‫نمی‌تونیم چادرمون رو در بیاریم.
‫برمی‌گردیم به پناهگاه آذوقه‌ها ، ‫جایی که باقی کیف‌ها و مایحتاج‌مون هست.
‫- ساشا ، بلند شو! ‫- منو اینجا ول کنین ، وقت‌تون رو تلف نکنین.
‫نه! تو با ما میای ، ‫بحث نکن!
‫- بلند شو! ‫- خودت رو نجات بده ، ایگور.
‫بلند شو ، گفتم! می‌تونی راه بری؟
‫- بلند شو! ‫- یالا ، با دقت بلندش کن!
‫یالا ، لیودا ، مراقب باش!
‫با هم حرکت می‌کنیم ، پراکنده نشین.
‫هوای هم رو داشته باشین. ‫توی یه ستون پیش برین.
‫صبر کن ، صبر کن!
‫آروم ، آروم ، آروم ، آروم!
‫- مراقب باش ، اونجا صخره‌اس! ‫- همه جا هستن!
‫زینا! چی شده؟
‫- پام پیچ خورده. ‫- بلند شو ، باید بریم!
‫- یالا! ‫- منو بذار زمین ، خودم می‌تونم.
‫یالا! مراقب باش ، بریم!
‫- حالا چی می‌شه؟ ‫- مشکلی پیش نمیاد.
‫زودی می‌رسیم به پناهگاه ‫و گرم می‌شیم ، خودت می‌بینی.
‫- بذارش زمین. ‫- بچه‌ها ، ما باید گرم بشیم.
‫وگرنه موفقی نمی‌شیم ‫به پناهگاه برسیم.
‫آدما رو بذارین زمین. ‫آتیش روشن کنین!
‫- باد خیلی قویه. ‫- یه چاله بکن ، ما می‌ریم دنبال شاخه‌ی خشک.
‫ساشا کولِواتوف ، با من بیا!
‫کولیا ، صدام رو می‌شنوی؟
‫- زنده‌اس؟ ‫- نفس می‌کشه ، اما بیهوشه.
‫لیودا ، دستت رو بده من!
‫کبریت دست کیه؟ ‫بذارینش اینجا ، بچه‌ها!
‫زینا ، چی افتاد روی ما؟ ‫صخره بود؟
‫یه لایه‌ی برف کنده شد ‫و سُر خورد روی چادر.
‫یه لایه برف ، ‫اما سفت مثل بتُن.
‫بدشانسی آوردیم.
‫نباید برای نصب چادر ‫اینقدر عمیق می‌کندیم.
‫ساشا ، وقتی برگردیم ‫پیش بقیه...
‫ساشا! ساشا! دستت رو بده من!
‫این پایین یخ بسته.
‫احتمالاً یه رودخونه‌اس.
‫مشکل چیه ، گوسیا؟
‫پناهگاه یه سمت دیگه‌اس.
‫چطور؟
‫هیچ رودخونه‌ای توی مسیر ‫پناهگاه نبود.
‫ما از مسیر اشتباهی اومدیم.
‫روستیک ، ما چوب خشک نیاز داریم.
‫دیگه نمی‌تونم تحمل کنم. ‫خیلی درد داره!
‫- نفسم در نمیاد. ‫- دووم بیار ، لیودا!
‫الان بچه‌ها آتیش روشن می‌کنن ، ‫گرم می‌شیم و می‌ریم سمت پناهگاه.
‫صبح برمی‌گردیم ‫خونه‌ی مانسی‌ها.
‫اونجا یه سورتمه همراه گوزن هست.
‫تو ساشا و کولیا رو ‫می‌بریم بیمارستان.
‫همه چیز درست می‌شه.
‫بچه‌ها!
‫- ما نمی‌تونیم به پناهگاه برسیم. ‫- چی؟
‫اونطرف تپه‌اس. ‫ما از مسیر اشتباهی اومدیم.
‫- پیشنهادت چیه؟ ‫- یه رودخونه پایین همینجا هست.
‫بیاین مجروح‌ها رو ببریم اونجا ، ‫در برابر باد ازشون محافظت می‌کنه.
‫- و بعدش چی؟ ‫- نمی‌دونم.
‫- نمی‌دونم ، اما یه فکری می‌کنم. ‫- ایگور!
