(نیویورک) من بیرون که قدم میزنم تایپوگرافی (جای نگاری) رو همه جا میبینم
نیویورک شهری پر از تابلوئه
گاهی وقتا بعضی هاشون دستی نوشته شدن
همخونی ندارن
یه جور عجیب غریبی آویزون شدن
به خودت میگی: "خدایا، نمیشه من برم اون بالا و اون تابلو رو صافش کنم؟
"!خیلی افتضاحه
جوری که شماره ها روی درها نصب شدن تو یه خیابون دو تا شماره با یه شکل مشابه نمیبینی
همه ی پیام ها متفاوت هستن، و همه جا وجود دارن
تایپوگرافی، نقاشی با حروفه
ته نعشگی من اینه
اعتیاد منه
"هنر طراحی - طراحی گرافیک" "پائولا شر"
کاراش رو میشه همه جا دید
پائولا بیش از هر کسی دیگه تونسته...
ایده واسه به حرف در آوردن کلمات پیدا کنه
و فقط با استفاده از کلمات، کارای متمایزی ایجاد کنه
« آوا مووی تقدیم میکند » [ AvaMovie.in ]
وقتی هر روز میرم سر کار
حس میکنم دارم توی یه هزار تو قدم میزنم
- سلام - چطوری؟
اینو ببین! یه کتاب حروف واقعی!
- میتونی اینو ببری پیش "کورتنی"؟ - باشه
من با همکارام رو در رو کار می کنم
تیم من طبقه ی چهارم مستقره
من باید واسه دیدن اونها از پله ها بالا و پایین برم
من از این خوشم اومده حس میکنم باید بیاریشون پایین تر
سرعت کار خیلی بالاس
چیزی رو داری میبینی که این شکلی به نظر میرسه
من مسائل رو روی تکه های کاغذ حل میکنم
شروع چیزی، قطع شدن حرفت...
- پائولا؟ - بله؟
این وسط حرف پریدن ها عالیه
نحوه ی تداخل نماد ها با اون چیزه رو هم دوست دارم
پنتاگرام" یه شرکت همکاری واسه ی طراحیه"
فواید یه شرکت بزرگ رو داره
اما همه می تونن جوری عمل کنن که انگار یه شخص مستقل هستن
رئیسی وجود نداره، همه دوست هستیم
پنتاگرام یه گروه بزرگ متشکل از معروف ترین طراح ها تو دنیاس...
که بهترین کارها رو تو دنیا ارائه کردن
پنتاگرام یه جورایی انگار یه تیم ستارگانه، و پائولا بازیکن غیر قابل جایگزین این تیمه
اون تا الان گزینه مورد علاقه ام بوده
ما همگی سبک های مجزای خودمون رو داریم
راه های کارکرد منحصر به فرد
من هیچ وقت نمیتونم وارد یه دفتر بشم و بشینم سر میز تا طراحی کنم
اونوقت هیچ کاری رو پیش نمیبرم
ممکنه بشینم پشت میزم تا ایمیل هام رو بخونم
ایمیل های به درد نخور رو مرور میکنی
کلی آشغال
همه رو میریزی بیرون، یه خورده به میزت نظم میدی
و بعد میگی: "ای خدا، چه جور قراره "این مشکل رو حل کنم؟
بعد از پله ها میری بالا
بعد میری توی دستشویی خانوم ها، رژ لب میزنی و سعی میکنی راه حل رو پیدا کنی
اون...
من اینجوری دوستش دارم. پر زرق و برقه
- پر زرق و برق، آره - تو اینطور فکر نمیکنی؟
آره، ازش خوشم اومد
ایده ها درست زمانی که با تیمم کار میکنم تو ذهنم جرقه میزنن
خطای دید
نسبت به زمانی که تنهایی کار میکنم دید وسیع تری دارم
عالیه
فکر کنم باید ضخامت کلمات "دخترها" و "پسرها" رو یکسان کنی
فقط این چیزهای نوک تیز متفاوت باشن
بعدش ببین چطور نماد های دیگه روی هم قرار میگیرن
بعدش باید رنگش رو هم تعیین کنیم
"ما داریم روی پوسترهای "فستیوال تابستانی واسه "تئاتر عمومی" کار می کنیم
هر تابستون تو "پارک مرکزی" "شکسپیر" اجرا میکنن
خب مثلاً اینجا داخل این کادر نوشته "رام کردن زن سرکش" (نمایشنامه کمدی ای اثر شکسپیر)
لازم نیست این نمایش با اسم کاملش اجرا بشه
این رو تو یه شکل لوزی مانند میذاریم
- فکر کنم باحال بشه - آره، خیلی جالب به نظر میرسه
خب، امتحان کن
من از سال 1994 دارم واسه "تئاتر عمومی" طراحی می کنم
اولین پروژه ی من ایجاد یک نام و نشان واسه اون تئاتر بود
وقتی من رو استخدام کردن، سر اسم تئاتر مشکل داشتن
یکی از مواردی که تو "تئاتر عمومی" خیلی چالش برانگیز بود
چند اِسمه بودن اون تئاتر بود
اسمش "تئاتر عمومی" بود
ولی بعضی ها "تئاتر عمومی جوزف پاپ" صداش میکردن
و بعد "شکسپیر در پارک مرکزی" هم اضافه شد
میخواستم همه چیز جوری به چشم بیاد که به یه منشاء تعلق داره
این که کاملاً به عنوان یک بنیاد واحد وجود داشته باشه
باید پر جمعیت می بود
می دونستم باید "نیویورکی" باشه، یعنی باید پر سر و صدا و پرشور باشه
داشتم یکی از کتاب هام رو ورق میزدم...
