سی‌نما تقدیم می‌کند www.30nama.com
،وقتی اسباب‌بازی طراحی می کنم ...هدفم این است که بچه ها
،به جای دنبال‌کردن دستور‌العمل ها از قوهِ ‌تخیل‌شان استفاده کنند
...اگر به بچه‌ها یک سری قطعه بدم
،و بگم که یک خودرو بسازند
یک جواب درست و یک جواب ‌غلط وجود خواهد داشت
بچه‌ها از‌‌قبل یک الگوی‌اولیه از خودرو داخل ذهنشان دارند؛
یک ایده کامل
،از طرفی :اگر قطعه‌ها را به آن‌ها بدم و بگم
،"یک راه برای رفتن به مدرسه بسازید"
،در این صورت امکان خلق کلی ایدهِ‌ متنوع فراهم میشه
،و می‌توانند پیاده‌رو بسازند ...یا پرتابگرِ موشک
یا یک پرندهِ ‌زین‌پوش
،کار من به‌عنوان یک طراح ...این است که ابزارهایی به آن‌‌ها بدم
تا امکان تخیل، ایده‌پردازی و اختراع به‌طور آزادانه فراهم بشه
[انتزاعی]
[هنر طراحی] [کاس هولمن: طراحی برای بازی]
[هوپ] [رود آیلند]
نمیشه گفت که دقیقاً «اسباب‌بازی» طراحی می‌کنم
،"کلمه "اسباب‌بازی معنای ضمنیِ بی اهمیت بودن را به‌همراه داره
،پس من می‌گم که هدفم طراحی «برای» بازیه
،که مقداری عجیب به‌ نظر میاد چون «برای» باعث میشه معنی دیگه‌ای بده؛
پس، عنوان خیلی دقیقی نیست ...و ممکنه سوءتفاهم ایجاد کنه
اما با طراحی بازی فرق می‌کنه، درسته؟
،ما بازی را طراحی نمی‌کنیم
ما موقعیتی را طراحی می‌کنیم که بازی شکل بگیره
من خودِ بازی و طراحیِ بازی را با‌ هم اشتباه می‌گیرم
،بسیاری از کارهای طراحی‌بازی خودش نوعی بازیه
...هر‌چیزی را، از ایده و مفهوم گرفته
،تا اشیا در فضا آزمایش کرده و با آن‌ها بازی می‌کنیم
،من دوست دارم با یک هدف تجربی شروع کنم
...و بعد شیء یا سیستم یا فضای بازی
.و بعد طراحی رو حول محور اون شکل می‌دم
،من روی چیزی به اسم "جانور" کار می‌کنم
که در مراحل اولیه است
...یک خرکِ حلقه قدیمی دیدم
...که هم بسیار زیبا
و هم یک برداشت انتزاعی جالب از یک اسب واقعی بود
و یادم اومد که چقدر دوست داشتم با اون بازی کنم
بعد اسباب‌بازی‌هایِ سواری ...بیشتری را بررسی کردم
...و همچنین چند مدلِ قدیمی دیگر
.که با چرخوندن دسته، جلو میرن
و نسخه‌های ساده‌تر
جانور» سوراخ‌هایی داره» ...و قطعه‌ها به آن‌ وصل می‌شن
،پس اگر بخوان چرخ داشته باشه می‌تونه چرخ داشته باشه؛
...اگر بخوان حالت گهواره‌ای داشته باشه
میتونه پایه‌های گهواره‌ای داشته باشه که متصل بشن
...و هر نوع پایه‌ای که بخوان
یا چیزهایی که می‌چرخن
پس می‌تونه ...یک موجود زنده یا یک وسیله‌ی نقلیه
!یا امیدوارم اختراعی از خودشان باشه
تمام طول سقف استودیو ...از طرح‌های پی‌درپی پر شده
که با منگنه، چسب و سوزن وصل شدن
...هر‌بار که میرم، طرح‌هایِ جدیدی هست
،و می‌دونی ایده‌ای که بعدش تو ذهنشه
من طراحی رو به‌عنوان ادامه‌یِ ذهنم می‌بینم
مثل این که یک ایده دارم ...و نمی‌تونم دقیقاً در‌کش کنم
.تا وقتی که دستم به کمکم بیاد ...پس گاهی اوقات یک ایده دارم
،ولی معمولاً تا وقتی روی کاغذ نیاد کامل نمی‌شه
من هیچ‌وقت کلمات رو به اندازه‌ی تصویر مفید ندونستم
برای همین، وقتی می‌خوام چیزی رو به بقیه منتقل کنم
همیشه از یه زاویه‌ی کاملاً متفاوت بهش نگاه می‌کنم
وقتی تو یه شرکت طراحی بزرگ کار می‌کردم
همیشه تو جلسه‌ها دعوتم می‌کردن که آدم غیرمنتظره‌ی تیم باشم
کَس" طراحه"
ولی انگار یه کمی از مسیر حرفه‌ایِ معمول فاصله داره
یه جورایی مثل بچه‌هاس
انقدر از چیزای مختلف خوشحال و هیجان‌زده می‌شه
که کارایی که انجام می‌ده جذاب و لذت‌بخش می‌شن
وقتی با گروه "راکول" کار می‌کردم
دیوید راکول" یه پروژه‌ی مورد علاقه‌شو شروع کرده بود"
برای بازطراحی زمین‌های بازی
و منم آخر سر تو اون پروژه قرار گرفتم، یه رؤیا بود
اولین باری که وارد پروژه شدم
فقط داشتم شکل‌های مختلف زمین بازی رو طراحی می‌کردم
چطور می‌شه زمین بازی رو متفاوت ساخت؟
چیزای مجسمه‌مانندِ قشنگ و روشای جدید برای نصب سرسره‌ها
ولی حس کردم که فقط ظاهرش فرق کرده، بازی همونه
پس یه کار دیگه کردم، یه بچه می‌کشیدم
تو حالت‌های مختلف
بعدش راهی طراحی می‌کردم که اون بچه به اون وضعیت برسه
مثلاً، سرسره یعنی هیجان، حرکت سریع و کنترل‌نشده
پس چطور می‌تونم این حسو یه جور دیگه ایجاد کنم؟
...آخر سر، طراحیِ
"چیزی که حالا بهش می‌گن "بلوک‌های آبی بزرگ
بر اساس "بلوک‌های واحدِ کارولاین پرت" شکل گرفت
همون بلوک‌های پایه‌ایِ مدولار، فقط تو اندازه‌ی خیلی بزرگ‌تر
یه راه طراحی کردیم که بچه‌ها بتونن خودشون زمین‌بازی بسازن
و فضا مدام تو طول روز تغییر کنه و تکامل پیدا کنه
پس "بلوک‌های آبی بزرگ" از این ایده اومدن
یه زمین‌بازیِ همیشه در حال تغییری که خودِ بچه‌ها طراحی می‌کنن
