« آوا مووی تقدیم میکند » [ AvaMovie.in ]
‫در تاریخ 27 ژانویه‌ی 1959 گروهی ‫از دانشجوها و فارغ‌التحصیلان...
‫از موسسه‌ی پلی‌تکنیک اورال ، ‫به رهبری ایگور دیاتلوف...
‫برای پیاده‌روی همراه با اسکی عازم کوهستانی ‫در شمال ناحیه‌ی سوردلوفسک شدن.
‫در 12 فوریه ، گروه بر طبق زمان تخمینی ‫به نقطه‌ی مورد نظر نرسیده بودن.
‫در تاریخ 26 فوریه ، در سمت شمال شرقی ‫سراشیبی در کوهستان خولات شاخیل...
‫اولین جسدها پیدا شد.
‫هیچکس در حقیقت نمی‌دونست ‫چه اتفاقی رخ داده.
‫هیچکس ، غیر از من.
‫رفیق سرگُرد ، بلند شو!
‫بلند شو ، رفیق سرگُرد. داریم ‫نزدیک می‌شیم ، به زودی فرود میایم.
‫آرزوی سلامتی ، رفیق سرگُرد.
‫من کاپیتان اوکنوف هستم از طرف ‫دپارتمان کا‌گ‌ب در ناحیه‌ی سوردلوفسک.
‫می‌تونی اولِگ صدام کنی. ‫چقدر اینجا سرده.
‫منو ساشا صدا کنین. می‌بینم که ‫لباسِ مناسبِ این آب و هوا رو نپوشیدین.
‫بزن بریم!
‫- چند تا جسد پیدا کردن؟ ‫- چهار تا جسد و یه چادر.
‫- بقیه چیه؟ فکر می‌کردم 9 نفر باشن. ‫- نمی‌دونم ، رفیق سرگُرد.
‫پیام رادیویی رسید. همونطور که ‫انتظار داشتن ، به مسکو گزارش دادم.
‫اونا شما رو فرستادن.
‫- کی تحقیقات رو هدایت می‌کنه؟ ‫- واسیلی تمپالوف ، بازپرس ناحیه.
‫- چه جور آدمیه؟ ‫- آدم خوبیه ، می‌دونه داره چیکار می‌کنه.
‫توی جنگ بوده ، مثل ما. ‫ستوان گارد بوده ، مدال گرفته.
‫الان داریم می‌ریم پیش اون. ‫منتظر ماست.
‫بسیار خب.
‫- عصر بخیر. ‫- دم در نمی‌تونم دست بدم ، بیا تو.
‫- ساشا. ‫- واسیلی.
‫من دیگه باید برگردم. ‫می‌ذارم شما دو تا حرف بزنید.
‫فردا صبح برمی‌گردم ، و با همدیگه ‫می‌ریم به ارتفاعات 1079.
‫خیلی خب.
‫بیا داخل ، اونجا گرم‌تره.
‫بشین.
‫ببخشید ، رفیق سرگُرد ، من...
‫- من آدم رُکی هستم ، و اینجا... ‫- اولِگ.
‫- چی؟ ‫- منو اولِگ صدا کن...
‫مخصوصاً جلوی غریبه‌ها. ‫بذار فکر کنن من دستیارتم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- این همسرمه ، نادیاژدا. ‫- از دیدنت خوشوقتم. اولِگ. ما رو می‌بخشی.
‫- همه چیز روبه‌راهه ، درک می‌کنم. ‫- نادیا ، خواهش می‌کنم!
‫چیه؟ نمی‌تونی اینطور ‫مهمون‌مون رو منتظر بذاری.
‫ما گوشت خشک شده داریم. ‫یا یه نوشیدنی رو ترجیح می‌دی...
‫- تا گرم بشی؟ ‫- نادیا ، خواهش می‌کنم!
‫- این مرد از مسکو اومده. ‫- مشکلی نیست.
‫چیزی نیست ، واسیا.
‫- نادیاژدا... ‫- یاکوولِونا.
‫نادیاژدا یاکوولِونا ، راستش ‫ممنون می‌شم. به طرز وحشتناکی سردمه.
‫توی هلیکوپتر واقعاً سرد بود. ‫دوست دارم گرم بشم.
‫دیدی؟ بفرما!
‫- داری چیکار می‌کنی؟ ‫- بیخیال!
‫خب ، فقط یه لحظه.
‫- ببخشید. ‫- معذرت می‌خوام.
‫واسیلی ایوانوویچ ، ببین... ‫بگیر بشین!
‫بذار یه چیز مهمی رو بهت بگم.
‫من توی هیچ کدوم از ‫گزارش‌هات وجود ندارم...
‫نه در پروتکلی هستم ، ‫و نه توی هیچ چیز دیگه.
‫اونطور که میل داری ‫منو به دیگران معرفی کن.
‫من اینجا نیستم ، اما مسئول این جریانم.
‫و عملاً ، تویی. ‫تا وقتی که کاراگاه جدید تعیین بشه.
‫من فکر می‌کردم تو ‫برای سرپرستی فرستاده شدی.
‫- همه چیز روشنه؟ ‫- بله ، قربان.