که در مورد حروف چوبی امریکایی بود (فونت معمول در فیلم های وسترن)
من حروف چوبی امریکایی رو دوست دارم، چون قدرتمنده و شکل های متنوعی داره
توی یه صفحه ای حروف "آر" وجود داشت (R)...
و این حروف از نازک ترین تا ضخیم ترین فرم وجود داشتن
و بعد متوجه شدم میتونم کلمه ی "عمومی" رو با همون ضخامت ها طراحی کنم
و این نوع طرح، نمادی از کل نیویورک میشد
همه نوع ضخامت به کار برده شد
میشه بر پایه ی معروفیت یک نوع حروف واسه کل یه مکان...
یه هویت بسازی
کار پائولا باعث شد مردم هجوم بیارن به تئاتر در جا متوجه میشدی: "تئاتر عمومی"
این یه نوع زبانه که میشه موشکافیش کرد، از هم جداش کرد، دوباره بهم متصلش کرد
این نکته ایه که به نظرم این موضوع رو هیجان انگیز میکنه
تایپوگرافی میتونه قدرت عظیمی ایجاد کنه
داری با چیزهایی کار میکنی که شخصیت ایجاد میکنن
داری روی ضخامت حروف کار میکنی
داری روی ارتفاع حروف کار میکنی
اگر یک حرف "ای" رو در نظر بگیری (E)
و طول خط وسطش با خط بالا و پایین یکی باشه
در مقایسه با زمانی که طول خط وسط نصف بشه حس متفاوتی ایجاد میکنه
اگر این خط رو یه ذره بالاتر از حد معمول قرار بدی
باعث میشه کلمه جوری به نظر برسه که انگار در دهه ی 1930 نوشته شده
همین طور اگه این خط رو پایین تر قرار بدی
مودرن" به نظر میرسه" (مرحله ای از معماری آرت دکو)
اگه فونت سنگین و ضخیم باشه، یه جور حس فوریت بهت دست میده
اگر فونت نازک باشه و یه حالت "سریف" داشته باشه حس کلاسیکی بهت القا میکنه
لذا، حتی قبل این که متنی رو بخونید، یه جور حساسیت و تصور در شما به وجود میاد
و حالا اگه این سبک رو با یه مفهوم ترکیب کنید
نتیجه خارق العاده خواهد بود
وقتی من لوگوی "های لاین" رو طراحی کردم (پارکی خطی در نیویورک، ساخته شده روی خط ریل)
هدف این بود که بیشتر شبیه خط ریل راه آهن "باشه تا حرف "ایچ (H)
اگر اون ضخامتی رو در نظر بگیرید که باعث میشه خط شبیه ریل راه آهن بشه
و دو خط افقی در راستای اون ها قرار بدید
نسبتا صنعتی به نظر میرسه
تصور رو کاملا عوض میکنه
اون هم بدون نیاز به ایجاد هر گونه عبارت توضیحی
وقتی طراحی جوون بودم، عادت داشتم فونت هام رو به صورت دستی رنگ کنم
دلم واسه اون دوره تنگ شده
وقتی در اواخر دهه ی 90 همه ی کارهامون کامپیوتری شد
هیچ چیزی رو دیگه لمس نکردم و به چیزی دست نزدم
قبلا چیزهایی رو می بریدم، پاره می کردم، چسب میزدم
ابزار هنری رو لمس می کردم
اون فقدان فیزیکی برای من خیلی عظیم بود، و واسه همین شروع کردم به نقاشی
اون "یوتا"س (ایالتی در آمریکا)
از عمد شروع کردم به رنگ کردن نقشه ها
چون تموم کردنش واسم خیلی وقت می برد
یه جور عادت شده بود برام
و این همه ی اون چیزهاییه که از دست رفته ان
این خطوط نقطه چین شده فاصله ی بین دو نقطه ی مشخص هستن
و رنگ پس زمینه کد پستی رو نشون میده
این مساله ای مربوط به داده ها نیست موضوعی حسیه.،
مثل ایالت "وایومینگ" که جمعیت زیادی نداره
اما شما به جای دانستن، اون رو حس می کنید
من چیزی طراحی شده رو به وجود نمیارم تا به سوالات جواب بده
طراحی من بیشتر سوال ایجاد می کنه
این نقاشی مربوط به بخش ها و کد پستی اون هاس
چرا بعضی ایالت های کوچیک میلیون ها بخش دارن
و بعضی ایالت های بزرگ بخش هاشون کمه؟
خب این یکی یه نقشه ی جمعیتیه
میانگین سنی افراد پراکندگی قومی و نژادی،
برای اینکه ازش سر در بیارین، باید بشینین خوب مطالعه اش کنید
اما داده ها هم به همون اندازه پیچیده و مسخره هستن
من هم قبلاً نمودارهای پیچیده و بی معنی ایجاد می کردم
و نگاره هایی که بیشتر طنز بودن
اطلاعات مسخره، اطلاعات ناقص
واسه این انجامشون دادم تا مسائلی رو اثبات کنم
و بعد شروع کردم به روی جدول آوردن داده هایی که نمیشد روی جدول آوردشون
بیشتر ظاهر فیزیکی خودم رو سیاه جلوه میدادم
به نظرم با مزه بود
بعضی وقتا اون ها ژرف و معنادار تر بودن
مثل شماره های روی کارت های اعتباریم
فقط واسه این که نشون بدم چند تا شماره به اسم من متصله
و اونا تو یه کامپیوتری در یه جایی هستن
بعدها، بیشتر جنبه ی سیاسی پیدا کردن
یا هجو
در نهایت سر از نقاشی های من در آوردن
اون یه نقطه داره شاید باید همشون نقطه داشته باشن
خب پائولا، این نقاشی ها...