...ما معمولاً بازی کردنو دست‌کم می‌گیریم، انگار که
یه چیز سرگرم‌کننده و بی‌اهمیت برای بچه‌هاس، ولی در واقع دنیای اوناست
مثل آبی که توش شنا می‌کنن
بازیِ آزاد، جایی که جواب درست و غلط نداره
"باعث می‌شه بچه حس کنه "من می‌تونم، می‌تونم خودم فکر کنم
تو روانشناسی بهش می‌گیم "حس عاملیت" یا همون اعتماد‌به‌نفس
ولی در اصل این حسه که بچه با خودش می‌گه
"من یه ایده داشتم، و اجراش کردم"
و این حس باعث رشد و یادگیریش می‌شه
یادم میاد وقتی بچه بودم
کم‌کم فهمیدم که فضاهای ساخته‌شده‌ی اطرافمون
یه سری سلسله‌مراتب و ساختار قدرت دارن که برای همه مناسب نیستن
و مخصوصاً بچه‌ها توش در نظر گرفته نشدن
چند تا خاطره‌ی خیلی واضح دارم
که چقدر از ارتفاع سینک‌ها حرصم گرفته بود
ارتفاع سینک‌ها، به نظرم اصلاً منطقی نبودن
می‌دونستم که اصلاً برای من طراحی نشدن
فقط با خودم می‌گفتم این خیلی احمقانه‌س، بزرگترا مسخره‌ان
و این سینک‌ها ارتفاعشون خیلی مسخره‌س
می‌دونین، با خودم می‌گفتم بزرگسالا می‌تونن از سینکِ کوتاه استفاده کنن"
ولی بچه‌ها نمی‌تونن از سینکِ بلند استفاده کنن
"حل این مشکل که سخت نیست، مردم! یه کم فکر کنین دیگه
می‌خوام طراحی‌هام با آدمای عجیب‌غریب ارتباط برقرار کنه نمی‌دونم چجوری بهتر توضیحش بدم
ولی می‌خوام وسیله‌هایی باشن که بچه‌ها حس کنن کسی درکشون می‌کنه
اولین محصولم اسمش "جی‌مو" بود
اون موقع داشتم الگوهای مختلف تو طبیعت رو بررسی می‌کردم
و تو "جی‌مو"، مشخصاً مغز استخون برام الهام‌بخش بود
داشتم به این فکر می‌کردم که چطور یه واحد می‌تونه یه الگوی نامنظم بسازه
جی‌مو" یه شبکه‌ی سه‌نقطه‌ای داره" ولی مرکزِ اون جابه‌جاست
یه مقدار مرکز رو تغییر دادم
بعد یه سری قطعه طراحی کردم که مثل شاخه به هم متصل می‌شن
یه جوری که در نهایت، همه‌ی قطعه‌ها یکی بشن
...و بعد، سرهای آهنربایی
این قسمت خیلی مهم بود چون باعث می‌شد یه اسباب‌بازیِ بازتر بشه
حتی به این فکر کردم که هر قطعه رنگ متفاوتی داشته باشه
مثلاً قطب مثبت یه رنگ باشه
و قطب منفی یه رنگ دیگه، که درست به هم وصل بشن
ولی یه چیزی تو این موضوع برام جالب بود
وقتی که آهنرباها به هم نمی‌چسبن
اگه راهنمای استفاده‌ش تو رنگش مشخص می‌شد
بچه‌ها سریع یاد می‌گرفتن و دیگه هیچ‌وقت اشتباه نمی‌کردن و اون حس کشف رو از دست می‌دادن
با یه شرکت کار می‌کردم که می‌خواست تولیدش کنه
ولی درست لحظه‌ی آخر، پرسیدن
"خب، شخصیت‌هاش چی؟ صورتشون کجاست؟"
"منم گفتم "چی؟ یعنی چی؟
"اونا گفتن: "خب معلومه، صورت که باید داشته باشه
"...و من فقط گفتم: "چی؟ یعنی چی؟ چجوری
انگار که فکر کرده بودن هنوز طراحی کامل نشده
که قراره یه صورت بهش اضافه کنم یا چیزی شبیه این
"منم گفتم: "نه، نه، اصلاً همچین چیزی نبود، چی می‌گین؟
بعد از اون، دیگه تصمیم گرفتم باهاشون کار نکنم
"!بعضیا می‌گن: "ولی خب، بچه‌ها رنگا رو دوست دارن
و منم می‌گم: "بچه‌ها در واقع خیلی باهوشن
می‌تونن با یه اسباب‌بازیِ سفید بازی کنن
"و درک کنن که رنگ، قرار نیست بهشون بگه این وسیله چیه
جی‌مو جایزه برد
سال ۲۰۰۶، تو فروشگاه طراحی "موما" نیویورک عرضه شد
...و
چند بار فرصت داشتم که ایده رو به یه شرکت دیگه واگذار کنم
ولی خب، جوون بودم
بی‌تجربه و مغرور
"واسه همین گفتم: "نه، خودم می‌خوام این کارو انجام بدم
که خب، تجربه‌ی سختی شد ولی کلی چیز یاد گرفتم
و سال‌ها طول کشید و کلی هزینه داشت
یه وقتایی "جی‌مو" هم استودیو داشت، هم یه جا برای موندن
ولی من نداشتم
اداره کردن اون بخش از کسب‌وکار
تنها کاری بود که انجام می‌دادم
و بعد فهمیدم که
در واقع چیزی که دلم می‌خواست انجام بدم طراحی اسباب‌بازیای بیشتر بود
شرکتم اسمش "هیروز ویل رایز" هست (Heroes Will Rise = قهرمانان برمی‌خیزند)
که سال ۲۰۰۶ راه‌اندازیش کردم
در اصل، هدفمون این بود که طراحی رو جوری انجام بدیم
که خودش یه سیستم مدولار باشه
که حتی تو فرایند تولید هم انعطاف داشته باشه
این یه مدل مقیاس کوچیکه که با فوم برد ساخته شده
سه و نیم؟ - سه و نیم -
الان دیگه مجبور نیستم روی مبلای بقیه بخوابم، که خیلی خوبه
و دیگه تنها کار نمی‌کنم
"یه مدیر تجاری فوق‌العاده دارم به اسم "داگ جانسون
که واقعاً مسیر کارو تغییر داد
"شعار و فلسفه‌ی اصلی کارمون اینه که "راحت، یعنی خسته‌کننده
راحت" یعنی چیزی که ذهنو درگیر نکنه"
تو دنیای طراحی، یه فرض وجود داره که
هر چی راحت‌تر، بهتر
"!مثلاً: "وای، باید سه تا دکمه بزنم؟ چه مشکلی
"باید فقط یه دکمه باشه"
ولی من مطمئن نیستم که این الزاماً چیز خوبیه
وقتی ژاپن بودم، با یه همکاری آشنا شدم
