‫کوهستان نِوِرست،
‫بلندترین قله‌ی جهانـه!
‫به خاطر هفت قله‌ای که ‫داره خیلی ارزشمنده
‫بهترین مکتشفینِ دنیا مدعیِ ‫فتح نورست شدن
‫گفته شده که کاملا غیرقابل‌فتحِ!
‫اما حالا این قندیل‌های خودبین
‫باید با اسکروج مک‌داک روبه‌رو شوند!
‫خیله‌خب، پس به جای اینکه کریسمس رو
‫توی عمارتِ میلیاردیمون منتظر ‫بابانوئل بگذرونیم...
‫اون شخص حق ورود به خونه من رو نداره
‫خودش میدونه چیکار کرده
‫داریم دنبال یه پیرمرد به کوهستان مرگبار میریم؟
‫کوهستان نورست سه برابرِ کوهستان ‫مرگبار، مرگبار تره.
‫قله‌های کوهستان ناشناخته باقی مونده
‫هیچکس نوکِش رو ندیده
‫که باعث میشه بهترین مکان
‫برای کمک به منـه تا بتونم نشانِ ‫نقشه کشیِ وودچاک رو به دست بیارم!
‫اصلا میدونی که چقدر نقشه نگاریِ چنین منظره‌ای
‫که تابحال نقشه کشی نشده سخته؟
‫- نه؟ ‫- خب خیلی!
‫من سیستم اطلاعات جغرافیایی،
‫ردیاب رادار ماهواره، حرارت...
‫خب نیازی به این چیزای ‫اجق وجق نیست
‫تنها چیزی که نیاز داری عقل، اراده،
‫و این ابزارآلات نقشه‌کشی قدیمی منـه.
‫خاک تجربه روشون ریخته.
‫احسنت!
‫من اولین کسی خواهم بود ‫که قدم بر روی
‫نوکِ قله‌ی نورست گذاشته!
‫و من هم اولین کسی خواهم بود که ‫نقاشیـش رو می‌کشه!
‫کاپیتان صحبت می‍کنه
‫درهای هواپیمای باز شدن
‫
‫محو تماشا بشید، بچه‌ها
‫محو تماشایِ قله‌های رعب‌انگیزش، ‫شکاف‌های بی انتهاش،
‫گستره‌ی شاهکارِ برف‌های سفید و براقـش
‫که نشونی از رموزِ باستانیِ ‫در دلـش رو فاش می‌سازه
‫که کاملا بکر و دست‌نخورده ‫از طرف انسان‌هاست!
‫عظمتِ دست‌نخورده‌ی کوهستانِ نورست!
‫وای بامیه!
« آوا مووی تقدیم میکند » [ AvaMovie.in ]
‫این همه آدم اینجا چیکار می‌کنه؟
‫فکر می‌کردم اینجا یه سرزمینِ ‫اکتشاف‌نشده‌ست!
‫و این نقشه اصلا درست نیست!
‫بزهای کوهستانی اصلا ‫برای این منطقه نیستن
‫و چرا خورشید عینک آفتابی زده؟
‫مگه داره به یه خورشید دیگه نگاه می‌کنه؟
‫به این توریست‌ها توجه نکن پسرم
‫هیچی جز پفک و بدلیجات ازشون درنمیاد.
‫ما مکتشفینِ حقیقی هستیم!
‫- مثل جورج ملردی! ‫- کی؟
‫بزرگترین تک کوهنوردِ قرن بیستم!
‫همه میگن که بیشتر از بقیه آدما ‫به نوک قله نزدیک شده
‫اما توی راهِ نجات جون یه کوهنوردِ ‫بی‌کفایت گم شد
‫که به کودنِ نورست هم مشهوره!
‫جورج ملردی
‫درحالیکه یخ زده بود زنده به گور شد.
‫انقدر منفی نباش!
‫اینا فقط یه مشت مزخرفه تا بتونن ‫تیشرتارو به توریستا بندازن.
‫ما با رسیدن به قله این ملردیِ ترسو
‫رو شکست میدیم.
‫میدونی که بین ترسو و مُرده یه ‫فرقی وجود داره دیگه، درسته؟
‫برای من نه!
‫
‫ای بابا، هیچوقت به اسم دوئی ندارن!
‫همگی، برید کنار!
‫تموم عمرم منتظرِ چنین لحظه‌ای بودم!
‫سورتمه سواری!
‫
‫خب خوب بود.
‫وبی، وبی داری اشتباهی انجامش میدی.
