..:: ارائه شده توسط وب سايت زرفيلم ::.. ‏.:: www.ZarFilm.com ::.
از ابتدا
انسان به آينده فوق العاده بي همتا نگاه کرده
و سئوالي ابدي ازلي پرسيده است:
زمان چيست؟ فضا چيست؟
زندگي چيست؟ مرگ چيست؟
که ميداند شايد که مردن همانا زندگي کردن باشد.. و آنچه که زندگي ناميده ميشود به خاطر فناپذيري همانا مرگ باشد؟ (اوريپيد نمايش نويس يوناني)
در زمان صدها تمدن
فلاسفه و دانشمندان زيادي پاسخ دادند.
اما بهت بشري همچنان باقي است
تا روح هر يک از ابنا بشري پاسخي براي سرنوشت خويش بيابد.
افسانه لطيف و فراموش نشدني پرتره جني...
بر اساس دو عنصر ايمان بيان شده است:
حقيقت و اميد.
يک چنين پرتره اي در موزه متروپوليتن نيويورک به ديوار آويخته شده است.
و دختري به نام جني بود که براي کشيده شدن تابلو مقابل نقاش نشست
تا اين حقيقت دارد
چيزي باقي نمي ماند جز آنکه علم به ما مي گويد هيچ چيز نميميرد
بلکه فقط تغيير ميکند
آن زمان خودش نخواهد گذشت بلکه زمان اطراف ما را خم ميکند
و اينگونه است که گذشته و آينده با همديگر براي هميشه در کنار ما هستند.
به دور از سايه آگاهي
و به دور از پرتره اي که از ديوار موزه آويخته شده است و اساس داستان ما است
حقيقت هر دورغي که بر روي صحنه زندگي ما نيست
در قلب ما جاي دارد.
زیبایی حقیقت است، حقیقت زیباست این همه چیزی است که میدانیم و همه چیزی که لازم است بدانیم. کیاتس (شاعر)
و اکنون پرتره جني.
با احترام به استاد سعید قطبی زاده عزیز
نيويورک در زمستان مکان سردي است.
دماي آن هيچوقت گرمتر از يک درجه نبوده است.
هنوز رنج بسياري آنجا وجود دارد براي هنرمندان
که بسيار بدتر از فقر و زمستان آنها را آزار ميدهد
بيشتر شبيه اين است که زمستان مغزها است.
احساس بي تفاوتي شديدي که جهان را فرا گرفته.
شجاعت من به انتها رسيده بود.
- بفرماييد قربان، چکار ميتونم براتون بکنم؟
- شايد بتونيد يکي از نقاشي هام رو بخريد؟
- بله، ولي ما معمولا خيلي کم خريد ميکنيم تقريبا هيچي .
- گذر زمان ارزش اونها رو نشون ميده.
- حالا، نشون بده ببينم چي همراهت داري؟
- بيشتر منظره هستند. - اغلب.
- خيلي بد شد.
- اينها کارهايي که من تو کيپ کد انجام دادم.
- اينها ماهيگيران شمال تورو هستند.
- انتهای دماغه.
- بله، منظره است.
- اينها يه سري کار سیاه قلمه از شهر.
- اين پله.
- پل خوبيه. اما اتفاقا من پل ها رو دوست ندارم.
- يه دوجين از اينطور آدمها هر روز ميان اينجا.
- خانم اسپيني، من رو ترسونديد.
- ايشون شريک من هستند، خانم اسپينتر.
- به نظرم نمياد نام شما رو شنيده باشم.
- نگفتمش.
اسم من ابن آدامزه.
- سر چه موضوعي حالت ضعف گرفتيد. - در موضع ضعف نيستم.
- " اسم من ابن آدمزه" کاش تو موضع ضعف نبودي.
- بايد بيشتر بخوري.
- اينقدر عجول نباش. بذار ببنيم چي برامون آوردي
- هيچ چيزي که بتونه علاقه شما و شريکتون رو جلب کنه اونجا نيست.
- احتمال داره درست بگي بيشتر علاقه مندم بدونم خودت به چه چيز توجه داري.
- بشين آدامز.
- شايد چيزي نفروشي ولي حداقل کمي استراحت ميکني.
- بهت پيشنهاد ميکنم بشيني.
- ميتوني از يک گل عالي نقاشي کني. - ممنونم.
- هيچوقت کتابهاي رابرت براونينگ رو خوندي؟ - خيلي وقت پيش.
- شعرش رو در مورد آنره آدل سارتو بياد مياري همون نقاش بزرگ.
- تناسب، آناتومي، رنگ..
همه چي داشت ولي هيچي نداشت.
- اون يه دست فوق العاده کشيد
اون هم موقعي که رافائل يه پنجه بدون فرم رو طراحي کرد.
اما رافائل به کارهاش عشق مي ورزيد.
بيچاره اندي دل سارتو.
- فکر کنم منظور شما رو گرفتم.