آراکاوا"، که یه معمار بود" و "مدلین گینس"، که شاعر بود
آراکاوا" و "گینس" یه گروه فکری داشتن"
"که بهش می‌گفتن "معماری در برابر مرگ
و ایده‌ی اصلیشون این بود که
اگه زندگی قابل پیش‌بینی باشه، آدم مثل یه زامبی می‌شه
پس تو "معماری در برابر مرگ" این سؤال مطرح می‌شد که چرا کف‌ها باید صاف باشن؟"
"چی می‌شد اگه موقع راه رفتن باید حواسمون جمع می‌بود؟
"یا مثلاً "چرا همیشه گوشه‌ها باید زاویه‌ی قائمه داشته باشن؟
کل ایده این بود که آدم همیشه باید هشیار باشه و به اطرافش توجه کنه
اینطوری ذهنش جوون می‌مونه و به فکر کردن ادامه می‌ده
کم‌کم متوجه شدم که
"آره، راستش اسباب‌بازیا خیلی افتضاحن"
...همه‌شون پلاستیکین... انگار... اصلاً
هیچ‌جوره چیزی به بچه‌ها اضافه نمی‌کنن
!مامان
احساس کردم بیشتر واسه سرگرم نگه داشتن بچه‌ها طراحی شدن
یا فقط هدفشون فروشه
ولی واقعاً با در نظر گرفتن نیازای بچه‌ها و مفهوم "بازی" ساخته نشدن
بیشتر اسباب‌بازیا هدف‌محورن
یه شکل مشخص دارن
و فقط یه روش برای بازی کردن باهاشون هست
پس خیلی زود بچه می‌فهمه می‌شه این‌جوری بازی کرد یا اون‌جوری، بعدش تموم می‌شه
و اینجوری، حس خلاقیت و کشف چیزای جدیدو از بین می‌بره
و لذت و درگیری ذهنی رو کم می‌کنه
وقتی بچه‌ها با "ریگاماجیگ" بازی می‌کنن (Rigamajig)
کافیه یه بار ببینی تا متوجه بشی
یه جور درک احساسی ازش پیدا می‌کنی
ریگاماجیگ" یه مجموعه‌قطعه ست"
که می‌شه بهش به‌عنوان یه ابزار آموزشی نگاه کرد
یا به‌عنوان یه اسباب‌بازی، یا حتی یه زمین‌بازی
ولی از نظر من، یه جور آشغال ساختمونی لوکس شده‌س
کلی قطعه و اجزای مختلف داره
،تخته، مهره و پیچ
یه سری بست گوشه، قلاب و حتی یه قرقره
وقتی داشتم طراحیش می‌کردم، می‌خواستم بچه‌ها بتونن
بدون نیاز به یاد گرفتن کار با ابزار، چیزی بسازن
پس سعی کردم که
یه وسیله‌ی شهودی و مناسب برای دستای کوچیک باشه
،مثلاً مهره‌های پروانه‌ای رو برداشتم
،بال‌هاشو جدا کردم و گذاشتم روی پیچ
طوری که مهره و پیچ راحت بسته بشن
و کاملاً سفت بشن، بدون نیاز به هیچ ابزاری
و اینا عمداً مشکی طراحی شدن
تا شبیه وسایل واقعی به نظر بیان
تخته‌ها از چوب سه‌لایه‌ی سه‌چهارم اینچی ساخته شدن
تخته‌های سنگینی هستن، یه تیکه چوب بزرگ و محکم
:بچه‌ها وقتی اولین بار "ریگاماجیگ" رو می‌بینن، معمولاً می‌گن "ایول، این واقعی به نظر می‌رسه"
"!یه لحظه مکث می‌کنن، انگار که "آهان، اوکی
،و شروع می‌کنن یه جور دیگه باهاش بازی کردن چون می‌فهمن می‌تونن فضا رو تغییر بدن
و چیزی بزرگ‌تر از خودشون بسازن
و این که بهشون اعتماد شده ،تا با مواد واقعی کار کنن
براشون یه حس قدرت فوق‌العاده‌ای داره
در اصل، "ریگاماجیگ" یه پروژه‌ی سفارشی بود
برای انجمن "دوستان های‌لاین" تو نیویورک
یه جور کیت کارگاهی مخصوص بچه‌های های‌لاین
و خیلی هم موفق بود
بازخوردای عالی گرفتم، مخصوصاً از معلم‌ها
،که می‌گفتن: "این فوق‌العاده‌س "می‌خوام تو کلاس ازش استفاده کنم
سعی کردم به یه سری شرکت بفروشمش
"ولی می‌گفتن: "این زیادی عجیب و غریبه
واسه همین، خودم شروع کردم به عرضه‌ی محصول به بازار
اولین باری که معرفی‌ش کردم، یه کم ناامید شدم
"واکنشا این بود که: "خب، این دقیقاً تو چه دسته‌ای می‌گنجه؟
چون واقعاً سخت بود که تو یه چارچوب رایج از صنعت جا بگیره
چون واقعاً چیزی مشابهش وجود نداشت
شخصاً دلم می‌خواد خیلی بیشتر ازش ببینم
چون به نظرم اسباب‌بازیا زیادی تکراری و قالبی شدن
و بچه‌ها واقعاً اسباب‌بازیای آزادتر می‌خوان
و بهشون نیاز دارن
بچه‌ها تو زندگی به اندازه‌ی کافی دستورالعمل یاد می‌گیرن
اگه بچه‌ها رو تو یه "کارخونه‌ی بچه‌سازی" تولید می‌کردیم
همه‌شون عین هم بودن و آموزش دادن بهشون خیلی راحت‌تر می‌شد
:همیشه این برام جالب بوده که چطور می‌شه مدرسه رو تغییر داد؟"
"چرا مدرسه باید این شکلی باشه؟
کلاسای دبستان تو آمریکا
یه بخش آشنا و شگفت‌انگیز از جامعه‌ی آمریکاییه
چیز عادی‌ایه، ولی مهمه
و تقریباً همه‌جا یه شکل داره ،چه تو یه شهر بزرگ باشه
چه یه شهر کوچیک، چه یه روستای دورافتاده
ردیفای میز و یه معلم که جلو وایساده
و این فرض که ما فقط یه ذهن خالی‌ایم
و معلم هم مخزن داناییه
من یه سری اطلاعات بهت می‌دم"
"و حالا که تو مغزته، یعنی یادش گرفتی
ما هنوزم داریم از مدلی استفاده می‌کنیم که تو دوران صنعتی شدن طراحی شده
یه مدلی که هدفش تربیت کارگرای کارخونه بود
،من خیلی زود فهمیدم که تو مدرسه
ارزیابی من فقط بر اساس این بود که چقدر تو مدرسه خوبم
و این قضیه با آزمونایی مثل اس‌ای‌تی تأیید می‌شد
،ولی اینا هوش آدمو نمی‌سنجن فقط نشون می‌دن چقدر تو آزمون دادن خوبیم
