« ارائه شده توسط وب سایت آوا مووی »
جان گودريک کسي بود که تنها سهمي از
چشمک کوتاه ستارگان داشت.
با اينحال، مي‌توان گفت که وي يکي از
بزرگترين اکتشافات تاريخ را کرد.
بخاطر يک بيماري در کودکي کاملا ناشنوا شده بود.
شايد به همين علت خيلي با دقت نگاه ميکرد.
يک آسمان صاف، در شبي از تابستان 1784.
به بيرون رفت که ببينه آيا يک ستاره بخصوص، هچنان
همان کاري که متحيرش کرده بود انجام ميده يا خير.
چيزي که هرگز هيچ ستاره‌شناسي گزارشي در موردش ننوشته بود.
گودريک نميتونست به چيزي که ميبينه باور بکنه.
ستاره‌ي بخصوص، به اسم بتا شلياق
در يک دوره‌ي کوتاه زماني در روشنايي مرتبا تغيير داشت.
فقط روزها.
چه چيزي ممکنه باعث بشه ستاره همچين کاري بکنه.
يک چيز غافلگير کننده‌تر اين بود که گودريک فهميد مي‌تواند
با دقتي بالا، تغييراتش را پيشبيني بکند.
چه چيزي عامل اين تغيير روشنايي در ستاره بود؟
هيچکدوم از سناريوهاي که به ذهن ميرسيد، مدارکِ پيش‌روي را
نميتوانست توجيه بکند.
سپس، به يک احتمال ديگه فکر کرد.
فرضا، چيزي در مدار بتا شلياق ميگشت که در فواصل مشخص
باعث گرفتتي جلوي ستاره ميشد.
ولي چي ميتونست باشه؟
يک جهان مثلا؟
يک تريليون چطور؟
وقتي کشف جان گودريک به گوش موسسه
معتبر جامعه‌ي سلطنتي بريتانيا در سال 1786 رسيد
بلافاصله به عضويت درامد.
خبر اين افتخار هرگز به گوشش نرسيد
چند روز بعد بعلت ذات‌الريه فوت کرد.
فقط 21 سالش بود.
حدود 150 سال طول کشيد تا يک ستاره‌شناس ديگه
معماي گودريک رو حل بکنه.
و فرآيندي که براي هميشه کيهان ما را تغيير داد.
حتي در کودکي، جرارد پيتر کويپر
ديدي فراتر از هرکسي داشت.
ستاره‌هايي رو ميديد شديدا دور و کم رنگ که
هيچکس بدون تلسکوپ توانايي ديدنش رو نداشت.
اين اتفاق بيش از 1قرن قبل در هلند اتفاد.
اون زمان، فرزند يک خياط فقير اميدي به
تبديل شدن به يک ستاره‌شناس رو نداشت.
ولي اين پسر تسليم شدني نبود.
اون زمان، ستاره‌شناسان معتقد بودند که کيهان صرفا شامل
چند سياره محدود است. همان منظومه شمسي خودمان.
بيشمار ستارگان ديگر، صرفا نقاط بي‌معني روشني بودند
که هنوز براي دنيا معني نداشته‌اند.
هنوز ميتونستيم روي زمين احساس خاص بودن بکنيم.
دانشمندان به ما ميگفتند که منظومه ستارگان ما
کميابترين آنهاست، همراه موهبتي از اقمار و دنياها.
کويپر مصمم بود که بفهمه چطور خورشيد ما و سياراتش
بوجود آمدند.
و راه خودش رو به دانشگاه لايدن باز کرد،
جايي که به سرعت از ديگران متمايز شد.
از وي دعوت شد که به انجمن نجوم پويا
در ايالات متحده ملحق بشه. ولي کويپر اخلاق خاصي داشت
وي اهل مجادله و بحث بود و به راحتي
با همکارانش دعوا ميکرد.
چشم‌انداز رياست يک رصدخانه
دور از پايتخت‌هاي علمي دنيا احتمالا
براش جذاب بوده.
بعلاوه، اونجا ميتوني بهتر از هرجاي ديگه
ستاره‌ها رو ببيني.
کويپر پيشنهاد يک سمت در رصدخانه مکدونالد رو دريافت کرد
مستقر در غرب تگزاس.
در اواخر قرن، کشف کرد که اکثر ستارگان مرئي
در اصل جفت گرانشي هستند.
اکثر ستارگان دوگانه مانند دوقلو هستند
از يک رحمِ گاز و غبار شکل گرفتند.
بقيه، در دوراني جدا بوجود آمدند و در طي
روند توسعه خودشون به شکل گرانشي با هم مرتبط شدند.
نصف ديگر هم در طول زندگي خود، تنها ماندند.
کويپر تصميم گرفت روي ستارگان دوتايي متمرکز بشه
در عجب بود که آيا آنها ميتوانند نور را جوري منتشر بکنند
که مانند سيارات منظومه شمسي باعث بشوند سيارات از نظر گرانشي
به خورشيد وابسته بشوند يا خير.