انگار یه ویژگی وسواس گونه ای به همراه دارن
آره، فکر میکنم اون ها خیلی وسواسی باشن
این عمل، یه جور در آمیختن اطلاعاتی جزئی واسه ایجاد چیزی بزرگ تره
این یکی مطمئنا قوی تر از اون یکیه این یکی که اینجاس باید قوی تر بشه
ماجرا وقتی خیلی جوون بودم شروع شد
نمره ی آی کیوی من تو یه زمینه ای به اسم استدلال کمّی بالا بود
خانواده ام فکر می کردن به ریاضی ربط پیدا می کنه
اما اینطور نبود
بلکه توانایی ترکیب میزان زیادی از اطلاعات...
و نتیجه گیری کردن از اون ها بود
یه نقاشی از خودم
و وقتی چیزی می ساختم از همیشه خوشحال تر بودم
سال 1956، کفش های ارتوپدی
سال 1959، نسبت به دخترای پیشاهنگ یه جور حس نفرت پیدا کردم
سال 1953، متوجه شدم یهودی هستم
:همه نوع مدل مویی که داشتم
مصری، ساسونی، شَگ
بلوند تابستونی، بلوند نقره ای، بلوند مش، بلوند مایل به قرمز
و مدل غیر بلوند
من تو دبیرستان با بچه ها خیلی خوب تا نخوردم
منظورم اینه که من اون فردی بودم که جای رفتن به مسابقات فوتبال...
میرفت کلاس هنر
اگه همچین کاری میکردی یعنی یه ایرادی داشتی
بعدش رفتم به مدرسه ی هنر "تایلر" تا تصویرگری بخونم
و جوری که خودم هم انتظارش رو نداشتم عاشق تایپوگرافی شدم
تحت تاثیر فرهنگ معاصر قرار گرفته بودم
"کاغذ سیگارهای "زیگ زاگ
"کامیک های "زَپ
روزنامه ها و مجلات و کاور آلبوم های موسیقی زیرزمینی
مخصوصاً عکس آلبوم های موسیقی
اینجور کارها بود که واقعاً میخواستم انجامشون بدم
زبونشون رو میفهمیدم
در دهه ی هفتاد تو استودیوی "سی بی اس" یه کار در زمینه ی طراحی عکس آلبوم های موسیقی پیدا کردم
تصاویر رو با تایپوگرافی ای ترکیب می کردم...
که با اون عکس ارتباط داشت یا تضاد پیدا می کرد
من دفعه ی اول اسم پائولا رو توی دبیرستان در دهه ی هفتاد شنیدم
سه ساعت رو تو یه فروشگاه موسیقی میگذروندم
کنار اون قفسه ها می ایستادم و به کاور آلبوم ها نگاه میکردم
به خودم میگفتم: "وای، من ظاهر اون "کاور رو واقعاً دوست دارم
کاور رو میچرخوندم و اسم پائولا را پشتش میدیدم
هر دفعه این اتفاق می افتاد
من یه بچه بودم که تو نیویورک بهترین شغل رو داشت
هنرمندهای موسیقی و مدیراشون...