مدرسه سخت بود
،وقتی بقیه‌ی هم‌کلاسیا رو می‌دیدم که خوب نتیجه می‌گیرن
"فقط با خودم می‌گفتم: "خب، لابد از من باهوش‌ترن
،ولی چیزایی که توشون خوب بودم اصلاً ارزشمند در نظر گرفته نمی‌شدن
و اصلاً به‌عنوان نشونه‌ای از هوش دیده نمی‌شدن
و برام منطقی نبود که
ما باید کل بچگیمونو تو یه چهاردیواری بگذرونیم
کلاس باید درباره‌ی دنیای بیرون باشه
نه یه مقبره‌ی عجیب‌غریب از دانش قدیمی
کار کردن با دانشجوهای طراحی و طراحی برای بچه‌ها ،یا آموزش‌های اولیه
همه‌ش انگار یه چیزه
و به نظرم روش تدریس من برای دانشجوهای هنر
خیلی بیشتر تحت تأثیر
،چیزاییه که درباره‌ی آموزش ابتدایی فهمیدم نه برعکس
خب... از اینجا شروع کنیم
اینجا یه کار نهایی رو نقد نمی‌کنیم
...داریم آزمایش می‌کنیم، پس این به خود هنرمنده که
فکر کن ببین چی می‌خوای یاد بگیری، درسته؟ یا نسبت به چی کنجکاوی
وقتی توضیح می‌دی، استراتژیک باش که ما چی بفهمیم، خب؟
تو کلاس، ما همیشه داریم بازی می‌کنیم
پس بلندترین قسمت، اون استوانه‌س که می‌ره بالا
،و این یکی از همه گیج‌کننده‌تره چون اسمشو نمی‌دونم
انگار یه استوانه از توش کنده شده
این مال توئه؟ - !هی -
این اون وسیله‌س
،سال اولی که تدریس می‌کردم درس مقدماتی طراحی رو داشتم
خیلی بهم خوش گذشت
وقتی داشتم این تمرینا و پروژه‌ها رو براشون طراحی می‌کردم
"بهش می‌گفتیم "نام‌گذاری بر اساس عملکرد
:مثلاً به‌جای این که بگیم "بیاین همه یه لیوان طراحی کنیم"
"می‌گفتیم: "یه راه برای جابه‌جایی آب طراحی کنین
مثلاً ازشون می‌خواستیم که ده تا روش برای انتقال آب بکشن
که هیچ‌کدومشون تو آشپزخونه استفاده نشه ...خب، یه شلنگ داریم
:آدمای خلاق واقعاً می‌گن ،خب، کف دستامو که بهم بچسبونم"
"یه راه برای جابه‌جایی آبه "یا "دهنم"، "یه اسفنج
"بعد منم می‌گم: "خب، حالا ده تا دیگه بکشین
این تمرین برای دانشجوهای مبتدی طراحی خیلی جالبه
چون فکر می‌کنن قراره تو دانشگاه کفش و ماشین طراحی کنن
"ولی من می‌گم: "نه! بیاین یه بحران وجودی داشته باشیم
وقتی بچه بودم، تو منطقه‌ی جنگلی گرَس وَلی" کالیفرنیا زندگی می‌کردیم"
"نزدیک رودخونه‌ی "یوبا
همه جا پر از سنگای داغ و قشنگ بود
تقریباً همیشه بیرون بودم
واسه همین
فکر می‌کنم از تجربه‌ی شخصیم فهمیدم
،که بازی کردن چقدر ارزشمنده چقدر لذت‌بخشه و چقدر مهمه
به‌خصوص بازیای آزاد
مامانم منو تنهایی بزرگ کرد
و زیاد سر کار می‌رفت
واسه همین معمولاً تنها بازی می‌کردم از اون بچه‌هایی بودم که بهشون می‌گن "لچ‌کی"
ولی در خونه‌ی ما "کی" (کلید) نداشت
پس اون اصطلاح به من نمی‌خورد
"بعضیا می‌گفتن: "تو یه لچ‌کی کید هستی "منم می‌گفتم: "نه، کلید ندارم که
خیلی تحت‌اللفظی می‌گرفتم
...و وقتی فکر می‌کنم بهش
:وقتی کسی می‌پرسه "خب، تو بچگی چی کار می‌کردی؟ بازیات چجوری بود؟"
"...یه لحظه گیج می‌شم و می‌گم: "اوه
...یعنی... بازی بود، ولی هیچی نبود، نمی‌دونم
...مثلاً بیرون بودم و
با یه چوب یه چیزی رو سیخ می‌زدم
...یا نمی‌دونم، از درخت بالا می‌رفتم ،نمی‌دونم اون بالا چی کار می‌کردم
ولی سه ساعت همونجا بودم و خب، کل فلسفه‌ی بازی هم همینه
،که قرار نیست یه نتیجه‌ی خاص داشته باشه خودش یه چیز غریزیه
اینجا یه علامت زدم که ده متری رو مشخص کنم
ده یارد
تو بعد از من شلیک می‌کنی؟
آره - خوبه -
[ گری اسنل، مامان کَس ]
صدای قشنگی داره، نه؟ - آره، خیلی حس خوبی داره -
همیشه دلم می‌خواست بچه‌هام کنجکاویشونو تا آخر دنبال کنن
می‌دونی؟ همیشه تشویقشون می‌کردم
واو
فکر کنم اون لحظه اسلحه رو ثابت نگه داشتم
آره، عالیه - دستت نلرزید؟ -
...وقتی بچه بود
حیاطمون پر از بوته‌های "مانزانیتا" بود که بریده شده بودن
ولی هیچ‌وقت ریشه‌کن نشده بودن
واسه همین، تو کل حیاط یه عالمه کُنده‌ی کوچیک مانزانیتا بود
،و اونم همیشه پابرهنه می‌رفت بیرون بعدش پاشو می‌زد به اونا و زخمی می‌شد
بعد یه روز اومد بهم گفت
باید برم حیاطو تمیز کنم و اونا رو بردارم
"منم گفتم: "خب، چرا وقتی میری بیرون، کفش نمی‌پوشی؟
،گفت: "من وقت ندارم کفش بپوشم "!خیلی سرم شلوغه، دارم بازی می‌کنم
این دقیقاً طرز فکرش بود
!ببین، اینم یه نمونه از همون طرز فکر
خیلی نگران نمی‌شدم
فقط همیشه بهشون یادآوری می‌کردیم ،که قبل از پریدن از روی یه صخره
عمق آب رو چک کنن
و بدونن قراره تو چی بپرن
ولی این که تو اون فضا ...دقیقاً چی کار می‌کنن
راستش زیاد نگرانش نبودم
اینجا بخش مربوط به مامانه
"و اینم بخش مخصوص "کَس
به نظرم همه‌ی انسان‌ها بازی می‌کنن چون لازمش دارن
داریم بیشتر و بیشتر متوجه می‌شیم