‫بفرمایید.
‫« ناحیه‌ی سوردلوفسک. ارتفاعات 1079 »
‫هی! به چیزی دست نزن! ‫بازپرس خودش اینجاست.
‫اون دستیارمه.
‫و چه فرقی می‌کنه؟ شما که ‫به هر حال همه چیز رو خراب کردین.
‫داری بهم توهین می‌کنی ، واسیلی ایوانوویچ. ‫ما فقط نگاهی انداختیم ببینیم آدمی هست یا نه.
‫شاراوین و من چادر رو پیدا کردیم.
‫جنگل‌بان هم با ما بود ، از افرادِ ‫بومی اینجاست ، ایوان پاشین.
‫اون ما رو رسوند. ما فکر می‌کردیم ‫اونا سقوط کردن توی مسیل.
‫اما از اونجا می‌تونستم چادر رو ‫با دوربین شکاریم ببینم.
‫- پس برف نمی‌باریده؟ ‫- چرا ، ولی نه کاملاً.
‫یه ماه اینجا بوده ، چه انتظاری ‫داری؟ حتماً برف باریده.
‫ما تصمیم گرفتیم بریم بالا ، اما جنگل‌بان ، ‫اون باهامون نیومد ، حالش خوب نبود.
‫- چرا؟ ‫- واسیلی ، ما هم ترسیده بودیم.
‫بافت چادر پاره شده بود ، برف داخلش ‫جمع شده بود ، اسکی‌ها افتاده بودن بیرون...
‫توی ورودی چادر یه یخ‌شکن بود ، ‫هیچ موجود زنده‌ای پیدا نمی‌شد.
‫- بافت چادر از داخل پاره شده. ‫- همینجوری پیداش کردیم.
‫اونا وقتی چادر رو ترک می‌کردن ، ‫از داخل پاره‌اش کردن.
‫منظورت چیه از داخل؟
‫- جسدها رو نشونم بده. ‫- پایین همینجا.
‫- دستیارت خیلی تَر و فرزه. ‫- کجاش رو دیدی.
‫روپوش‌هاشون کجاست؟ ‫بوریا ، لباس‌هاشون کجاست؟
‫- نمی‌دونم ، همینجوری پیداشون کردیم. ‫- منظورت چیه؟
‫ما همینجوری که ‫می‌بینی پیداشون کردیم.
‫پس اونا از چادر فرار کردن. ‫و بعدش اینجوری 1.5 کیلومتر رو دویدن؟
‫کسی رو می‌شناسی؟
‫یوری کراوانیشینکو و ساشا زولتاروف.
‫زولتاروف مربی بوده. ‫توی پایگاه گردشگریِ کارُو...
‫کراوانیشینکو مکانیک ماشین‌آلات بوده ، ‫توی فور-لِگ کار کرده.
‫توی چلیابینسک-40؟
‫بله.
‫اینجا آتشی اتفاق افتاده. ‫اونا لباس‌هاشون رو سوزوندن؟
‫- شاید سعی کردن لحظه‌ی آخر خودشونو گرم نگه دارن؟ ‫- توضیح منطقیِ دیگه‌ای وجود نداره؟
‫- ادامه بدیم. اون یکی کجاست؟ ‫- یکم پایین‌تر.
‫ایگور دیاتلوف ، رهبر گروه.
‫ژنیا ماسلنیکوف اونو شناخت.
‫- دوستت بود؟ ‫- نه دقیقاً. با هم ماجرایی داشتیم.
‫من توی کمیته‌ی مسیریابی بودم. ‫ایگور و من در مورد این سفر بحث کردیم.
‫من دانشجوها رو می‌شناختم ، اونا خیلی خوب ‫آماده شده بودن ، گردشگرهای باتجربه‌ای بودن.
‫اون احتمالاً داشته به سمت ‫چادر می‌رفته. اونجا ، می‌بینید؟
‫300-400 متر اونطرف‌تر ، ‫جایی که بچه‌های ما بودن.
‫زینا کولموگورووا اونجاست. ‫ما هیچکس دیگه‌ای رو پیدا نکردیم...
‫گرچه که منطقه‌ی وسیعی رو گشتیم. ‫هنوز هم داریم عده‌ای رو فرا می‌خونیم.
‫- جسد چطور قرار گرفته بود؟ ‫- چی؟
‫جسد کولموگورووا سرش به سمت ‫غرب و پاهاش به سمت شرق بود؟
‫نمی‌تونم اینو بگم.
‫باشه ، سرش به سمت ‫چادر بود ، مثل بقیه؟
‫آره ، آره ، فکر کنم.
‫شما ردپاها رو دیدین؟
‫چه ردپایی؟
‫بعضی پوتین والنکی ‫پوشیده بودن ، بقیه پا برهنه بودن.
‫به طرز جالبی ، رد توسط 8 نفر ‫به جا مونده ، و اونا 9 نفر بودن.
‫پس اونا چادر رو از داخل پاره کردن. ‫و فرار کردن ، با هر چیزی که تن‌شون بوده...
‫لباس‌های گرم‌شون ، غذا ، ‫و باقی چیز‌های اون تو رو رها کردن.
