سی‌نما تقدیم می‌کند www.30nama.com
مردم فکر می‌کنن من به خاطر علاقه به مد طراح لباس شدم
ولی اصلا اینطور نبود
،قهرمان‌های من لنگستون هیوز بودن
،جیمز بالدوین، نیکی جیووانی سونیا سانچز
نمایشنامه‌نویس‌ها، شاعرها
اونا طراح‌هایی بودن که به من الهام دادن
،مردم فکر می‌کنن من خیاطی می‌کنم ولی واقعا این کار من نیست
کاری که می‌کنم اینه که داستان تعریف می‌کنم
طراح لباس روث کارتر
،وقتی تازه کار طراحی لباس برای تئاتر رو شروع کرده بودم
مامانم اومد یه نمایشی که داشتم رو ببینه و بعدش اومد پشت صحنه
تو کارگاه لباس نشست
در حالی که من لباس‌های نمایش رو جمع می‌کردم
و می‌بردم کارگاه لباس
اون گفت: "یعنی می‌خوای بگی
تو با یه مدرک چهار ساله فارغ‌التحصیل شدی
"که بیای لباس‌های یکی رو بشوری؟
طراحی لباس چیه؟
هیچ‌کس واقعا نمی‌دونه ما دقیقا چی کار می‌کنیم
این مد هست؟ تو خیاطی می‌کنی؟
،یعنی، اونا می‌دونن طراحی نور چیه کارگردانی رو می‌شناسن
،فکر می‌کنم هم‌زمان که ما به‌عنوان یه شاخه سینمایی رشد کردیم
تمرکز بیشتری روی این به‌عنوان یه فرم هنری شد
برای من، طراحی لباس فرآیند گرفتن یه ایده
و زنده کردن اونه
اول تو ذهن شروع می‌شه
و بعد، گسترش پیدا می‌کنه
،تو باید یه کمی از مردم درک داشته باشی
،چی یه آدم رو تبدیل به چیزی می‌کنه که هست
کجا زندگی می‌کنن، به چی اعتقاد دارن
گاهی اوقات این چیزا کاملا توی ظاهرشون منعکس می‌شه
داستان‌سراییه
بهترین طراحی لباس این کار بی‌صدا رو انجام می‌ده
برای آماده کردن صحنه برای بیننده
،وقتی دست کسی مثل روث کارتر باشه
حتی نمی‌تونی بفهمی که داره طراحی می‌کنه تا داستان بگه
یه راه خاصی هست که روث
لباس‌هاشو جمع می‌کنه
که باعث می‌شه احساس کنی ،هر کی که این آدمه
...اونا واقعا
...مالک این ،نمی‌خوام بگم لباس
چون فکر می‌کنم قدرتش اینه که اصلا به عنوان "لباس" فکر نکنی
،به عنوان این فکر کنی که "این... این خودشه"
به‌عنوان یه کارگردان، می‌خوای بهترین آدما رو دور خودت جمع کنی
...فیلم‌هایی که با روث کار کردم، انگار
لازم نیست همیشه حرف بزنیم
نه. ما می‌دونیم داریم چی کار می‌کنیم
،و بهش اعتماد دارم می‌دونم که می‌ره و برمی‌گرده
تا چیزایی نشونم بده که کاملا درست و عالی هستن
اون باعث می‌شه تو توی اون لباس‌ها احساس خوبی نسبت به خودت داشته باشی
می‌تونی بفهمی وقتی
یه جایی رو درست کرده یا حس می‌کنه که درستش کرده چون برق می‌زنه
چیزی که کارهای روث رو این‌قدر زیبا می‌کنه، انسانیتشه
هیچ‌وقت حس لباس‌های نمایشی نمی‌ده، می‌دونی فقط حس لباسای عادی می‌ده
،حتی وقتی به شدیدترین حدش می‌رسه
مردم از هواپیما می‌پرن و تو نبردهای بزرگ آفروفیوچریستیک می‌جنگن
بازم حس می‌کنی که این چیزی هست که این شخصیت‌ها تنشون می‌کنن
و می‌پوشن
هنوز حس آدم‌ها رو دارن
این یکی از اون چیزاست که می‌گی وای، چطور این کارو کرده؟" می‌دونی؟"
لس آنجلس، کالیفرنیا
اولین کاری که می‌کنم اینه که فیلمنامه رو تحلیل می‌کنم
تو اولین خوندن فیلمنامه یه عالمه شگفتی وجود داره
چطور قراره سراغ این پروژه بریم؟"
فیلمبردار چه انتظاری از پالت رنگی داره؟
کارگردان برای این شخصیت‌ها ،چه تصوری داره
"و بقیه چی می‌بینن؟
یکی از پروژه‌های مورد علاقه‌م "روتز" بود
.شروع به شنیدن کوبش طبل‌ها می‌کنیم"
این بعدش می‌شه جیغ‌های آفریقایی‌هایی که به بردگی گرفته می‌شن
موج‌های دریای اقیانوس به این ترکیب اضافه می‌شن
کیزی یه سایه رو می‌بینه که به سمتش میاد برای یه لحظه
کاملا واضح و روشنه ".که اون کنتا کینته‌ی جوونه
این فقط به زیبایی نوشته شده
کار من اینه که... داستان بصری رو بسازم
تا اون بافت‌ها و رنگ‌ها رو بیارم که
می‌دونی، چقدر این متن زیبا خونده می‌شه رو تو داستان بیارم
فکر می‌کنم ایده اولیه همیشه خیلی کلیه
می‌خوای رنگ‌های صحنه
از کلماتی که توی فیلمنامه هستن حمایت کنه
خاک، طبل‌ها و دریا
آبی نیلی آفریقا
و موی کیزی که با این پارچه طبیعی دستباف پیچیده شده
،رنگ زمین رو می‌تونی حس کنی
