« ارائه شده توسط وب سایت آوا مووی »
ما در کيهاني زندگي ميکنيم مملو از ابعاد کشف نشده
و واقعياتي متناقض.
ما در يک سطح از ادراک زندگي ميکنيم
اما سطوح ديگري نيز وجود دارد.
هر از چندگاهي يک جستجوگر اتفاقي،
به ورودي يکي از اين سطوح ميرسد.
يکي از آنها، پارادوکسي راجع به واقعيت کشف و
اثبات کرد، بقدري ژرف و عميق که همچنان
در تلاش براي درک اون هستيم.
جهان، يا شايد بهتر باشه بگيم،
جهان‌ها، ديگه هرگز مثل سابق، به چشم نيامدند.
طبيعت، محرمانه‌ترين اسرارش را با نور مينويسد.
نوري که توسط ستاره‌ي ما به اين دنيا، حيات ميبخشه.
نوري که نباتات براي ساختن قند استفاده ميکنند.
نوري که ملاک جهان است،
الماس رو تبديل به تاروپود فضا-زمان ميکند.
نور زنداني که سياه‌چاله را تعريف ميکند.
غيبت نور که باعث ميشه ما نفهميم
ماده تاريک و انرژي تاريک چيه.
"ديدن نور" معمولا اشارات مذهبي داره.
ولي هيچکس بيشتر از ستاره‌شناسان، معتاد نور نيست.
و به محض اينکه به مطالعه نور پرداختند
حتي خبره‌ترين‌ها رو به چالش کشيد.
براي مثال، ايزاک نيوتون.
بقدري براي درک ماهيت نور و رنگ مستاصل بود
که ديگه آماده بود سوزن در چشمانش فرو بکند.
به معناي واقعي جدي ميگم.
نيوتون تازه در اواسط دهه 20 زندگيش بود
ولي توانسته بود که شاخه جديدي در رياضي به اسم حسابان ابداع بکنه
و در حال انجام يک سري
آزمايشات بود که منجر شد به اين نتيجه برسه که رنگ، منظري از نور هست.
نيوتون ميخواست بفهمه کدوم يکي از چيزهايي که ميبينيم
از خواص نور است، و کدام يک توسط اعصاب ما ايجاد ميشود.
آيا رنگ، درون نور پنهان ميشود؟
يا درون چشمان ما وجود داشته؟
با يک عطشي وصف نشدني براي دانستن،
يک سوزن به اسم بودکين را برداشت و ...
نيوتون به دقت نکته برداري که اگر در يک
اتاق پر نور اين آزمايش را انجام دهد
حتي اگر چشمانش بسته باشد. مقداري نور از
ميان پلک او عبور کرده و منجر به ديدن يک دايره بزرگ و پهن آبي ميشود.
با توجه به درد، شايد نتيجه خيلي بزرگي نباشه
ولي با همين آزمايشات خانگي بود که
نيوتون تبديل به اولين نفر شد که رنگين‌کمان را توجيه ميکند.
و اينکه چطور نور سفيد
يک جعبه رنگ را درون خود، مخفي ميکند.
اکثر مردم، اتفاقاتي رو که نيوتون مطالعه ميکرد
به ديد يک چيز مرسوم نگاه ميکردند.
مدل افتادن سيب.
جوري که يک اشعه نور توي پنجره ميدرخشه.
بزرگي نيوتون از جايي نشات گرفت که به چرا و چگونگي
اتفاقات روزمره انديشيد.
نيوتون پرسيد، نور از چي ساخته شده؟
اگه بتوني نور رو به ريزترين اجزا تقسيم بکني
چه چيزي رو ميبيني؟
نيوتون متوجه شد که نور در مسير مستقيم حرکت ميکنه.
وگرنه چطور لبه سايه رو ميشد توجيه کرد؟
يا مستقيم بودن نور تاثيرگذار خورشيد که
از بين ابرها نازل ميشد؟
يا تاريکي که بخاطر خورشيد گرفتگي کامل، ايجاد ميشد؟
طبق اين مشاهدات، نيوتون استدلال کرد که نور
بايد شامل جرياني از ذرات باشه
يا "جسمک" ، اسمي که نيوتون انتخاب کرد.
پرتو نور مانند يک رگبار گلوله به
شبکيه چشم برخورد ميکند.
ولي يک شخصي توي هلند بود که،
بشدت با نظريه ذرات نور نيوتون مخالف بود.
کريستيان هويگنس مانند نيوتون کنجکاوي سيرنشدني داشت
و وقتي بحث تغيير دنيا بود
اصلا فروگذاري نميکرد.
علارغم مبارزه کل عمرش با افسردگي
موفق به انجام خيلي چيزها شد.
وقتي از تلسکوپي که خودش طراحي و ساخته بود؛ نگاه ميکرد
قمر زحل، تايتان را کشف کرد.