‫توی چنین آب و هوایی ، ‫همه‌ی اینا منجر به مرگ می‌شه.
‫چرا اونا این کار رو کردن؟
‫به زبون مانسی ، به این کوهستان ‫می‌گن خولات شاخیل.
‫کوهستانِ مرگ.
‫دانشجوها هنوز بچه‌اَن. ‫پدر و مادرها نباید بچه‌هاشون رو دفن کنن.
‫ما به اندازه‌ی کافی این چیزها رو ‫توی جنگ گذروندیم.
‫« 20 آوریل 1945 » ‫« ایالت براندنبورگ ، آلمان »
‫لعنتی چطور زدنش ، ‫اون توپ‌های 200 میلی‌متری.
‫- دارن برلین رو می‌زنن؟ ‫- نه ، هنوز نه.
‫ویتیا ، تو عقلت رو بخاطر این "والتر" از دست دادی. داری ‫مثل یه زن باهاش رفتار می‌کنی ، محض رضای خدا!
‫پاک کردنش رو بس نمی‌کنی.
‫این یه "والتر" معمولی نیست ، اولِگ.
‫من باهاش به هیتلر شلیک می‌کنم.
‫اوه ، پس حله.
‫ساکت! می‌شنوین؟
‫بچه‌ها ، نگاه کنین! آلمانی‌ها ‫دارن عقب‌نشینی می‌کنن.
‫اونا از کجا اومدن؟ ‫نباید اینجا باشن.
‫- این چیه؟ ‫- شبیه یه قصره.
‫عجیبه ، توی نقشه نیست.
‫باید به مرکز فرماندهی گزارش بدیم.
‫یه ساعت طول می‌کشه به اونا برسه.
‫بیاین ببینیم توش چه خبره.
‫من از اینجا خوشم نمیاد.
‫برادرها ، من ورودی رو نگاه کردم. ‫از این جلوتر نمیام.
‫بیخیال ، ایگوریچ! کسی اینجا نیست.
‫- تو یه سربازی ، فکر کنم از آب و آتش گذشتی. ‫- ساکت!
‫گروهبان ، ورودی رو پوشش بده! ‫دو نفر اینجا می‌مونن.
‫ویتیا ، تو با من میای.
‫آلمانی اینجاست؟
‫هی!
‫وایسا!
‫هی!
‫- اون دختره کجا رفت؟ ‫- کی؟
‫- یه دختر از این سمت رفت. ‫- کسی اینجا نیست.
‫چطور کسی نیست؟ ‫اون کجا رفت؟
‫بجنب!
‫اینا برای چیه؟
‫- اون دختره که اونجاست. ‫- چیکارش کردن؟
‫امکان نداره! من یه دقیقه‌ی پیش ‫توی راهرو دیدمش.
‫اولِگ ، تو چت شده؟ ‫اون خیلی وقته که مُرده.
‫این مو و این...
‫« بایگانیِ دفتر دادستانی » ‫« ناحیه‌ی سوردلوفسک »
‫- اولِگ دیمیتروویچ؟ ‫- خودمم.
‫من یک کارشناس پزشکی قانونی هستم ، ‫شومانوا اکاترینا آندریوِنا.
‫اکاترینا آندریوِنا ، ببخشید ، ‫متوجه نشدم. بیا تو.
‫اونا مستقیم منو از هواپیما ‫آوردن اینجا. و من فکر کردم...
‫- قراره جلسه‌ی رسمی داشته باشیم... ‫- فقط منم. من تنها کسی‌ هستم که توی کتاب‌خونه‌اس.
‫خوش اومدی.
‫پس ، ما باید الان ‫راه بیفتیم ، به سمت ایفدل؟
‫- همه چیز اونجا آماده‌اس؟ ‫- بله.
‫راستش رو بگم ، من امروز انتظارت آمدنت رو ‫نداشتم. فکر می‌کردم فردا میای ، اما...
‫به هر حال ، بگیر بشین ، ‫باید حرف بزنیم.
‫می‌دونی چه اتفاقی افتاده؟
‫- یه گروه گردشگری ناپدید شده. ‫- بله.
‫فعلاً ، فقط چهار نفرشون ‫پیدا شدن ، همگی مُرده.
‫من من باید صد در صد بفهمم ، ‫که اونا دقیقاً چطور مُردن.
‫- می‌تونم یه سوالی بپرسم؟ ‫- البته.
‫تو کی هستی؟
‫من پیش‌تر هرگز تو رو توی دفتر ‫دادستانیِ سوردلوفسک ندیدم.
‫نام ، نام خانوادگی ، نام پدر ، ‫تاریخ تولد ، نشانی و امضاء.
‫- اطلاعات محرمانه؟ ‫- بله
‫- جدی هستی؟ ‫- اگه می‌خوای جواب بدم ، بله.
‫اگه نه ، امضاء نکن ، اما بعدش ‫به شیوه‌ی دیگه‌ای گفتگو می‌کنیم.
‫تو قسم خوردی ، فراموش نکن.
‫یه سرگُرد کا‌گ‌ب؟
‫- فکر می‌کنی اونا به قتل رسیدن؟ ‫- نمی‌دانم باید چه فکری بکنم.