چه خاک رس قرمز باشه چه قهوه‌ای
می‌تونی واقعا غنای صحنه رو حس کنی
این مثل بخش تخیل فرآینده
فیلمنامه فقط شروع ماجراست
من اونو می‌گیرم و گسترشش می‌دم
الان تو کارگاه لباس فیلم ما ،اسمم دولمایته" هستیم"
با بازی ادی مورفی
دولمایت داستان رودی ری مور رو روایت می‌کنه
اون یه کمدین بود
و یه شخصیت خلاف‌کار به اسم دولمایت خلق کرد
،اسم من دولمایته
!و کارم بهم ریختن کار آدمای بی‌مصرفه
!اوه
دهه هفتاد برام یه دوره شخصیه
،دورانی بود که من یه نوجوان بودم
و خیلی چیزا ازش یادمه
پس دارم همه اونارو به لباسای این فیلم میارم
می‌دونستیم که قراره خیلی جسورانه بریم جلو
،تمام پارچه‌ها، آسترها دکمه‌ها و تزئیناتمون
و ترکیبشون به شکلی
که واقعا داستان این شخصیت خاص رو بگه
که شخصیت اینقدر زنده و برجسته باشه
،بعد نوبت به بخش جزئیات می‌رسه
"این ایده‌ها واقعا چه شکلی هستن؟"
و "چطور باید جلوی خودم بذارمشون "تا بتونم بهشون تحقق ببخشم؟
یه عالمه آدم هستن که باید بفهمن دیدگاهت چیه
و اینجاست که تابلوهای فضاسازی همه اونارو توضیح می‌ده
،یه ترکیب تصادفی از تکه‌های پارچه
،صفحات بریده‌شده از مجله‌ها
،تصاویر و طرح‌ها
عکس‌هایی از فیلم اصلی
هر چیزی که به ما الهام بده
هر چیزی که دولمایت پوشید، سفارشی بود
نمی‌خوام با این لباس‌ها توی ماشینم بشینم
خوشحالم که لباسم رو برام آوردین
این شبیه چیزیه که دولمایت واقعا پوشیده بود
هیچ‌وقت واقعا نمی‌فهمیم اون لباس دقیقا چی بود
،ولی اگه دولمایت با اون لباس می‌اومد تو
"می‌گفت، "دوست من، این از زنجیر درست شده
"و من می‌گفتم، "چی؟
ولی این شبیه چیزیه که ما استفاده کردیم
ساده‌تر از اون چیزیه که مثلاً زنجیر بود
،می‌دونی، وقتی کار تموم بشه تبدیل به یه لباس پوشیدنی می‌شه
،و بعد که بازیگر اونو می‌پوشه
خیلی رضایت‌بخشه
اتاق پرو یه اتاق دگرگونی و تحول هست
،قراره توی صحنه مربوط به خلافکارها باشی پس باید لباس درست بپوشی
بذار ببینیم این پیراهن سبز رو می‌تونی امتحان کنی
اون می‌خواد تو با چیزی که می‌پوشی راحت باشی
،وقتی داری کارت رو انجام می‌دی که بتونی بهترین کارت رو انجام بدی
اون داره شلوارش رو می‌پوشه
،بعضی وقت‌ها می‌خوام ناپدید بشم
و بعضی وقت‌ها می‌خوام چیزی باشم که نمی‌تونی ازش چشم برداری
و اون اینو درک می‌کنه
برگرد، بذار ببینیم
اوه
بردت به دهه هفتاد
وقتی لباسمو می‌پوشم ،و خودمو توش می‌بینم
اون موقع به تکامل رسیدم
آره! این همونه
فکر می‌کنم خیلی جذابه که
چطوری بازیگر و شخصیت یه جورایی با هم ادغام می‌شن
آره، حالا باید با یه کم غرور و اعتماد به نفس بایستی
همینه
،و این واقعا کار توئه و اونا همینو ازت می‌خوان
یقه رو بنداز بیرون
!تمام
من دارم به چیزا نگاه می‌کنم که چطور می‌تونن بهتر بشن
و چطور می‌تونن تغییر کنن
.مثل یه هنرمند در حال نقاشیه هیچ‌وقت تموم نمی‌شه
این حسیه که به همه لباس‌هام دارم
بعضی وقتا باید چیزی که نمی‌خوای رو ببینی تا بفهمی چی می‌خوای
،و بعضی وقتا می‌گی وای، صبر کن یه لحظه"
.کتت رو ببند. پیراهنت رو دربیار زود باش، زود باش، عجله کن
"چقدر وقت دارم؟
!نشانگر - بچه‌ها آماده تمرین شین -
.هیچ‌وقت کار تموم نمی‌شه ،باید یکی بیاد و منو بکشونه بره
با جیغ و داد، و بعد می‌تونن دوربین رو روشن کنن
.ادامه بده. نشانگر، شروع به ضبط - ضبط، ضبط -
واقعا از بازسازی دهه هفتاد لذت می‌برم
دهه هفتاد دوران من بود
،اون سال‌های دبیرستان من علاقه‌مند به نمایش بودم
واقعا به هنرهای نمایشی علاقه داشتم
،تا وقتی رفتم دانشگاه ،تو بخش تئاتر بودم
و داشتم بازیگری می‌کردم
،یادم میاد برای نمایشنامه مولیر شهروند اشرافی" تست دادم"
و قبول نشدم
و مربی گفت، "می‌خوای "لباس‌های نمایش رو امتحان کنی؟
"و من گفتم، "باشه
،هیچ درس مشخصی در طراحی لباس وجود نداشت
ولی من می‌دونستم چطور با فیلمنامه‌ها کار کنم
،رفتم به یه فروشگاه پارچه محلی
،یه عالمه پارچه خریدم و چند الگو گرفتم
این تبدیل شد به یه تولید بعد از تولید دیگه