هويگنس ساعت پاندولي را اختراع کرد.
موفق شد که فرمول رياضي موردنياز براي ساخت
يک پاندول با قوسي که بشکل مداوم و
دقيق صعود و يکنواختي زمان را اندازه بگيرد، حل بکند.
هويگنس يک طرح اوليه از دستگاه جديد داد
که فکر ميکرد ممکن است نويدبخش باشد.
اسمش رو گذاشت "فانوس جادويي"
چند صد سال بايد بگذره تا بشکل
يک آپارات کارآمد، تکامل پيدا بکنه.
ولي در قرن 17ام.
کريستيان هويگنس توي ذهنش طرحي براي فيلم داشت
احتمالا، تاثير گرفته از وضعيت افسرده‌اش بوده.
هويگنس، مانند نيوتون
يک شاخه جديد در رياضي ابداع کرد
يک نظريه پيشبيني کننده در باب نتيجه شانس در بازي
نظريه احتمالات.
روشي براي گفتن شير يا خط.
و مانند نيوتون، کريستيان هويگنس نيز نظريه مربوط به نور داشت
ولي بشدت متفاوت.
اون فکر نميکرد که نور شامل ذراتي است که
مانند گلوله در خطي مستقيم شليک ميشوند.
هويگنس نور را بشکل موج ميديد،
که به تمام جهات منتشر ميشد.
اون زمان ميدانستند که صوت حتما بشکل موج حرکت ميکند.
چطور؟
چون صدا، از سمت دري که مقداري باز باشه هم شنيده ميشه
پس صدا، اطراف در، مانند آب حرکت ميکند
مانند موج.
هويگنس فکر ميکرد نور هم مانند صدا حرکت ميکند،
مانند موج، منتشر ميشود.
خب، کدام نابغه درست ميگفت؟
جواب اون سوال که آيا نور يک ذره است
يا موج، مشخصا پيچيده است.
حالا توماس يانگ وارد ميشود.
مردي که معماي باطني نور را افشا و
تاروپود سازنده گيتي را که فکر ميکرديم ميشناسيم، نمايان کرد.
همراهم به سمت بزرگترين معماي تاريخ علم بياييد.
اين داستان در مورد مردي است که تقريبا قادر به هرکاري بود،
و توماس يانگ موفق شد.
براي 1500 سال هيچکس قادر به رمزگشايي هيروگليف مصريان نبود.
با شناسايي 6صداي اصلي که هيروگليف ارائه ميکرد
موفق شد 6سمبل را رمزگشايي بکند
که منجر به ترجمه کامل زبان
باستاني مصريان توسط ديگران شد.
اولين کسي بود که شجره‌نامه زبان هندواروپايي را رسم کرد.
بعنوان فيزيکدان، موفق به تشخيص ناهنجاري شکل چشم شد
نقصي در بينايي که اسم آستيگماتيسم را براي اون گذاشت.
ولي يک آزمايش طراحي شده از يانگ بود که
فيزيک را به مسيري عجيب فرستاد که هنوزم برقرار است.
ساده به نظر مياد، درسته؟
چطور 3قطعه مقوا ميتواند چنين فاجعه‌اي درعمل به بار بياورد.
يک شيشه سبز مانند اين فقط اجازه عبور به نور سبز را ميدهد
پس تنها يک رنگ يا
يک فرکانسِ نوري از شکافها عبور ميکند.
چرا اين موضوع مهم بود؟
چون گمان ميکرد که تداخل تعداد زياد رنگ
باعث ايجاد همان موج نوري ميشود که هويگنس تصور ميکرد
به اسم، الگوي تداخل.
اون يک رنگ نور را مجبور کرد که از
دو شکاف مجزا عبور کنند تا ببيند روي آخرين مقوا
چه طرحي پديد ميايد.
اگه نور ذره بود، انتظار داشتي که دو توده
مجزاي نور در ديوار روبرو ببيني.
جايي که ذرات مستقل نور
بعد از عبور از شکاف بهش ميرسند.
ولي اين اتفاق نيافتاد.
در عوض، يک طرح کاملا غيرمنتظره ايجاد شد.
چيزي که وقتي 2موج روي هم بروند و يا با هم
تداخل پيدا کنند، ايجاد ميشود.
براي همين بهش ميگويند طرح تداخلي.
يانگ اثبات کرد که نور در اصل يک موج است.
که نيوتون، بزرگترين نابغه‌ي تاريخ علم، نصفه درسته ميگفت.
که نور، آنطوري که وي مفتخرانه ادعا ميکرد، ذره نبود.
يک دليلي داره که استدلال متخصصين
در علوم، تاثيرگذار است.
فقط و فقط طبيعت، اين برهان رو ارائه ميده.