‫اما نشانه‌هایی از یک آشفتگیِ ‫عجیب را در کشورمان می‌بینم.
‫- چی؟ ‫- این ترجمه‌ی لوزینسکی از هملتِ.
‫- شنیدم که این پرونده از قبل یه کارشناس داره. ‫- بله.
‫اما تو کالبدشکافی رو اداره می‌کنی ، ‫و رفیق وُزورژِدنی امضاءش می‌کنه.
‫همدیگه رو درک می‌کنیم؟
‫بله.
‫بسیار خب.
‫محتویات شکم یکصد ‫سانتی‌متر مکعب جِرم لزج...
‫به رنگ قهوه‌ای و قرمزه.
‫غشاء مخاطی رنگ ارغوانی داره ، ‫آماس کرده‌اس ، با چین خوردگی‌های مشخص.
‫تعداد زیادی خون‌ریزی‌های کوچک ‫در سطوح چین‌خوردگی‌های...
‫نقاط مختلف بدن ویشنوسکی دیده می‌شه.
‫چقدر بعد از صرف آخرین ‫وعده‌ی غذایی مُردن؟
‫- امکان داره مشخص بشه؟ ‫- بله ، می‌تونم بگم 6 تا 8 ساعت.
‫- برات معنی خاصی داره؟ ‫- شام معمولاً قبل از خواب خورده می‌شه.
‫توی چادر ته‌مانده‌هایی ‫از شام پیدا شده بود.
‫فکر می‌کنی اونا برنامه نداشتن ‫چادر رو ترک کنن؟
‫اونا شام خورده بودن. ‫و فقط می‌خواستن بخوابن؟
‫- اما کسی یا چیزی... ‫- ادامه بده ، کاتیا.
‫استخوان‌ها و غضروف اسکلت ‫عاری از هر گونه تماسی هستن.
‫در پایین قسمت سوم ساقِ ‫پای راست زخمی به اندازه‌ی...
‫2 تا 4 سانتی‌متر در طول ‫سطح بیرونی دیده می‌شه...
‫از قسمت پایین ساعد راست...
‫در طول سطح تا مُچ ساییدگی‌هایی ‫به رنگ قهوه‌ای مایل به قرمز وجود داره.
‫« 20 آوریل 1945 ، ایالت براندنبورگ ، آلمان »
‫بهت که گفتم ، آلمانی‌ها مغز ندارن.
‫ایکاش اون عوضی‌ها اشناپس گذاشته باشن ، ‫برای ارتش سرخ دلاور.
‫هیچ سندی وجود نداره ، ‫همه چیز رو یا بردن و یا نابود شده.
‫اینجا دیگه کجاست؟ ‫شاید یه اردوگاه‌ کار اجباری؟
‫کی می‌دونه ، ما یه دختره رو پیدا کردیم ‫که چشم و زبون و قلب نداشت.
‫اونا اینجا مردم رو شکنجه می‌کردن. ‫بی‌رحمانه‌تر از یه اردوگاه‌ کار اجباری.
‫خب که چی ، مادر به خطا ، ‫به زودی کارت تمومه.
‫آندریوخا ، یه عکس ‫از قصر می‌خوای؟
‫من یه اردوگاه‌ کار اجباری دیدم ، ‫این از اونا نیست.
‫نه کوره‌ای ، نه آلونکی. ‫اون دختر روی دستش نوشته بود شماره‌ی 31.
‫این یعنی که ‫زندانی‌های زیادی اینجا بودن.
‫نه تجهیزات رادیویی ، ‫نه طرحی ، نه نقشه‌ای.
‫نه آسایشگاه سربازانی.
‫متوجه نمی‌شم اینجا کجاست.
‫این دیگه چه کوفتیه؟ ‫تا حالا همچین چیزی ندیده بودم.
‫اونا معمولاً صلیب شکسته‌شون رو ‫همه جا آویزون می‌کنن.
‫باقی اتاق‌ها رو چک کن. ‫من می‌رم سراغ کمدها.
‫رفیق کاپیتان!
‫اگه اشناپس پیدا کردی ، حریص نباش.
‫خیلی خب!
‫تو چته ، اولِگ؟
‫اولِگ ، چرا این کار رو کردی؟
‫فکر کردم اون زنده‌اس.
‫چی داری می‌گی؟
‫این یارو یه سوراخ به اندازه‌ی ‫مُشت توی کله‌اش داره.
‫نمی‌دونم.
‫خب. ما چند روزی هست که نخوابیدیم.
‫باید برگردیم.
‫مریضی؟ حس می‌کنی ‫حالت خوش نیست؟
‫بخاطر فرمالینه. وقتی کسی بهش ‫عادت نداره این اتفاق می‌افته.
‫نه ، نه. کاتیا ، چیزی نیست.
‫- چقدر طول می‌کشه؟ ‫- یکم دیگه.
‫تقریباً تمومه. بعدی رو سریع میارم.
‫- تو چطوری؟ آماده‌ای؟ ‫- بله ، البته.