‫اگه بهترین تجربه‌ی سورتمه ‫سواری رو میخوای،
‫باید برای بهترین لحظه‌ی موردنظر برای ‫استفاده صبر کنی!
‫میخوایم روی کوهستان نورست ‫سورتمه سواری کنیم؟!
‫و یا در حال تلاش میمیریم!
‫
‫هی رفیق
‫میخوای برای رفتن به بالای این
‫نورست پیر برای ثابت کردن جربزه‌ات بری؟
‫بعله!
‫آقای تهمتن و گنده‌ای مثل ‫شما باید آمادگی کامل
‫تب برفی رو داشته باشه، درسته؟
‫همینطوره! چی هست حالا؟
‫هیچ چیزی برای محافظت از خودت در
‫مقابل تب برفیِ مرگبار نداری؟
‫توی یک دقیقه میتونه پدرِ مجرب‌ترین ‫کوهنوردهارو دربیاره!
‫تا رسیدن به نوک قله چندین دقیقه طول میکشه.
‫شایدم بیشتر! چیکار کنم؟
‫دوای دردت پیش منه داداش.
‫اینا خیلی گرون‌ان.
‫مطمئنی که بهشون نیاز دارم؟
‫بستگی داره.
‫دوست داری که چشمات از ‫سرما از حدقه بزنه بیرون؟
‫باعث میشه پرواز هم سخت بشه.
‫به این پتوهای گرمایی، مخزن اکسیژن
‫برای هشیار نگهداشتن ذهنت نیاز داری
‫وقتیکه تب شروع به کشتن ‫سلول‌های مغزیت می‌کنه
‫با قوطی‌های گرمایش و سرمایش بدن،
‫فلان، بهمان، بیسار و این دستکش‌های ‫فوق‌العاده برای گرم کردن دستان
‫میتونی تب رو تا هشتاد درصد ‫هم از بین ببری.
‫
‫از هفتاد درصد؟
‫
‫خیله‌خب، مکتشفینِ حقیقی!
‫حالا این کوهستان هرچیزی که در ‫چنته داشته باشه رو روی سرمون خراب می‌کنه!
‫اما وقتیکه غنائم کوهستان نورست ‫رو پیدا کنم ارزشش رو داره.
‫هیچ غنائم کوهستان نورستی وجود نداره.
‫نوچ، لوئی نمیاد، به سلامت.
‫خوش بگذره!
‫
‫بیاید بریم قدرم بر بام جهان بذاریم!
‫و بعدش خودمون رو پرت کنیم پایین!
‫آره!
‫اولـش تب برفی دیدت رو ‫ازت میگیره
‫بعدش حس گرما و خوشایندی ‫رو بهت منتقل می‌کنه
‫حتی بااینکه داری از سرما ‫سگ لرز میزنی
‫بعدش دست‌وپاهات رو ‫سنگین می‌کنه
‫فقط یکم گزگزـه.
‫حالا پول این همه لوازم رو ‫از کجا آوردی؟
‫لوئی با کارتـش خرید
‫لوئی که کارت نداره
‫لوئی کارت شما رو داد بهم
‫الان؟
‫هنوز نه، فقط یه فرصت داریم.
‫وقتیکه بری پایین، دیگه ‫راه برگشتی نیست.
‫صحیح
‫نمیتونم صبر کنم!
‫بهترین لحظه‌ی موردنظر
‫باشه
‫بدون هیچ اثری از بازگشت، ‫به سمت مرگ حتمی،
‫به سمت... کاکائو.
‫مرگ حتمی!
‫احسنت!
‫
‫لانچ‌پد، کفشای کوهنوردیـم رو میدی؟
‫
‫لانچ‌پد؟
‫
‫کجا رفت؟
‫نصف تجهیزاتـمون دست اون بود!
‫
‫من کجام؟
‫کوربرفی گرفتم.
‫تب برفی داره شروع میشه!
‫نه!!!
‫
‫احتما با لوئی خودشون رو توی ‫کاکائوی داغ جا کردن.
‫کسِ دیگه‌ای هم میخواد بره پیششون؟
‫تنها چیزی که توی این سفر نمیخوایم
‫یه مشت کوهنوردِ کودنـه!
‫انگاری که گفته بودی افسانه‌ست.
‫فقط بخاطر اینکه افسانه‌ست
‫دلیل نمیشه که حقیقت نداشته باشه.
‫خب، راستش...
‫نگران نباشید بچه‌ها.
‫برای از پا دراومدن عمو اسکروج پیرتون
‫به چیز بهتری نسبت به ‫دونه‌های زیاد برف نیازه!