و بقدري حقه توي آستين داره که
فقط يک ابله ميتونه ادعا بکنه درک کاملي از طبيعت داره.
نيوتون يک چيز اساسي رو از قلم انداخت.
تعجب آور است، ولي هنوز به قسمت آزار دهنده نرسيديم.
توماس يانگ يک بمب ساعتي با فيتيله طويل بجاي گذاشت.
چيزي که 100 سال طول کشيد تا بسوزه و منفجر بشه.
اواخر قرن 19ام بود که علم قادر شد
ابزار لازم براي ورود به جهاني جديد را ايجاد بکند،
قلمروي براي معمايي ژرف‌تر.
ميتونيد شگفتي کاشف را در گزارش خودش بشنويد.
آيا ممکن است چيزي، در نگاه اول
به چشم که کالبدي ناچيز ديده بشود که بقدري کوچک است
که جرم‌اش، خود يک ذره ناچيزِ شکافته شده از جرم اتم هيدروژن است؟
که خود نيز (اتم هيدروژن)،
بقدري کوچک است که اگر به تعداد
جمعيت تمام دنيا، اتم آن روي هم انباشته بشود، باز هم
نمي‌توان قادر نيستيم با هيچکدام از روش‌هاي علمي، تشخيصش بديم.
اون صدا، اون مجموع امواج صوتي که
از حدود 100 سال قبل منجمد شده است،
متعلق به جي.جي. تامسون است.
اون درحال يادآوري کشف الکترون در آزمايش پرتو کاتدي بود.
اون يک الکترود فلزي را بقدري داغ کرد که يک الکترون پرتاب کرد.
يکي ديگه، و يکي ديگه.
براي اولين بار يک ذره اساسي از
اتم، مرئي شده بود.
دانش در حال ورود به گاو صندوق طبيعت که
محرمانه‌ترين اسرارش را نگه ميداشت بود،
اونموقع بود که اوضاع ديوانه‌وار شد.
اگر کوچکترين ذره ماده، يعني اتم
اجزايي کوچکتر مانند الکترون دارد
ممکن همين قضيه درمورد نور نيز صدق کند؟
دانشمندان، در شگفتي تمام نشدني خود نسبت به نور
مُصر بودند روشي ابداع کنند که بتوانند به ذرات
کوچک و کوچکتر، تفکيکش بکنند.
اثبات شد که يک مسيري به آنسوي آينه است.
تقاطع آستانه‌اي بود به سمت سرزمين عجايب
جايي که قوانين شناخته شده‌ي فيزيک صدق نميکردند.
براي اولين بار قادر بودند که ريزترين ذرات نور را، تفکيک بکنند
يک فوتون تنها.
و آزمايش 2شکاف يانگ رو در سطحي جديد انجام بدهند
مسير دقيق اون رو از شکاف راست يا چپ ردگيري بکنند.
ما کنار مسير توقف ميکنيم که بهترين ديد رو نسبت به شکاف داشته باشيم
راست يا چپ
فوتون ازشون عبور ميکنه که به ديواره آخري برسه.
شکاف چپ، شکاف راست
بازم شکاف راست
شکاف چپ
اگه کل روز به تماشا بشينيم
الگو، اتفاقي خواهد بود.
حدود نصف نصف از شکاف عبور ميکنند.
يک لحظه صبر کنيد.
امواج چي شدند؟
طرح تداخلي يانگ کجاست؟
اينجاست که جادو آغاز ميشه.
نميتونم چيزي رو که قرار ببينيد توضيح بدم.
چون هنوز هيچکس روي زمين قادر به درکش نشده.
اگه نميتوني اين رو قبول بکني
پس از ديدن چيزي که جلوتر هست خوشحال نخواهي شد.
در ريزترين مقياسي که تابحال کشف شده
دنياي کوانتوم، صرفا، عمل مشاهده ميتواند واقعيت را تغيير دهد.
اوکي فوتون‌ها، همينطوري بياييد، اينبار قول ميديم نگاه نکنيم.
باورتون نميشه، ولي ميتونيم طرح روي ديوار آخري رو
صرفا با نگاه نکردن به اينکه فوتون از کدام شکاف ميگذرد
تغيير بديم.
ميدونم ديوانه‌وار به نظر مياد. ولي در هر آزمايشي که تابحال انجام شده
نتيجه بستگي به اين داشت که آيا آزمايش مشاهده شده يا نشده.
خب، دليل اينکه طرح تداخلي را کمي قبل
نديديم، به اين علت نبود که نور را به فوتون تجزيه کرديم.
به اين خاطر بود که درحال مشاهده بوديم از کدام شکاف
فوتون عبور خواهد کرد.
ولي فوتون از کجا ميفهمه کسي داره نگاهش ميکنه؟
فوتون چشم نداره.
فوتون مغز نداره.