‫این ته‌مانده‌ی خشک نشونه‌ی چیه؟
‫یخ‌زدگی. من بارها کالبدشکافی ‫بدن‌هایِ یخ‌زده رو انجام دادم.
‫مطمئنی؟ این زخم‌ها ‫و ساییدگی‌ها چی؟
‫چیز حائز اهمیتی نیست. اونا جای یخ هستن ، ‫جای سنگ‌ها ، افتادن ، بلند شدن ، خزیدن.
‫- مصدومیت جدی‌ای وجود نداره. ‫- ممنون ، کاتیا.
‫فکر می‌کنی چه اتفاقی براشون افتاده؟
‫هنوز متوجه نمی‌شم.
‫واقعاً هنوز متوجه نمی‌شم.
‫خب ، گوش کن ، یه رونوشت از گزارش تهیه ‫می‌کنی ، می‌دی به وُزورژِدنی...
‫- و اون امضاءش می‌کنه. ‫- چیزی متوجه نشدین ، رفیق سرگرُد؟
‫نوار رو نابود کن. ‫صدای من یه جاهاییش هست.
‫صداش...یه جاهایی هست.
‫نابودش می‌کنم.
‫من کُل روز رو نخوابیدم ، ‫و حس خواب‌آلودگی هم ندارم.
‫آره ، اینجا از خواب خبری نیست.
‫- کجا داریم می‌ریم؟ ‫- فرودگاه.
‫تو باید برگردی خونه ، سوردلوفسک.
‫فکر نمی‌کردم قراره ‫یه پرواز مخصوص باشه.
‫برای منه.
‫تو توی ایفدل نمی‌مونی ، ‫که تحقیقات رو ادامه بدی؟
‫می‌مونم ، البته. اما باید برم ‫به دفتر دادستان بخش.
‫اونا یه کاراگاه جدید استخدام کردن. ‫باید بهش یه توصیه‌نامه‌ی شغلی بدم.
‫- باید باهاش صحبت کنم. ‫- اون کیه ، اگه محرمانه نیست؟
‫- لف ایوانف. می‌شناسیش؟ ‫- بله ، بارها باهاش کار کردم.
‫اون هم‌سن و سال تمپالوفه ، ‫کارش رو می‌شناسه ، جدیه.
‫باهوش.
‫این توی کار ما به درد می‌خوره.
‫- اولِگ ، تو... ‫- اون از خانوما خوشش میاد.
‫- چی؟ ‫- ایوانف رو می‌گم.
‫راه و رسم خودش رو با زن‌ها داره.
‫- متوجه نشدی؟ ‫- نه.
‫چی ، و در مورد زن رئیس ‫اراضی دولتی هم نشنیدی؟
‫- اونی که یه پا داره. ‫- ساشا!
‫رانندگیت رو بکن.
‫شما علاقه نشون دادین ، ‫رفیق سرگُرد ، و من...
‫کاتیا ، می‌خواستی از من چیزی بپرسی.
‫نه ، چیز خاصی نبود. بعداً می‌گم.
‫- کِی باید منتظرتون باشم؟ ‫- چند روز دیگه.
‫منو در جریان همه چیز بذار. ‫به دفتر زنگ بزن.
‫- اونا پیدام می‌کنن. ‫- بله ، قربان.
‫اولِگ ، اونجا می‌خواستم بهت بگم...
‫وقتی توی سوردلوفسک ‫هستی به دیدنم میای؟
‫به خانواده معرفیت می‌کنم. ‫شام یا ناهاری می‌خوریم.
‫من شاید که آشپز خوبی هم باشم.
‫معذرت می‌خوام ، فکر کنم حرف ‫درستی نزدم. نمی‌خواستم که...
‫البته ، حتماً میام ، کاتیا. ‫باعث افتخاره.
‫شام خوردن توی ‫غذاخوری افسران غم‌انگیزه.
‫نشونی خودم رو برات می‌نویسم.
‫یادت رفته من کجا کار می‌کنم؟
‫در حقیقت یه اتومبیل توی ‫سوردلوفسک منتظر ماست.
‫اول می‌رسونیمت خونه. ‫نشونی رو یادم می‌مونه.
‫« سوردلوفسک »
‫توی ماشین منتظر بمون.
‫اکاترینا!
‫معذرت می‌خوام ، فقط...
‫- بیهوش شدم. ‫- طبیعیه ، مستحق یه استراحت بودی.
‫- درست اومدیم؟ خونه‌ی تو اینجاست؟ ‫- بله ، این ورودیِ منه.
‫آپارتمان 16.
‫- واضحه. ‫- کِی باید منتظرت باشم؟
‫من با ایوانف حرف می‌زنم و کمی می‌خوابم. ‫امروز ، اگه مشکلی نیست.
‫- باهات تا اونجا میام. ‫- فکر خوبیه.
‫پسرم هیجان‌زده می‌شه.
‫اون عاشق ارتش و پلیسه.
‫- تو... ‫- و من جفتش هستم. چند سالشه؟
‫15
‫یه جا آروم نمی‌گیره.
‫اما پسر خوبیه ، تا حالا ‫خودش رو به دردسر ننداخته.