- يه ذره عشق هم توي اين ها نيست
- واقعا، خانم اسپيني - اينقدر منعطف نباش متئو.
- من يک دوشيزه پير هستم و هيچکس به اندازه يک دوشيزه پير در مورد عشق نمي دونه.
- مشکلت چيه، آدام؟
- بايد ياد بگيري که از يه چيزي عميقا مراقبت کني.
- ما اون گل رو برميداريم.
- ميشه که گلها نقطه ضعف من باشند. کاراش خيلي هم بد نيست.
- بهت 12 دلار و پنجاه سنت ميپردازيم. اگر مخالفتي باشه، معامله اي هم نخواهد بود.
- مخالفتي نيست.
- بهش بپردازيد آقاي متئو.
- پول خرد يک دلاري داريد؟
- يه سکه هم ندارم.
- بهت پنجاه سنت بدهکار خواهد شد.
اگر گلهاي بيشتري ميخواي يه کاميونش رو تو خونه دارم.
- از همين ميترسيدم، روزتون خوش.
- سپاسگزارم. - روز خوبي داشته باشيد دوشيزه اسپيني.
- به نظرم تابلو رو نميخواستي.
- اگر نميخواستمش که برش نميداشتم.
- چشمان زيبايي داريد، روزتون خوش.
- اوه عزيزم، متاسفم که اون تابلو ارزشش بيشتر از چند دلار نيست.
- نه، اما آدام ارزشش رو داره.
- آره، اما فرض بر اينه که ما کارمون بايد سود داشته باشه، دوشيزه اسپيني.
- به نظرم درسته.
- اين رو براي خودم خريدم.
- فوق العاده است ميتونه تعارفي کوچک خوبي باشه.
- اولين تعارفي بيست سال اخير من.
حداقل ديگه يک کم پول تو جيبم دارم
اما فکر کنم يک کم سبک عقل بودم از اينکه چيزي کافي براي خوردن نداشتم
ناگهان متوجه شدم که يک اتفاق خارق العاده افتاده
سروصداي شهري يا ساکت شده بود يا خيلي فاصله داشت.
به نظر ميآمد اين سر و صداها متعلق به زماني ديگر هستند
مثل صداي تابستان در مرغزارها خيلي وقت پيش.
- مال منه.
- هيچکس ديگه اي با شما نيست؟
- نه چرا بايد باشه؟
- ديگه داره رسما تاريک ميشه. نبايد بريد خونه؟
- هنوز هيچ بايدي براي خونه رفتن ندارم هيچکس منتظر من نيست.
- به هر حال، شما با من هستيد.
- جني هستم.
- جني چي؟ - جني اپلتون.
- مادر و پدرم هنرپيشه هستند.
- اونها پايين تر تو ويکتوريا همرستينز کار مي کنند.
- رو طناب بندبازي ميکنند. - گفتي تو همرستينز؟
- آره چطور؟
- براي اينکه سالها قبل از بين رفته وقتي من بچه بودم.
بايد دنبال اسم يه جاي ديگه باشي ديروز اونجا بودم.
- خوب حالا واقعا - بذاريد نقاشي هاتون رو ببينم آقا.
- آدامز.
- از کجا دونستي اونها نقاشي هستند؟ - مي دونستم ديگه.
- اون پنجره ها براي يه همچين کليساي بزرگي بدجوري کوچيک هستند.
- بايد هم کوچولو باشند تو کيپ کد خيلي باد مياد.
- دوستش ندارم، من رو ميترسونه.
- باد؟ - نه آب تيره.
- بايد اون وسط اقيانوس يه فانوس دريايي باشه.
- بله بايد باشه اما تو از کجا ميدوني.
- دقيقا يادم نمياد.
- يه روزي بهت نشون ميدم اونجا روي صخره ها.
فانوس دریایی انتهای دماغه. - به نظرم گفتي يادت نمياد.
- خوب نمياد، فقط ميدونم اينطوريه.
- کاش از نقاشي هات خوشم ميامد ولي اينطور نيست.
- اين چيزيه که همه ميگند. براي همين هم نميتونم اونها رو بفروشم.
- شايد نبايد از مکانها نقاشي کني. چرا بجاش از مردم نقاشي نمي کني؟
- خونه سيسيلي براون پراز تصوير آدمهاي مختلفه.
- کي هست اين سيسيلي براون؟ - بهترين دوست منه.
- اينروزها همه اش ميرم مدرسه البته فقط صبح ها.
- چي ياد مي گيري؟
-ديروز در مورد قيصر ياد گرفتيم. اون پادشاه آلمانه.
- بوده، خيلي وقت پيش.
- اشتباه ميکني.
- پدر سيسيلي الان تو آلمانه و هميشه قيصر رو مي بينه.
- ميگه قيصر دوست داره با اسب سفيدش اطراف بچرخه
و دوست داره که بجنگه.