صعود روشنايي. 18ساعت و 50 دقيقه.
33 درجه بسمت پايين.
2175 دقيقه.
کويپر دقيقا به ستاره‌اي نگاه ميکرد
که 150 سال قبل جان گودريک را متحير کرده بود.
ولي کويپر با يک تلسکوپ بسيار بزرگتر داشت مشاهده ميکردش.
و کويپر مجهز به قدرتي بود که در زمان گودريک
وجود خارجي نداشت. طيف سنجي.
طيف سنجي روشي است که بوسيله آن نور هر
ستاره‌اي را براي دسترسي به ترکيبات اتمي
و مولوکلي آن، تشريح ميکنند.
کويپر به طيف ايجاد شده توسط نور
بتا شلياق نگاه کرد، و ديد که مانند
بسياري از ستارگان مقادير زيادي از هليوم و هيدروژن وجود دارد
اما مقداري، آهن، سديم و سيليکون نيز وجود دارد.
تا اينجا، غافلگيري وجود نداشت.
حالا، نکته جالب.
خطوط روشن؟
اون خطوط روشنتر از کجا اومدند؟
در آن زمان، هيچ ستاره‌شناسي نميدانست که چرا خطوط روشن
در طيف يک ستاره نمايان ميشوند.
کويپر به اين نتيجه رسيد که 2 ستاره بقدري نزديک بودند
که باهم تبادل ماده ميکردند
گازهاي فوق‌داغي که اين امضا را از خود بجاي ميگذارند.
در تلاش براي درک چيزي که اون شب ديده بود
کويپر متداول‌ترين رابطه‌ي بين‌ستاره‌اي در کيهان را کشف
و نامگذاري کرد.
ستاره‌هاي که از نظر فيزيکي در يک وحدت ابدي گير کرده‌اند.
توسط جاذبه و پلي آتشين از جنس
مواد ستاره‌اي، پيوند خورده‌اند.
پلي به طول 12 ميليون کيلومتر
2ستاره را متصل کرده.
يکي، 3برابر بزرگتر از خورشيد.
ديگري، 13 برابر عظيمتر
يک منظومه ستارگان دوگانه برخوردي.
چرا مانند ستاره‌ي ما گرد نيستند؟
چون بقدري بهم نزديک هستند
نيروهاي جذرومدي جاذبه آنها رو کنترل و سپس به شکل قطرات اشک آتشين
آنها را بسط ميدهد.
منظومه بتا شلياق حدود هزار سال نوري از زمين فاصله داره
بزرگترين تلسکوپِ اواسط قرن 20ام قدرت کافي براي تشخيص
آنها بعنوان ستارگان مستقل را نداشت.
به اون نيروي جديد طيف‌شناسي براي
جدا کردن آنها نياز داشتيم.
کويپر متصور شد که چطور آرايش منظومه
ستارگان برخوردي دوگانه، ممکن شکل گرفته باشه.
اون استنباط کرد که اونها موقعي شکل گرفتند که ابري عظيم
از گاز و غبار بقدري متراکم شد که يک گرداب گرانشي رو تشکيل داد.
هنگام فکر کردن به اين دوگانه‌هاي برخوردي
کويپر نميتونست جلوي اين فکر رو بگيره که آيا تابحال يکي از
اين معاشقه ستارگان در آتش گرفتن شکست خورده يا خير.
کويپر از خودش پرسيد آيا دنياي ما
ماه ما و ديگر سيارات منظومه شمسي چيزي نبوده به جز يک
منظومه دوگانه شکست خورده؟
و اگر اينطور بود که منظومه شمسي شکل گرفته
آيا باز هم چنين اتفاقي پيرامون ديگر ستارگان در سطح کيهان رخ داده؟
جرارد کويپر قدرت خاصي داشت
اون ميتونست فراتر از هرکسي ببينه.
اون اولين نفر بود که تونست دنيايي رو که در آن زندگي ميکنيم، مجسم بکنه
نه يک وسعت بزرگي بيهوده با تعدادي ستاره تنهاي محدود،
بلکه جايي لبريز از دنياهاي محتمل
بيشمار سياره و قمر.
در 1949 کويپر با اين ادعا که منظومه شمسي ما
خيلي هم خاص نيست، دنيا را شگفت‌زده کرد.
گفت هر ستاره خانواده و دنياي خودش رو داره.
يک جهان مثلا؟
اما علم، براي اين جهان آماده نبود.
حتي آماده نبود اولين قدم‌هاي نوزادگونه را فراتر از زمين بذاره.
چرا؟
علم به امپراطوري‌هاي کوچکي تقسيم شده بود
رشته‌هاي مختلف علمي که دانشمندان آن رشته
به دانشمندي از رشته ديگه همکاري نميکرد.