‫- یا شاید فقط خوش شانسه. ‫- کاتیا ، نمی‌شه شانس رو ندید گرفت ، ولی...
‫هر اتفاق کوچیکی می‌تونه ‫زندگیت رو زیر و رو کنه.
‫بله ، حق با تو‌ـه ، اولِگ.
‫مثلاً ، نفر دهم با گروه ‫دیاتلوف نرفت و زنده موند.
‫- چیه؟ ‫- کدوم نفر دهم؟
‫اونا 10 نفر بودن ، نه 9 تا. ‫اسم نفر دهم رو یادم نمیاد.
‫اون توی آخرین نقطه موند ، ‫قبل از اینکه اونا به گذرگاه برن.
‫مریض شده بود.
‫- نمی‌دونستی؟ ‫- پرونده‌اش رو بهم ندادن.
‫باید فقط پرونده‌ی افراد ‫گمشده رو بهت می‌دادن.
‫و اون حالش خوبه.
‫چرا هیچکس بهم نگفت؟
‫چطور ممکنه؟ ‫کی اینجوری کار می‌کنه؟
‫افراد بومی در جریان ‫بودن ، تو دیر رسیدی.
‫- حدس می‌زنم کسی فکر نمی‌کرد چیز خاصی باشه. ‫- الان کجاست؟
‫راستش ، معذرت می‌خوام ، کاتیا. ‫تقصیر تو نیست.
‫من باید برم ، می‌بخشی.
‫برای شام فردا ‫دوباره برنامه‌ریزی می‌کنیم.
‫« دفتر دادستانی ناحیه‌یِ سوردلوفسک »
‫- بله ‫- سرگُرد کوستین اینجاست.
‫- بذار بیاد. ‫- می‌تونین برین داخل.
‫- رفیق سرگُرد؟ ‫- درسته!
‫- من اومدم ایوانف رو ببینم. ‫- اون ازت فرار نمی‌کنه.
‫زیاد طول نمی‌کشه. ‫با من بیا.
‫- اسم من آندری پاولوویچ کریلینکو‌ـه. ‫- بله
‫تو اولین دبیر حزب منطقه‌ایِ ‫سوردلوفسک هستی.
‫تو همه چیز رو می‌دونی ، ‫و حتی مال اینجا هم نیستی.
‫شغلم اینه. چطور ‫این افتخار نصیبم شده؟
‫من می‌دونم وقتی یه مردی از مسکو ‫برای هدایت تحقیقاتی فرستاده می‌شه...
‫باید پرونده‌ی خیلی حساسی باشه.
‫پس تصمیم گرفتم باهات دیدار کنم ، ‫بذار بگیم ، در جریان امور باشم.
‫لِف ایوانف هدایتِ ‫تحقیقات رو به عهده داره.
‫من فقط در مواردی توصیه‌هایی می‌کنم.
‫و در چه مواردی؟
‫با کمال احترام ، در این مورد ‫می‌بخشی آندری پاولوویچ.
‫این اصلاً شبیه احترام نیست.
‫می‌تونم شماره‌ی رئیسم ‫توی لوبیانکا رو بهت بدم...
‫می‌تونی بهش زنگ بزنی ، و ‫شخصاً سوالاتت رو مطرح کنی.
‫چه بد ، سرگُرد. تو یه آدم بومی نیستی.
‫تو نیاز به حمایت داری ، به کمک.
‫من باور دارم که هر فردی در شوروی ‫باید به مسئولین کمک کنه.
‫مخصوصاً در یک تحقیقات ‫جنایی ، اینطور نیست؟
‫این رو از کتاب درسی یاد گرفتی؟
‫خیلی خب! بیا این کار رو انجام بدیم.
‫ما فقط شروع بدی داشتیم.
‫باید در مورد همدیگه ‫دچار سوءتفاهم شده باشیم.
‫من واقعاً می‌خوام کمک کنم.
‫از چی می‌ترسی ، ‫آندری پاولوویچ؟
‫- من؟ ‫- بله.
‫من از هیچ چیزی نمی‌ترسم.
‫چطور جرات می‌کنی ‫با من اینطور حرف بزنی؟!
‫- من یه جنگ رو از سر گذروندم. ‫- همینطور هر فرد دیگه‌ای که بالای 30 سال سن داره.
‫همه‌مون از سر گذروندیمش.
‫چی؟
‫می‌دونی داری با کی حرف می‌زنی؟
‫بله ، و تو چی؟
‫- نام ، نام خانوادگی ، نام پدر؟ ‫- یودین یوری یفیموویچ.
‫سال و محل تولد؟
‫سال 1937 ، روستای تاباری ، ‫ناحیه‌ی سوردلوفسک.
‫ملیت؟
‫- روسی؟ ‫- وابستگی حزبی؟
‫عضو کومسومول. ‫ (لیگ جوانان کمونیست متحد پیرو لنینیسم یا کومسومول)
‫به چه دلیلی راه‌پیمایی رو ادامه ندادی؟
‫- پام شروع کرد به درد گرفتن. ‫- همش همین؟
‫چطور می‌تونستم برم؟ قرار بود ‫چندین کیلومتر اسکی کنن.