منم ميتونم بجنگم ميتونم با سيسيلي بجنگم.
- اون گنده تره ولي من قويترم. خوب ميتونم باهاش بجنگم.
- به نظرم گفتي سيسيلي براون بهترين دوست توئه.
- بله که هست.
- خيلي بامزه است که يکي رو داشته باشي باهاش بازي کني تو کسي رو نداري باهاش بازي کني؟
- نه.
- خوب، متاسفانه من ديگه بايد برم.
- اينجا کمي احساس تنهايي ميکنم، خودم هستم و خودم.
- اگر مزاحمت نيستم کمي با شما قدم زنان بيام.
- يه آواز بلدم دلتون ميخواد بشنويد؟
- حتما که دلم ميخواد.
اهل کجا هستم؟
هيچکس
نميدونه
و به کجا ميروم
همه چيز ميرود
باد ميوزد
دريا جریان دارد
هيچکس نميداند
و من به کجا ميروم
هيچکس
نميداند
- چه کسي بهت ياد داده؟ - هيچکس، فقط يه آوازه.
- اون بازي رو ميدوني که من توش بهترينم؟ - کدوم رو؟
- يه جور بازي آرزو است.
- من به تو خواهم گفت که مهمترين آرزوي من چيه؟ - آرزوت چيه؟
- اول بايد چشم هات رو ببندي و سه بار دور خودت بچرخي.
- آرزو ميکنم که تو منتظر بموني تا من بزرگ بشم
خوب اينجور ميتونيم براي هميشه با هم باشيم.
- اما حدس ميزنم که منتظر نميموني.
- ديگه نميتونم باهات صحبت کنم، خداحافظ.
- آرزوت رو قبول کردم. - ممنونم.
- از اين بچه هاي بامزه است.
- آقاي آدام شمايي؟ - بله خانم جيکز.
- شما هميشه بي نهايت بي سرو صدا مي آيد داخل. به سختي مي فهمم شما آمديد.
- خيلي به فکر ساير همسايه ها هستم. - نميخوام باعث آزار ديگران بشم.
- البته که نه اون هم آدم درستي مثل شما.
- پنج دلار کاري ميتونه بکنه؟ - نمي کنه ولي من ميگيرمش.
- اميدوارم به زودي بتونم بيشتر بهتون بدم. - بهتر مراقب باشي که حتما اينکار رو بکني.
- فکر نکنم که علاقه چنداني به يکي از کارهاي سياه قلم من داشته
- نه، دستشويي من همين الان هم پر از اينها است.
ديگه کجا ميتونم يکي ديگه اش رو جا بدم؟ تو اتاق پذيرايي؟
- نه نميتونم يه همچين چيزي رو بخوام.
- مطمئنا يه راهي پيدا ميکنيد خانم جيکز.
- مثل موش و گربه باهاش بازي ميکني بعد يکدفعه ميگيري تو چنگ ات.
- اما خيلي جذابه، نيست؟ بعلاوه با شخصيت هم هست.
همينه که بيرون انداختنش رو خيلي سخت ميکنه.
- اما اون گل سر سبد ساختمان توئه.
- فقط نميتونم بفهمم يه مرد دوره بچرخه و از اشيا نقاشي کنه.
البته اون براي پرداخت بخشي از اجاره ماه پيش، برف هم پارو ميکرد.
- نقاشي از اشيا؟ از زنها؟
- زنها در حالت...
- خانم بند هم نظر بوديم که آدم با شخصيتي اه اينجوري اون فقط از زنها اون هم"در حالت..." نقاشي نميکشه.
- نه، البته که نه.
يه جورايي آهنگ آوازي که دختر کوچولو ميخوند تو ذهن من مونده بود.
و به آخرين چيزي که اون به من گفت فکر ميکردم..
اينکه منتظر بمونم تا او بزرگ بشه
اما کمتر کسي منتظر ميمونه تا يکي ديگه بزرگ بشه
يه چيزي تو اون دختر فرق میکرد.
نگران بودم که آيا قلم من ميتونه اون تفاوت رو رسم کنه.
- سلام، مک. - صبح بخير گاس.
- صبح بخير، اينه؟ - همه اش گرفتي خوابيدي؟
- ديگه براي هميشه تموم شده صبح بزرگي هم بود، البته.
- ديشب تقريبا تا دير وقت کار ميکردم. تا صبح نتونستم بخوابم.
- اصلا صبحونه خوردي؟
- خوب نه.
- نظرت چيه ناهار رو با من بخوري؟
- نميخوام به حساب تو چيزي بخورم براي پولت بايد خيلي خيلي سخت کار کني.
- صبر کن، من يه مقدار پول از خودم دارم.
- شوخي نکن. - ديشب يه نقاشي فروختم 12 دلار و پنجاه سنت.
- چه ميدوني؟ - امروز ديگه تو ناهار رو با من ميخوري.
- افتخار بزرگي است، مک.