اینجور آدم ها همشون تو دفتر من رفت و آمد داشتن
همش سعی داشتم کار همه ی این ها رو راه بندازم
راضیشون کنم با بعضی طرح ها موافقت کنن و به سرانجام برسونمشون
و تو این کار مهارت پیدا کردم
هنرمندهای بزرگ موسیقی مهم ترین دغدغه ی شرکت بود
بنابراین من هم اون چه رو که هنرمندها ازم میخواستن انجام میدادم
مثلا این که روی کاور "بروس اسپرینگ استین" هست
این عکس توسط یکی از دوستاش که قصاب بود گرفته شد
و من این فونت دستگاه تایپ رو روش انداختم
چیپ تریک" داستانش یه خورده متفاوت بود"
اون ها مثل بروس اسپرینگ استین معروف نبودن بنابراین من کنترل بیشتری روی کار داشتم
وقتی با هنرمندهای سبک جاز کار میکنی کاور باید کمی هنری تر باشه
مثلاً این ها یه سری کار هستن که برای ناشر موسیقی "باب جیم" به کار بردم
"شرکت "تاپان زی
و همشون اشیاء تکی بودن که اندازشون رو از کادر عکس ها بزرگ تر کرده بودم
کاور مورد علاقه ی من این جعبه کبریت بود
"و خب البته، تصویر هیولا، "بوستون
فکر میکنم در اولین ماه ورود به بازار شش میلیون نسخه فروحتن
یه چیز عجیبی بود
اون ها میخواستن کار یه جورایی آینده گرایانه از آب در بیاد
خب ما این ایده ی نصفه نیمه رو مطرح کردیم که کره ی زمین منفجر شده
و همه ی این سفینه های فضایی در حال فرار بودن
سفینه های فضایی ای به شکل گیتار
و اون ها زمین رو ترک کردن و به سمت بهشت رفتن
♪ When I hear that old song They used to play ♪
کاور بوستون مسخره اس
من هنوز در تعجبم که چطور چیزی مثل اون در تاریخ فرهنگ بازتاب پیدا کرده
آخه این به دوره ی قبل از "جنگ ستارگان" برمی گرده
پس انگار دست روی یه جو فکری ای گذاشته بودیم که در شُرف رخ دادن بود
اما وقتی من بمیرم، گفته خواهد شد که "کاور بوستون رو طراحی کرد"
و از اون موقع با این فکر وحشتناک زندگی کرده ام
و حس میکنم این فکر یه روزی به واقعیت تبدیل بشه
با این وجود، اگه هیچ کس به آلبوم اهمیتی نشون نمیداد، باز من تایپوگرافی شو انجام داده بودم
و این کاری بود که بیشتر از همه چیز دوست داشتم انجام بدم، چون هنرمندش من بودم
من اون کسی بودم که کنترل میکرد اینها چه شکلی به نظر برسن
"خب، "چارلز مینگوس"، "یک" و "دو
و اون اهمیت نمیداد روی کاور چی هست
این نسخه ی پخش مجددِ یک سری از آهنگ های "یاردبرد" بود
و من واقعاً از ایجاد اینها لذت بردم
در طول دوره ای چهار یا پنج ساله...
تایپوگرافی خودشو بیشتر نشون داد و عکس ها به پس زمینه منتقل شدن
من این تغییر بنیادی رو صورت داده بودم
و روشی رو به وجود آورده بودم که قرار بود تا سی سال بعد طبق اون کار کنم
خیلی چیزها در مورد تایپوگرافی یاد گرفته بودم، و به خاطرش معروف شدم
پائولا همیشه بخشی از فرهنگ پاپ بود
اما با به کار بردن تایپوگرافی، یه فاکتور طراحی گرافیکی...
منحصر به فردی به کارش اضافه کرد
ایده ها به شکل های متنوعی به ذهن میرسن
بهترین ایده هام تو تاکسی به ذهنم خطور کردن، مثل زمانی که تو ترافیک هستی و خسته شدی
به ضمیر ناخودآگاهم اجازه میدم کنترل رو دست بگیره
تا آزادانه بتونم ایده ها رو به هم ارتباط بدم
باید حال بازی کردن داشته باشی تا طراحی کنی
اگه حال بازی کردن نداری، نمیتونی چیزی طراحی کنی
روند کار تقریبا مثل قضیه خط وسط حرف "ای" هستش
که اگه به اندازه ی یک شانزدهم یک اینچ بیاریش پایین
اونوقت زمانی که "پیر" رو تهش بذاری خیلی قشنگ از آب در میاد
همم
این یه هویت برای "پیر 55" هستش
پارکی که دارن در رودخانه ی هادسون میسازن
قراره سه تا سالن تئاتر داشته باشه
و قراره این تئاتر ها جهت فستیوال های فضای باز استفاده بشن
ما کار رو با این پنج ها شروع کردیم
و بعضی از این پنج ها فقط از شکل های هندسی ای درست شدن...
که از خود پارک گرفته شده
برای مثال، فرم ها از آمفی تئاتر گرفته شدن
و سپس اونها 55هارو ایجاد میکنن
ایده در واقع از این نکته نشات گرفته که پارک روی این ستون ها ساخته شده
پس در واقع این ها طرح های اولیه ی اصلی هستن
یه جورایی حس میکردم...
میخواستم این طرح جوری باشه که انگار روی آب یا زیر آبه
این سکوها رو ساختم که این جزیره روی اون ها قرار گرفته
این یکی معادل واضح تری از این ها رو نشون میده
و بعدش طرح شروع کرد به تجسمی شدن و باز تر شد
این ها طرح های اولیه ی خیلی خوبی هستن
بیشتر چیزهایی که طراحی می کنم سیستم های هویتی هستن
این سیستم ها باید به شیوه های بسیار، بسیار بسیار متفاوتی وجود داشته باشن
من معمولا سعی می کنم چیزی رو تا اونجا که امکان داره بسط بدم
این واسه من جذابیت کارمه
تلاش کردم تو هویت هایی که می سازم یه روند ایجاد کنم
که بعد از پنج یا ده سال برگردم و یه نگاه دیگه بهشون بندازم
چون گاهی به یه دستکاری کوچیک نیاز دارن
سخته که اون رو یه حدس تصور کنی
و خب شما میخوای چیزی رو طراحی کنی که بتونه با زمان خودش وفق پیدا کنه
من علامت تئاتر عمومی رو سه باز تغییر دادم و کسی حتی از این قضیه خبردار نشده
من اونو فشرده تر کردم، جدا کردم، فونت رو تغییر دادم
میشه گفت من با تئاتر عمومی معاشقه داشتم
وقتی پائولا "سروصدا کن، فانک بنواز" رو انجام داد
نشان از یه تغییر الگو داشت، یه دوره ی جدید در تئاتر عمومی
و به نظرم اون چه که پائولا انجام داد...