‫بچه‌ها! شما باید برین به سمت پناهگاه.
‫- موفق نمی‌شیم. ‫- می‌رسین به اونجا.
‫اگه من و کولیا رو اینجا ول ‫کنین می‌تونین برسین.
‫نه! من کولیا رو ول نمی‌کنم.
‫لیودا ، تو برمی‌گردی.
‫بعد برمی‌گردی میای دنبال ما.
‫ایگور ، گوش کن چی می‌گم ، ‫تو باید ما رو ول کنی.
‫باید بچه‌ها رو ببری به سمت پناهگاه!
‫این تنها شانس‌تونه.
‫نه! ما هیچکس رو همینطوری ول نمی‌کنیم. ‫همه باید زنده بمونیم ، می‌شنوی؟
‫گوسیا بیا بریم به سمت اون مسیل.
‫- یالا ، لیودا! بلند شو! ‫- گوسیا!
‫برو سمت اون مَسیل ، ‫ما کنار آتیش می‌مونیم.
‫کبریتی نمونده. ‫سعی می‌کنیم آتیش رو بیشتر کنیم.
‫و بعد بیاریمش به سمت مَسیل. ‫می‌تونیم ترتیبش رو بدیم ، می‌شنوی؟
‫روستیک ، تیبو رو بردار!
‫احتیاط کن! حالا! ‫هنوز بهوش نیومده؟
‫بچه‌ها ، بیاین اینجا!
‫کولیا! کولیا!
‫کولیا!
‫صبر کن! کولیا! کولیا!
‫کولیا! چی می‌گی؟ ‫نمی‌تونم بشنوم.
‫- کولیا! ‫- من کجام؟
‫- کولیا...
‫- مامان! ‫- کولیا ، منم ، لیودا.
‫همینجا کنارتم ، کولیا.
‫چی ، چی...
‫ما توی چادر گیر افتادیم. ‫تو صدمه دیدی.
‫اما حتماً از پسش برمیایم.
‫کولیا ، دخترای خوابگاه ‫پیش‌بینی کردن ،
‫که تا آخر عمر به خوبی و خوشی زندگی ‫می‌کنیم ، کولیا. صدام رو می‌شنوی؟
‫کولیا!
‫کولیا ، بلند نشو!
‫بلند نشو! دراز بکش!
‫- سرده. ‫- کولیا!
‫- کولیا ، یالا! کولیا! ‫- کولیا ، سکوت نکن!
‫کولیا ، یه چیزی بگو!
‫- بلند شو! بیا بلندش کنیم! ‫- نه صبر کن ، گوسیا...
‫- بلندش کن! ‫- اون مُرده...
‫کولیا ، یه چیزی بگو!
‫نه ، نه ، نه ، کولیا ، ‫امکان نداره! بلند شو!
‫- بلند شو ، کولیا! تو نمی‌تونی این کار رو بکنی! ‫- گوسیا ، تموم کرده!
‫کولیا ، یه چیزی بگو!
‫چطور این اتفاق افتاد؟...
‫عوضی‌ها ، بیاید! بیاید!
‫ساشا!
‫بچه‌ها! ساشا!
‫آتیش...ضعیفه.
‫همه چیز خیسه ، نمی‌سوزه.
‫ساشا ، آفرین! ‫بذارش اینجا.
‫ساشا ، بقیه کجان؟
‫تیبو و زولتاروف مُردن.
‫چطوری؟
‫فکر می‌کنی مردم چطوری می‌میرن؟
‫باید آتیش رو ببریم سمت رودخونه.
‫موفق نمی‌شیم ، خاموش می‌شه.
‫مشعل نیاز داریم.
‫باید دور یه چیزی بپیچیمش.
‫- بیا ، اینو بگیر. ‫- خودت می‌خوای چیکار کنی؟
‫من یکی دیگه دارم. مشکلی نداره.
‫بپوشونش!
‫- بپوشونش! ‫- دارم سعی می‌کنم.
‫از این سمت!
‫یه مشعل دیگه نیاز داریم.
‫- آتیش! ‫- خاموش شده.
‫دیگه نمی‌سوزه.
‫دارم از داخل می‌سوزم.
‫دیگه نمی‌تونم تحمل کنم.