از کجا ميفهمه که تحت نظر است؟
شايد منطقي نتيجه بگيري که يک فوتون بقدري کوچک است
که بدون وجود تکنولوژي پيشرفته ديدنش بسيار سخت است.
اين دستگاه با فوتون ظريف به خشونت رفتار ميکنه.
تغييرش ميده، ولي توضيح نميده که چرا فوتون
وقتي نگاهش ميکنم مانند ذره و وقتي نگاه نميکنيم مانند موج رفتار ميکند.
اگه نور اساسا يک ذره است
پس هرگز نبايد يک طرح موجي ايجاد بکند
علارغم تماشا کردن يا نکردن ما.
و چطور فوتون‌هاي مستقل ميدانند که کجا بروند تا
بعنوان گروه بتوانند طرح تداخلي را ايجاد بکنند؟
اين يک معماي ديوانه کننده در بطن فيزيک کوانتومي است.
ايزاک نيوتون و کريستيان هويگنس
هردو هم درست گفتند هم غلط.
نور، هم موج است و هم ذره، و هيچکدام.
تا وقتي مشاهده انجام بديم.
فوتون در شرايط بلاتکليف قرار دارد
که توسط قانون احتمالات اداره ميشود.
و وقتي مشاهده ميکنيمش
تبديل به چيزي کاملا متفاوت ميشود.
بدون کريستيان هويگنس در دنياي کوانتوم گم ميشديم.
نظريه احتمالات اون باعث شد بتوانيم
وسيله‌اي داشته باشيم که به قوانين واقعيت کوانتوم دست درازي بکنيم.
هر ذره در معرض يک شانس اتفاقي و
و احتمالات متغيير است.
فکر کردن بهش مانند نگاه کردن به خطاي ديد است
فقط يک لحظه ميتواني ببيني و متوجه‌اش بشي
درست قبل از اينکه تبديل به چيز ديگه‌اي بشه.
در دنياي کوانتوم يک مرز کشف نشده‌اي وجود دارد
که در آن قوانين دنياي ما راه را براي قوانين
حاکم بر کوچکترين مقياس موجود باز ميکند.
آنها از اتفاقات روزمره ما جدا شده‌اند.
چطور ميتوني به دنياي فکر بکني که قوانيني متفاوت نسبت به ما دارد؟
آسون نيست.
براي همين ميخوام شما رو به جايي ببرم که نه تنها
برداشتن اينطور خيزي غيرممکن نيست؛ که اجباري است.
يک دنيايي است تقريبا شبيه دنياي خودمان
به جز يک حيث.
اينطور که، يکي از بعدها رو ندارد.
سومين بعد.
براي ماجراجويي در کيهان کوانتومي
بايد قادر به تصور بعدي ديگر باشيم.
که بسيار سخت است.
اينکه ذهنمان رو معطوف به دنيايي بکنيم که
يکي از بعدها رو نداره راحت تره.
وجوديت دنيايي که قرار است واردش بشويم، فقط 2بعد داره.
اين دنيا اولين بار توسط شخصي به نام ادوين ابوت تصور شد.
همه افراد، همه چيز در اينجا هرکسي که ميشناسند و
دوست دارن، مسطح هستند.
خانه‌هاشون مسطح هستند
برخي مربعي و برخي مثلثي هستند.
برخي اشکال پيچيده‌تر مانند پنج‌ضلعي دارند.
ولي همگي، کاملا مسطح هستند.
آنها يا پياده و يا با ماشين‌هاي کوچکشان
داخل و خارج منازل مسطح حرکت ميکنند.
مشغول زندگي مسطح خود هستند.
همه در اين دنيا، طول و عرض دارند
ولي ارتفاعي وجود ندارد.
اين تخت جهانيان، چپ و راست، و عقب و جلو رو ميشناسند
ولي هيچ نظري؛ هيچ درکي از بالا و پايين ندارند
به جز يک گروه کوچک
رياضي‌دانان، که چيزي فراتر را متصور ميشوند.
رياضيدانان آرزوي دنيايي با 3بعد را دارند
ولي براي اکثر تخت جهانيان، فکر کردن بهش دشواره.
رياضيدانان ميگويند
"ببينيد، خيلي آسونه"
ما چپ و راست رو ميشناسيم
همه جلو و عقب رو بلديم
"پس بيايد که بعد ديگر را با زاويه درست نسبت به 2تاي قبلي تصور کنيم"
ولي تخت جهانيان جواب ميدهند
"از چي حرف ميزني؟"
يک زاويه درست نسبت به 2تاي ديگه؟
همه ميدانند فقط 2بعد ميتواند وجود داشته باشد.
بفرما نابغه، بعد سوم رو به ما نشون بده.
"کجاست؟"
بعد، رياضيدانان يک تصوير ميکشند.
معلم بيچاره.