این بود که راهی پیدا کرد تا اون چه رو که در صحنه نمایش میدید
تبدیل کنه به جوهر روی کاغذ
حروف توی اون پوسترها، از بالا تا پایین، پر از کلمات
دیوانه واره، جسوره، درست مثل نیویورکه
نویز فانک" همه جا بود"
پویا و پر حرارت بود، شهری بود
با وقار بود، محرک بود
و جایزه ی تونی برای بهترین کارگردانی فیلم موزیکال متعلق است به...
"سروصدا کن، فانک بنواز"
"سروصدا کن، فانک بنواز" واقعاً پائولا رو به شهرت رسوند
:همه جا میدیدیش، و همه میگفتن "ایول! این خیلی خوبه"
خیلی افتضاح بود، چون همه شروع کردن به تقلید از اون
انگار نیویورک هویت تئاتر شهر رو خورد
در عرض سه تا پنج سال، تبدیل به یه استاندارد کاری شد
و این مساله پائولا رو دیوونه کرد
:اون دوروبر دفتر یه بند پرخاش میزد و میگفت "باورت میشه همچین کاری کردن؟"
من باید تئاتر رو تغییر می دادم و فقط به همون سبک تایپوگرافی اکتفا نمیکردم
یادم میاد یه سری پوسترهای تاریک درست کردم که تایپوگرافی سریف داشت
میخواستم چیزی متفاوت با اون چه که قبلا انجام میدادم بسازم
و اون ها رو به "جرج ولف" نشون دادم، و اون موقع داشتم پنجاه ساله میشدم
و اون گفت: "خب پائولا داره پنجاه ساله میشه"
امسال کلاً پوستر غم انگیز داریم
مطمئن نیستم... همچین چیزی گفتم؟
اون میگه من همچین حرفی زدم بیانش بد بود
خب ما امشب سوپ داریم
سوپ با آووکادو
میمی" برو اونور"
- مواظب باش - واسه تو نیست
سوپ لوبیاست
این دفعه یه طرح متفاوته
آره، یه کشور اضافی هم گذاشتم
اوضاع تو اسپانیا خوب نیست
- چی؟ اقتصادی؟ - معلومه، نگاه کن
اوه!
فکر کردم داری برام اخبار واقعی رو میگی
آفرین سگ خوب خیلی رفتارش خوب بوده!
آره، به جز با من، بهم حمله میکنه
عاشق پائولاست و از من متنفره
اینطور نیست. میمی واقعاً "سیمور" رو دوست داره اما بهش میپره
- اون منو بغل میکنه - تور رو بغل میکنه و به من میپره
بهش میپره و گازش میگیره
من تو مدرسه یاد گرفتم چطور فامیلی سیمور رو تلفظ کنم
فکر میکردم با مزه اس فکر میکردم تلفظ اسمش با نمکه
شواست" بود یا "کواست"؟ یه همچین چیزی"
اما به نظرم "سیمور" از "کواست" بدتر بود
داستان عاشقانه ی پائولا و سیمور...
همون داستان "الیزابت تیلور" و "ریچارد بارتون" خودمونه (دو بازیگر هالیوود که دو بار با هم ازدواج کردند)
طراح های گرافیک عاشق اون داستان هستن
وقتی من در مدرسه ی هنر بودم سیمور قهرمان طراحی من بود
اون موقع باید 39، 40 سال سن میداشت. من 21 ساله بودم
سیمور یه نقاش بود، اما طراح فوق العاده ایه
به نظرم کارش خیلی با مزه بود بعضی کاراش بیش از حد سیاسی بود
سیمور در اواخر دهه ی پنجاه همراه با "میلتون گلاسر" و "اد سورل"...
استودیوی "پوش پین" رو تاسیس کرد
اون ها یه سبک طراحی و نقاشی ایجاد کردن...
که رنگ های پاپ، شوخ طبعی و تفکر ذهنی رو ادغام میکرد
اون جا بود که واقعاً درک کردم حروف معنای ضمنی دارن
و لزوماً نباید یه چیز بدون قلم خوردگی و مکانیکی باشن...