‫و تماماً از بیرون بی‌حس شدم. ‫این طبیعیه ، زینا؟
‫همه چیز درست می‌شه. ‫الان صبح می‌شه ، طوفان سریع تموم می‌شه.
‫من خیلی ترسیدم. ‫زنده نمی‌مونم تا صبح رو ببینم.
‫احمق نباش! ‫خودت می‌دونی که خورشید در میاد ،
‫و هوا 5 ، 6 درجه گرم‌تر می‌شه. ‫همه چیز درست می‌شه.
‫هیچی درست نمی‌شه. ‫کولیا و ساشا دیگه زنده نیستن.
‫و منم زمان زیادی ندارم.
‫- آروم باش ، لیودا! ‫- زینا!
‫لیودا ، می‌شنوی چی می‌گم؟ ‫تو قوی هستی.
‫تو قوی‌ای! ‫من می‌دونم تو چقدر قوی هستی.
‫یادته مارس سال قبل ‫پات تیر خورد؟
‫صدات هم در نیومد ، می‌فهمی ، ‫اینقدر قوی هستی. تو از پسش برمیای.
‫زینا ، اون موقع هم خیلی ترسیده بودم.
‫همه چیز درست شد ‫بازم اینطور می‌شه.
‫اون موقع بهت کمک کردیم ‫و الانم این کار رو می‌کنیم.
‫همه چیز درست می‌شه.
‫باید بریم به رودخونه.
‫- اینجا گرم نمی‌شیم. ‫- قراره توی رودخونه چیکار کنیم؟
‫حداقل اونجا اینقدر باد نیست.
‫ساشا حق داره. ما باید بریم.
‫- یورکا ، بلند شو! ‫- نمی‌تونم ، بچه‌ها.
‫- نمی‌تونم بچه‌ها ، پاهام رو حس نمی‌کنم. ‫- سانیا ، کمکش کن!
‫ساشا ، برو سراغ بچه‌ها.
‫ساشا! برو کمک بیار!
‫یورا...
‫گمشو!
‫برو گمشو!
‫یورا!
‫یورا ، خواهش می‌کنم!
‫تو هم باهاش برو!
‫حداقل یه نفر از ما زنده می‌مونه.
‫من تنهات نمی‌ذارم.
‫یورکا...
‫ساشا الان بچه‌ها رو میاره.
‫چطور...چطور آخر کارمون ‫به اینجا کشید؟!
‫چطور کارمون به اینجا کشید ، یورکا؟!
‫ساشا!
‫کولِواتوف!
‫روستیک ، بجُنب!
‫ساشا!
‫ساشا! بِکِش! گوسیا ، بِکِشِش!
‫ساشا!
‫می‌تونی راه بری؟ بلند شو! ‫بلند شو! بلند شو! بلند شو!
‫نخواب!
‫فقط نخواب! ‫می‌شنوی چی می‌گم؟ حرف بزن!
‫صدام رو می‌شنوی؟
‫- ساشا ، چه اتفاقی برای آتیش افتاد؟ ‫- بچه‌ها ، آتیشی در کار نیست.
‫شما باید به بچه‌ها کمک کنین. ‫اونا خودشون نمی‌تونن بیان اینجا.
‫زینا ، با ما بیا. ‫ساشا مراقب بچه‌ها هست.
‫- یالا ، بلند شو! ‫- لیودا!
‫- ساشا ، کنار لیودا بمون! ‫- فقط خوابت نبره ، خب؟
‫- ما زود برمی‌گردیم. ‫- من سریع برمی‌گردم.
‫- زینا! ‫- منو تنها نذار.
‫تو تنها نیستی ، ‫ساشا کولِواتوف پیشته.
‫ما یه سرپناهی با شاخه‌ها درست کردیم. ‫دیگه باید گرم بشه.
‫- زینا! بجُنب! ‫- فقط خوابت نبره!
‫ما زودی برمی‌گردیم.
‫یورا! کریو! ‫نباید بخوابید! بلند شید!
‫یورا! کریو! بلند شید!
‫شما نباید بخوابید! ‫یورا ، بیدار شو!
‫- تو نمی‌تونی بخوابی! بلند شو! ‫- بس کن! اونا نخوابیدن.
‫یورا!
‫من چه احمقی هستم! احمق!
‫من شما رو آوردم اینجا. من پیشنهاد دادم. ‫این مسیر کوفتی. من این کار رو کردم!