- فقط منتظر بمون تا من اين لگن رو درست کنم و بعدش زود ميريم سراغ ناهار.
- ميدوني، گاس، نميتونم درکت کنم.
- بخورم یا نخورم، چرا بايد براي تو مهم باشه؟
- شاید دوست ندارم ببینم مردم گرسنگی میکشند.
- بذار اينجوري بريم جلو، مک.
- يه عالمه احترام قائلم براي اوني که کاري رو انجام ميده که بايد بده
حتي اگر اين کار کشتن خودش باشه.
- تو ميخواي تصوير نقاشي کني، خوب...
میری انجامش مدی و بقیه اش برات مهم نیست. - بهش علاقه دارم مک.
- بيشتر اوقات، رفقا نظرشون به اينه که هيچ چيزي تو زندگي مهمتر از اين نيست که
که بري دنبال اين کار به ساده ترين و لذت بخش ترين روشي که ميتوني.
یک چهارم اينجا در مياري يه دلار اونجا.
- ميخوري و مي خوابي و ميميري.
- بعد يه رفيق مثل تو سر راه پيداش ميشه
که خيلي دربند اينکه اونها چي فکر ميکنند نيست.
- تو رو نگران ميکنه.
- نگرانم که مبادا چيزي رو از دست نداده باشم.
- اميدوارم، دوست دارم به به دوستم مور پيشنهاد ميدادم
و گوشت گاو ذرتي شده اش و کلم هاش.
- انگار خود خونه است. نميتوني به من پول بده هر جايي غذا بخورم.
- ببخش مک - مشکلي نيست.
- آها، باشه.
- شالت رو انداختي؟
- مال من نيست که پيداش کردم.
- مال يه دختره است که تو پارک ديدمش.
- براي يه دختر کوچولو، شال خيلي بزرگيه. - بچه بامزه.
- ميگفت که پدر و مادرش تو همرستینز ويکتوريا آکروبات باز هستند.
- همرستینز که چند سال پيش کلا از بين رفت که! - بله از بين رفت.
- اما گفت همين ديروز اونجا بود. - اون ها بچه هاي تواند ديگه.
- هميشه از تو خيالاتت يه چيزي در مياري.
- چي ميخواي بگي؟
- سارا برنارد مياد آمريکا براي يه تور خداحافظي.
- سارا برنارد ديوونه شدي؟ - اين چيزيه که اينجا ميگه.
سارا برنارد برجسته ترين تراژدي نويس فرانسوي
ماه آينده وارد ميشوند.
- بذار ببينم.
- دقیقا همین رو میگه.
- تاريخ اين کاغذ 1910 هست.
1910؟ يه همچين برگه قديمي رو از کجا آوردي؟
- اون دختره تو پارک همراهش بود. شالش رو تو اين پيچيده بود.
- اين تبليغ رو بخوون.
- همرستینز ويکتوريا. ایوا تنگووی، کمدین آمریکایی ویل راجر، متخصص پرتاب با چشم بسته اپلتونها، نوظهوران بندبازی در ارتفاع
- حالا که چی؟ - دقيقا همون چيزي که دختره ميگفت.
- نمي فهمم تو رو. - دختره گفت اسمش جين آپلتون هست.
- خوب؟
- حالا که دارم بهش فکر ميکنم مي بينم
نحوه لباس پوشيدنش مثل لباس پوشيدن بچه ها نبود.
- ببينم مک، تو که نميخواي وجود اون دختر رو باور کني؟
- البته که نه. - باشه ناهارت رو بخور.
- مادرم هميشه ميگفت:
"اگر تو شکمت هیچی نداری تو کله ات پره."
- ميدونم.
- تو فکر ميکني من همه چيز رو تصور ميکنم.
- نه گاس، اون دختره کاملا واقعي بود، کاملا.
- من ديدمش.
حتي ميتونم چهره اش رو بکشم.
- سلام آقايون. - سلام مک، اوضاع چطوره؟
- با دوست من مک آشنا شو. مک مالک اینجاست.
- سلام آقاي مور. - همه چيز روبراه است، قربان؟
- بهتر از اين نميشه. - خوشحالم که اين رو از شما ميشنوم.
- و تو گاس، همه چيز خوبه؟ - مطمئنا،اينطور به نظرم مياد.
- منظورت از اينکه ميگي اينطور به نظرت مياد چيه؟ مشکلي هست؟
- نه، به نظرم نه.
- غذا خوبه. - حتما.
- پس تو چي گير کردي؟
- يه جوريه که بدم مياد بگم، مک. از اونجور آدمها نيستي که آدم بخواد آزارت بده.
اما اگر يه مدت اين دور و برها نبودم خيلي تعجب نکن.
- به نظرم مياد شايد يه مدت برم پايين مغازه نيک براي تغيير در غذا هم که شده.
- پيش نيک؟ - آره.