‫قول میدم که نمیذارم هیچ ‫اتفاق بدی براتون بیفته.
‫
‫از الان! هیچ اتفاق بدی ‫از الان دیگه نمیفته!
‫سرا پایین، زانوها بالا! ‫به پیش!
‫اسم اینجارو میذارم مرز کشتار
‫بعد از قله مرگ،
‫اما قبل از پرتگاهِ ناامیدیِ مطلق.
‫اسم اینم میذارم صخره‌ی خرگوشی.
‫همچنان اسمش رو صخره‌ی ‫خرگوشی میذارم.
‫خدایا لعنت به من.
‫تهِ خطـه عمو اسکروج؟
‫خب به نظر میاد که میتونیم
‫آمادگی خودمون رو برای شروع
‫یک ورزش دیرینه اعلام کنیم.
‫سورتمه سواری!
‫حالتو گرفتم نورست!
‫ایول!
‫منظورم اینه که... ایول!
‫خیلی... گرمـه.
‫وای نه! مرحله‌ی بعدیِ تب برفی!
‫هیچکدوم از لوازم رو نباید دربیارم ‫وگرنه تا سرحد مرگ یخ میزنم!
‫دست‌وپاهام سنگین شدن.
‫حرکتِ سست
‫- مواظب باش! ‫- هی!
‫زوزه‌ی گوشخراش باد بیرحمِ نورست ‫رو میشنوم که صدام میزنه.
‫تسلیم...
‫نه! این پایانِ لانچ‌پد مک‌کوئک نیست!
‫یا با سقوط هواپیماست یا هیچی!
‫هیولا!
‫به این نیازی ندارم... همه اینا...
‫این چیه اصلا؟
‫قطعا دیگه اینو نمیخوام!
‫راهنمای وودچاک جونیور توصیه میکنه ‫که حداقل به بعضی از این‌ها نیاز داریم.
‫ما به چیزی جز شجاعت، عقل سلیم و...
‫و آب!
‫الان ؟
‫فکر کنم این دیگه بیشتر شبیه به ‫سقوطِ تا سورتمه سواری.
‫ببین که اومدم بالا ‫کوهستانِ پست!
‫باریکلا! فکر می‌کردم دیگه کارمون تمومه!
‫مزخرف نگو بچه! ما مستقیم تا ‫نوک قله میریم.
‫حتما با این مسیری که اومدیم بالا ‫خیلی ارتفاع گرفتیم.
‫حتما نزدیکتـریم و...
‫صبر کنید، این همون صخره خرگوشیـه؟
‫درست نیست!
‫شاید بهتره از راهِ اومده برگردیم
‫تا ببینیم کجای مسیر رو اشتباه اومدیم.
‫بیخیال! شک ندارم که این کاملا یه
‫صخره‌ی شیطانی شکلِ دیگه‌ایـه.
‫آره اما داره برف میاد پس ‫هوشمندانه‌ترین کار...
‫کمپ زدنـه!
‫یه غار 500 متری ما هست.
‫- دیدید؟ ‫- عجب غارِ تاریک و شومیِ عمو اسکروج!
‫اما اینجا که اکتشاف نشده‌ست، از کجا ‫میدونستی چنین چیزی اینجاست ؟
‫بچه‌ها، فکر نمیکنم که ما تنها کوهنوردهایی ‫بوده باشیم که چنین فکر کرده باشن.
‫
‫سراشون کجاست؟
‫پیداشون کردم!
‫شاید بهتره که یه غارِ ‫کمتر مرگباری رو پیدا کنیم.
‫صبر کن، ورودی که دقیقا همینجا بود.
‫احتما مسیری رو دور زدیم!
‫باید یه جایی همین جاها باشه!
‫
‫این...
‫جورج ملردیـه.
‫بزرگترین کوهنوردِ قرن بیستم.
‫صبر کنید، یه چیزی روی دیوار نوشته
‫«لعنت بهت مک‌داک»
‫
‫زرشک! اگه از هرکسی که توی نفسای آخرش
‫من رو نفرین می‌کرد یه نیکل بهم میرسید،
‫مثل همین الانـم ثروتمند میشدم.
‫جونیور وودچاک، قانون 1118:
‫یه رئیسِ وودچاک همیشه باید با ‫تیمِش روراست باشه.
‫باشه.
‫من اون کوهنوردِ کودن بودم.
‫چی؟
‫هفتاد و پنج سال پیش،
‫ملردی رو استخدام کردم تا منو ‫به نوک کوهستان هدایت کنه.