‫- من مجبورتون کردم شب رو توی دامنه بمونین. ‫- بس کن!
‫مهم نیست ، متوجهی؟ ‫خودت رو جمع و جور کن ، گوسیا!
‫وضع بقیه از ما بدتره. ‫یالا!
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫می‌خوام یه چیزی بنویسم.
‫برای عروسم.
‫اگه احیاناً پیدامون کردن.
‫بنویس!
‫لیودا ، پاهات رو بپوشون!
‫چیه؟
‫ما باید تو رو گرم نگه داریم.
‫این مال کیه ، زینا؟ ‫مال کیه؟
‫یورا دوروشِنکو.
‫زینا ، یورکا کراوانیشینکو چی؟
‫- اونم؟ ‫- می‌رم لباس بیشتری بیارم.
‫منتظرم بمون.
‫چطور این اتفاق برای ما افتاد؟
‫نباید اینطور می‌شد.
‫کولیا...
‫کولیا!
‫ساشا ، کمکم کن به کولیا برسم.
‫شاید اون هنوزم نفس بکشه.
‫شاید هنوز داره نفس می‌کشه.
‫کولیا!
‫شاید هنوز داره نفس می‌کشه.
‫کولیا!
‫شاید هنوز داره نفس می‌کشه.
‫شاید هنوز داره نفس می‌کشه. کولیای من!
‫کولیای من!
‫کولیا!
‫- چقدر زمان داریم؟ ‫- نمی‌دونم.
‫باید بدونیم تا بفهمیم ‫چیکار می‌تونیم بکنیم؟
‫یک یا دو ساعت ، نه بیشتر.
‫خورشید قبل از اون در میاد؟
‫کولیا ، کولنکا...
‫- کولیا! ‫- لیودا!
‫- ساشا ، تو زنده‌ای؟ ‫- حالت چطوره؟
‫ساشا ، کمکم کن. ‫من نمی‌خوام توی این گودال باشم.
‫- مامان! ‫- ایست!
‫ساشا!
‫کاپیتان ، وایسا!
‫صدای تیر بود؟
‫ساشا...
‫تو زنده‌ای؟ ‫باید بری سمت سرپناه.
‫لیودا ، تو باید بری سمت سرپناه.
‫ساشا...
‫چطور این اتفاق افتاد؟ ‫تو کُل جنگ رو بدون حتی یه زخم زنده موندی.
‫چطور این اتفاق افتاد؟...
‫بریم!
‫ما باید برگردیم به چادر.
‫این تنها شانس ماست. ‫تا جایی که می‌تونیم زمین رو برای چادر حفر می‌کنیم.
‫- و منتظر می‌مونیم صبح بشه. ‫- همه‌اش زیر برف پوشیده شده.
‫- ما حتی نمی‌دونیم الان کجاست؟ ‫- 2030 قدم.
‫همینطور که می‌اومدیم پایین شمردم. ‫تقریباً 1.5 کیلومتر.
‫چقدر؟ یک و نیم کیلومتر؟
‫من نمی‌تونم. موفق نمی‌شم. ‫بالای تپه‌اس ، باد میاد.
‫تو می‌تونی ، تو می‌تونی. ‫همه چیز ممکنه.
‫خیلی خب ، یه گزینه‌ی دیگه هم هست ، من...
‫من تنها می‌رم. ‫و هر چیزی که لازم دارین رو میارم.
‫نه ، روستیک! تو نمی‌تونی این کار رو بکنی. ‫خطرناکه.
‫بچه‌ها...
‫من می‌تونم. ‫اونقدر قوی هستم.
‫برید پایین توی مَسیل ‫و منتظر من بمونین.
‫اگه تا نیم ساعت دیگه برنگشتم ، ‫ردم رو دنبال کنین.
‫ما می‌تونیم ، می‌شنوی؟
‫همه چیز درست می‌شه.
‫بیدار بمون! بیدار بمون!
‫- نمی‌تونم. ‫- بیدار بمون ، نباید بخوابی!
‫نباید! بلند شو!
‫باید بریم!
‫نیم ساعت شده؟
‫نمی‌دونم ، ‫دیگه هیچی رو حس نمی‌کنم.
‫منو نگاه کن! تو برو و توقف نکن!