ولي براي ريسک کردن در فراتر از زمين اين نيازمند تغيير کردن بود.
همه چيز در يک عداوت بين کويپر و دانشمند بزرگ ديگري
به سرانجام رسيد.
مانند 2ستاره در منظومه دوگانه برخوردي
نميتوانستند از هم جدا شوند.
ولي علارغم نفرتشان از يکديگر
موفق شدند يک نوع جديدي از علم را خلق بکنند و پيشگام
عصر فضا بشوند
و مرشد بينش و سخن عاليقدر اون بشوند.
گاهي اوقات کيهان سرزده يهو
مياد پشت در خونه‌ات مثل امشب.
اينجا چه خبره؟
سياره ما از بين بقاياي حماسي دنباله‌دارها عبور ميکنه
يک زمين مخروبه به طول ميليون‌ها کيلومتر.
براي همين انگار امشب داره ستاره ميباره.
ولي اينها اصلا ستاره نيستند
صرفا تکه‌هايي از يخ و سنگ که در اتمسفر زمين آتش گرفتند.
بهش ميگويند بارش شهابي.
و اين هميشه در يک زمان مشخص از سال رخ ميدهد.
چرا؟
چون يکسال طول ميکشه زمين دور خورشيد بچرخه و
برگرده همانجايي که دنباله‌دارها
سالها قبل، بي‌قرار شده‌اند.
براي همين يکساله.
اين ميتونه تکه‌اي از يک دنباله‌دار و يا احتمالا
قطعه‌اي از يک سيارک باشه
از دنياي ديگه‌اي اومده.
بازمانده‌اي از خلقت منظومه شمسي ما.
ولي چطور درکش کنيم؟
خب، در دوران جرارد کويپر
در اواسط قرن 20ام
بستگي به اين داشت که چه دانشمندي باشي.
زمين‌شناسان چکش بدست ميشدند اين بدبخت را
تکه تکه ميکردند تا به ذراتش زير ميکروسکوپ نگاهي بياندازند
و ساختار بلورينش را مطالعه بکنند.
اين روش آنها براي پيدا کردن قطعه‌ي گمشده پازل زميني
بود که اين شهاب سنگ ميتوانست آن را فراهم بکند.
شيميدانان هم دنبال همين جواب بودند
ولي آنها قطعه رو داخل اسيد ميانداختند تا ببينند که
آيا ميتواند از ترکيبي به چيز ديگه‌اي تبديل بشه
شکنجه‌اش ميکردند تا سرانجام رازش
در مورد طبيعت را لو بدهد.
فيزيکدانان ميخواستند در عريانترين حالت مشاهده بکننش.
محدود به جرمش ميکردنش به غلظتش، درجه‌ي سختي.
مقاومتش به گرما.
زيست‌شناسان اصلا تمايلي بهش نداشتند.
اونموقع، همينطوري از کنارش ميگذشتند
چون فکر نميکردند که اين شانس باشه يک شهاب
از فضا، به اونها مربوط بشه.
حيات فقط مختص به يکجا هست. همينجا، زمين.
و ميخواي يک چيز ديوانه کننده بشنوي؟
اون زمان.
حتي ستاره‌شناسان هم بهش بي اعتنايي ميکردند.
نگاه آنها صرفا معطوف به دوردست‌ها بود و البته
نميشه واقعا سرزنش کردشون.
آنزمان، در ستاره‌شناسي چه اتفاقاتي درحال رخ دادن بود؟
ايده‌هاي بزرگ راجع به ماوراي منظومه شمسي ما،
نظريه نسبيت انيشتين
با اين ديدگاه که سوار بر ذره‌ي نور در طول کيهان سفر بکني
و کشف ادوين هابل، که هستي در حال منبسط شدن است
که کهکشان‌هاي دوردست در حال فاصله گرفتن از يکديگر هستند
اينها مردم رو هيجان‌زده ميکرد نه نگاه کردن به يک سنگ مسخره
توي حياط پشتي خونه‌اش.
مطالعه سيارات، اقمار دنباله‌دارها و شهاب سنگهاي
منظومه‌ي کوچک خودمون تبديل به يک ليگ کوچک شده بود.
تا زماني که کويپر جرات کرد به مرزهاي ممنوعه‌ي
ستاره‌شناسي، دست درازي بکنه.
شب‌هاي متوالي، اينجا مي‌ايستاد...
گويي مانند که موسيقيدان، ويولوني 45تني رو مينوازد...
و در منظومه شمسي بدنبال سرنخي از سرچشمه‌ي آن بود.
معمايي که به تنهايي متوجه شدن بدون همکاري
تمام رشته‌هاي علمي ديگر لاينحل باقي ميماند.
ولي دانشمندان نميدانستند که به يکديگر نياز دارند.
حتي يک دپارتمان در هيچ دانشگاهي نبود که
دانشمندان از چندين رشته بتوانند نجوم سياره‌اي را مطالعه بکنند.