‫تازه یه میلیون درآورده بودم
‫و میخواستم اون شرایط رو با انجام
‫دادن کاری که هیچکس تابحال ‫نتونسته جشن بگیرم.
‫خب یکمی بی تجربه هم بودم
‫اما نمیخواستم هیچ چیزی رو ‫به دست شانس بسپارم.
‫
‫ملردی بیرحمانه من رو مسخره می‌کرد
‫بهم دستور داد که بارو رو کم کنم
‫اما نمیتونستم روی کم ‫کردن وسایلـم و کیف
‫کمریـم ریسک کنم
‫واسه همینم طنابـم رو پاره کرد
‫من تسلیم شکِ خودم شده بودم
‫و لقبِ کوهنورد کودن رو بهم دادن.
‫
‫دیگه چیزی از ملردی کسی نشنید
‫اما مردی شد که جلوتر از ‫همه آدمای دیگه رفته بود.
‫حالا دومین نفره!
‫عمو اسکروج!
‫چیه؟ این خیانتکارِ متظاهر
‫تقریبا منو به کشتن داد!
‫فکر کنم کوهستان ازت انتقام گرفت.
‫و حالا نوبت ماست که از کوهستان ‫انتقام بگیریم!
‫ما با شجاعت به پیش میریم ‫و نقشه مسیر ناشناخته رو می‌کشیم!
‫چطوری ناشناخته رو نقشه کشی کنم ‫وقتیکه نمیدونم اون چیه!
‫باور کنید این نقشه اصلا ‫با عقل جور درنمیاد.
‫فکر کنم صدای باد رو از اینظرف میشنوم.
‫وبی، وایسا!
‫پیشنهاد خوبیـه وبیگل!
‫ممنون آقای مک‌داک!
‫
‫الان تو... مگه تو...
‫یه ورودی پیدا کردم
‫راه رو نشونمون بده!
‫ما موفق شدیم!
‫الان دیگه حتما نزدیک شدیم.
‫این همون صخره خرگوشیـه؟
‫بیخیال!
‫ت برفی توی مراحلِ پایانیـه
‫باید گرم بمونم
‫لانچ‌پد؟
‫خیلی گرمـه!
‫لانچ‌پد!
‫
‫لوئی تویی؟
‫آروم باش رفیق کوچولو!
‫باید یه راهی برای خارج شدن از ‫این کوهستان پیدا کنیم
‫قبل از اینکه تب برفی هردومون ‫رو از پا دربیاره.
‫تو که میدونی تب برفی اصلا وجود نداره نه؟
‫داری پرت و پلا میگی، حتما ‫توهم گرفتی.
‫هذیون گفتن مرحله سومِ این تبِ!
‫کی اینو بهت گفته؟
‫یارویی که این پتو رو بهم فروخت.
‫میبینم که چطوری آشغالاشون ‫رو میکنن تو حلق ملت.
‫خب هیچکس جز من از خونوادم ‫کلاهبردای نمیکنه!
‫گرمای بدنِ ما دوتا در کنار هم ‫هردونون رو نجات میده.
‫توی نمناکیِ عرق‌های من غوطه ور شو!
‫خیلی خیسی!
‫بالاخره!
‫بعد از تموم این سال‌ها، ‫به قله‌ی کوهستان نورست رسیدم!
‫دیگه به دهانه کوه رسیدیم بچه‌ها!
‫
‫بسه دیگه! من مخالفـم!
‫نمیتونیم جلوتر بریم!
‫معلومه که میتونیم، ‫قله همینجاست!
‫ما داری تمومِ قوانین آموزش وودهاک ‫رو زیرپا میذاریم!
‫لوازمی نداریم، ‫داره سرد میشه هوا،
‫پس حتی اگه به قله هم برسیم
‫قبل از اینکه برگردیم از سرما میمیریم.
‫و اگه همینطوری به بالا رفتن ادامه بدیم
‫همه‌چیز شروع به ریزش میکنه!
‫خیلی خطرناکه!
‫کودن بازی درنیار واسه من پسر!
‫با چنین رفتاری هیچوقت نشانِ ‫نقشه کشیـت رو نمیگیری!
‫برام مهم نیست! باید ‫برگردیم!
‫فورا!
‫همینجوریشـم ملردی رو شکست دادی، ‫کافی نیست؟
‫نه! اگه الان که قله توی چنگـمونه ‫تشلیم بشیم احمقیـم.
‫تسلیم شدن نیست، عقل سلیم داشتنه.
‫برای آخرین بار میگم، هیچ ‫اتفاق بدی قرار نیست بیفته!
‫
‫دوئی! وبی!
‫بچه‌ها!
