در طول دو دهه کار
یکی از چیزایی که کشف کردم این بوده که بعضی چیزا برای پر کردن خلاء ساخته شدن
پر کردن این خلاء با هنر، برای من یه اصله
بومِ نقاشی من میخواد خالی از نور باشه
یجورایی باید برای پیدا کردن نور بدون نور آغاز کنید
« آوا مووی تقدیم میکند » [ AvaMovie.in ]
اولین سوال من که در موردش کنجکاو بوده ‍ام اینه
تلفظ اسمتون چیه؟ اِز؟ یا اِس؟
اسم من اِزه. چون کوتاه شده ی ازمرالداست
گاهی فکر میکنن اسم یه مَرده
نقدایی به زبون آلمانی میخونم که توشون نوشته : کار مردانه ش
از جنبه های زنانه ی متن بهره میگره
اسم به درد بخور و خنثی ایه. اِز
به نظرم کارراه اندازه و بهم میاد
هر پروژه ای دقیقا اینطوری شروع میشه
یه کاغذ خالی، یه میز خالی و البته یه نفر دیگه ام اونطرف هست
میتونه یه کارگردان، یه نویسنده، یا یه هنرمند باشه اگه برنامه ی پاپ باشه
و مکالمه اتفاق میفته
معمولا حین گفتگو شروع میکنم به طراحی
اگه بخوام راجع به تمرینای خودم مکالمه ای داشته باشم
با این شروع میشه
با طراحی یه قیچی روی اون
چون قبلا و حتی الان هم
پشت پاکتای کورن فلکس میبیندشون
و این یه دعوته برای اینکه پاکت کورن فلکس رو بگیرید
ببُریدش و تغییرش بدید
و تبدیلش کنید به یه چیز دیگه
مثل این. بدک نیست
میگیردش مقابل نور و میگید
اوه از این تیکه ای که بُریدم داره نور میاد
از اون یکی خوشم میاد
بعضا ازم میپرسن چطور این کاری که میکنی رو شروع کردی؟
جوونای مثلا 17 ساله این سوالو ازم میپرسن
جوونایی که نمیدونن باید چیکار کنن
و همیشه با این 17ساله ها خیلی احساس همدلی میکنم
میگن : نمیدونم چیکار باید بکنم
منم مثل اونا بودم. نمیدونستم چیکار باید بکنم
اما بعد یه دوره طراحی تئاتر گذروندم
و خودمو تو یه اتاقی دیدم که همه داشتن توش مدل طراحی میکردن
فکر کردم این خیلی خوبه، این آدما خیلی وحشی ان
تمام طول شبو بیدار میمونن و مدل طراحی میکنن. اینجا حس میکنم تو خونه ام
همینکارو کردم. حدود یه سالی از همین چیزا ساختم
و بعد در آخرش یه جایزه بردم
یکی از اولین اجراهای بزرگی که ازم خواستن انجام بدم
خیانتِ هارولد پینتر
یه قطعه بزرگ تو تئاتر ملیِ لندن من همه چیو به پاش ریختم
تو یه اتاق خواب، یه پذیرایی، اتاقی تو یه هتل در ونیز اتفاق میفته
کاری که کردم این بود که پلانهای هر صحنه رو
با پروژکتور ایجاد کردم
اون زمان استفاده از فیلم و پروژکتور تو تئاتر خیلی غیرمعمول بود.