‫2030 قدم. بدون ‫وایسادن راه برو.
‫بدون هیچ توقفی ‫به سمت چادر برو.
‫اصلاً مهم نیست که من دنبالت میام یا نه.
‫مهم اینه که به بالا ‫و به سمت چادر بری.
‫می‌فهمی چی می‌گم؟ ‫قول بده که وانمیستی.
‫- باشه. ‫- حالا برو!
‫گوسیا ، ادامه بده.
‫گوسیا ، یالا بریم!
‫گوسیا! گوسیا! گوسیا!
‫- ما باید بریم بالا ، یالا! ‫- زینا ، برو!
‫- نه! بلند شو ، گوسیا ، خواهش می‌کنم! ‫- دوستت دارم.
‫- چی؟ ‫- دوستت دارم. همیشه دوستت داشتم.
‫اما می‌ترسیدم بهت بگم.
‫- برو ، تو موفق می‌شی. ‫- نه! من بدون تو جایی نمی‌رم!
‫بدون تو جایی نمی‌رم. ‫روستیک اونجاست ، داره دنبال چادرمون می‌گرده.
‫اون بخاری رو راه انداخته ، ‫اون موفق شده ، بلند شو.
‫بلند شو! بلند شو!
‫من زود برمی‌گردم ، گوسیا.
‫من برمی‌گردم پیشت. ‫ما برمی‌گردیم ، همینجا بمون.
‫زود برمی‌گردم...
‫من برمی‌گردم ، فقط صبر کن. ‫منتظر ما بمون ، خواهش می‌کنم!
‫خواهش می‌کنم!
‫650
‫« در تاریخ 2 فوریه‌ی 1959 ‫یه گروه 9 نفره از گردشگران... »
‫« به رهبریِ ایگور دیاتلوف ‫همگی مُردند »
‫« تحقیقات ، به سرپرستی ال. ان. ایوانف ‫اعلام کرد که این سانحه تصادفی... »
‫« به علت "عوامل طبیعی" بوده »
‫« به پاس یاد بود گروه گمشده ‫گذرگاهی در آن نزدیکی... »
‫« گذرگاه دیاتلوف ‫نامیده شد »
‫- کسی کاغذهای بسته‌بندی منو ندیده؟ ‫- زینا ، یه نگاهی به کوله‌پُشتی من بنداز.
‫- اینجاست. ‫- ممنون.
‫خواهش می‌کنم.
‫کسی 15 کوپک داره؟ ‫برای خودم نمی‌خوام ، اسلاوکا می‌خواد تلفن بزنه.
‫البته ، البته.
‫نمک! نمک رو فراموش کردیم.
‫سه کیلو. بچه‌ها ، ‫کی میاردش؟
‫من میارم. من هنوز ‫کلی جا دارم.
‫بچه‌ها ، نگاه کنین ، ‫اینجا یه سوارخ بزرگ هست.
‫از توش می‌تونیم آسمون پُر ستاره رو ببینیم.
‫- اگه سوراخی باشه ، درستش می‌کنیم. ‫- و کی قراره درستش کنه؟
‫من ، کولنکا ، ‫شخصاً درستش می‌کنم.
‫- اندازه‌ها رو گرفتی؟ ‫- رفیق ناظر ، دست منه.
‫چه بلبشوییه اینجا.
‫- بلبشو نیست ، یه بهم‌ریختگیِ خلاقانه‌اس. ‫- یورا ، گوسیا رو ندیدی؟
‫به زودی میاد اینجا.
‫آهنگ آوازمون رو تنظیم کردم. ‫بیاین بخونیم!
‫- یالا! ‫- بیاین همه با هم بخونیم.
‫- گوسیا چی؟ ‫- گفتن که زود می‌رسه.
‫وایسید! دوباره.
‫گوسیا اومد ، بچه‌ها!
‫گوسیا ، بیا باهامون بخون!
جهت اطلاع از جدیدترین آدرس سایت آوامووی را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید @AvaMovie_in
‫ایول!
‫اون شیشه مربا رو بده من!
‫- می‌تونم بازش کنم؟ ‫- نه ، نمی‌تونی.
‫- این کمپوته. ‫- گوشت قلقلیه.
« آوا مووی - مرجع دانلود فیلم و سریال » [ AvaMovie.in ]