‫چطوری رفتید اون بالا؟
‫نمیدونم!
‫شاید لانچ‌پد درمورد تب برفی راست می‌گفت.
‫داری چیکار... چی؟
‫اینجا چه خبره آخه؟
‫کرم خوردگی!
‫کوهستان پُر از درگاه‌های
‫ابعادیِ درونیـه
‫که همینطوری تصادفی مارو ‫دور سر خودمون میچرخونده!
‫بین مه و برف،
‫اصلا حتی نفهمیدیم!
‫واسه همینه که نقشه‌ام با ‫عقل جور درنمیومد!
‫باورم نمیشه پسر! کوهستان داره از قله‌اش ‫با درگاه‌هایی که داره حفاظت میکنه!
‫نورست، ای زیباترین که ‫هیچگاه دست از شگفتی‌هات برنمیداری.
‫و تو میخواستی که برگردی.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫ما بالای کوهستانِ اسرار نهانیـم!
‫باید سورتمه‌ام رو فورا پیدا کنم!
‫ایول!
‫چی؟
‫
‫ای...
‫
‫حالم داره بد میشه! ‫توهم حالت بد شده؟
‫مغزم درد می‌کنه!
‫میدونی منظورم چیه؟
‫
‫مواظب باشید! هرچی بیشتر از ‫درگاه‌ها رد بشید،
‫این یخشارها ثبات خودشون رو از دست میدن!
‫هی، سورتمه‌ام!
‫
‫نیازی نیست که از یخشارها برم بالا.
‫فقط باید کرم خوردگی که اون سورتمه ‫ازش رد شد رو پیدا کنم!
‫عمو اسکروج، نه!
‫میخوام انجامش بدم!
‫کوهستان نورست، خودت رو ‫فتح شده بدون!
‫فتح شده!
‫
‫وایسا! هیچ راهی به ‫قله وجود نداره!
‫کوهستان بهت اجازه نمیده!
‫بیخیال این یکی بشو!
‫ببین تا کجا اومدیم!
‫جلوتر از تموم آدمایی که ‫به اینجا اومدن، همین کافی نیست؟
‫من برای 75 سال دیگه نمیخوام ‫لقب کوهنوردِ کودن رو داشته باشم!
‫هیچکسی از کلمه "کودن" توی ‫این 75 سال استفاده نکرده!
‫جونیور وودچاک، قانون 727:
‫«گاهی‌اوقات شجاعتـرین کاری که یه مکتشف ‫میتونه انجام بده رها کردنـه».
‫
‫- الان؟ ‫- الان!
‫نه!
‫دووم بیارید بچه‌ها!
‫
‫البته اگه بخوای زنده بمونی،
‫یه چیزی از کالکشن منتخب شده‌های ‫ملردی رو باید برداری.
‫تو! کسی هستی که این تجهیزاتِ بیخود ‫رو به دوست من فروخته؟
‫
‫نگاش کن! داره از تب برفی میمیره!
‫همه اون آشغالای گرون قیمتی که ‫بهش فروختی هیچ دردی رو دوا نکردن!
‫
‫نه، نه غیرممکنـه.
‫این حرف رو به این مرد بیچاره بزن.
‫یه نور روشن میبینم، خودشه.
‫لوئی در میان آسمان‌ها ‫با من ازدواج کن.
‫داره هذیون میگه!
‫نه، اون یه احمقـه.
‫از تب برفی نیست که داره میمیره.
‫تب برفی واقعی نیست.
‫
‫خب شاید یه جورایی واقعی نباشه؟
‫
‫تو نجاتـم دادی!
‫تو دست تنها منو از کوهستان ‫خارج کردی،
‫بعدشـم تب برفیـم رو درمان کردی!
‫حتما، آره، چرا که نه؟
‫ما نجات پیدا کردیم!
‫تا چشات درآد کوستان نورست!
‫نمیتونی جسم ما رو از آنِ خودت کنی!
‫
‫پس این سورتمه سواریِ، نه؟
‫
‫شرمنده که نتونستیم به ‫قله برسیم عمو اسکروج.
‫بذار بهت بگم رفیق، نورست فقط ‫برای فتح کردن نیست
‫و ماهم بهتر از یه کودنیـم که ‫نتونستیم فتحش کنیم.
‫ماجراجویی‌های بیشتری داشتیم ‫که این ازشون دراومده نه رفیق؟
‫خب حالا این گرمای کاکائوی داغ کجاست پس؟
‫دارم منجمد میشم!
« ارائه شده توسط وب سایت آوا مووی » [ AvaMovie.in ]