که باید فقط وظیفه شونو انجام بدن
میتونه چیزی باشه که کار کردن باهاش شگفت انگیز باشه
سیمور استودیوش رو آورده طبقه بالای من
استودیوی بزرگ تریه، و اون نقاشی های بیشتری میکشه
اون می تونه از خواب پاشه و بلافاصله دست به کار بشه
شما دو تا یه زوج تاریخی هستید
حرفت ممکنه درست باشه، اما ما با هم کار نمیکنیم
واقعیتش این اولین سوالم بود
- هرگز - اصلا. ما با هم کار نمیکنیم
واشنگتن یه ذره کمرنگ به نظر میرسه
رو روش قرار بدیم یه خورده درخشان تر میشه WA وقتی (مخفف واشنگتن = WA)
فکر نکنم
ما نمیتونیم با هم کار کنیم
اون نمیتونه روی آثار من کار کنه و من هم نمیتونم روی آثار اون کار کنم
اصلا نمیخوام رو آثارش کار کنم
به خاطر همینه که از هم جدا نیستیم
درست میگی
- این دفعه یه دونه خوب پرت کن - باشه
من عاشق بیرون زدن از نیویورکم
چشمش زدی
باشه، یه بار دیگه
اما من نمیتونستم اون همه بیرون از شهر بمونم باید برگردم شهر
آفرین
وگرنه ایده ای به ذهنم نمیرسه
وقتی شروع کردم گرافیک زیست محیطی طراحی کنم
این امکان واسم ایجاد شد در دنیای بیرون طراحی کنم
و زمانی این اتفاق رخ داد که اکثر طرح های جالب دیجیتالی شده بودن
من داشتم روی حروف بزرگ روی ساختمون ها کار میکردم تا یه حس مکانی ایجاد کنم
و این امکان رو به افراد بدم که راهشون رو بین این ساختمون ها پیدا کنن
طراحی فراتر از صفحه ی نمایشه در زندگی واقعی تاثیرگذاره
"بعد از طوفان "سندی
کل اقتصاد "راک اوی بیچ" از هم پاشیده بود
پیاده روی وسیع ساحل از بین رفته بود و دور ساحل رو حصار کشیده بودن
من هم به کار گرفته شدم تا به قول خودم "یک سیستم نمادی احساسی" درست کنم
سواحلی مثل "راک اوی" خاطرات دوره ای رد شده رو تداعی میکنن
سواحلی با پیاده روهای چوبی و ترن هوایی
باید به قرن بیست و یکم برگردونده میشد
اونم در حالی که پیاده رو ها از بین رفته بودن
اما اون محله هنوز ساحل رو داشت
و ساحل از هر طرف که واردش میشدی متفاوت به نظر می رسید
اگر از خیابون 96 وارد میشدی نسبت به خیابون 101 متفاوت به نظر میرسید
چون منظره متفاوت بود
ما این پوسترهای عمودی بزرگ رو ایجاد کردیم که عکس داشتن
و به مردمی که وارد ساحل میشدن کمک میکردن راهشون رو پیدا کنن
پوسترها کمک کردن جامعه از نظر احساسی با هم ارتباط برقرار کنن
در حالی که نقش علائم مسیریابی رو ایفا میکردن
اونقدر از این علامت ها غرور نشات میگرفت...
که مسئولان شهر یه سری پست کارت ساختن...
تا هر بخش بتونه عکسی مخصوص از ساحل خودش داشته باشه
تو نماد خودت رو به دست میاری، علامت مخصوص خودت
و این پست کارت ها به اون ها هویت میده
این موضوع یه جنبه ی احساسی داره
طراحی باید رفتار انسانی رو هم در نظر بگیره
رای گیری مجدد! رای گیری مجدد!
برگ رای های "پام بیچ" در سال 2001 نمونه ی یک طرح فاجعه آمیز بود
راستش من مقاله ای در بخش دیدگاه های روزنامه ی "نیویورک تایمز" نوشتم
و من اونجا یه نموداری کشیدم که نشون میداد چرا طراحی برگ رای غلط بود
زنی که برگ های رای بخش "پام بیچ" ایالت فلوریدا رو طراحی کرده بود...
زندگیش تغییر کرد
همش فکر میکنم که این یه کابوسه
و قراره یه روز از خواب پاشم و همه چیز فراموش شده باشه
اون یه برگ رای پروانه ای شکل بود
لیست اسامی به دو ستون تقسیم شده بود
طراح نمیتونست لیست رو به صورت یه ستون بلند عمودی در بیاره
چون اونوقت اسم ها خیلی ریز میشدن
و در بخش "پام بیچ" افراد مسن زیادی زندگی میکنن
و اون ها قادر نخواهند بود متن ریز رو بخونن
واسه همین اون فکر کرد داره خوبی می کنه
در ستون اول، "جرج بوش" در ردیف اول و "اَل گور" در ردیف دوم قرار داشتن
و در سمت دیگه "پت بوکانان" قرار داشت
طراح سوراخ هایی که باید پانچ میکردی رو در وسط قرار داده بود
با این تفاوت که سوراخ ها جایی که فکر میکردی باید باشن قرار نگرفته بودن
تصور میکنی اگه سوراخ اول به جرج بوش تعلق داشته باشه
پس سوراخ دوم، درست زیر سوراخ اول، باید برای ال گور باشه
اما در واقع، اون سوراخ متعلق به پت بوکانان بود، چون سوراخ ها شکل متناوب بودن
"بنابراین در بخش "پام بیچ
که یکی از بزرگترین جامعه های یهودی در دنیاس
بخش بزرگی از جمعیت به یک یهودی ستیز رای داد
:نمیتونم برگردم و بگم
خب، میدونین چیه، اگه چیز دیگه ای رو" متفاوت انجام داده بودم...
شاید نتیجه ی رای گیری متفاوت میشد
"چون شما این رو به طور قطع نمیدونید
دقیقاً! طراحی گرافیک نتیجه یک انتخابات رو تغییر داد
الان چون سعی دارم یه نمایشگاه راه بندازم
دارم خیلی فشرده کار میکنم
مثلاً، معمولاً طرفای 9 صبح کار رو شروع میکنم
و میتونم تا نیمه شب یا ساعت 1 یا 2 صبح کار کنم
قبلاً با آهنگ جاز نقاشی میکردم و از همه ی آهنگ هام دلزده میشدم
بنابراین چند تا فیلم قدیمی گذاشتم تو تلویزیون پخش بشه
میتونم دیالوگ ها رو همزمان با فیلم بگم یه جورایی مثل آواز خوندن در حین کاره
وقتی همسر یک مرد کشته میشه"...