که حیوانات هم خیلی بازی می‌کنن و نه فقط برای یادگیری
می‌دونیم که بچه‌ها و حیوانات از طریق بازی یاد می‌گیرن
خرسا با هم کشتی می‌گیرن
و اینجوری یاد می‌گیرن که بعداً واقعاً بجنگن
ولی بازی کردنشون فقط واسه یادگیری نیست
اینجاست که یوتیوب می‌تونه جذاب باشه الآن می‌تونیم فیلم کلاغایی رو ببینیم
که با درِ ظرف ماست از روی یه سقف برفی سر می‌خورن پایین
بعد دوباره بالا می‌رن و از اول سر می‌خورن بدون هیچ دلیل خاصی، جز لذت بردن از بازی
و خوشیِ لحظه‌ای
بازی به اندازه‌ی غذا، هوا، خواب
و هر چیزی که برای زنده موندن لازم داریم، ضروریه
بازی یه جور تراپی محسوب می‌شه ذهنمونو درگیر می‌کنه
و باعث می‌شه بدن و ذهنمون دوباره با هم هماهنگ بشن
وقتی بچه‌ایم، یه کم از اون خجالتِ زمین‌بازی رو از دست می‌دیم
ولی تأثیرش تو بخشای مختلف زندگیمون باقی می‌مونه
حرکت دادن بدنمون، چه تو ورزش، چه تمرین بدنی
،یا واسه من یه چیزی که حس جریان داشتن داره، مثل رقص
رقصیدن فقط یه بخش از فرآیند الهام گرفتن من نیست
فکر می‌کنم رقصیدن بخشی از فرآیند انسان عاقل موندن" منه"
خیلی از رقصیدن لذت می‌برم !و بریک‌دنسِ فوق‌العاده‌ای دارم
،وقتی سان‌فرانسیسکو زندگی می‌کردم یه شخصیت برای خودم ساختم
!به اسم "الکترو"، سلطان پاپینگ و لاکینگ
تو یه کلاب به اسم "ترنی شَک" اجرا داشتم
یه فضای اجرا و هنر خیلی خلاق و پرهیجان توی صحنه‌ی درَگ
،هم‌زمان
داشتم وانمود می‌کردم که یه آدم عادی‌ام که می‌تونه تو یه اداره کار کنه
"اون موقع، برنامه‌ی "موری پوویچ شو یه مسابقه‌ای برگزار می‌کرد
:که توش می‌پرسیدن "مرده یا زن؟"
:و تماشاگرا داد می‌زدن
"!این مرده! این زنه"
واقعاً یه چیز افتضاح بود ...و خب
همون موقع هم می‌دونستم که مسخره‌س ولی هیچ‌وقت نیویورک نرفته بودم
:واسه همین گفتم
مشکلی نداره یه روز مرخصی بگیرم" که برم نیویورک
"و تو "موری پوویچ شو" شرکت کنم؟
دو ماه بعد که برنامه پخش شد
کل اداره رو تعطیل کردن
همه جمع شدیم تو اتاق کنفرانس تا برنامه رو از تلویزیون ببینیم
!خب، "الکترو"، بیا رو صحنه
...و خب !افتضاح بود
ولی در عین حال، یه تجربه‌ی فوق‌العاده بود چون یه عالمه آدم بودن که کاملاً حمایتم می‌کردن
،و اون بُعد از منو پذیرفته بودن بعدی که قبلاً فکر می‌کردم
باید یه راز باقی بمونه
لحظه‌هایی مثل اون باعث شد بفهمم
که لازم نیست خودمو به چند بخش تقسیم کنم
،فکر کنم نیمی از دلیل این که اجرا رو دوست داشتم
به خاطر طراحی لباسا و دکورای صحنه بود
بعد کم‌کم گفتم: "چرا مثلاً درگِ پگاسوس نکنم؟
یا درگِ هات‌داگ؟" و اینجوری لباسام هی پیچیده‌تر شدن
،تا حدی خلاقیتمو ارضا می‌کرد
ولی همیشه یه جایی داشتم
که توش چیزای دیگه‌ای هم بسازم
...یه مدت مبلمان درست می‌کردم و حتی
دستشویی‌هایی که با اپوکسی قالب‌گیری شده بودن و طراحی خاصی داشتن
و تو گالری‌ها فروش می‌رفتن
!چهارصد دلار برای یه صندلی توالت
ولی برام مهم بود که واقعاً ازشون استفاده کنن، نه این که فقط تزیینی باشن
اون اولین چیزی بود که به این فکر کردم که تولید انبوهش کنم
ولی بعد فهمیدم که رزین اپوکسی هیچ‌وقت تجزیه نمی‌شه
و هزاران سال بعد از من هم همچنان باقی می‌مونه
ما داریم با سرعت غیرقابل‌کنترلی چیزای غیرقابل‌بازیافت تولید می‌کنیم
واسه همین، خیلی با دقت انتخاب می‌کنم که چی وارد این دنیا کنم
[ استودیوی مرکزی کَس ، نیویورک‌سیتی ]
،حالا که روی "کریتر" کار می‌کنم تو این مرحله هستیم که
دارم توسعه‌ش می‌دم و به جنس مواد فکر می‌کنم
و با چند تا شرکت صحبت کردم
که ببینم چجوری می‌تونیم تولید و بازاریابیش کنیم
فکر کنم ترکیبی از چند تا متریال مختلف بشه
چوب، یه سری مواد نرم مثل پارچه‌های پشمالو
و احتمالاً یه بخشایی هم که سفت‌تر و محکم‌تر باشن
،و بعد برای بخشای قابل‌اتصال، یا همون "دوددز" که خودم بهشون می‌گم
اینا فعلاً مدلای اولیه‌ان
یه چیزایی که با هر کارتنی که دم دستم بود ساختم
با چسب حرارتی و نوار چسب که شکل بگیره
پس راهی سریع برای فهمیدن این که چجوری کار می‌کنه
،مثلاً این می‌تونه هم یه پنجه‌ی ربات باشه هم یه پا، یا حتی یه ماه
هر اسباب‌بازی‌ای می‌تونه تبدیل بشه به یه چیز غیرخلاقانه
به نظرم اینجوری به طرز منفی عمل می‌کنه و به بچه القا می‌کنه که
"یا درست انجامش می‌دی، یا غلط"
،و اگه حس کنه تو چیزی خوب نیست کلاً می‌کشه کنار
در حالی که بچه‌ها ذاتاً کنجکاو و مشتاق ارتباط با دنیان
و وقتی اسباب‌بازیای باز و آزاد داشته باشن، خیلی خوشحال‌ترن
این یه مدل یک‌سوم اندازه‌س؟ - درسته -
و این یه بچه‌ی سه ساله‌س
من نمونه‌ی اولیه رو می‌برم
و به بچه‌ها، معلم‌ها، پدر و مادرها