هيچکس به رياضيدانان پوش نميده.
هر مخلوقي در جهان تخت، دوستانش را صرفا يک خط کوتاه ميبينه
که نزديکترين قسمت از بدنهاي مستطيل آنهاست.
ولي باطن تخت جهانيان براي هميشه معما باقي ميماند
مگر اينکه توسط يک حادثه سخت يا کالبدشکافي، افشا بشه.
و بعد، روزي، ما آمديم/
الو؟ حال شما چطوره؟
سلام، من يک مهمان از بعد سوم هستم.
الو؟ براي اون دوست کوچيک ناراحتم.
براي اون، به نظر مياد صداي کن از درون بدن مسطح خودش نشات ميگيره
يک صداي بيگانه دروني.
بخاطر اينکه هيچ چيزي از بالاتر نميتونه بياد.
اصلا بالاتر توي اين دنيا وجود نداره.
يک موجود سه‌بعدي مانند من توي دنياي مسطح
فقط جايي که پاهاش به سطح برخورد داره ميتونه وجود داشته باشه.
شرمنده رفيق کوچولو.
ميدونم چقدر به نظرت عجيب مياد.
نگران نباش.
يک سفر کاملا امن به بعد سوم خواهي داشت.
هيچي بهت آسيب نميزنه.
اما اين شانس رو داري که يک ديد کاملا جديد از جايي
که زندگي ميکني داشته باشي.
اولش، تخت جهاني ما هيچ درکي از اتفاقِ افتاده نداره.
کاملا از قلمرو تجربيات يک تخت جهاني خارجه.
ولي در نهايت متوجه ميشه که دنياي مسطح رو از يک
نقطه برتري کاملا متفاوت داره ميبينه.
الان، ميتونه داخل اتاق‌هاي بسته رو ببينه.
ميتونه داخل دوستان مسطح رو ببينه.
اين منظره بي‌سابقه‌ي سه بعدي از
دنياي دوبعدي اون ويرانگره.
سفر به يک بعد ديگه يک مزيت اتفاقي به همراه داره
مانند اشعه ايکس.
درست همانطور که خانه‌هاي جهان مسطح سقف ندارد
زيستگاهشان نيز نميتواند آسمان داشته باشد.
چون آسمان فقط در بعد سوم ميتواند وجود داشته باشد.
رفيق کوچولو به اندازه کافي اذيت شد.
بهتره برش گردونيم.
از ديد همسر اون،
اين تخت جهاني، ناگهان ناپديد شد
و همچنين ناگهان خود به خود، از ناکجا، پيداش شد.
تصور کردن دنيايي با ابعاد کمتر راحتتر از تصور کردن
سه بعدِ خارج از منطقه امن ماست.
دنياي صفر بعدي فقط يک نقطه است.
يک نقطه، بدون هيچ بعدي.
يا دنياي تک بعدي، جايي که همه يک بخش خطي هستند.
يا دنياي تختِ دوبعدي.
يا 3بعدي، که همه ما در اون زندگي ميکنيم.
ميتونيم به موجودات 2بعديِ بي‌خبر
بخنديم که قادر
به تصور کردن دنياي 3بعدي نيستند.
ولي وقتي بحث واقعيت کوانتوم ميشه. اون عجز
همانند مشکلي است که ما داريم.
بهترين کاري که ميتونيم بکنيم اين است که
يک مکعب سه‌بعدي را يک ابرمکعب چهاربعدي تصور بکنيم
ما در دنياي تخت خودمان زندگي ميکنيم
درست مانند نويسنده قرن 18ام ادوين ابوت
در کتابش، "سرزمين تخت" (پخستان)
يکي از نادرترين اتفاقات است که
وقتي يک جستجوگري به حفري جداره‌اي ميرسد
که ماتريس رو مخفي کرده.
تا دوران ايزاک نيوتون ما هنوز قادر به درک
حرکت دنياها نبوديم.
تنوع موجودات زنده هميشه ما را شگفت‌زده ميکرد
ولي چارلز داروين کشف کرد که چطور زمان و محيط‌زيست
اين گونه‌ها منجمله ما خود ما نيز
توسط اولين سلول زنده‌ي حيات شکل داد.
ما اصلا خبر نداشتيم که دنياي کوانتوم وجود داره
تا اينکه آلبرت انيشتين اون رو آشکار کرد.
قوانين مرموز اين کيهانِ متناقض عميقا اون رو آزرده کرد.
ما هم هنوز به درکي ازش نرسيديم.
در بطنش، رابطه‌اي بود که به نظر
سرعت نور را نقض ميکرد.
شاکله‌ي اصلي فيزيک مدرن و خود واقعيت.
اون فوتون آبي، يک بسته کوانتوميِ نور
تقسيم بر 2 خواهد شد.