ساختاری برای استفاده از این چیزا توی کار وجود نداشت
و مسئله در مورد اون نمایش بخصوص اینه که واقعا به این چیزا نیاز نداشت
نیازی بهش نداشت یه نمایش شاد بود تو یه اتاق سفید
با تغییر جزئی پرده ها و وسایل خونه خیلی خوب میشد
اما این من بودم. هارولد پینتر هم خیلی باهام راه اومد
از دیدن این تجهیزات خیلی به وجد اومده بود
در شب اول به حالت شوخی منو به آنتونیا فریزر معرفی کرد
همسرش، بانو آنتونیا فریزر
و گفت این اِزه، اون این نمایشو نوشته
خیلی خوشم اومد
اولین کارام ساختن تئاترای کوچیک بود
میدونید، تو تئاتر بوش حدود 78 تماشاچی جا میشن
اولین کارامو اونجا شروع کردم
تئاتر بوش اندازه یه قوطی کبریته
اون یه کلوزآپ جادویی بود
ما تو یه جای خیلی خیلی کوچیک دنیاهایی میساختیم
چطور یه چرخشو در سالنی که 80نفر گنجایش داره اجرا میکنید؟
چطور از پروژکتور و تلویزیون استفاده میکنین؟
بقیه برای انجام این کارا کلی پول خرج میکردن
ما با 4پوند و کلی آشغال پاشغال انجامش میدادیم
و اِز داشت یاد میگرفت که در هر قدم از کار چطور باید انجامش بده
صحنه رو رنگ میکرد، چیزای مختلف میساخت، جوشکاری میکرد
کم کم متوجه شدم چیزایی که میخوامو چطور بسرعت بیان کنم
و خیلی زود
آدمایی که کارامو دوست نداشتن دست از سوال کردن برداشتن
کارای من، پرسشهای خودمو دنبال میکردن
و برای تمرین این مسئله، یسری همکارای داوطلب پیدا کردم
کسایی که میتونستم مسیرمو باهاشون شریک بشم
از ستاره های پاپی مثل بیانسه تا اپراهای واگنر
نکته جالب در مورد این فرآیند اینه که
فهمیدم تا وقتی که ندونم چه فضایی قراره اشغال بشه
چیزی نمیسازم یا تصمیم خاصی نمیگیرم
چون به محض اینکه یه قاب دارید
اولین کاری که میخواید بکنید اینه که گوشه شو بشکنید
شفادهنده ی اعتقاد، یه مجموعه مونولوگه
زیر بارون، لجن و نابودی
فضای مابین مونولوگها باید
اون نابودی سیّار رو نشون میداد
بارون این نیاز رو برآورده کرده بود، و البته یه نیاز دیگه رو
ما تو سالنی هستیم که بال نداره
امکان تعویض صحنه نداره
چطور باید صحنه ها رو عوض میکردیم؟
ما از جعبه بارونمون مثل یه پرده استفاده میکردیم
از زاویه دیدِ بازیگر
اونا از نمایان و پنهان شدنشون در ابتدا
و انتهای هر نمایش، خوششون میومد
این یه سالنیه که دقیقا در پشتِ چیزی که میبینید یه دیوار داره
و تماشاگرایی که به این قسمت اومدن این دیوارو بخوبی میشناسن
اونا با یه فضای کم عمق روبرو میشن
برای اینکه عمق بیشتر و چیزِ واقعی تری بهشون بدی
میتونی ببینی که تماشاگرا تمام احساسات جزئی هر کسیو میبینن
اونم از فراسوی بارون و اتاق تاریم
من راضی بودم
در ضمن هیچ ایده ای ندارم که سیستم بارون چطوری کار میکرد
این نشون میده که شما میتونید چیزایی رو طراحی کنید
بدون اینکه بدونید چطوری کار میکنن
اِز کسیه که هربار کاری میکنه منو واقعا متحیر میکنه
از ملاقاتها هیجان زده برمیگردم
چون اون همیشه اطلاعاتی بهم میده که نمیدونستم
و هیچ اطلاعی ازشون نداشتم
یه انگیزه جدید، بارها و بارها تو یه جلسه
بطور معمول در حین فرایند ملاقاتهای متعددی اتفاق میفته
ممکنه 5تا یا شایدم 25تا
ممکنه یه سال، سه سال، یا سه ماه طول بکشه
تیم من مدلا رو میسازه
مدلایی که مد نظرم هست رو میکشم
و وقتی برمیگردم کلی گزینه های مختلف داریم
بعضی وقتا اونا جالبن و بعضی وقتا کمتر جالبن
یه ملاقات دیگه داریم
میگیم : فکر میکنیم میتونه اینطوری یا اونطوری باشه
پس باید با همه چیز هماهنگ باشم
این فکر کنم آخرین ایده ی رد شده مون باشه
ایشون تو پاریس و تو استودیوی کارل لاگرفلد طراحی شدن
درحالیکه عکاسا داشتن از کانیه وست و کیم کارداشیان روی تخت عکس میگرفتن
نشستم در انتهای تخت و ایده های کانیه وستو طراحی کردم
یکیشون یه مرد بود که از ال ای دی ساخته شده بود
و این مجسمه حاصل طراحیای خیلی خیلی زیاده
چون اولش خیلی قوی به نظر میرسید
بعد به اندازه کافی آسیب پذیر به نظر نمیومد
بالاخره به طرحی رسیدیم که کانیه خوشش اومد
و این مدلو ساختیم
بعد ما بردیمش به لوس انجلس و اون فورا ازش متنفر شد
پس با سرافکندگی برگشت اینجا
داره سرشو با خجالت پایین انداخته
یه مرد طوطی نما هم اونجاست تا سرحالش بیاره
- اینو داری؟. - اهوم
- یه در کوچیک میخوام - صاف باشه؟
- خالی - ام دی اف
- یه در ام دی افی - اهوم
و میتونه باز بشه
دعوت شدم که یه قطعه برای نمایشگاه ترینال بسازم
این نمایشگاهی در مورد رابطه موسیقی و هنره
یجور مجسم سازی تصویریِ موسیقی
بخاطر همینم دعوت شدم. بخاطر کارایی که در زمینه مسیقی کردم
میدونی چیکار میشه کرد؟
میتوین گازو بذاری اونجا و منطقه مورد نظرتو بدست میاری
به نظرم اگه بِکِشیش خیلی عالی به نظر میاد
آره به نظرم خیلی هوشمندانه است
به سرعت خواستم مکعبی بسازم که میتونه بچرخه
دهانه های مختلف و سایزهای متفاوتی میتونه داشته باشه
تصاویری از کارایی که در 20سال گذشته کردم رو نشون میدن
بهت میگم تو ذهنم چی میگذره
شاید دیدن اون داخل جالب باشه
و یا شایدم بخوای رازآلود نگهش داری. نکته ش.