یا هر کسی که تجربه‌ای تو این زمینه داره می‌دم
و خب، همیشه بازخوردای خیلی مفیدی دارن
...از دید یه بچه‌ی سه ساله
تا حالا به این فکر نکرده بودم - خب، بیا از نزدیک ببین -
آره، دقیقاً - و بچه‌ها دوست دارن سرک بکشن -
این که ببینن وسایلشون توش هست یا نه یا حتی بازش کنن و نگاه کنن
اصلاً بهش فکر نکرده بودم ولی می‌تونه با رنگا خیلی جذاب بشه، نه؟
...مثلاً اگه چیزای داخلش - رنگی باشن؟ -
...یا یه جوری
...یا حتی خود داخلش - ...حتی اگه -
منم همینو فکر کردم اگه داخلش رنگی باشه، چی؟
...آره، که - ...پس اینطوری -
...مثلاً اگه این
آره، می‌تونیم یه جوری رنگ کنیم
...داخلش رو - دقیقاً -
:اول که دیدمش، فکر کردم "صندوق پست؟ یا خونه‌ی پرنده؟"
ولی هرچی بیشتر درباره‌ش حرف زدیم، بیشتر فهمیدم
"وای، کلی کاربرد می‌تونه داشته باشه"
ایده اینه که یه بچه بتونه برش داره و هر کاری که می‌خواد باهاش انجام بده
:در واقع به بچه می‌گه ایده‌های تو واقعاً مهمن"، درسته؟"
چون وقتی یه چیزی رو خودت بسازی
و ایده‌ی خودت باشه و اجراش کنی، مال خودته
اینم یه موبایل مخصوص فعالان کودک
!یه بلندگوئه
طراحی، یه جور ابزاره برای فعالیت اجتماعی، حداقل برای من
خیلی وقتا خودمو تو فروشگاهای بزرگ می‌بینم
یه راهرو صورتی برای دخترا و یه راهرو آبی برای پسرا، که واقعاً اعصاب خردکنه
اصلاً منطقی نیست
بعضی بچه‌ها صورتی دوست دارن، بعضیا آبی
ولی این که چرا این رنگا رو به جنسیت‌ها نسبت دادیم، مسخره‌س
این اصلاً چیزی نیست که ذاتاً تو بچه‌ها باشه ولی در نهایت اینطوری می‌شن
چون انتخاب دیگه‌ای ندارن
:و حالا معرفی می‌کنیم !"تیم ماجراجوی "جی.آی. جو
!پنج مرد قوی با موهای طبیعی
،ده بار مدلشو عوض کرد !حالا دوباره می‌خواد فِر باشه
!باید برای "کِن" یه ساندویچ درست کنی
واسم مهمه که یه تأثیر مثبت بذارم
مخصوصاً وقتی چیزایی رو می‌بینم که خودم تو بچگی باهاشون مشکل داشتم
در حالی که اصلاً لازم نبود باشن
فکر کنم اولین بار که مفهوم جنسیتو درک کردم
تقریباً کلاس سوم بودم
می‌دونستم که دخترا و پسرا هستن و من دخترم
...ولی یه جایی بود که انگار باید دست می‌کشیدم
...دست می‌کشیدم از این که
خب، دیگه یه "پسرنما" باشم
هم‌زمان، بابام اصلاً از این که من دخترونه‌تر نشدم، خوشحال نبود
و مسئول خریدای مدرسه بود
یه بار دید که یواشکی می‌رفتم بخش لباسای پسرونه
بعد یواشکی میاوردم تو بخش دخترا فکر می‌کردم نمی‌فهمه
ولی فهمید و دیگه تصمیم گرفت اصلاً واسم لباس نخره
می‌گفت باید از این فاز بیام بیرون باید بزرگ بشم
و اونجا بود که فهمیدم قراره این یه مشکل باشه تو زندگیم
کم‌کم شروع کردم به دقت کردن
و دیدم که مردا و زنا چقدر متفاوت رفتار می‌شه باهاشون
و چقدر انتظارات ازم داره کم‌کم سخت و آزاردهنده می‌شه
به نظرم یه سری قوانین نانوشته وجود داشت
،که اگه بقیه‌ی دخترا رعایتشون نمی‌کردن از منم انتظارش نمی‌رفت
واسه همین، یه کم از دستشون عصبانی بودم و ناامید
که چرا این قوانینو رعایت می‌کنن؟ مثل لباس پوشیدنای خاص
یا جیغ زدن وقتی یه کرم می‌بینن
ولی به نظرم این موضوع همیشه حضور پررنگی تو زندگیم داشته
یه لنزه که از پشتش دنیا رو می‌بینم و چاره‌ای جز این ندارم
و بابات... چی شد آخرش؟
نه، هیچ‌وقت نظرش عوض نشد هنوزم ناراحته
یعنی... کاش فقط همین یه مشکل بینمون بود
...فکر کنم
،این که فمنیستم و جنسیت برام یه موضوع مهمه براش سخت‌تره
تا این که کوئیر باشم
...من
نمی‌خوام آنالیز روانشناسیش کنم ولی با هم حرف نمی‌زنیم
،گاهی پیش میومد که یه سال ...دو سال با هم صحبت نکنیم
ولی تازگیا رسماً طرد شدم
،بعد از این همه سال تقریباً ۲۵ سال تراپی رفتم
دیگه نیازی به یه رابطه‌ای ندارم که فقط حالمو بد کنه
اصلاً نمی‌دونستم که "الستر" چیزی بود
،که می‌تونم داشته باشم چه برسه به این که بخوام داشته باشمش
یه درک مبهم داشتم وقتی مردم درباره‌ی
نفر اصلیشون"، "عشق واقعی" و اینجور چیزا حرف می‌زدن"
و خب، قبلاً هم شکلای مختلفی از عشقو تجربه کردم
...ولی این یکی خیلی عالیه
آره
یه ماه که گذشت، منو به یه مهمونی دعوت کرد
"با خودم گفتم: "خب، چی رو دارم از دست می‌دم؟
تا وارد شدم، دیدم یه مشعل برداشت
...و گفت - !داشتم تحت تأثیرش می‌ذاشتم -
"!بیا حبابای توی برکه رو نشونت بدم"
بعد رفت مشعله رو آورد
،و شروع کرد یخای روی نهر رو حرارت دادن "!می‌گفت: "نگاه کن چه باحاله
!راستشو بخوای، واقعاً باحال بود - !آره، بود -
...بعد از این که بهت گفتم - آره؟ -
اولش سخت بود، مکالمه‌ی راحتی نبود ...و خوب پیش نرفت
...می‌دونی
احتمالاً یه مدت حس می‌کردی که این یه چیز موقتیه