انرژي رو تقسيم ميکنند و به شکل يک جفت فوتون قرمز پديدار ميشوند.
اين فوتون‌هاي قرمز جديد به ژرف‌ترين مفهوم فيزيک، ازدواج کردند.
يا چيزي که فيزيکدانان کوانتوم ميگن تنيده شدند.
و مهم نيست چقدر از هم دور باشند
در فضا و زمان، پيوند بين آنها، بسط پيدا ميکنه.
يک مقدار شبيه تعريف يونان باستان افلاطون از عشق هست.
يک موجود تنها، به دو نيم تقسيم ميشود و جدا ميشود.
براي باقي زندگي‌شان،
هرکدام تنها و آخرين نيمه گمشده ديگري باقي ميماند.
به طرزي بي‌نظير ضميمه‌ي حيات باطنيِ يارش شده است.
حتي اگر به اندازه يک جهان از هم جدا باشند.
چرخش يک فوتون را مشاهده کنيد و بلافاصله چرخش
يار تنيده شده او را نيز ميفهميد.
چيز خاصي در مورد اين فوتون‌هاي بخصوص وجود ندارد.
تا جايي که ما ميدانيم، اين قانونه.
اين مدل روابط راه دور در کل تاريخ هستي
همينطور برقرار بوده.
دو فوتون در اوايل هستي، نزديک 14ميليارد سال قبل بوجود آمدند
جدا شده و به مسير مخالف هم رفتند.
ميتونن ده‌ها ميليارد سال از يکديگر فاصله داشته باشند، اي اينحال
در طول کل اون مدت و طي اون همه فضا
رابطه بين آنها، پايدار ميماند.
چه چيزي هست که وقتي يک فوتون يا الکترون يا هر
عنصر پايه ديگه‌اي تنيده ميشود
باعث ميشه که آنها قادر به اين وفاداري ماندگار شوند؟
و به نظر من، يک حقيقت عجيب ديگر وجود دارد
تمام چيزي که لازمه تا اين تعهد شديد ايجاد شود
يک اندازه‌گيري ساده است.
تنها کاري که لازمه بکنم اندازه گرفتن چرخش يکي از آنهاست.
چطور يک عمل به ظاهر بي خطر
توسط شخص سوم، باعث ايجاد اين چنين پيوند عميق و ماندگاري ميشود؟
ايناهاش.
نيمي از زوج کيهاني ما.
جايي، در همين لحظه
چند ميليارد سال نوري دورتر از ما
نيمه‌ي گمشده اون ناگهان چيزي متفاوت حس ميکنه.
هيجان از بين رفته.
پيوند شکسته شده.
ديگر به همديگه تنيده نشده‌اند.
عمل ساده‌ي مشاهده کردن يکي از آنها توسط ما
ازدواجي رو که از آغاز زمان دوام آورده بود، نابود کرد.
ولي چطوري ممکنه؟
و اين تنها موضوع ديوانه‌وارش نيست.
چطور يک فوتون که به طول کيهان از يارش فاصله داره
ميتواند يک پيام جدايي رو به آنسوي دنيا بفرستد و باعث شود
يک فوتون ديگر فوراً پيام را دريافت بکند؟
سريعتر از سرعت نور احتمالا ميتواند
همچين پيامي را بين آنها ردوبدل کند.
اينها 2سوال بزرگ بي‌جواب در علم هستند.
پس، نگران نباشيد اگه اذيتتون کرد.
اين سوالات، ذهني به بزرگي انيشتين را در تمام عمرش درگير کرد.
هيچ چيزي جذابتر از تناقض براي يک دانشمند نيست.
اگه نور، سريعترين چيزي که ميتونه وجود داشته باشه
يک محدوديت سرعت کيهاني دارد پس براي يک فوتون غيرممکن است
که با ديگري، در اين پهنا فوراً، ارتباط برقرار کند.
از نظر انيشتين زندگي در اين نوع جهان تقريبا غيرقابل تحمل بود.
جايي که ميگفت، عمل "شبح‌وار" در فواصل، ممکن است.
اون ذرات در آزمايش 2شکاف رو بخاطر داريد؟
که آيا از شکاف چپ ميروند يا راست؟
اون انتخاب‌ها درمجموع چيزي به جز شانس تصادفي نبود
ولي حتي شانس تصادفي هم بايد از يک سري قوانين پيروي بکند.
اين اساسِ نظريه احتمالات هويگنس بود، و
حساب کردن شانس در سکه انداختن يا تاس ريختن.
وقتي انيشتين نظريه احتمالات را، روي مشکل
فوتون‌هاي درهم تنيده اعمال کرد عميقا پريشان شد.
اگه اين فوتون‌ها ميتوانند بي‌گروا سرعت نور را نقض بکنند
پس جهان و کل خلقت چيزي بيشتر از يک قمارخونه نبوده
که به راحتي قوانين طبيعت زيرپا گذاشته ميشوند.