"اون باید یه کاری بکنه
همه چیز درباره ی ایو"، عالی بود"
کمربندهای ایمنی تون رو ببندید" "شب پر پیچ و خمی در پیش داریم
"زنان" خیلی خوبه، خیلی قشنگه
دیالوگ واقعاً خوبیه
وقتی هر چیزی که میپوشم رو "استیون" نمیپسنده"...
"درش میارم
تو خونواده ما هیچ الگوی هنری ای وجود نداشت
خانواده مون کاملاً تحصیل کرده بودن
همه زن هامون دبیر مدرسه بودن
و پدرم یک نقشه نگار بود
اون یه دستگاه اندازه گیری اختراع کرد تا نقشه ها دقیق تر در بیان
وقتی یه دختر بچه بودم، بهم یاد داد که نقشه ها غیر طبیعی هستن
که نقشه ها هیچ وقت به درستی یه مکان رو به تصویر نمیکشن
پدرم در واقع فکر میکرد هنر احمقانه بود و افراد جدی مهندس میشدن
پائولا یه زبان تایپوگرافی ساخته...
که محبوبه، آمریکاییه، نیویورکیه...
که در نظر مردم منطقی به نظر میرسه
و بخشی از زندگی روزمره اس
یه شکل هنری نیست که در یه جای دیگه قرار داشته باشه
تو خیابونه، تو قفسه های سوپرمارکته
پائولا تاثیرگذارترین طراح گرافیک زن در کره زمینه
من هیچ وقت خودم رو یه فمنیست فرض نکردم
با این وجود، زمانی که در دهه ی هفتاد در استودیوی "سی بی اس" کار میکردم
زن ها اون زمان در حرفه ی طراحی نماینده بودن
مینشستی اونجا و به خودت میگفتی: "یا خدا، قراره چه بلایی سر من بیارن؟
"من با اینا چکار کنم؟
وقتی با چشم های خودت میبینی وحشتناکه
"!یهو برمیگردی میگی "خدای من! این تبعیض جنسیه
و میفهمی که همچین چیزی هست
و مثل تبعیض های دیگه اس
اگر من پیش یه مشتری جدید برم، در نگاه اول متوجه میشم...
که داره با خودش فکر میکنه چرا این خانم پیر گیرش افتاده
:من اونجا تو این فکر بودم "من یه طراحم، طرح رو ببین"
سلام، از آشنایی با شما پشت تلفن خوشوقتم
من داده های شما رو دریافت کردم و داشتم نگاهشون میکردم
الان در نظر دارین چه کار کنین؟
من یه برنامه ی کلی در مورد نحوه ی انجام کار دارم
بعضی برنامه هام راهبردیه و بعضی هاش شهودی
قصد تبلیغ موسسه رو دارین یا نمایش رو؟
بخش راهبردی شامل اطلاعات گرفتن از مشتریه
در یک فصل چند تا نمایش اجرا می کنین؟
و آیا فستیوال های دیگه یا برنامه های کوچیک تر...
یا برنامه های مخفی دیگه ای هم دارین؟
من میخوام بفهمم چطور اون ها اینطور به نظر میرسن
جالب اینه که از اون چیزی که من این جا میبینم به نظر میرسه شما...
فعالیت های متنوعی دارین
به نظرم باید یه زبان دیداری ایجاد کنید
این همون کاریه که در مورد "عموم" و "آتلانتیک" انجام دادیم
لازم نیست به لوگو نگاه کنید تا بفهمید چیه
شما باید به اندازه ی هر چیزی که تو شهر هست قدرتمند...،
چشمگیر، قابل درک و قابل شناسایی باشید
شما قصد تغییر فرد رو ندارین
شما براشون تصوری کامل تر از جایی که شروع به کار کردن ایجاد میکنید
بنابراین هدف، پیمودن این راه های متفاوت...
و قرار دادن یک فرد، گروهی از افراد، یا...
کل شرکت در معرض دیده
در سال 1998، "سیتی بانک" داشت با شرکت بیمه ی "تراولرز" ادغام میشد
اون ها یه لوگو میخواستن که نشانگر این ادغام باشه
و قصد داشتن سه هفته پس از استخدام ما لوگویی که قراره بسازیم رو،
توی روزنامه ها تبلیغ کنن
شرکت بیمه ی "تراولرز" یه چتر قرمز داشت
لوگوی سیتی بانک یه نوشته داشت که ایتالیک (کج) بود
طراحی لوگو فقط یه لحظه زمان برد
یه حرف "تی" داریم
انتهای "تی" کوچیک یه انحنا داره
یه خط صافه
اگر بالاش یه کمان بذاری میشه یه چتر
در "سیتی" دو تا "آی" وجود داره
معنیش اینه که لبه های کمان میتونه بالای دو "آی" قرار بگیره
هزاران جلسه واسه راضی کردن اون ها برگزار کردیم
اگه این شکلی بشه، یا اون شکلی باشه چی؟"
رو نوشت افزار نشونمون بدید روی یه کارت نشونمون بدید
بالاش باید قرمز باشه، پایینش باید آبی باشه
منحنی آبی رو چکار میکنید؟ آیا توی تک فروشی چیزی استفاده میکنید؟
"اگه اونو بذاریم رو کارت اعتباری بمونه چی؟
همه این ها جزو مسائلی بود که فکر کنم دو سال طول کشید...