،خیلی طول نکشید که من شدم طراح لباس دانشگاه
[ مرکز تئاتر لس آنجلس، کالیفرنیا ]
تئاتر اولین عشق من بود
طراحی برای تئاتر خیلی متفاوته
با طراحی برای فیلم
،تو تئاتر، وقتی داری طراحی می‌کنی همه چیز رو از دید تماشاگر می‌بینی
همون موقع که داری طراحی می‌کنی
یه مقدار مشخصی از بافت و رنگ هست
و چیزهایی که هر چه ازشون دورتر بشی نمی‌تونی ببینی
،پس، ما چیزا رو بزرگ‌تر از واقعیت می‌سازیم ،طرح‌ها بعضی وقتا بزرگ‌تر هستن
تا چیزی که ساختی از دید تماشاگر خونده بشه
ولی تو فیلم، چون همه چیز ،خیلی بزرگ‌تر دیده می‌شه
چیزهایی که تاثیر می‌ذارن گاهی جزئیات خیلی دقیقن
ولی فیلم آخرین چیزی بود که بهش فکر می‌کردم، می‌دونی
واقعا داشتم سعی می‌کردم یه پروژه تئاتر بگیرم
،توی همین تئاتر
،من داشتم لباس‌های یه گروه رقص رو طراحی می‌کردم
و همون نمایش اسپایک رو به من معرفی کرد
،به‌عنوان یه کارگردان باید بتونی استعدادیاب هم باشی
.من داشتم یه تیم می‌ساختم مثل این بود که مدیر کل بودم
،توی ورزش، می‌دونی تیمی که دارم رو جمع می‌کنم
پس به یه طراح لباس نیاز داشتم
،اون برام کارت‌پستال می‌فرستاد
منو به اکران‌های فیلم دعوت می‌کرد تا فیلم "باید اونو داشته باشه" رو ببینم
،و من می‌گفتم نه، بذارش تو کشو"
،یکی دیگه از اسپایک بذار تو کشو
بعد دوستم که منو بهش معرفی کرده بود ...زنگ زد و گفت
اسپایک فیلمش رو آورده" "جشنواره فیلم کن
"و من گفتم، "چی؟
چرا هیچ‌کدوم از اون کارت‌پستال‌ها رو جواب ندادم؟
،یه نفر صبح زود مثلاً پنج صبح بهم زنگ زد
"گفت: "روث." منم گفتم: "بله؟
"روث؟"
"بله؟"
"روث" - "بله؟" -
"مرد رویاهای توئه"
"گفتم: "دنزل؟
:گفت ".نه! این اسپایکه"
"دستورالعمل فیلم "کار درست رو بکن
این بود که فیلم در داغ‌ترین روز تابستون می‌گذره
،شلوارک، تاپ
شلوار جین‌های کوتاه‌شده
یعنی حتی نگاه کنین روث به رزی پرز چی پوشونده بود
.تو صحنه ابتدایی تیتراژ
،همه اون چیزهایی که رزی موقع رقصیدن پوشیده
اون... کار روث کارتره
کار درست رو بکن" فیلمیه"
که مد هیپ‌هاپ رو یه‌تنه به جریان انداخت
،رنگ قرمز، سیاه ،سبز، زرد
که واقعا از پرچم‌های مختلف غرب آفریقا تقلید می‌کردن
این توی بروکلین خیلی رایج بود
که آدم‌ها به فرهنگ و آفریقا ،اتصال پیدا کنن
،و شلوارک کِنتِه بپوشن
و گردنبندهایی با طرح قاره آفریقا داشته باشن
و ما می‌خواستیم این تاپ‌های کوتاه آفریقایی
و شلوارک‌های آفریقایی رو بسازیم
می‌خواستیم نشون بدیم چطور فرهنگ عامه به زندگی شهری پاسخ می‌ده
اون داره از این پالت رنگی پرجنب‌وجوش استفاده می‌کنه
به‌عنوان یه پالت رنگی اعتراضی
،واسه همین لباس‌ها توی "کار درست رو بکن" خیلی مهم هستن
چون به ما کمک می‌کنن درک کنیم
سیاست‌های این فضا رو
که بیشتر بیننده‌های معمولی آمریکا واقعا هیچ‌وقت تجربه‌اش نکرده بودن
،"اون لحظه‌ای که "جان سوج
،یه تی‌شرت تیم بستون سلتیک پوشیده برد
تصادفی قدم می‌ذاره روی کفش‌های تازه و تمیز "باگین اوت"؟
!هی
.این بخشی از فرهنگ بود ...یعنی
!هی
واسه همین اون فیلم هنوزم
یکی از تاثیرگذارترین
فیلم‌ها در رابطه با موضوعات نژادی تو قرن بیستم آمریکاست
هالیوود به اسپایک لی‌های دنیا عادت نداشت
،اون می‌خواست مردم سیاهپوست رو توی دوربین ،توی سینما نشون بده
به شکلی واقعی‌تر
ما تصاویری از خودمون نداشتیم
که مثبت باشه
من وقتی بزرگ شدم
همه اون فیلم‌های قدیمی سیاه و سفید رو نگاه می‌کردم
"تولد یک ملت" یکی از اولین فیلم‌ها بود
و خیلی توهین‌آمیز نسبت به آفریقایی-آمریکایی‌ها بود
یه مرد سفیدپوست با گریم سیاه داره می‌دوئه
و یه زن جیغ می‌کشه و ازش فرار می‌کنه، انگار اون یه هیولاست
و، خب، توی فیلم‌های دیگه یا داشتیم رقص می‌کردیم یا به کسی خدمت می‌کردیم
فکر می‌کنم دهه ۶۰ ،شروع کرد به تغییر دادن این
ولی خیلی کند بود
،و ما وارد دوره "بلاکسپلوایتیشن" شدیم
که توش ما نقش قاچاقچی، دلال مواد و یا فاحشه‌ها رو داشتیم
من ده‌تا از بهترین فاحشه‌های دنیا رو دارم" که برام کار می‌کنن