- نيک! - نيک مشکلش چيه؟
- هيچ مشکلي با نيک نيست، به نظرم
اگر خودت اونجور مکانها رو دوست داري.
- پس ميخواي بري پيش نيک غذا بخوري؟
- چه روز خوبيه که داريم. - يه روز زيبا.
- حتی بیشتر.
- پس ميخواي بري پيش نيک غذا بخوري؟
- آره، به نظرم اينطور بشه.
- براي ساختن دنيا به همه جور آدم نيازه. همه جور.
و بعضي از اونها هم اثري از رفاقت و منطق درونشون ديده نميشه.
- يه رفيق هر از گاهي دلش تغيير هم ميخواد.
- تغيير تو چه جيزي؟
- تو اين اطاق، پاتوق اينجا خيلي تاريکه، مک.
- تاريک؟
- بايد روشناييش رو زياد کني. روشنايي پاتوق رو زياد کن مک.
- از من ميخواي چيکار کنم؟ - نميدونم ديگه اونجاهاش رو فکر نکردم.
- به نظرم ميشه که چند تا نقاشي الکي، اينور و اونور آويزان کنم.
- ميدوني اشک آدم از خجالت در مياد
که نميتوني يه صحنه کامل رو درست روي ديوار، نقاشي داشته باشي.
- آره ميدونم که شدني نيست.
- چرا نميشه که بشه؟
- هيچوقت کلام موريل رو شنيدي؟ - از موریل.
- تصاوير بر روي ديوارها نقش مي بندند.
- اين ممکن که که تصوير رو روي ديوار نقاشي کرد؟
- البته که ميشه. هميشه هم ميشده.
- ببين، تو احمقي؟
- حقيقتش رو بخواي، اين ديوار خيلي هم نقاشي روش ميشينه
- داري به چي فکر ميکني؟
- ما یکی از بزرگترین هنرمندان در کل دنیا داریم که درست نشسته روبروت
چرا ما از اون نخوایم که کاری برای ما آنجا بده؟ میتونی براش وقت بذاری مک؟
- مابین همه سفارشات یه وقتی هم بذار برای این کار.
- خوب، نمیدونم.
- میتونی یه سر اینجا بزنی سر ظهر وقت ناهار، یا شام.
یه سنت هم برات خرج برنمیداره.
- من رو چند لحظه ببخشید باید این رو آویزون کنم.
- آقا رو گمش میکنیم، پیداش میکنیم و دوباره پیداش میکنیم.
- ولش کن گاس دیگه در موردش حرفی نزن.
- برای شورشیان.
- سه تا آبجو مگ. - اومد رو بار.
- مایک کالینز رو هیچوقت دیدی؟
- هیچوقت ندیدمش و پشیمونم که چرا؟
- این کاریه که تو باید انجام بدی.
درست کنار بار اینجا باید یه نقاشی از مایکل کالینز بذاری.
- خود مایک کالینز
و او مردان خودش رو به جنگ بر علیه قدرت انگلیس هدایت کرد.
- فقط یک دقیقه، گاس.
- بیخیال مرد، این بزرگترین اتفاقیه که تا اینجا میتونه تو شهر اتفاق بیفته.
- قلعه سرخ مور محل تجمع تمام مبارزین ایرلندی خواهد بود.
- چرا، تو محل خودت تو بار نمیمونی
و یک سنت هم برات خرج بر نمیداره.
- به نظرم خیلی جذاب میاد. - حالا، من اینطوری می بینمش.
یا باید بگم که رفیق من مک قضیه رو چه جوری می بینه.
الان سپیده تو تپه های کوچک ایرلند میزنه.
اونجا روی فرشی از شبدر ایرلندی
زیر یک نارون قدیمی، مایک کالینز ایستاده است.
روی اسلحه اش لم داده، منتظر ساعت حمله است.
همه مورفی ها و فلانیگانان ها و اوشی ها همراه اون هستند.
سر یک زمان مشخص، خود مایک اونها را در جنگ هدایت خواهد کرد
و آنها را به پیروزی خواهد رساند.
- به سلامتی شورشیها
- باید اینجا رو نقاشی کنیم آقای آدامز.
- به سلامتی شورشیها
- ماتیو و اسپینی بهترین نقاشان طبقه دوم
- این دیگه چیه؟ - سیاه قلم از یه دختر که تو پارک دیدم.
- خیلی خوبه، اینطور نیست دوشیزه اسپنی؟
- بله فکر کنم عجب چیزی همراهت داری آدام.
- میدونی چرا اینقدر دوستش دارم؟ - چرا؟
- یه چیزی تو این دختره هست که من رو یاد خیلی وقت پیش میندازه.
و یه چیزی هم در مورد زن هست که مربوط به زمان نمیشه.
- یه چیزی ابدی. این رو میتونی تو تمام تصاویر از گذشته ببینی.
یه احساسی به آدم میده، انگار که این زن رو در هر مکان میتونی ببینی.
و توسط آنها الهام بگیری.