نکته ش همینه
- تادا - خوبه
خیلی خوشم اومد. از این به بعد بیشتر اینجا سر میزنم. تموم شد
یه عنصر اضطراب توش هست
عنصری از ترور
چون کانیه اونجا نیست بیانسه هم نیست
پس باید یه چیزی بسازم که به خودیِ خود قابل دیدن باشه
چیزی که قبلا نساختم. خب میبینیم
ممکنه ارزش دیدن داشته باشه، شایدم نداشته باشه
بله؟ -سلام
من علاقه ای به کنسرتای پاپ ندارم,
اگه بخاطر اِز نبود هم نمیرفتم
خب اون از طرف خودش حرف میزنه ولی من کنسرت پاپ زیاد رفتم
اما فکر میکنم صحنه همینه
نورایی که روشن میشه و مردمی که عکس میگیرن
صدهای کر کننده و خلاصه همه چی. من بهشون جذب میشم
این یه هدیه کریسمس دوست داشتنیه که اِز پارسال بهمون داد
اینم قطعه هایی از اجراییه که تو درسدن داشته
نکته ی خوبِ دیگه اینه که خیلی از کارایی که میکنه رو میبنیم
ما هوادارای دوآتیشه شیم، همه جا میریم اینور و اونور
و فوق العاده است چون خیلی از جاهایی که تا حالا نرفته بودیم رو میبینیم
درضمن همسر من و پدر اِز
قلاب دوز ماهریه
- این تخصص منه - روپوشِ قوری میسازه
- میز رو هم من ساختم - این میزم ایشون ساخته
- همسرم این میزو ساخته -از چوب اسکافولدینگ ساخته شده
آره تخته های قدیمی اسکافولدینگ
حدود 90درصد چیزایی که تو این خونه است از آت و آشغال ساخته شدن
ما رنگشون کردیم یا ساختیمشون
آره
فکر کنم اِز هم همینکارو انجام میده
البته هرگز فکر نمیکردیم وارد حوزه های هنری بشه
به موسیقی خیلی علاقه داشت
راه فرار کردن من از اطراف شهر
از طریق موسیقی بود
من تو یازده سالگی، تنهایی میرفتم لندن
تو رویال آکادمیِ لندن درس موسیقی میخوندم
و وقتی دروس موسیقیمو تموم کردم
بقیه روزمو تو لندن میگذروندم
با کارت متروم اینور اونور میرفتم
درواقع موزیک برام بلیت ورود به یه دنیای دیگه بود
و از اون موقع همیشه از بودن بین قبیله موزیسینا لذت بردم
فکر میکردم گروهای موسیقی
چون یه مدت با یه تهیه کننده موسیقی بیرون میرفتم
کلی اجرا میدیدیم
و همیشه فکر میکردم به لحاظ بصری چقدر خسته کننده ان
البته چون من به خسته کننده هاشون میرفتم نه هیجان انگیزاشون
اما همیشه این شکلی بودن
نوازنده های گیتار اینجا، بیسییتا اینجا،
یه کیبوردیست اینجا احتمالا
گاهی ام یه پرده اینجا که اسم گروهو روش میدیدین
اگه دیگه خیلی خوش شانس بودین گاهی یه پروژکتور هم وجود داشت
این تقریبا تمام چیزی بود که تو کنسرتا میدیدم
از این فرم خوشم نمیومد
حس میکردم یه گروه گوژپشتو تماشا میکنم
من به تماشا کردن اپرا و تئاتر عادت کرده بودم
و فکر میکردم این خیلی افتضاحه
و از این لامپای این بالا خوشم نمیومد که دادادادا نور پخش میکردن
دوست نداشتم
اولین باری که یه بکنسرت راک رو طراحی کردم
گفتم : چرا همشونو تو باکسای خودشون نمیذارین؟
شما میتونید برید اینجا آقای درامر شمام برید اینجا آقای گیتاریست
خواننده هم میتونه بره اینجا
یه تور این جلو میذارم. یه چیزی شبیه این
در اطراف هم تعدادی آینه میذارم
از این آینه های ارزون، چون خیلی پول نداشتم
ایده اصلی، شکستن آناتومی گروه های موسیقی چهارتایی بود
شما فقط دهان خواننده و بینی درامر رو میدیدید
چشم نوازنده گیتار و گوش بِیسیت
اما تو اینهمه شوق و هیجانم
فراموش کرده بودم که این کنسرت خداحافظیشون بود
و اونا باید تعظیم میکردن
و میومدن بیرون و توسط هوادارای دوآتیشه شون دیده میشدن
منم اون پرده رو اونجا نصب کردم
اون جلو هم یه پرده پروژکتور نصب کردم که درواقع دیگه نمیتونستن بیان بیرون
مردم بهم میگن باید فیلمِ ضربه نخاعی رو تماشا کنم
ولی تا حالا ندیدمش
و فعلنم قصد دیدنشو ندارم
چون همه میگن زندگی من خیلی شبیهشه
پس من هرگز اون فیلمو نمیبینم. شرمنده.