‫ما از شمال اومدیم و شب رو ‫توی یه کلبه‌ی کوچیک گذروندیم.
‫سر صبح ، بیدار شدم و فهمیدم ‫نمی‌تونم ادامه بدم.
‫اما...باقی بچه‌ها رفتن.
‫یورا...
‫لطفاً بهم بگو چرا برگشتی؟
‫- همین الان گفتم. ‫- دوباره بگو.
‫- پام درد می‌کرد. ‫- چش شده بود؟
‫- همینطور درد گرفت. ‫- اینو قبلاً شنیدم.
‫دقیقاً چه مشکلی داشت؟ ‫یه مرض مُزمن؟ یه زخم قدیمی؟
‫حتماً سرما زده شده بودم.
‫داشتم یخ می‌زدم. ‫شاید تاندونم ضرب دیده بود.
‫یورا ، توی چشم‌های من نگاه کن!
‫توی چشم‌هام نگاه کن!
‫چرا مسیرت رو تغییر دادی؟ ‫توی چشم‌هام نگاه کن!
‫من می‌دونستم.
‫می‌دونستم همه می‌میرن.
‫حس کردم...
‫اتفاق بدی می‌افته.
‫شاید باور نکنی ، اما تمام مدتی که ‫داشتیم راه‌پیمایی می‌کردیم...
‫انگار یه چیزی اطراف‌مون شناور بود.
‫یجور...
‫شرارت ، نمی‌دونم.
‫مرگ...نمی‌دونم چی بود ، اما...
‫- به کسی هم گفتی؟ ‫- چی رو؟
‫می‌تونستم توی گوش گوسین زمزمه ‫کنم وقتی چشم تو چشم بودیم.
‫اون...
‫اون فقط خندید.
‫اون گفت که دارم ‫شوروی ستیزی رو القا می‌کنم.
‫و من...
‫من فقط ترسیده بودم.
‫به همه در مورد پام دروغ گفتم.
‫می‌فهمم.
‫نمی‌تونستم کار دیگه‌ای بکنم.
‫نمی‌دونم چی بود. ‫نمی‌دونم چه اتفاقی برای اونا افتاد.
‫واقعاً نمی‌دونم. ‫اما اون چیز اونجا بود.
‫یورا ، این "چیز" چیه؟
‫قسم می‌خورم ، نمی‌دونم چی بود.
‫انگار که جنگل زنده بود.
‫نمی‌دونم ، شاید...
‫توی خانواده‌ام...
‫مادربزرگم شفاء دهنده‌ی روستا بود. ‫شاید بخاطر همون من این حس رو داشتم.
‫- راست می‌گم ، قسم می‌خورم. نمی‌دونم. ‫- چیزی نیست.
‫آروم باش.
‫متوجهم که داری حقیقت رو می‌گی.
‫باورت می‌کنم.
‫واقعاً؟
‫باور می‌کنی که...
‫یه چیزی اونا رو کشته ، اینطور نیست؟
‫نه.
‫چیزی که باور داری رو باور می‌کنم.
‫« شمال شرقیِ سراشیبیِ ‫کوهستان خولات شاخیل »
‫یه چیزی اینجاست.
‫اولِگ!
‫بگیر بشین ، همه چیز آماده‌اس.
‫کولیا ، چرا ساکتی؟ تو که خیلی ‫دوست داشتی اولِگ دیمیتروویچ بیاد دیدن‌مون.
‫و حالا مثل یه کُنده‌یِ ‫درخت گرفتی اونجا نشستی.
‫اولِگ دیمیتروویچ ، ‫هیچوقت یه آلمانی رو کُشتی؟
‫کولیا!
‫ایرادی نداره.
‫چه پسر پرخاش‌گری هستی.
‫بذار یه چیزی رو بهت بگم ، کولیا.
‫یه مرد می‌تونه افتخار بکنه که توی جنگ بوده. ‫این حتی واجبه.
‫- اما نباید در مورد آدم کُشی لاف بزنه. ‫- چرا نه؟ اونا آلمانی‌اَن ، مگه نه؟
‫اونا آلمانی‌اَن ، اما اونا هم انسان هستن. ‫و همه‌شون بد نیستن.
‫چطور همه‌شون نیستن؟ هستن! ‫اونا اول جنگ رو شروع کردن.
‫- بابا باهاشون جنگید. اونا کُشتنش. ‫- سوپت رو بخور!
‫بخور ، بهت گفتم!
‫پسر من یکم بزرگ‌تر از الانِ تو بود.
‫- اون کجاست؟ ‫- کولیا ، این کار رو نکن! خواهش می‌کنم اونو ببخش.
‫مشکلی نیست.
‫یه بمباران هوایی. ‫همسرم رفته بود خرید.
‫هیچکس رو نداشت که اون رو پیشش ‫بذاره برای همین اونو با خودش برد.
‫توی یه حمله‌ی هوایی ، هر دوشون مُردن.
‫و تو نمی‌خوای همه‌شون رو بُکُشی؟
‫می‌خواستم.
‫واقعاً می‌خواستم. بعدش.
‫هر کاری هم براش کردم.