"و هر کدوم دارن روزی صد دلار برام میارن. اوکی؟
ما موظف شده بودیم که این روایت رو بازنویسی کنیم
،من توی یه شهر کوچیک بزرگ شدم اسپرینگفیلد، ماساچوست
،وقتی دور و بر کتابخونه قدیمی بچگیم می‌گردم
هنوزم حس می‌کنم اینجا جاییه که می‌تونم بیام
و خودم رو توی تاریخ و شعر ،گم کنم
و هر چیزی که سعی دارم راجع بهش یاد بگیرم
و امکاناتش بی‌نهایتن
این کتابخونه درست روبروی دبیرستانم بود
این جای فرارمون بود
هیچ‌کس واقعا ازم سوال نمی‌پرسید که چرا اینجام
،حتی اگه ساعت دو بعد از ظهر بود می‌تونستم تو کتابخونه باشم
فقط داشتم فرار می‌کردم
ما همیشه می‌خواستیم آگاه باشیم
پس، خوندن درباره برده‌داری یا دونستن حقوق مدنی
یه نقطه شروع راحتی بود برای من به‌عنوان یه جوون
دوست دارم حس کنم که لباس‌هام
دارن از یه داستان بزرگ‌تر حمایت می‌کنن
داستان دوران و داستان شخص
و دوست دارم حس کنم که لباس‌ها یه روح دارن
این یه مسیر طبیعی بود برای من
که تو فیلم‌هایی کار کنم که منو وادار به تحقیق کنن
رنگ‌های اون دوران چی بودن؟
اقتصاد اون دوران چطوری بود؟
،وقتی دنیایی که یه شخصیت توش زندگی می‌کنه رو بفهمی
می‌تونی اون بخش از داستان رو با طرحت تقویت کنی
،مالکوم ایکس" اولین فیلمی بود که من کار کردم"
که توی دوره‌های مختلفی می‌گذشت
اون جنبه‌های مختلف زیادی داشت
با همه کارهایی که توی زندگیش انجام داده بود
تحقیق کردن در مورد نیویورک دهه ۴۰ فوق‌العاده بود
هارلم زنده بود، پر از انرژی بود
و تو واقعا می‌خواستی اون حس نبض هارلم رو وارد کار کنی
بعضی مناطق خیلی شاخص بودن
"مثل اون کت‌وشلوارهای "زوت
کت‌وشلوارهای "زوت" یه جورایی مد خلافکارا بودن
!رز‌لند
سکانس رقص توی فیلم
اون کت‌وشلوارهای زوت
عالی بودن... واقعاً شگفت‌انگیز بودن
،دقیقاً تحقیق کردم که طول کت چقدر بوده
،چقدر شلوار باید باریک باشه
،چه نوع زنجیری استفاده می‌کردن، چه نوع ساعت جیبی
،طول پر چقدر باید باشه
تا واقعاً حس واقعی‌ای از این داشته باشیم
که پوشیدن یه کت‌وشلوار زوت چه شکلی و چه حسی داشته
از اونجا، مسیر رو ادامه دادیم
به سمت دوران گنگستریش در دهه‌های ۴۰ و ۵۰
و بعدش از اونجا می‌ریم به دوران زندان
رفتم به اداره زندان‌ها
و ازشون خواستم که ببینم می‌تونم پرونده‌های مالکوم ایکس رو ببینم
،پرونده‌های پزشکی رو داشتم
،عکس روز بازداشتش رو
و چند تا از نامه‌هایی که نوشته بود رو داشتم
و متوجه شدم که دست‌خطش چطور تغییر کرده
و گرامرش چطور بهتر شده وقتی بیشتر می‌آموخته
وقتی از زندان اومد بیرون، فروتن شده بود
من به اون لحظه با طراحی لباسش ارتباط برقرار کردم
خمیده بود توی یه کت‌وشلوار چروک و خیلی گشاد
دیگه اون گنگستر مغرور نبود
حس می‌کنم مسئولیت بزرگیه که
لباس به تن این چهره‌های بزرگ کنی
چون مردم... اونا رو می‌شناسن
و نسبت بهشون حس نزدیکی دارن
باید واقعاً با هنرت بهشون احترام بذاری
،گاهی وقتی یه فیلم رو می‌بینی
،قراره چیزی واقعی و درست رو نمایش بده
ولی در نهایت فقط یه نسخه سینمایی ازش می‌بینی
همیشه سعی می‌کنه اون حس واقعی رو بیاره بیرون
،جنبه انسانی طراحی لباسش
و دقت انتخاب‌هاش
یه نوع وقار به شخصیت‌هایی میده ،که داره بازنمایی‌شون می‌کنه
،وقاری که از لحاظ تاریخی گاهی اوقات ازشون گرفته شده بود
،لیست بار کشتی واقعی "آمیستاد" رو نگاه کردم
و دیدم که توش پتو بوده و پارچه هم بوده
حس می‌کنم اینا آفریقایی‌هایی بودن که از جوامع مختلف اومده بودن
،شاید موهاشون رو می‌پوشوندن یا دستار می‌بستن
،وقتی رسیدن بردنشون زندان
ما تونستیم پرچم آمریکا رو ،دور سر یکی از اون‌ها نگه داریم
انگار که نمی‌دونه این چی معنی میده
،"و توی یکی از نوشته‌های مربوط به پرونده "آمیستاد
گفته شده بود که توی دادگاه اونا مثل کبوتر به نظر می‌رسیدن
و بنابراین به همشون این پیراهن‌های سفید تمیز رو دادم
تا بهشون اون حس شبیه به کبوتر رو بدم
میدونی، من دوست ندارم ،به چیزی که ضمیر ناخودآگاهم بهم میگه تکیه کنم