و این چیزیه که کانیه دید
وقتی مشغول دعوا با طراح صحنه ش بوده
دوست من متوجه میشه
و میگه اینجا رو ببینین، اِزی این کارو انجام داده
و کانیه میگه وای چه عالی من یکی از اونا رو میخوام
و قضیه اینطوری شروع شد
این اثر چه چیز واقعی رو میتونه نشون بده؟
میخواید تماشاگرا چه احساسی بکنن؟
چطور میشه یه واقعیت رو شروع کرد، نمایش داد یا تولید کرد؟
من این فرصتو داشتم که گاهی میلیونها دلار از پول یه هنرمندو
بابت مجسمه ای که میخواستن خرج کنم
شبیه اون مرد غول پیکر
این چرا، خیلی چیزا رو مشخص میکنه
چرا ما اون باریکه ی نور رو میخواستیم تا از مکعب بیانسه بیرون بیاد
چرا اون هاله نورانی رو دورِ پت شاپ بویز میخواستیم؟
چرا اون بلوک نور رو تو تور گروهِ یوتو در آرنا نیاز داشتیم؟
درواقع در مورد اجرای یوتو
تمام بحث ما سفری از یه مربع به یه دایره بود
از خانه به دنیا، و اون صحنه
از یه صحنه مربعی به یه صحنه دایره ای تبدیل شد
من بیشتر از همه به روانشناسی فضا علاقمندم
کار زیادی روی پیدا کردن فضا برای موسیقی صورت میگیره
به نظرم آزادی بیشتری توش هست
چون خیلی از ترانه ها شاعرانه ان
پس فکر کنم من میخوام شاعرانگی در فضای بهتری اتفاق بیفته
من خیلی روشمند میگم : خیل خب بریم شعرا رو گوش بدیم
شعرایی که قراره بهشون واکنش بدیم رو یادداشت کنیم
بریم یه شاعرانگی، یا یه قصه پیدا کنیم
و وهروقت که یه خواننده میخونه
♪شکوفه ها از درخت میریزن ♪
یه سوال دیگه پیش میاد
وقتای دارن اینو میگن، اطرافشون چی باید به چشم بخوره؟
چی با حرفی که دارن میزنن همسو یا در تقابله؟
خیلی پیچیده است و اجزای زیادی داره
در فضاها یسری چیزایی میسازیم
من میتونم نور رو پیدا کنم، نور رو دربیارم یا کاری کنم اشیا اجازه بدن نور بیاد داخل
شبیه اجرای یوتو
حقه های جادویی ای پیدا کردیم که برای کنترل نور خیلی جواب میدادن
بطور مثال یه آینه
اولین باری که از آینه استفاده کردم تو مکبث بود
یه جعبه رو با آینه بُریدیم
و میتونستیم نصف این میزو ببنیم
با یا بدون شبح بانکو، همینطور که میچرخید
مثل یه فضای فیزیکی نقش ایفا میکرد
بعنوان استعاره ای از حقه هایی که علیهش اعمال میشد
اخیرا از آینه در قطعه ای به نامِ پایین استفاده کردم
که در مورد یه دنیای دیجیتالی بود
میخواستم کاری کنم که تماشاگر به این فضا اعتماد نکنه
آدمایی که از نمایش میومدن بیرون
میگفتن که یه جعبه شیشه ای دیدن، درحالیکه اصلن جعبه ای در کار نبود
هیچی اونجا نبود
فقط اشیایی بودن که در فضا قرار گرفته بودن با یه آینه با فاصله ای دور در پشتشون
دریافتِ عمقِ تماشگرا واقعا به بازی گرفته شده بود
فکر میکردن دارن یه جعبه رو میبینن
درواقع داشتن اشیایی رو در رابطه با یه جعبه نامرئی میدیدن
از اینه تو شوهایی که با لویی ویتون برگزار کردم زیاد استفاده کردم
این دستاورد جدیدی در رابطه با یه آینه شفاف دوطرفه است
هروقت نور پشتش نباشه آینه است
پس اگه یه ال ای دی پشت این آینه قرار بدید
و یه چهره رو روی آینه دیگه قرار بدید
در این حالت آینه همه چیز رو منعکس میکنه غیر از جاهایی که صورت هست