که قرار نیست ادامه پیدا کنه
"منم گفتم: "واقعاً؟ فکر نمی‌کردی که جدی باشه؟
یعنی واقعاً، مامان؟ فکر می‌کردی اینم می‌گذره؟
که از این فاز دربیام؟ ...چجوری همچین فکری کردی
راستش، یه بار یهو زنگ زدی بهم
"...و گفتی: "داشتم اخبارو می‌دیدم، توی ساکرامنتو
بعد یادت میاد که گفتی یه تظاهراتی برای افراد همجنسگرا بود؟
"!و من گفتم: "به اینا می‌گن رژه‌ی افتخار
و تو گفتی: "یه زنی اونجا بود
:که رو پلاکش نوشته بود "'...من عاشقتم و ازت حمایت می‌کنم'
:رو پلاکش نوشته بود "من عاشقتم و ازت حمایت می‌کنم، دختر لزبینم"
و تو گفتی: "فهمیدم که
البته که دوستت دارم، ولی هیچ‌وقت واقعاً "به‌عنوان یه دختر لزبین ازت حمایت نکردم
این مکالمه رو یادمه
...تو معذرت‌خواهی کردی و
اون لحظه... حس کردم یه اتفاق مهم افتاده
آره
و راستش زندگی منو خیلی راحت‌تر کرد
...از وقتی که تونستم
کنترل بیشتری روی محیطی که توش هستم داشته باشم
و دور آدمایی باشم که واقعاً حمایتم می‌کنن
و خودم هم بتونم عضو جامعه‌ای باشم
که اعضاش از همدیگه حمایت می‌کنن و همو دوست دارن
تحملم برای محیطای دیگه کمتر و کمتر شده
جلو بیا
بیا اینجا
...تو ذهنم، دلم می‌خواد
،همه‌چیز... مثلاً زبان
جنسیت، همه‌ی این مفاهیم مثل یه آجر بنایی کار کنن
یه آجر بنایی که می‌تونه
یه ماشین باشه، یا یه نهنگ، یا حتی یه کلاه
اون انعطاف‌پذیری رو داشته باشه
که یه جور فضای خالی برای تخیل ما باشه
که ازش شروع کنیم و بسازیم
...خب، کی می‌تونه بهم بگه که
مخترع یعنی چی؟ مخترع کیه؟
دلیل این که برای بچه‌ها طراحی می‌کنم اینه که دارم برای آدم‌ها طراحی می‌کنم
اینا همون آدمایی‌ان که
دنیا رو یا بهتر می‌کنن یا بدتر، درسته؟
اسباب‌بازیای خوب، آدمای خوب می‌سازن
و من واقعاً به این باور دارم
کی سؤال داره؟ کی می‌خواد از "کَس" یه چیزی بپرسه؟
چی شد که ایده‌ی ساخت "ریگاماجیگ" به ذهنت رسید؟
خب، متوجه شدم
که شماها توانایی ساخت چیزای بزرگ و هیجان‌انگیزو دارین
و ایده‌هایی دارین برای چیزایی که می‌خواین بسازین
جوری که خودتون انتخاب کنین چی می‌سازین
نه این که من بهتون بگم چی بسازین
ریگاماجیگ" الآن پنج ساله که تو بازاره"
بیشتر به سمت استفاده‌ی آموزشی رفته
و برای تدریس مفاهیم درسی استفاده می‌شه
ولی یه چیز دیگه هم هست: همکاری
،وقتی یه وسیله‌ای اینقدر بزرگ باشه یه عالمه فرصت همکاری ایجاد می‌کنه
جوری طراحی شده که بچه‌ها به کمک هم نیاز داشته باشن
مثلاً باید یه نفر این سرشو بگیره تا اون یکی بتونه پیچای اون سرشو ببنده
و بست رو اونجا محکم کنه
کسی نمی‌دونه آخرش چی ازش در میاد
چون در بهترین حالت ممکن، یه چیز آزاد و بازه
پس کسی نمی‌دونه که بچه‌ها قراره چی بسازن
،یا چه تعامل‌هایی بینشون شکل می‌گیره یا این که این کارشون قراره به کجا برسه
البته که بچه‌ها اینو به چشم آسیب‌پذیری نمی‌بینن
برای اونا، همه‌چی فقط یه بازیه، یه ماجراجویی که در جریانه
بزرگ‌ترین چالش من، قوانینیه که بقیه فکر می‌کنن وجود دارن
درک کلی ما از خطر
و این که چه سطحی از ریسک برای بازیای کودکان قابل‌قبوله
سخته که یادمون بمونه که خیلی از این محدودیتا واقعی نیستن
بچه‌ها می‌تونن یه تخته‌ی سنگین دست بگیرن و آسیب نبینن
"حالا، به خاطر اختراع "ریگاماجیگ چی به "کَس" می‌گیم؟
!ممنون
،مرسی که باهاش بازی کردین و مرسی که تجربتون رو با ما به اشتراک گذاشتین
،قبل از این که مجله‌ی "فَست کامپنی" مقاله‌شو چاپ کنه
کَس" تقریباً یه راز کوچیک بود"
ولی یهو، از طریق شبکه‌های اجتماعی شناخته شد
ریگاماجیگ" معروف شد"
و بعدش، آدمای مختلفی باهامون تماس گرفتن
که ما اصلاً دنبال ارتباط باهاشون نبودیم
:چند سال پیش، یه نفر باهام تماس گرفت و گفت
من وسایلتو تو مدرسه‌های چین دیدم"
تو منطقه‌ای که باهاشون کار می‌کنم
چند تا نمونه‌ی اولیه دارن که خیلی شبیه "ریگاماجیگ" توئه
خلاصه که، تو چین دارن کپی‌برداری می‌کنن ازت
،ولی ما نه "ما می‌خوایم باهات همکاری کنیم
...واکنش اول من این بود که
:وقتی شنیدم "ریگاماجیگ" داره تو بعضی از مدرسه‌های چین استفاده می‌شه، فکر کردم
خب، این خیلی بهتر از اون تصویریه"
"که از مدرسه‌های چین تو ذهنم داشتم
بعدش هم گفتم: "خب، بذار ببینم چی ازش ساختن
"شاید یه تغییراتی دادن و حتی بهترش کردن
بعد اون شخص شروع کرد عکسایی نشونم دادن "از چیزی که بهش می‌گفتن "آنجی پِلِی
بچه‌ها سازه‌های پیچیده می‌ساختن و از روی بشکه‌ها می‌پریدن پایین
و من کاملاً مات و مبهوت شده بودم
اون موقع، بیش از ده سال بود که
توی طراحی زمین بازی و مواد آموزشی کار کرده بودم