چون فکر می‌کنم معمولاً اشتباهه
من عاشق این آگهی‌های فرار برده‌هام
.ده دلار جایزه برای تابیتا
،تابیتا حدوداً پنج فوت و دو یا سه اینچ قد دارد"
،رنگ پوست زرد تیره، هیکلی قوی
".موهایی معمولی و حدوداً ۲۰ سال سن
.من به آدم‌هایی که درباره‌شون می‌خونم علاقه دارم
.و واقعاً می‌خوام به نوعی اون‌ها رو زنده کنم
برای همین سخت تلاش می‌کنم .تا جزئیات رو روی بازیگر پیاده کنم
فکر می‌کنم هنوز به اندازه کافی
.روی تاریخ آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار مطالعه نشده
و ما گاهی داستان‌ها رو از طریق فیلم‌ها
.بازگو می‌کنیم
...و مهمه که مسئولیتش رو قبول کنیم و
...و
.تا جایی که می‌تونیم حقیقت رو به تصویر بکشیم
[اسپرینگفیلد، ماساچوست]
.ما هشت نفر توی خانواده‌مون هستیم
.من کوچیک‌ترین هستم
."روی" سه سال از من بزرگ‌تره - .آره، اون موقع کار می‌کردم -
من همیشه می‌اومدم توی اتاق تو .و تو از این موضوع متنفر بودی
.آره - چرا؟ -
،تا الان هنوز نمی‌دونم چرا، روی .چرا از اینکه توی اتاقت می‌رفتم بدت می‌اومد
.چون اون وسایل من بود
مامان، من چه جور بچه‌ای بودم؟
.یه دختر خوب - .آه! خوشحالم -
،مامان همیشه ما رو تا مدرسه می‌رسوند
و بعد می‌رفت بالای تپه به کالج فنی اسپرینگفیلد
.و می‌رفت سر کلاس خودش
...اون موقع داشتم روی
.روی تحصیل تأکید می‌کردم
کاش می‌تونستم ...یه کم بیشتر مدرسه برم. من
.مدرسه رو دوست داشتم
چیزی که فکر می‌کنم مادرم در من نهادینه کرد ،این همدلی بود
.این همدلی عظیم برای مردم
می‌دونی، به خاطر روان‌شناسی که مادرم مطالعه می‌کرد
،و هر روز به خونه می‌آورد
تونستم یه نگاه عمیق .به این بندازم که چرا مردم اینطور هستن که هستن
می‌دونی، ازش بابت این که اون همدلی رو به ما یاد داد .سپاسگزارم
شاید به خاطر همینه که .چیزهایی رو که توی شخصیت‌ها می‌بینم، درک می‌کنم
این همون ماشین قدیمیه .که توی اتاقم بود
،روزها یه میز بود
،و شب‌ها، فکر کنم
.یه چرخ خیاطی بود
.یه چراغ خیلی جالب داشت
،وقتی رفتم دانشگاه .یه تابلو براش نوشتم
،برای اینکه وقتی نیستم ...کسی اونو دور نندازه. من
.واقعاً به این ماشین علاقه داشتم
روی تابلو نوشته بودم: "این ماشین متعلق به .روث ای. کارتر است
.لطفاً آن را دور نیندازید، نفروشید یا نگه ندارید
".متشکرم. این مال منه
یادم میاد یه جلیقه بزرگ و پف‌دار نارنجی دوختم
.که اونو تو یکی از مهمونی‌های دوستانم پوشیدم
،و دوستم ازم پرسید "این رو خودت درست کردی؟"
.و من گفتم، "آره
".خودم درستش کردم
من مهارت خاصی توی ساختن چیزها .از هیچ چیز داشتم
[کلاس دهم، آن موقع] از دوران راهنمایی تا دبیرستان
.تصمیم گرفتم که مسلمان بشم
برای همین شلوارهای خودم رو باز کردم ،و اون‌ها رو به دامن‌های بلند تبدیل کردم
.و موهام رو پوشوندم
.و شروع کردم به مطالعه قرآن
.و مردم فکر می‌کردن که من آدم عمیقی هستم
،نمازهای کوچیکی به سمت شرق می‌خوندم
،و مردم یه کم فاصله می‌گرفتن
.چون من هدفی داشتم و یه نوع هاله داشتم
،یازدهم دبیرستان .همه چیز از پنجره بیرون رفت
.رفتم به مدرسه دیگه‌ای که سر خیابون بود
یادمه با یه ظاهر کاملاً جدید .وارد این دبیرستان جدید شدم
،چکمه‌های بلند، شلوار گشاد، جلیقه
.بلوز و یه کیف دستی
یادمه چندتا از بچه‌ها توی راهرو
.ازم پرسیدن که آیا معلم جایگزین هستم یا نه
.اوه
.دیگه اون دختر مسلمون نبودم
.من اون... می‌دونی، زن کسب‌وکار بودم
،و به این ترتیب .این شخصیت‌ها رو برای خودم خلق می‌کردم
،وقتی توی مغازه لباس امتحان می‌کنیم
.هیجان‌زده می‌شیم چون اون‌ها نو و تازه هستن
از مغازه بیرون می‌آیی ،با اون آیتم جدید توی کیسه خریدت
،و بعد می‌رسی خونه و می‌گی به چی فکر می‌کردم؟"
".این اصلاً شبیه چیزی نیست که هستم
".یا، "احساس احمقانه‌ای دارم
.در واقع داری درباره شخصیت صحبت می‌کنی
[نیویورک سیتی، نیویورک]
یکی از راه‌هایی که ایده می‌گیرم این هست که به خیابون برم
.و مردم رو تماشا کنم
.مخصوصاً وقتی توی نیویورکم