پس در اينجا، در دل ناکجا آباد
در گوشه‌اي از غرب تگزاس، کويپر کاوش يکنفره خود
به دل منظومه شمسي را شروع کرد.
به تايتان، يکي از قمرهاي زحل نگاهي انداخت
و کشف کرد که داراي اتمسفر است
از جنس متاني غليظ
يک نقطه نوراني در آسمان ناگهان تبديل به مکاني واقعي شد.
کويپپر از طيف‌سنج براي تحقيق در مورد ابرههاي سوزان
در لايه‌ي بالايي اتمسفر مشتري استفاده کرد تا ماده تشکيل‌دهنده آنها را پيدا کند.
ساختار مولکولي و شيمايي آنها.
و وقتي به سياره سرخ، مريخ، نگاهي انداخت.
در اتمسفرش دي‌اکسيدکربن پيدا کرد و با خود انديشيد که:
دارم به آينده‌ي سياره خودم نگاه ميکنم يا گذشته‌اش.
ولي از نظر بعضي، کويپر صرفا داشت از حد خودش تجاوز ميکرد.
در مسائل شيمي دخالت ميکرد درحالي که به هيچ ستاره‌شناسي
دخلي نداشت.
هارولد يوري يک شيميدان بود
مانند جرارد کويپر.
او نيز در مسير علم بسيار جنگيد.
خانواده يوري نيز مانند کويپر فقير بودند.
از اين روي، وي يک شغل معلمي در مدرسه گرامر در
يک کمپ معدنچيان پيدا کرد.
والدين يکي از دانش‌آموزانش وي را تشويق به
رفتن به کالج کردند.
هارولد يوري اين نصحيت را تا رسيدن به
نوبل شيمي ادامه داد.
در سال 1949، وي فردي موفق شده بود.
يک پروفسور برجسته در دانشگاه شيکاگو.
که از آن زمان تاکنون.
يکي از قطب‌هاي علمي دنيا است.
ولي وقتي يوري روزنامه صبحگاهي را خواند
توي دلش مثل سيروسرکه جوشيد
يک خشمِ درحال انفجار.
اول، عصباني بخاطر شهرت يک همکار دانشمند.
خب، اين طبيعي بود.
ولي بعد به بخش مربوط به سرچشمه سيارات رسيد.
براي وي توهين‌آميز بود که چطور يک ستاره‌شناس
در مورد طبيعت شيميايي سيارات اظهارنظر رسمي ميکند.
اون قلمرو يوري بود.
دانشمدان انسان هستند.
ما پستاندار هستيم.
مانند همديگه، يک چمدان از تکامل را حمل ميکنيم.
کويپر و يوري دو نر آلفايي بودند بحث‌هاي علمي رو
بعنوان سلاح مبارزه انتخاب کردند.
و هر دو بر سر يک گروگان مبارزه ميکردند
يک دانشجوي جوان.
وقتي کارل سِيگِن کودک بود
در اينجا، داخل يک آپارتمان کوچک در بروکلين زندگي ميکرد.
در اواسط، 1940 اين نقاشي را کشيد.
مملو از پيشگويي
که الان در کتابخانه‌ي کنگره‌ي آمريکا قرار داره.
3، 2، 1، 0 تمام موتورها فعالند.
پرتاب، پرتاب انجام شد.
در دوراني که زندگي در آخرين لحظات از
ظرفيت 4ميلياردي خودش به سر ميبرد.
اون روياي رفتن به سيارات و حتي ستارگان را داشت.
ولي نميخواست که فقط توي تخيلاتش بره
واقعا ميخواست بره.
ميخواست بفهمه اون دنياها واقعا چطوري هستند.
و ميدونست که تنها راه براي اينکار دانشمند شدن است.
پسره، زير بال و پر 2غول درحال مبارزه رفت.
همانقدر که از يکديگر متنفر بودند
اون عاشق آن دو بود.
همراه هم، هر 3نفر ديوار بين
دانشمندان را تخريب کردند.
و پسره، بزرگترين ديوار را تخريب ميکند،
ديواري بين دانش، و عموم مردم.
يک کاري براي من بکنيد.
ميخوام تصور بکنيد توي دوراني زندگي ميکنيم که
هيچ فضاپيمايي نيست و هيچ شخصي به فضا نرفته.
هيچ کس تابحال دنياي ما را از فضا نديده.
غيرمعقول‌ترين تخيلات بزرگترين هنرمندان هم
هيچ شباهتي به اتفاق پيش‌رو نداشت.
اين تصوري است که يکي از آنها نسبت به زمين از فضا داشت.
و سپس، در يک لحظه توي يک روز
همه چيز تغيير کرد.
مادر زمين وقتي خالص بود اين شکلي بود.
قبل از اينکه حدود 5هزار ماهواره در مدارش گردش بکنند
قبل از اينکه کسي از 10 معکوس بشماره.