و تا حدی، کم‌کم دست کشیده بودم از این که
یه چیزی تا این حد ایده‌آل بسازم
می‌دونستم که بچه‌ها می‌تونن این کارا رو انجام بدن
ولی فکر نمی‌کردم اجازه‌شو داشته باشن
به خاطر قوانین و مسئولیتای حقوقی
این که "ریگاماجیگ" داشت کپی می‌شد، واقعاً ناراحت‌کننده بود
"و "داگ"، مدیر تجاری من، گفت: "باید جلوشونو بگیریم
ولی اونایی که داشتن تولیدش می‌کردن
فرق داشتن با اونایی که داشتن می‌خریدنش
پس به این نتیجه رسیدیم که می‌تونیم دنبال پیگیری حقوقی بریم
یا این که با همون مدرسه‌ها همکاری کنیم
[ آنجی، چین ]
چطورین؟
خوبین؟
دارین دوباره جمع می‌شین که بازی کنین؟
اوه
خیلی خب
اول شما، دوستان من
خیلی سریع رفتم چین و متوجه شدم که
توی این منطقه، ۱۲۰ تا مدرسه هست
و ۱۴ هزار بچه دارن از این مدل استفاده می‌کنن
روزانه دو ساعت بیرون از کلاس هستن
و به یه مجموعه‌ی فوق‌العاده از وسایل دسترسی دارن
با این بلوکای غول‌پیکر سازه می‌سازن
از نردبون بالا می‌رن و می‌پرن پایین
،خودشون تصمیم می‌گیرن با چی بازی کنن خودشون وسایل رو بیرون میارن و جمع می‌کنن
معلم‌ها هم فقط نقش ناظرا رو دارن، که واقعاً فوق‌العادن
از اون شوک اولیه‌ی محافظه‌کارانه بیرون اومدم
و خیلی سریع فهمیدم که باید
درگیر این کار بشم و از چیزایی که خانم "چِنگ" توی "آنجی پِلِی" انجام می‌داد یاد بگیرم
خانم "چِنگ" بنیان‌گذاره
و طی ۱۶ سال، این روش "آنجی پِلِی" رو توسعه داده
و واقعاً یه نابغه‌س
وقتی درباره‌ی رابطه‌ی بین
طراح‌ها و بچه‌ها حرف می‌زدیم
دیدیم که چقدر اشتراک داریم
انگار از قبل همو می‌شناختیم
واسه همین از "کَس" خواستیم
که کمکمون کنه
"برای استانداردسازی روش "آنجی پِلِی
ما داریم روی آوردن این مدل به آمریکا
و بقیه‌ی دنیا کار می‌کنیم
تا حدی، می‌شه گفت من مدیر طراحی این پروژه‌م
امروز خانم "چنگ" بهمون گفت که بچه‌ها عاشق
بازی کردن با چیزایی‌ان که تعادل ندارن
واسه همین دارم به راه‌هایی فکر می‌کنم که وسایل جدیدی طراحی کنیم
که هم با سیستم کلی سازگار باشه
و هم باعث بشه که بتونن بیشتر با مفهوم تعادل بازی کنن
بچه‌ها چیزایی که تعادل ندارن رو دوست دارن امروز دیدم که یه سری از بچه‌ها
یه نردبون دوتایی رو گذاشتن روی یه بشکه
درسته، اگه تخته‌ها از داخلش رد می‌شدن، بهتر نبود؟
مثلاً همون‌طوری که با مکعبای بازی هماهنگ می‌شه؟
...چون اونجوری - آره -
...یه چیز جالب دیگه هم اینه که ...مثلاً اگه اینطوری قرارش بدیم
در واقع، این می‌تونه یه الاکلنگ خیلی خوب باشه
اصل این کار اینه که به چیزی که در موردش کنجکاویم، توجه کنیم
و این، یه تغییر خیلی بزرگه
"از "چی یاد گرفتی؟
درسته؟ که انگار باید یه نتیجه‌ی مشخصی داشته باشه
که یه چیزی هست که قراره یاد گرفته بشه
و از قبل هم معلومه که اون چیه
و فقط باید بریم پیداش کنیم
،امروز داشتم یه گروه از دخترا رو نگاه می‌کردم که با لاستیکا بازی می‌کردن
لاستیکو می‌کشیدن بالا
و بعد از روی یه تخته، سر می‌دادنش پایین
می‌رفت توی یه لوله
و بعد، مستقیم می‌افتاد داخل یه مکعب
همین که لاستیک افتاد توی مکعب، خب، معلومه که
دیگه هدف چی می‌تونه باشه؟
پس شروع کردن هی مدام مسیر رو پیچیده‌تر کردن
چون آسون، حوصله‌سربره
امید دارم که اگه به مدارس نشون بدی که این روش واقعاً جواب می‌ده
و بعد یه مدرسه‌ی دیگه امتحانش کنه ،و بعد یه مدرسه‌ی دیگه
این روند کم‌کم مثل یه موج همه‌گیر بشه
چون اینو توی خود بچه‌ها می‌بینی
،می‌بینی که چقدر خوشحالن چجوری یاد می‌گیرن و رشد می‌کنن
،این فقط درباره‌ی بچه‌ها نیست درباره‌ی کل بشریته
...پس
من امیدوارم که بتونیم یه شروع کوچیک داشته باشیم
و کم‌کم، همون یه ذره هم به یه ذره‌ی دیگه اضافه بشه
فکر می‌کنم که طراحی برای آینده‌ی ما و برای دنیا ضروریه
"و توی همه‌ی طراحی‌هام، چه "ریگاماجیگ
چه زمین‌بازیایی که گاهی طراحی می‌کنم
"چه "جی‌مو"، یا حالا همکاری با "آنجی پِلِی
همه‌شون هدفشون اینه که بچه‌ها رو از چارچوب‌های معمول فراتر ببرن
این کار رو یه فرصت دیدم برای تأثیر گذاشتن روی آینده
نمی‌دونم... خنده‌داره
نمی‌تونم بگم که عاشق بچه‌هام
ولی ازشون بدم هم نمیاد من آدمارو دوست دارم
...و
می‌دونم که بعضیا ممکنه با این حرفم مخالف باشن، ولی واقعیته
...و به نظرم
اگه بتونیم به بچه‌ها ابزارهایی بدیم که اعتمادبه‌نفس داشته باشن
و حس استقلال پیدا کنن و بفهمن
،چطوری خلاق، همدل و آدمای خوبی باشن کاملاً باور دارم که
اونا آینده‌ی بهتری برای هممون می‌سازن
،اگه بتونیم با هم بازی کنیم پس می‌تونیم کنار هم زندگی کنیم
ترجمه Mr. Sunshine
بزرگترین مرجع دانلود فیلم و سریال www.30nama.com