.من عاشق تماشای مردم هستم
،به لباس مردم نگاه می‌کنم
،به اینکه چطور خودشون رو حمل می‌کنن
،و توی ذهنم داستان‌هایی درباره زندگی‌شون می‌سازم
.و همه چیز بر اساس چیزیه که می‌بینم
این آدم‌ها هستن .که ایده‌ها رو به کار من میارن
لباس می‌تونه خیلی چیزها .درباره یه نفر بگه
،اینکه آیا مادر هستن .یا اینکه آیا هنرمند هستن
این به شما اطلاع می‌ده .که کفش‌های اون‌ها چه شکلی هستن
.سن لباس‌هاشون
قیمت لباس‌هاشون. وضعیت اقتصادی‌شون چیه؟
به چی اهمیت می‌دن؟
.همه این چیزها روی لباس‌هاشون منعکس می‌شه
.این بخشی از یه تصویر بزرگ‌تره
[بازبینی طراحی مفهومی لس آنجلس، کالیفرنیا]
شاید اگه کمی از تحقیق کم کنیم
و، ام، خطوط خودمون رو .سمت پایین لباس‌ها خلق کنیم
،وقتی ایده‌هام آماده شد یه طرح اولیه می‌کشم
.و ایده‌هام رو می‌برم پیش یه تصویرگر دیجیتال
فکر کنم باید یه کم دنباله داشته باشه
اوکی - باید یه دنباله بهش اضافه کنیم -
اگه یه کم دراماتیک‌ترش کنیم
و یه سری از جزئیات سپر رو هم اضافه کنیم
تو باید اونا رو در جریان جزئیات بذاری
این قسمت جذاب ماجراست چون واقعاً هنرمندای فوق‌العاده‌ای‌ان
و باعث می‌شن کار عالی دیده بشه
یه فرایند کاملاً مشارکتیه
که توش هم کار می‌کنیم هم از طراح حمایت می‌کنیم
تا بفهمیم دقیقاً تو ذهنش چی می‌گذره
و بعد اون ایده رو به بقیه منتقل کنیم
که خودش یه جور هنره - آره -
داری می‌گی که تو ذهن من خیلی چیزی هست؟
اممم... آره
و من باید اینا رو از توش بیرون بکشم - آها، آره، من کمک می‌کنم، کمک می‌کنم -
خیلی زیاد
زیبایی یه چیز کاملاً سلیقه‌ایه
باید طوری بشه که با احساسی که تو وجودم دارم یکی باشه
و اگه اون حس رو نده، باید تغییرش بدیم
ما، به عنوان هنرمند، باید این طرح رو به چیزی تبدیل کنیم که بشه پوشیدش
یه جور هنر پوشیدنیه
باید بتونی از قبل پیش‌بینی کنی چه مشکلاتی ممکنه پیش بیاد
با متریالی که انتخاب کردی
این کار می‌تونه واقعاً ترسناک باشه چون زمان یعنی پول
و هیچ‌کس نمی‌خواد مسیر اشتباه رو بره
جزئیات این طرح خیلی زیاده
و هرچی پروژه بزرگ‌تر باشه، چالششم بیشتره
هر وقت بخوای یه دنیا بسازی
یه کار خیلی عظیم و دشواره
:وقتی مردم می‌گن وای، اون لباس‌های بلک پنتر رو طراحی کرده"
"فرایندش چجوری بوده؟
منم می‌گم: "آره، هر شب می‌رم خونه "!و تو بالشم گریه می‌کنم از استرس
چون واقعاً می‌ترسیدم
فکر کنم به خاطر میزان استرس و مسئولیت سنگینی بود که داشتم
می‌دونی، من تا حالا فیلم ابرقهرمانی کار نکرده بودم
تو فیلمی مثل بلک پنتر، پیچیدگی به بالاترین حدش می‌رسه
ولی خب، من یه بازیکن فوتبال بودم من تو دنیای فوتبال بزرگ شدم
...به آدمایی مثل روث می‌گفتیم
می‌گفتیم که پاشون خیلی روونه
یه جورایی سبک راه می‌رن، می‌دونی؟
انگار می‌تونه خیلی راحت و بی‌نقص تغییر مسیر بده
قبل از بلک پنتر، تمرین‌های کوچیکی تو سبک فانتزی داشتم
و ایده‌های آینده‌گرایانه
و یکی از کارایی که کردم
برای تحقیق درباره آینده، این بود که به گذشته نگاه کنم
همون کاری که تو بلک پنتر هم انجام دادم
رفتم سراغ قبایل باستانی بومی آفریقا
آفریقا یه منبع بی‌نهایت از ایده‌های هنریه
و خیلی هیجان‌انگیزه که بتونی چیزا رو از نو تصور کنی
،لباس، می‌دونی یه جور ابراز شخصیته
،تو فیلم، وقتی یه نفر رو می‌بینی
،معمولاً اولین چیزی که به چشم میاد لباسشه
تو منتظری ببینی چی می‌گه یا چه حرکتی انجام می‌ده
که یه چیزی دربارش بفهمی
،ولی اون برداشت اولیه
لباسی که پوشیده‌ست
،وقتی کیل‌مانگر رو تو فیلم می‌بینی
،از همون لحظه اول یه حس مشخص ازش می‌گیری
صبح بخیر
لباسای غربی پوشیده
...یه کت جین تنشه با یه لباس مشکی
...یه حس امروزی داره، مدرن به نظر می‌رسه
داری همه این چیزا رو تو ذهن ثبت می‌کنی
،و وقتی که لباس درست کار کنه
در واقع یه جور اطلاعات می‌ده
در مورد شخصیت
و به روایت داستان کمک می‌کنه
[هارلم، نیویورک سیتی]
کی می‌تونیم اینو تموم کنیم؟
می‌تونی هر پارچه‌ای که بخوای انتخاب کنی