پس یه صورتِ شناور در یه اتاق رو میبینید
قطعات پیچیده تری رو دارم میسازم
که تماشاگرا میتونن توش بچرخن و خودشونو پیدا کنن
اخیرا دعوت شدم تا هرچی که میخوامو بسازم
برای پروژه ی یه کانال
تا وقتی در مورد رایحه بود، میتونست هرچیزی باشه
یه هزارتوی آینه ای به ذهنم رسید
به نظرم رسید که ایده خوبیه
برای مغز این مساویه با پنجاه هزار تصمیم در دقیقه
بعد یهو میبرنشون تو یه اتاقی که کفش سقوط میکنه
و اونا می افتن
بعد یه شیء مجسمه شکل ایجاد میکنید
این حسو میده که شما تو زمان پرت شدین عقب، به یه خاطره
مثل وقتایی که یهو عطر آشنای مادرتون به مشامتون میوره
قبلا به این کلیسا میومدم
چیز خارق العاده دز مورد این کلیسا اینه که
اینجا یه محله خیلی کوچیکه
اما اینجا 11تا پنجره رنگی هست
که توسط مارک چاگال طراحی شده
که به نظرم یه چیز غیرعادیه
یکی از اعضای محلیِ شورای کلیسا
دخترش در سال 1963 در یک حادثه دریایی به طرز غم انگیز از دنیا رفت
اون 21سالش بود
به یاد و خاطره اون، این پنجره ها رو ساخت
وقتی چاگال اومد اینجا و شرایط رو دید
گفت خیل خب کلّ کلیسا رو طراحی میکنم
پس در ده سال آینده ش تک تک پنجره ها رو خودش طراحی و اجرا کدر
در اوایل دهه هشتاد یه نمایشگاه بزرگ از آثار چاگال برگزار شد
و همون موقع ها بود که من تمام کارای چاگال رو دیدم
و این پنجره ها رو هم مشاهده کردم
به نظر میاد اینجا رنگ به نور تبدیل شده
غلظت لاجوردی، آبیِ سیر و فیروز ه ای
و همه ی اون آبی های متفاوت که توش ترکیب میشن
چیزیه که تو نقاشی میبینم
و بعد میفمم وقتی ازش نور عبور میدی چطور میشه
به این شکستهای نور که از دیوار خارج میشن دقت کنید
و این آدمی که اسمش روی شیشه حک شده
اینجا بوده
و به یادتون میاره که هنرمندا اکثرا از جاهای کوچیک میان
چیزی که منو راجع به این پنجره ها منقلب میکنه اینه که از داخل
شبیه یه
منبع درخشانی از جواهرن که میدرخشن
اما از اینجا سیاهن
منتظرن که بهشون زندگی داده بشه
د ایندای یه اجرا من همچین احساسی دارم
قبل ازینکه نورها به صحنه تابونده بشن
روشن شدن نور در ابتدای اجرا
خیلی چیز خاصیه، مگه نه؟
با یه گروه آدم دیگه تو تاریکی میشینید
این کاری نیست که معمولا انجامش بدید
فکر کنم برمیگرده به کودکیمون
برقا که خاموش میشن
میدونید؟ اگه به مهمونا فکر کنید
گروهی از بچه ها تو تاریکی بیدارن و منتظر شروع یه چیزی ان
و به نظرم این چیزها بارها اتفاق میفته
80هزار نفر آدم اونجان و خورشید غروب میکنه
این همون اتفاقیه که تو اِستون هِنج میفته
قبل از تولد هر مسیحی ای، کاهن هایی وجود داشتن
تو این لحظه یه اتفاقی میفته، چون یه چیزی تغییر میکنه
همه توجهشونو رو یه نفر معطوف میکنن
ما نیازی به پرستیدن نداریم
اما تمام انرژی تو اون محوطه روی یه نفر متمرکز شده
و این خودش یه اتفاق روانشناختیِ استثناییه
هشتادهزار انسان دارن به یه انسانِ کوچیک دیگه نگاه میکنن
من با بیانسه کار کردم Formation در تور
و ما به چیزی رسیدیم که خیلی متفاوت نیست با این, از این جهت.