انيشتين اين رنج رو با چنگ زدن به اين ايده که
تاس به شکلي که ما درک نميکنيم مجهز شده، تحمل کرد.
ما اين مسير رو قبلا گذرونديم.
بيش از 100هزار سال قبل نياکان ما، آتش را اهلي کردند.
اونا نميدونستند که آتش چيه.
ولي به هرحال براي ساختن تمدن ازش استفاده کردند.
فيزيک کوانتوم هم اينطوره.
لازم نيست درکش بکنيم تا بتوانيم از بيشمار مزاياي
علمي، تکنولوژي و کاربردي اون بهره ببريم.
همونطوري که نياکان ما بدون درک کردن آتش از اون استفاده کردند
ما با اين معما دهه‌ها زندگي کرديم.
ما به قلمرويي فراتر از فيزيک کلاسيک رسيديم.
جايي که ذرات پايه که همه چيز رو ميسازند
منجمله ما؛ به اتفاقاتي واکنش ميدهند که ممکن نيست ازش باخبر باشند.
در کازينوي ياغيِ دنياي کوانتوم
هيچ واقعيت عيني وجود ندارد.
و اون، جايي هست که الان ميريم.
ما از اتم ساخته شديم.
دنياي کوانتوم عجيب درون ما است
که توسط اقمار کشف نشده، منبسط ميشه
جادوي غيرممکن‌اش را در هر سطحي از حيات و تجربه اعمال ميکنه.
اين چيه؟
بخشي کوچک از ستارگان يا چيز ديگري؟
ما يک تصوير ساخته شده از نور را به چشمان شما ارسال ميکنيم.
که در همين لحظه به شبکيه چشم شما ميرسه.
سلول‌هاي شبکيه در حال تغيير شيميايي هستند
چون که برخي از آنها را توسط فوتون تحريک ميکنيم.
شبکيه‌ي شما اين تغييرات را براي کسري از ثانيه ذخيره ميکنه.
حالا اون‌ها رو پاک ميکنه که آماده رگبار بعدي فوتون‌ها باشه.
شبکيه‌ي شما، همه اونها رو تشخيص نميده، نميتونه.
تنها يک درصد کوچکي از فوتون‌هايي که به سمت شما مياييند رو دريافت ميکنه.
غيرممکن است که پيشبيني بکنيم کدام سلول
در شبکيه، فوتون را دريافت ميکند.
حتي وقتي موضوع چيزي به حياتي بودن بينايي ما هست هم،
تمام چيزي که داريم احتمالات است.
حالا، فوتون‌هاي بيشتري به سمت شما شليک ميکنيم.
مانند، نيم ميليون.
به چي نگاه ميکنيد؟
سطح يک سياره که در حال گردش به دور يک ستاره است؟
براي قطعيت باز هم به فوتون‌هاي بيشتري نياز داريم.
مثلا، 2-3 ميليون بيشتر.
فقط وقتي تمام فوتون‌ها رو به سمت شما بفرستيم
ده‌ها ميليون
واقعيت شروع به شکل گيري ميکند.
در طي زمان، احتمالات تبديل به محتمل ميشود، و در نهايت
محتمل، تبديل به قطعيت.
ولي آيا چيزي به اسم قطعيت وجود دارد.
اگه همه چيز، حتي بينايي ما
توسط احتمالات حکمراني ميشود
آيا ميتوان واقعيتي قطعي وجود داشته باشد؟
آيا راهي هست که اين ايده قديمي در مورد
واقعيت در دنياي کوانتوم را نجات دهيم؟
دانشمندان روشي پيدا کردند که درک سنتي ما
از علت و معلول به اسم "فرضيه دنياهاي چندگانه" را
محفوظ بکنند.
اين بي‌مسمي است چون نميشه به شکل علمي امتحانش کرد.
ولي اينطوري ميگه.
هر احتمالي که ميتونه اتفاق بيوفته
در يک گيتي موازي که ما ازش محروميم، اتفاق ميوفته.
بي‌نهايت واقعيت که هميشه درحال منشعب شدن هستند.
که در هر مفصل ممکنه خودش رو آشکار ميکنه.
هر احتمالي که ميتونه اتفاق بيوفته
در يک گيتي موازي که....
يا شايد احتمال خودش يک توهم است؟
يک خيال ناشي از جهل ما؟
يا مثلا در دنيايي زندگي ميکنيم که هر اتفاقي
در آغاز زمان از قبل مقرر شده است.
بهش ميگن جبرگرايي فوق‌العاده.
در يک دنياي فوق‌جبرگرا
شکست فاجعه بار يک درخت يک عطسه
شهاب‌سنگي که دايناسورها رو محو کرد
يک زنبورعسل بخصوص که يک گل بخصوص رو گرده افشاني ميکنه
گوش دادن شما به من الان، همه اين اتفاقات در يک
حرکتي آهسته در آغاز هستي، تعيين شده است.