در 4اکتبر 1957.
اتحاد شوروي اولين ملتي بود که دستي در
قسمت سطحي اقيانوس گيتي برد.
اسپاتنيک-1 رو پرتاب کرد
يک فرستنده ساده راديويي که هر 96 دقيقه دور زمين ميچرخيد
در تمام زمين مردم بيرون اومدند تا اين
نور جديد در آسمان را ببينند. يک ماهِ ساخت بشر.
هيچ چيزي نميتونه جلوي ما رو در راه رسيدن
به جسورانه‌ترين روياهامون رو بگيره.
فکرش رو بکن، چيزي که ما ساخته بوديم يک نور جديد در آسمان بود.
چيزي شبيه به ستاره.
و اين واقعا در حال رخ دادن بود.
پسره درحال تبديل شدن به دانشمند بود
و اين دانش جديد بشکلي عجيب متاثرش کرد.
تنها چيزي که بهش فکر ميکرد اين بود که ميخواد اون رو با
تمام مردم به اشتراک بذاره
ولي همچين کاري توسط دانشمندان تقبيح شده بود
اونها خودشون رو بعنوان اعضاي يک باشگاه نخبگان مي‌ديدند.
در 1950، وقتي کارل سيگن هنوز دبيرستاني بود
يک مقاله نوشت که باعث شد يک دعوتنامه براي کار در آزمايشگاه
هرمان مولر براي اون فرستاده بشه.
کسي که بخاطر کشف اينکه تشعشعات باعث جهش
در ژن ميشه، نوبل گرفته بود.
زماني که کارل به دانشگاه شيکاگو رفت
درحال دست و پا کردن اسم‌و‌رسمي براي خودش بود
و هارولد يوري تصميم به استادي وي گرفت.
يوريِ شيميدان
داشت کاري رو ميکرد که بخاطر انجامش از طرف کويپر، از وي خشمگين بود
تجاوز به قلمرو يک رشته علمي ديگه.
ايندفعه زيست‌شناسي بود.
يوري و تيم وي ميخواستند بفهمند که چطور حيات از
مواد بي‌جان نشات گرفته.
با همکاري يکي ديگه از دانشجويانش
استنلي ميلر، يوري آزمايشي طراحي که شرايط شيميايي در اتمسفر
زمين اوليه را شبيه‌سازي بکند.
ميخواستند ببينند که آيا آن مواد شيميايي پايه
ميتوانند منجر به آمينو اسيد، ساختار حيات بشوند يا خير.
آيا ممکن است رعدوبرق، جرقه‌ي بيدار شدن ذرات بسمت حيات را ايجاد کرده باشد؟
و اگه روي زمين اتفاق افتاده،
چه جاي ديگه‌اي هم ممکن رخ داده باشه؟ کارل در عجب بود.
وقتي مقاله‌اي در تحليل اين احتمال نوشت
يوري به شدت واکنش نشان داد.
از دانشجوي خودش بخاطر دست‌درازي در فراي تخصص خودش خشمگين شد.
با اينحال، کارل عاشق يوري بود، ميدانست که اين سختگيري
باعث ميشه اون دانشمند بهتري بشه.
در تابستان، کارل به اردوگاه دشمن سفر کرد.
رصدخانه‌ي مکدونالد.
براي مشاهده‌ي مريخ همراه جرارد کويپر
تنها منجم سياره‌اي در زمين.
آن سال، مريخ در يک موقعيت مطلوب نسبت به زمين قرار داشت.
2جهان در نزديکترين حالت خود در 30سال اخير قرار داشتند.
ولي شرايط جوي، همکاري نکرد.
توي تگزاس نه، توي مريخ.
يک طوفان غبار سراسري مانع از اين شد که کويپر و
سيگن چيز جديدي ببينند.
در عوض، آن شبهاي تابستاني را به صحبت پيرامون
بسياري از مسائل سپري کردند.
مرد سالخورده به دانشمندان جوان روشهاي کارآمدتري
براي آزمايش جسورانه‌ترين ايده‌هاش ياد داد.
در باره‌ي دنياهاي محتمل ديگه که گرد ديگر ستارگان
ميچرخند، خيالبافي کردند.
تخيلات اين دو دانشمند نترس کل تابستان در طول
کهکشان، سير کرد.
دروازه‌هاي دنياي عجايب درحال گشودن در برابر کارل بودند.
همه اينها در حالي رخ ميداد که ما درحال دسترسي
به فراي سياره براي اولين بار بوديم.
اسپاتنيک اتحاد شوروي ايالات متحده را
زهره ترک کرد.
جنگ سرد يک رقابت بين 2 ايدئولوژي
در مورد دارايي‌ها و آزادي بود.
وقتي روس‌ها براي اولين بار به اونجا رسيدند
در نگرش ما نسبت به دنيا بازتاب بدي داشت.