- خوب پس آقای آدام
بهتون میگم چکار میخوام بکنم اون سیاه قلم رو برش میدارم.
بابتش 25 دلار به شما پرداخت میکنم و اصلا هم برام مهم نیست دوشیزه اسپینی چی میخواند بگند.
- اصلا چیزی نخواهم گفت.
- ببین آدامز دیگه باید تاسف خوردن به حال خودت رو فراموش کنی.
اوضاع داره روبراه میشه.
- برای یک نقاشی دیواری سه وعده غذا خواهم داشت
و حالا 25 دلار برای یه سیاه قلم.
- یه سیاه قلم، خوب، ممنونم.
- حالا کجا میخوای بری؟ - هیچ کجا و همه جا.
از کجا آمدم، کی میدونه.
و کجا میخوام برم، هر جایی که بشه.
- این چی بود؟ یه آوازی بود که یه دختر کوچولو تو پارک میخوند.
- اگر نمیدونی کجا میخوای بری شاید قبلش بخوای یه فنجون چای بنوشی.
- فکر کن که نخوام.
- بیا بشین.
- ممنون. - می بینمتون آقای ماتیوس.
- دوشیزه اسپینی، می بینی که.
من هم از بچگی تو ماین روی یخ سرسره بازی نمیکردم.
- تو ماین بزرگ شدی؟ - جنوب پاریس ماین، غرور برانگیزه.
- یه شهر کوچک خوبه، رودخونه، دریاچه، کوهها.
- پدرم یه فروشگاه عمومی رو تا زمان مرگش اداره میکرد.
- مادرم هم چند سال بعدش مرد
و خودم هم سه سال تو کالج کار میکردم.
- جذابه، اینطور نیست؟ - فکر کنم بیشتر جالبه.
- میخوام پیشنهادت رو در یک مورد بدونم.
- اینطور که شما گفتید من برای خودم متاسف نیستم.
- با یه مشکل عملی روبراه هستم.
- این هم جالبه یه هنرمند باید یک مشکل عملی رو حل کنه.
- نه اونجوری که شما فکر میکنی برای من مهم نیست گرسنه باشم.
- دیگه حتی برام مهم نیست که بخوام از صاحبخونه ام فرار کنم.
- خیلی از هنرمندها رو میشناسم که چیزهایی بیشتر
از چیزی که من تجربه کردم تجربه کرده.
- اما میدونستند که یه توانایی داشتند.
وقتی میدونی یه همچین قابلیتی داری همه فشارها رو تحمل میکنی.
- اما من به این فکر میکنم که کی هستم؟ چرا باید به این فکر کنم
که از بین این هزاران هنرمندان
من کسی باشم که حرفی برای گفتن داشته باشم؟
- آروم باش آدامز.
بیا و بشین وقتی روی موضوع اصرار میکنی، عصبیم می کنی.
- میدونی خوشم میاد از چیزی که تو وجود توئه.
- تصورشم هم نمیتونم بکنم
- به نظرم تو شبیه اون جوان شیکی هستی که من تو جوانی میخواستمش.
وقتی در مورد خودم شک داشتم.
- نه، شما هم؟ -هم حتی من.
ببین من با این چیزا بزرگ شدم.
- فقط یه دوشیزه پیر چروکیده نبودم که داره برای یه پسر جوان چروکیده سخنرانی میکنه.
دوشیزه اسپینی، چیکار باید بکنم؟
فکر کنم همین سیاه قلم نشون میده که که چه کاری از تو برمیاد.
همه چیزی که احتیاج داری یه کم الهامه، حالا هر نوع الهامی.
- همون دختری که تو پارک دیدی.
- حدس میزنم همه چیز رو بهم دادی.
چطوره که من و تو با هم روی یخ ها سر بخوریم؟
- همراهت هستم.
- ممنونم خانم اسپینی.
- سلام آقای آدامز.
- سلام جنی.
- بامزه نیست؟
- باورم نمیشه که خودت باشی. - چرا نه؟
- چون خیلی بیشر از سن ات رشد کردی.
- شاید قبلا خیلی خوب من رو نگاه نکردی.
- نه مطمئنم بزرگ شدی.
- البته که بزرگ شدم فقط عجله داشتم.
- آرزوی من رو یادت میاد؟ - آره که یادم میاد.
- بیا اسکیت کنیم.
- بیا تندتر حرکت کنیم.
- خیلی بامزه ای.
- من هم دارم کیف میکنم.
- بگذریم، من یه چیزی برات دارم.
- چه شال قشنگی.
- تو یه بسته روی نیمکت بود. گفته بودی مال خودته.
- من گفتم؟
- اگر من گفتم که باید درست باشه.
- چرا تا روزی که بزرگ بشم برای من نگهش نداشتی؟
اونطوری من یه دلیل دیگه برای زودتر بزرگ شدن داشتم.