و اونا هر چیزی که بخوای برات می‌سازن
در واقع پارچه‌های آفریقایی رو هلندی‌ها به آفریقا آوردن
و چون ما می‌خواستیم واکاندا رو ،قبل از استعمار تصور کنیم
سعی کردیم الگوها و طرح‌های خودمون رو بسازیم
و بعد، خیلی از اینا رو ترکیب کردم
...برای رنگ‌بندی و
یه حس آفریقا توش هست
در هر حال، حس و حال آفریقا رو منتقل می‌کنه
ولی خیلی دقت کردم که کجا ازش استفاده کنم
این طرح‌ها از مالی و قبیله طوارق هستن
و این کهربایی‌ها بیشتر متعلق به مناطق اطراف آفریقای جنوبی‌ان
خیلی ازش استفاده می‌کنن
ما به جاهایی مثل این اومدیم
و خیلی از چیزایی که تو صحنه واریور فالز" استفاده کردیم، خریدیم"
یه موضوع مهم برای من این بود که مفهوم آفریقایی بودن رو نشون بدم
و تأثیر استعمار روی اون رو بررسی کنم
می‌خواستیم گروه‌های قومی واکاندا رو واقعاً تعریف کنیم
...و اونارو بر اساس
گروه‌های قومی واقعی تو قاره آفریقا شکل بدیم
دورا میلاجه" محبوب‌ترین گروه بین طرفدارا بود"
خیلی از جزئیات لباسشون
برای آفریقا معنی و اهمیت داشت
و به این کمک می‌کرد که اونا قوی‌ترین نیروی جنگجوی زن تو واکاندا باشن
چاپ روی لباس اصلیشون یه طرح برجسته خاص داره
که شبیه جای زخم‌های سنتیه
حلقه‌های گردن و بازوشون از قبیله "ندبله" در آفریقای جنوبی الهام گرفته شده
"و رنگ قرمز لباسشون از قبیله "ماساای
و خیلی از قبایل دیگه آفریقا گرفته شده
روی لباسشون، یه سری آویزهای کوچیک هست
که نشون می‌ده از کدوم قبیله اومدن
این ایده رو اضافه کردم
که هر کدوم از اعضای دورا
یه چیزی داشته باشه که اون رو منحصر به فرد کنه
می‌خواستیم واقعی به نظر برسه
می‌خواستیم وقار و هویت فرهنگی خاصی رو نشون بده
بعضی چیزا از فرهنگای واقعی الهام گرفته شده بود
و بعضیاش کاملاً تخیلی بودن
ما تونستیم فرهنگ و هویت آفریقایی رو
با دنیای فانتزی و آینده ترکیب کنیم
،و در عین حال اون چیزی که طرفدارا از بلک پنتر می‌شناختن رو حفظ کنیم
،ما، یعنی جامعه سیاه‌پوست
واقعاً به همچین فیلمی نیاز داشتیم که توش قهرمانای سیاه‌پوست باشن
،این فیلم هنوزم الهام‌بخشه مخصوصاً برای بچه‌های کم‌سن
بلک پنتر کنار خیلی از فیلمایی قرار می‌گیره
که به این مسئله می‌پردازن
که چطور باید کلیشه‌های منفی رو کنار بزنیم
و فرهنگ رو رو به جلو ببریم
در سال 2019، روث با تبدیل شدن به اولین آمریکاییِ آفریقایی‌تبار که
جایزه بهترین طراحی لباس را برای کارش روی فیلم بلک پانتر" به دست آورد، تاریخ رقم زد"
،با این که عاشق طراحی لباس هستم
اما فداکاری‌های زیادی هم داره
،مثلاً سه ماه تو یه شهر می‌مونی
بعد دوباره میری یه جای دیگه
و این باعث می‌شه که حفظ رابطه‌های طولانی‌مدت سخت بشه
شوهرم رو تو یه آرایشگاه ملاقات کردم
ماریو جکسون
لقبش "اسنَگ" بود
اسمش تو خیابون
،وقتی برای اولین بار دیدمش نمی‌دونستم تو گروه‌های خیابونی بوده
با نمک بود، باهوش بود، خوش‌مشرب بود
،یه آدم معمولی بود ولی تو گروه "کریپس" بزرگ شده بود
،و این چیزیه که وقتی بزرگ می‌شی دیگه هیچ‌وقت ازت جدا نمی‌شه
سر فیلم "بیبی بوی"، همه چیزو برام توضیح داد
چه کفش قشنگی
اینکه چطور استیسی آدامز می‌پوشیدن
چطور شلوارشون رو اتو می‌کردن
چه مدل شلوار "رَنگلر" می‌پوشیدن
چجوری باید یقه تی‌شرت رو اندازه بگیرم
چه سایزی بخرم
چه مدل کمربندی انتخاب کنم
رومئو" چیه"
و از کجا باید بخرمشون
همه این اصطلاحا رو همون‌جا تو خونه خودم یاد گرفتم
می‌دونی، زندگی با اسنَگ اصلاً آسون نبود
هیچ‌وقت اون دنیارو وارد خونه‌مون نکرد
ولی یه گروه از دوستای قدیمیشو همیشه کنار خودش داشت
آدمایی که تمام عمر می‌شناختشون
[پنج می 2007]
اون روز، قرار بود بره پیش دوستاش
یادمه تو حیاط وایساده بودم که داشت می‌رفت
،ولی قبل از اینکه سوار ماشین بشه
برگشت طرفم، منو بوسید
و بعد رفت
اون آخرین باری بود که دیدمش
همون روز، یه بوم نقاشی گرفتم که تو حیاط یه چیزی بکشم
یه عکس دیدم از زنی که دستاشو باز کرده بود و به بالا نگاه می‌کرد