تا حلشون کردیم و لوگو آماده ارائه شد
طراحی لوگو هیچ وقت قسمت سخت کار نبوده
راضی کردن میلیون ها نفر برای استفاده از اون قسمت سخت ماجراس
خب این نمودار یک جلسه اس
داری یه مدلی رو ارائه میکنی
این خط، خط سطح انتظارات منطقی ایه که وقتی پا به یه اتاق میذاری...
هر کسی ازت داره
باید بگم که باعث تعجب خودمم هست که سیاه و سفیده رو خیلی دوست دارم
تو ارائه ات رو شروع میکنی
و از سطح منطقی انتظارات فراتر میری
همه هیجان زده میشن، همه شروع میکنن به سوال پرسیدن
یه خط بیرونی اضافی، درسته؟ بقیه فقط سه تا دارن
و درست در همین جاست که...
وقتی به اوج قدردانی ای میرسی...
که به خاطر ارائه ات از مشتری ها دریافت میکنی
اونا رو میاری سراغ عکس هایی که بر اساس اونا علامت ها رو می سازن
پس در واقع یه علامته که روی یه عکس چسبونده شده
اون... ما یه... اتوبوس ها پشت سر شمان
و در این نقطه اس که...
یه نفر برای ارائه تو استدلال مخالفی میاره
واسه من تضاد بین این دو توی این پوستر جالب تره تا این یکی
چون که آخه... من تفکیک رو توی این بیشتر حس میکنم
تو این، تضاد رو یه جورایی نمیشه متوجه شد
یه خورده میری پایین خط سطح انتظار
رویه رو تغییر میدی و یه سری استدلال هاشون رو قبول میکنی
میدونین چیه، شاید بهتره این رو یه ذره بیارم پایین تر
شاید باید به اون یکی متصل بشه
آخه مساله اینه که نوشته ی افقی همیشه بهتره
آره، ببین اینا عالی هستن، این افقی ها. عاشقشم
و تو تقریباً به این بالا میرسی
از این مرحله به بعد اینجا دیگه بالاترین حدی هست که قراره برسی
به اندازه ی این بالا نیست، اما خوبه
آیا این تو این رنگ جواب میده؟
- ...چی، فکر میکنی - منظورم اینه که خوشم میاد ....
اما نگرانم موقع اجرای کار...
عوضش کنی
نه، من اونو میخواستم
یه چیزی بگم، این همون چیزیه که من بیشتر از همه چی نگرانشم
فکر میکنم باید بزرگ تر باشه
جلسه باید اینجا تموم بشه
چون از این به بعد فقط استدلال های مخالف پیشنهاد تو ارائه میشه
میره زیر سطح منطقی انتظارات
و دوباره یه ذره از این سطح بالاتر میره
و همین جور ادامه پیدا میکنه تا اینکه ناگهان همه چی زیر سوال میره
اونا دلیل میخوان که این طرح واقعاً جواب میده
مشکل اینه که دلیلی وجود نداره
مردم اینجوری مسائل رو میبینن و درک میکنن و میپذیرن
مثل همیشه حس میکنم زمانی که یه مدتی پیش اونا میشینم
اونا شروع میکنن به یه جور خاصی فریاد زدن
و خب حس میکنم که، البته، "عمومی" همینه
البته که مثل "شکسپیر در پارک" توجه رو جلب میکنه
- فکر کنم شگفت انگیز هستن - عالیه
این تابستون غم انگیزی خواهد بود
- خب خداحافظ - از دیدنتون خوشحال شدم
- عالیه. کارت خوب بود. ممنون - ممنون
- بی نقص - ممنون
همین که سنم بالاتر میره بیشتر و بیشتر درک میکنم...
که چقدر خلق چیزهای مختلف برام مهمه
بابام دو نقاشی ای که قبل از مرگش کشیده بودم رو دید
یه جورایی از اینکه نقاشی مو بهش نشون میدادم خجالت زده بودم
چون بدون شک کاملاً پر از غلط بود
و خب آوردمش تو و نقشه رو نشونش دادم
"و گفتم: "فکر کنم الان فکر میکنی دیوونه ام
و اون گفت: "نه، تا به حال چیزی "به این اندازه خلاقانه ندیدم
یه لحظه ای وجود داره، و توی هر شغلی هم این لحظه هست
یه جور شعف و سرمستی خارق العاده
انگار که یه لحظه جادوگری کردیم
- حالت چطوره عزیزم؟ - وایستادم. پاهام هنوز درد نمیکنه
پائولا خستگی نمیشناسه
چهل و چند سال تلاش مداوم
این نشون دهنده ی یه ذوق هنریه
من به این امید مصمم به ادامه ی کار هستم که هنوز بهترین اثرم رو خلق نکرده ام
ساختن اشیاء اصل هر چیزیه
این اراده هیچ وقت محو نمیشه
واسه دفعه ی بعد چی میتونم بسازم؟
« ارائه شده توسط وب سایت آوا مووی » [ AvaMovie.in ]