- باشه، در هر صورت لطف شما رو بدهکارم
- بدهکاری؟ چرا؟
- اون روز از شما یه سیاه قلم کشیدم و فروختمش.
- خوشحالم.
- مردی اون رو خرید گفت که یه پرتره نقاشی کنم.
نظرت در موردش چیه؟
- میخواین پرتره چه کسی رو بکشی؟
- نمیدونم هنوز تصمیمی در موردش ندارم.
شاید که
- میشه بذارید اون شخص من باشم؟
- پس کی ممکنه باشه؟
- من کسی هستم که قراره ازش نقاشی کشیده بشه.
- امیلی دیوونه نمیشه؟
- امیلی بهترین دوست منه. اون پرتره اش قبلا توسط آقای فرامکس نقاشی شده.
و من هم بهش گفتم شما از من نقاشی میکشید.
- از کجا میدونستی؟
- آرزوش کردم، بعد هم چشمام رو بستم وسه دور چرخیدم.
- اما امیلی گفت، شما من رو نخواهید کشید منم با چک زدم در گوشش.
- امیلی؟ به نظرم قبلا این سیسلی بود که باهاش دعوا داشتی.
سیسیلی
- منظورت سیسیلی براون که نیست، هست؟
- اون که سه سال پیش مهاجرت کرد به بوستون به نظرم بهت گفتم.
- نه نگفتی.
- جالبه. خوب، دیگه مهم نیست.
- زودباش، بیا اسکیت کنیم.
باید خیلی زود برم
- نه نرو نظرت در مورد یه هات چاکلت چیه؟
- عاشق هات چاکلتم. - میتونیم از اونجا بگیریمش.
- چقدر عالی، ممنونم. - قابلی نداره.
- جنی کجا زندگی میکنی؟ - دوست دارم بیام ببینمت.
- فکر نمیکنم جایی باشه که شما حالا بتونی بیای و من رو ببینی.
- چرا؟ - چون اونجا اینطوریه.
- نقاشی از چهره من رو کی شروع میکنی؟
- هر موقع که والدین تو اجازه بدند. - الان اونها کجا هستند؟
- تو همرستینز هستند.
- هنوز تو همرستینز هستند؟
و اونها تردستی های جدید فوق العاده دارند وقتی روی طناب راه میرند.
- اما بعضی وقتها تماشای اونها من رو میترسونه البته این موضوع خیلی احمقانه است.
به همین دلیله که اونها اینقدر مشهور هستند همه رو میترسونند.
- دوست دارم ببینمشون.
- اون موقع من هم میتونم ازشون اجازه بگیرم که بیای و بشینی برای نقاشی.
- چرا من رو نمیبری همرستینز تا اونها رو ببینم؟
- آره، پس بیا بریم میتونم مجانی ببرمتون اونجا.
- میتونی شنبه بری آرایشگاه؟ - فکر کنم بتونم.
- کجا همدیگه رو ببینیم؟
- بذار همدیگه رو همینجا تو پارک ببینیم کنار همون نیمکت که با هم بودیم.
- ساعت 2 اونجا خواهم بود حداقل تلاشم رو میکنم.
- شکلات فوق العاده ای بود.
- ممنونم. - قابلی نداشت.
- بله، دیگه الان واقعا باید برم. - حتما باید بری؟
- بدم میاد که متوقف بشم ولی ما دوباره همدیگه رو خواهیم دید؟
- پس خداحافظ. - خداحافظ.
- دنبال کسی میگردی آدامز.
- داشتم دختری رو نگاه میکردم که در موردش با شما صحبت کردم.
حالا میدونم که اسپینی جنی رو ندیده.
اما همه چیزی که بعدش میدونم اینه که اون چهار چشمی من رو زیر نظر داره
جوری که انگار من مریضم و لازمه زیر نظر باشم.
خیلی خوشحال شدم وقتی فهمیدم امروز شنبه است
و من با ترس و لرز میتونم بفهمم که
جنی به جای همرستینز قراره چه چیزی رو برای من آماده کنه .
اما افسوس، هیچ نشانی از جنی نبود انگار که فراموش کرده بود.
با انگیزه بسیار، تصمیم گرفتم برای خودم هم که شده بفهمم که چه چیزی
در مورد والدین جنی میشه فهمید..
با یکی از دوستانم شرط بسته ام. میخوام ببینم میتونی کمک من بکنی.
- تئاتر قدیمی همرستینز رو یادته؟ - من به یاد میآرمش؟
پیش خوب کسی آمدی که در مورد همرستینز بپرسی..
باهاش شرط بستم که اون همین جاها بوده و دوستام فکر می کنند که
- دوستات باختند.
همرستینز درست همونجا بود همونجایی که الان ریالتو هست اینطوری قربان.
- میخوام یه سئوال دیگه بپرسم.
- اپلتونها رو یادت میاد؟ - اپلتونها؟
- معمولا نمایش اجرا میکردند. بندبازی. - بندبازی، آره همین بود
- ببين برو ريالتو و از پيت پيره بپرس.