یه مکعبه که با انفجار نور باز میشه
وقتی بچه بوده با یه کشیشِ تلویزیونی حرف زده
و کشیش بهش گفته دستتو بذار روی تلویزیون
و بیانسه احساس دعا کردن رو درک کرده
فکر کنم شبیه تصور یه بچه از احساس دعا کردن بود
اینکه زبان و لحن دعا کردن چطوری میتونه باشه
و بعدا متوجه شد این بلوک چرخان هم روش دیگه ایه
برای منتقل کردن پیامش
اگه به اکثر کنسرتای قبل از سال 2003 نگاه کنید
میبیند بیشتر عکسا توسط عکاسای حرفه ای از جلو گرفته شده
یه تصویر خداگونه از ستاره پاپ اون جلو میبینید
و کلی نورپردازی در پشت سرش
و این تصویری بود که ازش ضبط میشد
و بیشتر کسایی که به اون کنسرت نرفته بودن همچین تصوری ازش پیدا میکردن
حالا دوربین گوشیا رو به معادله اضافه کنید
ناگهان اون رویداد از هر زاویه ای ثبت میشد
و در نتیجه کار من از هر زاویه دیده می شد
.و به گونه ای متفاوت درک می شد
.بنابراین این یک تغییر بزرگه
هنرمندایی که باهاشون کار میکنم بوسیله تصاویر اجراهاشون بمباران میشن
اونا اجراشونو از زوایایی میبینن که تا حالا دیده نشده
میدونن خیلیا به این شکل اجراشونو میبینن
از طریق دوربینای موبایل
تا حدی میشه گفت طراحیای ما که مربع شکله
ممکنه تغییر کنه، اینستاگرام به مثلث تبدیلش میکنه
هرچی بیشتر تمرین میکنم
بیشتر یاد میگیرم که خودمو تو تمرین نشون بدم
این الانم داره اتفاق میفته
بعد با خودم میگم چرا دارم با این آدما کار میکنم؟
این کار چه ربطی به من داره؟
چه نیازایی دارم؟ چی میتونم بهش اضافه کنم؟
جالبه، مگه نه؟
چون واژه "شو" داره میگه اونا چیزی برای عرضه دارن
چیزی درمورد پیدا کردن نمیگه
خیلی خوب میشه
و از اونجایی که من کار هرروزمو انجام میدم
باید کاری کنم که نمایش مسائل، تبدیل به فرایند یافتن چیزهای دیگه بشه
- یه ذره اثرگذارترش کن. - باشه
آره، اوه آره
اگه چیزی برای پیدا کردن نداشتید
دیگه چیو میخواید نمایش بدید؟
این فردا سوار یه تریلی میشه و میره بلژیک
یسری تصاویر از بچه ها دیدم که دارن با اسباب بازیای فکری بازی میکنن
از اونایی که یه مثلث و یه مربع و یه دایره برمیداری
و سعی میکنی در جای مناسب داخل جعبه قرارشون بدی
واقعا تصاویر شگفت انگیزی بودن
چون تو مغزشون اتفاقاتی داره میفته که هربار میخواد یه چیز تازه کشف کنه
ترشح دوپامین مغزشون بالا میره
برای همینم ما بصورت بیولوژیک عاشق چیزای جدید میشیم
این بچه
چه موفق بشه، چه موفق نشه
در هرحالت یه حس جدیدو تجربه میکنه
و یه جایزه کوچیک میگیره
من اینجا شبیه اون بچه ام
یا هرجایی باشم، مثلا با بیانسه تو استادیوم
دقیقا همون چیزیه که تو مغز اون بچه اتفاق میفته.