و وقتي توانست يک وسيله را بالاسر ما در مدار بفرستند
يعني نميتوانستيم ديگه از آسمان خود محافظت بکنيم.
ناگهان يک سيستم ارسال جديد براي
سلاح هسته‌اي ايجاد شده بود.
هيچ جايي در زمين نميتوانست در برابر حمله يا
جاسوسي در امان باشه.
به برنامه‌ي فضايي خودمون نياز داشتيم.
اداره کل ملي هوانوردي و فضا
يکسال بعد از اسپاتنيک در سال 1958 تشکيل شد.
بلاخره علم آماده بود تا دنيا را بشکلي ببيند
که کويپر سالها بود ميديد. بعنوان يک سياره.
عجب مفهومي.
شايد الان براي ما بديهي باشه. ولي در دوران تعصبات
و ملي‌گرايي تا سرحد مرگ، طرح جسورانه‌اي بود.
اما دشمني کويپر و يوري همچنان شعله ور بود
با اينکه هردو نقش رهبري در برنامه‌ي
نوپاي فضايي داشتند.
کارل به گشتن در آزمايشگاههاي درحال جنگ آنها ادامه داد.
خصومت بين اين 2نفر بقدري تباه بود که
کارل يکبار گفت
حس فرزند يک زوج طلاق گرفته را دارد که وي
تنها پل باقي مانده بين آن دو است.
يوري براي رفتن به ماه بخاطر ناسا مبارزه کرد.
در ميان دلايل وي، يک اشتياق وجود داشت
که سرانجام بفهمه، منظومه شمسي چطور شکل گرفت.
کويپر پيشبيني کرد که وقتي برسيم اونجا چه شرايطي حاکمه.
که وقتي براي اولين بار روي سطح قمري پا ميذاريم.
حسي مانند راه رفتن روي برف ترد دارد.
ماه يک دنياي صامت است چون هيچ اتمسفري
براي حمل امواج صوتي نداره.
ولي نيل آرمسترانگ بعدها گفت که برف تردي که کويپر
ازش صحبت ميکرد رو وقتي براي اولين بار روي سطح رفت
حس ميکرد.
بعضي از چيزهايي که کاوشگران از خود برجاي گذاشتند
به لطف يوري و کويپر
کارل سيگن بخشي از اين ماجراجويي عظيم بود.
غيرمعقول‌ترين تخيلاتش را داشت زندگي ميکرد.
اون به فضانوردان آپولو قبل از سفر به سوي ماه
آگاهي ميداد.
و وقتي که دانشمندان براي ارزيابي اطلاعاتي
که از اولين طلوع کاوش فضا بدست آمده بود؛ گرد هم آمدند
اون نيز حضور داشت.
براي اولين بار، زيست‌شناسان زمين‌شناسان
ستاره‌شناسان
فيزيکدانان، شيمي‌دانان همه درحال صحبت
با يکديگر بودند.
در حقيقت؛ درحال فرياد زدن.
کارل سيگن در يکي از جلسات علمي مشترک
ايستاد و گفت که:
"رفقا، ما اولين نسل از دانشمندان هستيم که اين ثروت رو بدست مياريم."
ما همراه هم هستيم.
اون مقامي براي علم سيارات ايجاد کرد؛ که هنوز پابرجاست.
اون اولين ژورنال چند رشته‌اي براي محققيني که در مورد
کيهان مطالعه ميکنند، منتشر کرد.
ايکاروس، که تا به امروز نيز ادامه داره.
اون يک کار ديگه‌اي هم کرد.
اون يک پويش مادام‌العمر ايجاد کرد تا انقلاب علم را
به پيشکش همه بياره، و اون يکي از انگشت‌شمار دانشمندان بود
که جست‌و‌جويي براي دنياهاي محتمل ايجاد کرد.
براي زندگي فرازميني و و تعقيب علمي
هوشي قابل احترام.
ما فقط چند دهه است که در پي شکار دنياهاي جديد هستيم
ولي همين الان هم هزاران هزار پيدا کرديم.
ما فکر ميکنيم که بعضي از آنها ميزبان حيات و حداقل
يک جين از آنها شبيه زمين هستند.
چه شکلي خواهند بود؟
همراهم بياييد.
کارل سيگن ميخواست که يک تصور علمي رو با مثالي
از تنها مثالي که از حيات داريم آزاد بکنه
حيات زميني.
اون حيات يک دنياي خيلي متفاوت ديگر را
پيشبيني کرد.
سيگن با همکاري، رفيق اخترفيزيکدانش اد سالپتر
يک طرح زيست محيطي محتمل براي حيات در
در ابرهاي چرخشي مشتري ارائه دادند.
چالش اينجا بود که يک شکلي از حيات را متصور بشوند،
بدون نقض قوانين فيزيک، شيمي يا زيست‌شناسي.
آيا حيات آنقدر سرسخت هست که حتي در اين طوفاني از جنس هيدروژن،
هليوم، آب، آمونياک و متان سکني گزيند؟
هيچ سطح جامدي در دسترس نيست.