شروع کردم به نقاشی کشیدن و تو حال و هوای اون تصویر فرو رفتم
ساعت حدود ده شب بود
:با خودم گفتم "خب، هنوز ازش خبری نشده"
"...یه نفر زنگ زد و گفت: "اوه، روث
...لحن طرف یه جوری بود که
فهمیدم چی شده
تو یه بـارِ آبرومند داشتن مسابقه بوکس می‌دیدن که
(...گزارشگر: هنوز شکست‌ناپذیره)
،یه نفر وارد شد
،اسلحه کشید
،بهترین دوست شوهرم رو کشت
و بعد هفت بار به شوهرم شلیک کرد
فقط از روی حسادت
چون اون دیگه اون زندگی رو کنار گذاشته بود
و داشت جلو می‌رفت
حس می‌کردم پام دیگه بلند نمی‌شه
مثل این بود که بلوک سیمانی بسته باشن به پام
به زور پامو می‌تونستم تکون بدم که برم اونجا
می‌دونم که شاید عجیب به نظر بیاد
،ولی بعد از اون اتفاق
،وقتی اون آزاد شد
منم آزاد شدم
دیگه سنگینی زندگیش روی دوش من نبود
اونجا بود که زندگی من دوباره شروع شد
مدت‌ها بود که دنبال یه مسیر معنوی می‌گشتم
رفتن به کلیسا هیچ‌وقت اون ارتباطو برام ایجاد نکرد
مدیتیشن هم کافی نبود
بعد، یه روز اوپرا سر صحنه بود
،ما وسط ایالت لوئیزیانا بودیم، تو منطقه باتلاقی
یه جای خیلی دورافتاده
:و یهو گفت می‌دونی، هنر یه جور دعاست"
"خدا داره از طریق تو صحبت می‌کنه
این حرفش مثل یه شوک بود برام
!با خودم گفتم: "وای "...الان گفت هنر یه جور دعاست؟ یعنی
کاملاً می‌تونم درکش کنم
،وقتی تو چیزی که داری روش کار می‌کنی غرق می‌شی
،خلاقانه‌ست
،تخیلیه
و حتی آرامش‌بخشه
پس چرا دعا نباشه؟
من خودمو جدی می‌گیرم
از همین حالا
،تا حالا مدرسه
خانواده، دوستام، شاعرا رو جدی گرفتم
می‌دونم که نژادپرستی واقعاً خطرناکه
بحثای روز، شب، همه رو جدی گرفتم
و از آدمایی که فقط زبون‌بازی می‌کنن ضربه خوردم
،هر بار که از جلوی آینه رد شم
،تو چشمای خودم نگاه می‌کنم و لبخند می‌زنم ،و می‌گم: "آره خواهر، آسون نیست
ولی با قدرت ازش عبور کن
،سرتو بالا بگیر
"چون بهترینا برات هنوز در راهه
من خودمو جدی می‌گیرم
امروز، همین حالا
و خودمو مطالعه می‌کنم
یه دکترای تخصصی تو "روث کارتر" می‌گیرم
و به هیچ‌کس اجازه نمی‌دم ادعا کنه که منو بهتر از خودم می‌شناسه
،چون قراره از زیبایی روث
،از یادگیری
،از عشق
یه نیروی قوی و خطرناک بسازم
من خودمو جدی می‌گیرم
و زندگی می‌کنم
[پیتزبورگ، پنسیلوانیا]
آره
...یه کم گرد و خاک رو
اونجا روی شونه‌ش نشسته
،پس بهتره کمکش کنی چون یقه‌ش یه کم نامرتب شده
خب، بریم سراغ بارونی‌ها
می‌خوایم چجوری انجامش بدیم؟
بلک پنتر باعث شد همه کارای قبلی من بیشتر دیده بشه
و حس خیلی خوبیه که بتونی دوباره کاراتو معرفی کنی
حالا فقط کافیه بهشون به عنوان یه مجموعه نگاه کنی
[موزه هاینز، گالری نگاه به کارنامه هنری روث کارتر]
این اولین باریه که همه این لباسا رو کنار هم می‌بینم
عالیه، واقعاً عالیه
اینجا پر از خاطرات خوبه
و کلی کار مهم و تأثیرگذار
و کلی لحظات خوب با آدمای فوق‌العاده
جالبه که مردم تازه دارن روث رو کشف می‌کنن
:کاراش یه تأثیر خاص داره، یه جور که می‌گی "!وای، خدای من"
،یه جورایی مثل پیکاسو می‌دونی چی می‌گم؟
میراثش از خودش خیلی بزرگ‌تره
تو این سال‌های کاریش دیدیم که چطور
انسانیت و احساسات رو توی لباساش زنده کرده
به روشی که نه فقط
،از نظر تاریخی درسته
بلکه آینده‌ای رو برای زندگی سیاه‌پوستا متصور میشه
که تاریخ همیشه می‌گفت ممکن نیست
ما به سینما میریم که سرگرم بشیم
و یه چیزایی هم یاد بگیریم
پس سینما یه بخش مهم از فرهنگمونه
یه جورایی جای ما رو تو تاریخ ثبت می‌کنه
اگه من مسئول ،طراحی لباس یه فرهنگ بشم
می‌خوام از تمام چیزایی که قبلاً انجام شده، فراتر برم
بیشتر از اون چیزی که قبلاً دیده شده
الان سرشار از خوشحالی‌ام
خانم‌ها و آقایان، موفق شدیم
می‌تونین باور کنین که بالاخره این شب رسید؟
،وقتی به گذشته نگاه می‌کنم
توی هر فیلم یه بخش جدید از خودمو می‌بینم
حس می‌کنم که اینجام
...حس می‌کنم بالاخره متصل شدم به
به صدای خودم
ترجمه Mr. Sunshine
بزرگترین مرجع دانلود فیلم و سریال www.30nama.com