عاشقشم
اصلا فلسفه وجودشم همینه
داشتم سعی میکردم پروژه های مختلفو در جای درست قرار بدم
از طریف روزنه های مختلف، با تمرین های خودم
یه ذره واپس گرایانه است
اینجا رایه، در ساسکسِ شرقی
وقتی 6سالم بود اومدیم اینجا و تا 13سالگیم هم همینجا بودیم
در مرکز شهر مدلی از این شهر ساختن
این مدل برام داستانایی تعریف میکرد که به هیجانم می آورد
داستانای ارواح و اینجور افسانه ها
یا مثلا داستان قصابی که شهردار شهرو میکشه
خونه من اونجاست و سقفش درواقع دوتا سقفه
و عادت داشتم برم اون بالا و بین دوتا سقف بشینم
و به شهر نگاه کنم
شروع کردم به مرتبط کردنِ قصه گویی و مدل ها
سیستم و تاثیرات
کودکی فرد، غیرقابل اجتنابه
این مدل یه چیزی داره که منو غرق میکنه
و ذهنم وارد تمام خیابوناش میشه
و البته بخشی از من هم هست که فکر میکنه
چی میشه اگه بکوبیش و داغونش کنی؟
میدونی چی میگم؟ یعنی خرابش کنی
یا رنگ روش بپاشی
کار من واکنشی در برابر همینه
انگار اثر این مدل تو کارام ادامه داره
با نگاه کردن بهش میتونید سیستم یه شهر
و تاریخشو ببینید
راه هایی که روی راه های دیگه ساخته دشن
بازه های زمانی
پس چطوری از شهرای مدرن استفاده میکنم
روی دیوار قرارشون میدم
که تماشاچی مجبور میشه برو روسقف و من از این خوشم میاد
و مردم وقتی به پایین نگاه میکنن یه چیزی حس میکنن
ما یه چیزی اینجا احساس میکنیم
و اگه بتونی این حسّو به صحنه تاریک تئاتر بیاری عالی میشه
من با مقیاسها بازی میکنم
مقیاس یکی از وسایل کار منه. تو استودیوم
آدمایی با قدهای مختلف دارم
یکی از چیزایی که تو تمرینام دوست دارم
اینه که یه آدم رو بزرگتر یا کوچیکتر از اشیا نشون بدم
اخیرا در اجرای اَدِل
گریمورش تبدیل به طراح صحنه مون شد
چون میدونستم چشماش خیلی بزرگن
و اون مقدار از ریمل، با دستاش رابطه برقرار میکنه
وقتی به این شهر بخصوص اومدم
بازیای زمانی خاص خودمو انجام میدم
اومدن خودمو یادم میاد وقتی که بچه بودم
تعداد دفعاتی که از خیابان کورت تو تاتنهام عبور کردم
زمانی که تو یه کتابفروشی کار میکردم
دریافت و پیدا کردنِ سیستم
پیدا کردن الگوها. درست نمیگم؟
وقتی از بالا به چیزی نگاه کنی، پیدا کردن الگوها آسونتر میشه
اینا یه عده دیگه از هنرمندا هستن که باهاشون همکاری میکنم
کانیه و جی زی برای اجراشون
یبار گفتیم خیل خب ، تاج و تخت
تاج و تخت تو این بافت چه معنی میده؟
مسئله اینه که
وقتی تو یه موقعیت مناسب قرار میگیرید
موضوع بعدی اضطرابِ از دست دادنِ اون جایگاهه
پس اونا گاهی در جایگاه قدرت مطلقن
چون 15فوت بالاترن
اما آسیب پذیرن چون اون بالا وایستادن
و به آسونی ممکنه تیر بخورن یا سقوط کنن
و یجورایی تنهان. اون بالا کاملا تنها به نظر میان
پس بازم فکر میکنم ترکیبی از قدرت و ضعفه
این تنشِ بین قدرت و سقوط
یه محدوده خیلی جذابیه
من نمیترسم
البته اگه بخواین بدونین
من نمیترسم
اِز بدون شک در ذهن من
باانگیزه ترین انسانیه که در کل زندگیم دیدم
میدونید؟ اون انقدر باانگیزه است
که به نظرم خلاقیتش مثل راننده ش اونو به هرجایی میبره
اما این یجور خیالبافی نیست
کند و کاو واقعی در تخیلاته
یه کیفیتی در کارهای بتهوون، واگنر، شکسپیر و پینتو هست
که تو بقیه چیزا نیست
و یجورایی حس میکنم که در اِز هم همین کیفیت
تونسته غلبه پیدا کنه
این برای دُن جیووانی ساخته شده و اسمش گروستانِ طراحانه
چون به همین دلیل کار سختی برای اجرا بود
اینکه انقدر روی آدمایی که تو کوریدورهای تاریک گیر افتادن دقیق بشی
پس اگه برایه مهدرهای کافی فراهم نکنی، فایده نداره
جواب نمیده
پس ما یه جعبه چرخان ساختیم
یجور هزارتوئه، که همه دراش باز میشن
همه شون میتونن بسته بشن یا هر قسمتیش میتونه باز بشه
شبیه یه معماریِ همیشه در تغییره