صرفا اين اتمسفر ابري غليظ که مولکولهاي
ارگانيک مانند نزول سلوي از بهشت، بر سر ما ميباره.
درست مثل محصول آزمايش هارولد يوري و استنلي ميلر در باب سرچشمه حيات.
هرچند، اين محيط يک مشکلي براي حيات وضع ميکنه.
اتمسفر آشفته است و در اعماق، دما بسيار داغ است.
يک موجود زنده بايد مراقب باشه که به سمت جهنم پايين
کشيده نشود.
يک روش براي ايجاد زندگي تحت اين شرايط اين است
که قبل از غرق شدن و سرخ شدن توليد مثل بکني.
فقط ميتوني اميدوار باشي که جريان همرفتي تعدادي
از فرزندانت را به لايه‌هاي بالاتر و خنکتر
اتمسفر ببره.
همچين موجود زنده‌اي ممکنه خيلي کوچيک باشه.
سيگن و سالپتر بهشون ميگفتند، غرق شوندگان.
اما ممکن همچنان شناور باشي.
يک بالن هيدروژني عظيم، هليوم و گازهاي سنگينتر را از محيط داخلي،پمپ ميکنه
و صرفا سبکترين گاز را حفظ ميکنه، هيدروژن.
سيگن و سالپتر استدلال کردند که مانند بالن هواي گرم
با گرم نگه داشتن محيط داخلي با استفاده از انرژي حاصل
از غذايي که ميخوري ميتوني شناور باقي بماني.
يک شناور، بايد مولکولهاي ارگانيک رو بخوره يا غذاي خودش را با استفاده از
نور خورشيد و هوا، مانند گياهان روي زمين، توليد بکنه.
هرچي شناور بزرگتر باشه کارآمدتر خواهد بود.
خب نکته داره.
شناور ميتونه عظيم باشه. چندين کيلومتر پهنا داشته باشه
بسيار غول‌پيکرتر از بزرگترين والي که تابحال وجود داشته.
موجودي در اندازه يک شهر.
شناور ممکن خودش را در ميان اتمسفر
با خروج گاز پيش بره،
مثل رم‌جت يا موشک.
سيگن و سالپيتر تصور ميکردند که آنها تا جايي که چشم کار ميکند
در گله‌هايي آهسته شکل ميگيرند.
طرح روي پوست آنها استتار انطباقي است
دلالت بر اينکه آنها هم مشکلاتي دارند
چون احتمالا يک موجود زيستي ديگه حداقل در اين محيط وجود دارد...
شکارچيان.
شکارچيان سريع هستند، قابليت مانور بالا
شکارچيان شناورها رو ميخورند
هم بخاطر مولکولهاي ارگانيک آنها
و هم ذخيره خالص هيدروژن آنها.
احتمالا شکارچيان زيادي وجود ندارد، چون اگر تمام شناورها شکار شوند
خود شکارچيان نيز تلف ميشوند.
وقتي دانشمندان قرن 21 حالت زندگي تخيلي سيگن را
در برابر اطلاعاتي که از حيات داشتند آزمودند
متوجه شدند که طرح کمربند حيات
بايد بسط پيدا بکنه.
به فراتر از ابرهاي گازي غول‌پيکر منتقل شد
به اعماق اقيانوسهاي دنياي يخي
و جاهايي که هنوز نميتونيم متصور بشيم.
از تمام آن دنياها از ميان تمام ستاره‌ها
يکي اولين خواهد بود.
همراهم بياييد به کهن‌ترين دنياي که ميشناسيم.
ما در خوشه‌ي ستاره‌اي کروي هستيم
يک توپ متراکم از ميليون‌ها ستاره به اسم ام4.
در حومه‌ي کهکشان راه شيري.
وقتي تپ‌اخترها، به سرعت ستاره‌ها نوتروني را ميچرخاندند
براي اولين بار کشف شدند دانشمندان در اين تفکر بودند که آيا
بخاطر منظم بودن امواج راديويي آنها آيا ممکن است اين
نشاني از حيات هوشمند باشد؟
روزي روزگاري، اين ستاره، يک غول آبي بود
ولي بعد از چند ميليون سال سوختش تموم شد
ابرنواختر شد، بعد به شکل يک توپ نوتروني فرو ريخت
هم اندازه يک شهر کوچک.
همدم نزديک ستاره‌ي کوتوله سفيد است
يک جسد ستاره‌اي سوخته ديگر.
تنها در چند ميليون مايلي هم گردش ميکنند.
ولي براي اين، اينجا نيومديم.
اومديم اينجا، در جست‌و‌جوي قديمترين سياره شناخته شده کيهان.
کيهان جوان بود، وقتي که اين ستاره
يک کوتوله‌ي سفيد؛ متولد شد 12.7 ميليارد سال قبل.