‫اما وقتی ما اینجا توی خاک شوروی ‫بودیم ، هیچ شکی نداشتم.
‫بعدش که وارد آلمان شدیم.
‫می‌دونی چی اونجا دیدیم؟
‫هزاران ، میلیون‌ها نفر غیرنظامی.
‫آدمایی مثل ما. ‫اونا نمی‌خواستن بجنگن.
‫اونا هم وقتی عزیزان‌شون رو ‫از دست دادن گریه کردن.
‫شیون می‌کردن ، فریاد می‌زدن ، ‫اشک می‌ریختن.
‫نیاز به ترجمه نداره ، توی ‫تمام زبان‌ها یه معنی می‌ده.
‫اولِگ ، ما باید جنگ رو برنده می‌شدیم.
‫اگه جنگ شروع بشه ، باید هر ‫طوری که شده جلوش رو بگیری...
‫در این مورد ، حتی اگه ‫به شرط نابودی باشه ، بله!
‫هر چند ، هر چقدر بیشتر می‌دیدم ، کولیا...
‫- کمتر می‌فهمیدم. ‫- چه چیزی رو نفهمیدی؟
‫می‌دونی چیه؟
‫وقتی ما وارد یکی از اولین شهرها شدیم...
‫اسمش رو یادم نمیاد. ‫فکر کنم هوپلین بود.
‫ما وارد می‌شدیم.
‫و اونجا خونه‌هایی بود.
‫خونه‌هایی زیبا و مستحکم!
‫همه‌شون دو یا سه طبقه داشتن ، ‫برای هر خانواده.
‫سنگ ، آجر ، سقف‌هاشون ‫سفال‌های قرمز داشت.
‫ما داشتیم قدم می‌زدیم ، و قسم می‌خورم ، ‫دیگه هیچ چیزی رو نمی‌فهمیدیم.
‫سربازهام این خونه‌ها رو ‌دیدن...
‫و یاد روستاهاشون با ‫خونه‌های داغون شده افتادن.
‫و می‌گفتن ، اونا دیگه چی می‌خوان؟ ‫اونا همه چی دارن!
‫برای چی اومدن سراغ ما؟ ‫چه چیزی رو از دست داده بودن؟
‫شعله افکن‌ها به سرعت ‫این خونه‌ها رو آتیش می‌زدن.
‫فقط بخاطر حس بدی که داشتن.
‫یه نفر نارنجکی پرتاب کرد ، ‫و بعدش هم بقیه.
‫اما من همینطور موندم. ‫جلوشون رو نگرفتم.
‫نه.
‫اصلاً با عقل جور در نمی‌اومد.
‫و من جلوشون رو نگرفتم.
‫همینجوری.
‫بله.
‫خوشمزه بود. ممنون.
‫این حرف رو نزن! ‫چیز ساده‌ای بود.
‫- شاید توی مسکو... ‫- چیز خاصی نیست.
‫توی مسکو ، فقط پیش مادرم غذای خوب می‌خورم. ‫اون کماج‌هایی با پنیر محلی درست می‌کنه.
‫هیچوقت چیزی مثل اون نخوردم.
‫خب ، بله ، مادرها اینجوری‌اَن.
‫این یه "والتر" معمولی نیست ، اولِگ.
‫- من باهاش به هیتلر شلیک می‌کنم. ‫- آره ، پس حله.
‫مادر ویتیایِ من اغلب میاد.
‫فکر می‌کردم امروز میاد ، ‫میل داشتم تو رو بهش معرفی کنم.
‫اون خیلی دوستت داشت.
‫مطمئنم.
‫منو ببخش. بذار ‫به زخم‌ها نمک نپاشیم.
‫همه چیز تموم شده.
‫اما ما همیشه کسی رو که دوست داشتیم رو به یاد داریم ‫و سعی می‌کنیم مطمئن بشیم این اتفاق دیگه نمی‌افته.
‫بله.
‫البته.
‫کاتیا...
‫- من باید یه چیزی رو بهت بگم. ‫- مامان ، می‌تونم برم بیرون؟
‫ببین چی برات آوردم.
‫- داری چیکار می‌کنی؟ ‫- آروم باش! عقلم رو از دست ندادم.
‫این یه والتره ، یه اسلحه‌ی ‫به غنیمت گرفته شده.
‫پینش ثابت شده ، لوله هم جوش داده شده. ‫فقط صدای کلیک می‌ده.
‫بفرما.
‫مامان ، می‌تونم نگهش دارم؟ ‫خواهش می‌کنم!
‫- چی باید بگی؟ ‫- ممنونم ، اولِگ دیمیتروویچ.
‫به هر حال ، بد نبود اگه ‫اول از من می‌پرسیدی.
‫کاتیا ، پسرها همیشه ‫با اسلحه بازی می‌کنن.
‫و این بدترشون نمی‌کنه ، باور کن.
‫- کی می‌تونه باشه؟ ‫- احتمالاً راننده‌ام.
‫بله ، البته.
‫سلام. من ایگور دیاتلوف هستم. ‫می‌تونم بیام تو؟
« آوا مووی - مرجع دانلود فیلم و سریال » [ AvaMovie.in ]