با استفاده از یه سیستم نگاشت، رو همه دیواره نقش بسته بود
وقتی صحنه های پرجنب و جوش میسازی، تماشاچی خیلی خوشش میاد
اون همیشه ایده هایی مطرح میکنه که باعث میشه من به چیزای جدید فکر کنم
در مورد دموکراسی در تئاتر صحبت کرد
وقتی 20نفر روی صحنه دارید
نمیتونید نگاهِ تماشاچی رو کنترل کنید
تئاتر به این دموکراسی نیاز داره
باید مطمئن بشید همه از بالا تا پایین
یه تجربه رو درک میکنن
کلاغ سیاه در پارسیفالِ واگنر
اتفاقی که در صحنه میفته اینه که میچرخه
و میتونید از تمام زوایا ببینیدش
علت اینکه کلاغ رو انتخاب کردیم این بود که سمبلیه که همه میشناسنش
لازم نیست تماشاگر همه جزییاتو بدونه
ساختن یه شیء
که برای همه معنی داره، آسونتره
بعنوان مثال الان حس میکنید تو یه تونلید
و همه همون واکنشای ابتدایی و غریزی و اولیه رو
از خودمون نشون میدیم
واکنشی که همه تو یه تونل تاریک نشون میدیم
،بنابراین من فکر می کنم در مورد همه، یک واکنش احساسی به اون .وجود داره
اما چیزایی که من خلق میکنم فقط یه سری چیز نیستن
درواقع وقتیه که تماشاگر موقع اجرا میذاره
و با بقیه چیزا ترکیب میشه
پس این زمانه که شما دارید میسازیدش
زمانی که توسط مخاطب درک میشه
اشیاء اون چیزایی نیستن که فکر میکنید
منظورم اینه که اگه چیزایی که من نمایش میدم رو
بذارید تو یه گالری هنری
اون کارایی که باید رو نخواهند داشت
فقط در طول زمان میتونن نشونش بدن
تابش نور در زوایای مختلف
با آدمای مختلفی که داخلشن
کلمات مختلفی رو با افکتهای مختلف بیان میکنن
تو هملت به تایملاین خیلی خاص درست کردیم
انگار داریم صفحات یه نمایشنامه رو میخونیم
و انگار ثانیه به ثانیه داریم میسازیمش
چه اتفاقی داره میفته؟ کی داره چی میگه؟
وقتی کم کم دارم همه چیو مشخص میکنم
تنها فکر و ذکرم اینه که تماشاچیا الان چه حسی دارن؟
تا چه مدت این حسو تجربه میکنن و بعدش چه اتفاقی میفته؟
همه چیز یجورایی در خدمت همینه
طراحی ای که میبینید نوکِ کوهِ یخیه
اما مسئله مهم میزان کاریه که میکنید
تا به اون مرحله برسه
شما رو بالا نگه میداره
وقتی بچه بودم، کاری که الان دارم میکنم مفهومِ بهشتِ واقعی بود
تقریبا همون چیزیه که میخواستم همیشه انجام بدم
اما الان خب
یه مقدار امروزی تر از نمایشگاه اسباب بازی پولاکه
اما به خودتون میاین میبینین دارین سوررئال کار میکنین
من دارم این کارو میکنم، ببینین
یا این کارو
در نمایش هملت ما یه کپی خیلی خوب از یه خونه دوران ادواردی ساختیم
باید خیلی دقیق، با جزییات و طبیعی میبود
بعدش تونستیم یه زمین سیاه و سمّی هم بهش اضافه کنیم
پس گاهی مثل قواعد سوررئالیسم
به علت وجود واقعیته که جواب میده
بیا لولو اینو امتحان کن
- از اینجا فشارش بده، خیلی خوبه - اما این باید پرده باشه
- درسته اون پرده است - اون مرد
بذارش اینجا میلی
- کجا؟ - اینجا
اوه
هی چیز مشترکی بین هنرمندایی که من باهاشون کار میکنم وجود داره
وقتی تور جهانی میرن و جلوی 80هزارتا آدم اجرا میکنن
میگن خب حالا برای خودم چی میخوای درست کنی؟
من میپرسم این نیاز چرا بوجود میاد؟
صبر کن، هنوز پرده رو نکش
- اوه - و ...
برو!
بخاطر عشقم انجامش میدم
فکر کردم اگه یه چیز زیبا خلق کنم
این بهترین استفاده از زمانمه
سازندگان تئاتر از زودگذر بودن چیزی که خلق میکنن آگاهن
هیچی پایدار نمیمونه
وقتی داری میسازیش میدونی بزودی نابود میشه
گاهی وقتا طی یه هفته گاهی ام در عرض 4روز
گاهی ام در عرض 4سال
درنهایت همه چیز فقط در خاطره مردم باقی میمونه
باید در اون شب اونجا بودید
و اجرای بندیکت کامبربَچ یا اجرای بیانسه رو میدیدید
کانیه وِست فقط یه بار تو همون روز اون جمله رو میگه
پس اینا فقط تو خاطرات مردم وجود دارن
« ارائه شده توسط وب سایت آوا مووی » [ AvaMovie.in ]