وقتي که به اندازه يک تيله بود.
ما را در تلگرام و اينستاگرام دنبال کنيد @officialcinama
فوق‌جبرگرايي يک مزيت ديگري داره
ميتونه معماي درهم تنيدگي رو توضيح بده.
قابليت مراوده کردن ذرات در پهنه‌ي گيتي
و به ظاهر نقض کردن محدوديت سرعت نور.
در يک کيهانِ فوقِ‌ جبرگرا
ياران درهم تنيده که به اندازه کهکشان‌ها فاصله دارند
لازم نيست که از يکديگر خبري براي تغيير چرخش بگيرند.
آنها هميشه مقدر شده بودند که در آن لحظه بخصوص اينکار رو بکنند.
همينطور شريکشان.
همينطور مهاجم
که با مشاهده، پيوندشان را از هم گسست.
بهش فکر کنيد.
همه اين اتفاقات و ميلياردها اتفاق ديگه
در پتانسيل اولين لحظات هستي، حک شده است.
از آنجايي که همه چيز در هستي بعلاوه خودمان
از عناصر پايه يکسان تشکيل شده است
ما مطيع همان قوانيني هستيم که در
دنياي کوانتوم حاکم است.
و همينطور، اتفاقاتي که بعدش رخ ميده.
و چيزي که بعد از اون رخ ميده.
خبر خوب اينجاست که فوقِ جبرگرايي يک
راه حلي براي معماي درهم تنيدگي ميده بهمون.
خبر بد اينجاست که
همه اختيارات رو از ما سلب ميکنه.
آيا ما فقط در حال حرکت هستيم و
فيلمنامه‌اي که حدود 14ميليارد سال قبل
براي ما نوشتن بازي ميکنيم؟
در تمام مدت
که به خودمون ميگفتيم چقدر توي اون بحث باهوش بوديم
چقدر خودخواه، چقدر شجاع
اگه فقط ميتونستي يک چيز کوچک در مورد خودت رو تغيير بدي.
در دنياي تهي از اراده‌ي آزاد
آيا چيزي بيش از يک ربات صرف نيستيم؟
ما يک راهي پيدا کرديم که به عدم قطعيت برسيم.
تا تکنولوژي بسازيم که در غيراينصورت دست نيافتني ميبود.
ما ساعت کوانتومي ساختيم.
چيزي که هرگز نياز نيست کوکش بکني.
در 15ميليارد سال آينده فقط يک ثانيه عقب ميوفته.
يک توري مشبک 3بعدي از نور ليزر
اتم عنصر استرانسويم رو ايزوله ميکنه
و در فضا معلق نگه ميدارتش.
تا جايي که ميدونيم شايد ما در حال جمع‌اوري
ذرات از پيش برنامه ريزي شده در جهان فوق جبرگرا باشيم.
ولي من ميگم، بيايد اينطوري زندگي نکنيم.
بعلاوه، هيچ راهي نيست که بفهميم آيا اين حقيقت دارد.
و اگر بهش فکر کنيد يکجورايي
آزادي ما در کاوش توي قلمرو کوانتوم
با توماس يانگ آغاز شد.
بياد بياريد، يانگ بود که يک کليدي براي
رمزگشايي زبان گمشده مصريان باستان پيدا کرد.
با رمزگزاري کوانتوم ما کدي خلق ميکنيم
که اون لحظه که کسي ميخواد هکش بکنه، حذف ميکنيم.
رمز کد را ميتوان توسط فوتون‌هاي درهم تنيده ارسال کرد.
اثر مشاهده‌گر ميتواند سياست بيمه‌اي ما باشد که
هيچ جاسوسي با نگاه کردن بهش و از هم گسستن
پيوند، رمزگشايي بکنتش.
تفصير کردن پيام بشکلي غيرقابل تصور.
ما هنوز نميدانيم چطور فوتون ميتواند هم ذره
و هم موج باشد.
چيزي که بخاطرش عاشق علوم هستم اين است که از ما درخواست داره
يک سخن نامعلوم.
از ما ميخواد فارغ از جهلمون با فروتني زندگي بکنيم
تا وقتي که مدرک و ادله نداريم قضاوت نکنيم.
از ما نميخواد که از دانش خرد خودمان براي جستجوي
و رمزگشايي زبان جديد واقعيت استفاده نکنيم.
در اين کيهان عظيم ما همه جهان تختي هستيم.
علم، تلاشي براي تصور و پيدا کردن بالاتر است.
« ما را در تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید » [ @AvaMovie_in ]
« آوا مووی - مرجع دانلود فیلم و سریال » [ AvaMovie.in ]