اونموقع ستاره تنها بود. خيلي قبل از اينکه توسط تپ‌اختري
که دنيا را متولد کرد تسخير بشه.
اون دنيا جايي اون بيرون قرار داره.
100 سال زميني طول ميکشه تا در مدار اين 2ستاره کوچک شده بگرده.
براي افرادي که روياي تقريبا دنياهاي بيشماري را دارند، وجود
اين حقيقت، نشانه‌ي خوبي است.
اگه کمتر از يک ميليارد سال بعد از خود کيهان شکل گرفته باشه
پس ستارگان در بدو آغاز زمان، شروع به پرورش
سيارات کرده‌اند.
پرورش دنياها کاري هست که ستارگان ميکنند.
و سرنوشت اين سيارات کهن چه خواهد بود؟
متاسفم که بگم، تنهايي.
در چند ميليارد سال آينده
اين 2ستاره از نظر جاذبه توسط ستاره سوم مختل ميشوند.
ستاره‌ي کوتوله‌ي سرخ به اجبار به مجاورت آنها ميايد.
جاذبه اون باعث ميشه که اين دنياي کهن از منظومه خودش
خارج و به فضاي تنها و تاريک بين ستارگان فرستاده بشه.
يک سياره سرکش، که محکوم به گردشي ابدي در يک فراموشي بي انتها است.
اما باز هم مسکني دورتر از خانه خودمون هست که صدامون ميزنند
که تنها با يک ستاره گرم نميشه.
بلکه 3ستاره.
ميخوام ببرمتون به گليز 667
يک منظومه 3ستاره با 6دنيا
3تا از آنها بقدر کافي به زمين شباهت دارند که اميد به حياتي که ميشناسيم داشته باشيم.
ستاره‌هاي اِي و بي هردو مقداري از خورشيد ما کوچکتر هستند.
اين جفت کوتوله‌ي نارنجي دور هم ميگردند.
ستاره‌ي سي، دور هر دوي آنها. يک کوتوله‌ي قرمز.
اينها متداول‌ترين نوع ستاره در کهکشان هستند.
چيزي حدود 80% ستارگان در کيهان ممکن است
کوتوله‌ي قرمز باشند.
آنها سوخت هيدروژن خود را به آرامي مصرف ميکنند
براي همين بيشتر دوام مياورند.
ستاره‌هاي عظيمتر، مانند غولهاي آبي
چنان فشاري زيادي را متحمل ميشوند که خيلي زود ميسوزند.
اين بيروني ترين دنياي منظومه گليز 667
4برابر اندازه زمين است، ولي بقدري از ستارگان خودش دوره
که آب مايع در سطحش پيدا نميشود.
به اين معني نيست که فاقد حيات است.
ما هنوز اونقدر در مورد حيات اطلاع نداريم که بگيم
چه چيزي ممکن است در زير پوسته يخ زده آن وجود داشته باشد.
ما هنوز به کمربند حيات اين منظومه ستارگان
دسترسي پيدا نکرديم.
نزديک شديم ولي هنوز نرسيديم.
اين دنياي بزرگتر تحسين برانگيز است
ولي بيرون از منطقه‌اي است که براي ميزبان
حيات بودن يا تصورات علمي انساني در نظر گرفته شود.
خب، اين بهتره.
نوعي از اتمسفر که وعده وجود حيات را ميدهد.
اين ماده مال دنياي دوردست نيست
اين رفيق کوچولو يکي از خودمونه.
تمام اشکال حيات که ديديم در اصل خانگي بودند
درست مال زمين.
ما حتي تمام موجودات زنده روي اين
دنياي کوچک را هم نميشناسيم.
به تمام احتمالات فکر کنيد،
انواع مختلفي از حيات که ممکن است در کيهان وجود داشته بود
يا داره و يا خواهد داشت.
به لطف جرارد کويپر
هارولد يوري و دانشمندان بسيار ديگه
الان ميدونيم که فقط چند ميليون سال طول ميکشه که يک ستاره تکامل پيدا بکنه
و سيارات و اقمار از گاز و غبار پديدار بشوند.
به زبان ديگه، يک منظومه شمسي.
يک دوره‌ي بارداري طولاني است.
ولي کمياب نيست.
در کهکشان خود ما، تقريبا يکبار در ماه اتفاق ميافتد.
در جهان قابل مشاهده
که فکر ميکنيم شامل چيزي در حدود
يک تريليون کهکشان است. شامل
200 ميليون تريليون ستاره
کيهاني شامل 200ميليون تريليون ستاره.
ممکن است در هر ثانيه هزار منظومه شمسي جديد شکل بگيرد.
همين الان هزار منظومه شمسي جديد شکل گرفت.
هزار منظومه شمسي جديد.
« ما را در تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید » [ @AvaMovie_in ]
« آوا مووی - مرجع دانلود فیلم و سریال » [ AvaMovie.in ]