- باید دربان یا یه همچین چیزی باشه. معمولا تو همرستینز بازی میکرد.
اون روزها خیلی خوب هم میزد و هم میرقصید
- اون شاید بدونه. - خیلی ممنون.
- اپلتون اپلتون
- آره چهارتا اپلتون بودند.
-1902 بود دلقک بودند.
- خیلی هم خوب بودند. مستقیم از وین آمده بودند.
نمایش شون راه رفتن روی سیم توی ارتفاع بود هم زن و هم شوهر . 1910.
- اسمشون مایک و پت اپلتون بود، ایرلندی.
یه چندتا کار رقص و نور و ضربه هم انجام دادند
حدود 1904 یا 1905-
1910.
- لطفا بذار به روش خودم برم جلو.
- باید برگردم و عقب و بعدش از اول شروع کنم، میدونی؟
غیر از این، یادم نمیاد و دوست ندارم که یادم نیاد.
بعدش فکر کنم یک کمی پیر شدم، میدونی که.
متاسفم که مشکل ساز شدم برای شما.
- اصلا مشکلی نیست. حافظه خوبی دارم.
فقط یه وقت هایی هست که یه چیزایی خوب یادم نمیاد.
- کلارا میدونه. - کلارا چی؟
- کلارا مورگان. اون کمک لباسدار بود توی همرستینز.
- هر کسی مشکل داشت میرفت پیش اون.
- اون آدمهای رنگ به رنگ، آدمهای باهوشی بودند.
- اونها میدونند مشکل چیه.
- میدونی چطوری میتونم پیداش کنم؟ - حتما میدونم که کجا میتونی پیداش کنی.
- خوب، کجا زندگی میکنه؟ - زندگی؟
خیابان 135 332 شرقی
- خیلی ممنونم. - حافظه خوبی دارم، نه؟
- خیلی عالیه، خداحافظ. - خیلی ممنونم.
- همشون نمایش های عالی بودند.
- برای من، اونها از هر چیزی که امروز می بینی شیردل تر بودند.
- یه جوری احساست رو منتقل میکنی انگار که همه هنرمندها رو شخصا میشناختی؟
- اینهاش.
- اینها اپلتون هستند. ماری و فرانک اپلتون.
- این دختر کوچولو - این هم دخترشون جنی.
- دخترشون. - بله.
- ممکن نیست که این دختر بزرگشون باشه؟
- اوه نه، من اون وقتی که عکس رو گرفتند جنی رو میشناختم.
اون یه دختر کوچولوی دوست داشتنی با چشمانی بزرگ و غمگین بود.
- عادتش این بود که بیاد پشت صحنه و بشینه روی دامان من.
- عادت داشتم بهش شکلات سنگی بدم.
- میدونی الان کجاست؟ - نه.
- ردش رو بعد از اینکه والدینش اونجور روی بند کشته شدند، گم کردم.
خیلی سال پیش بود کابل پاره شد.
جنی داشت تئاتر نگاه میکرد وقتی این اتفاق افتاد
- مطمئنی یادت نمیاد چه اتفاقی براش افتاد؟
- خوب، اگر بخوام در مورد حرف های در گوشی صحبت کنم
باید بگم که خاله اش میخواست اون رو بذاره صومعه
- جنی کاتولیک نبود
اما خاله اش گفت صومعه بهترین مکان برای موندن یه دختره.
- خیلی ممنونم خانم مورگان.
- ممنونم از اینکه وقتتون رو به من دادید. - ممنونم آقای آدمز.
- خیلی پیش نمیاد که من با کسی خاطراتم رو در میون بذارم.
- خیلی دلم میخواد شما پیداش کنید. دختر کوچولویی خیلی دوست داشتنیه.
- من هم همین رو میخوام دوباره ممنونم.
اون شب به چشم من همه چیز رویا به نظر میرسید.
برجهای شهر هزاران روشنایی
اما حالا دیگه من میدونستم جنی یه بچه خیالی نیست.
و نه یک دختری که با زمان و مکان تطابقی ندارد.
بطور ناخودآگاه، خودم رو در کنار نیمکت پارک دیدم:
نیمکت جنی
و درست همونطوری که قبلا بود
من متوجه به فضای غیر عادی اونجا بودم
به نظر می آمد زمان هم همراه با برفها ذوب میشود.
آیا صدای هق هق گریه ای که من شنیدم، توهم بود؟
- جنی چی شده؟ چه اتفاقی افتاده برات؟
- برای چی داری گریه میکنی؟ - پدر و مادر.
- پدر و ...یه اتفاقی افتاده اونها دچار حادثه شدند.
- میدونستم این اتفاق میفته. - کابل (بندبازی) پاره شد.
- میدونستم این اتفاق میفته. همیشه میترسیدم یک همچین اتفاقی بیفته.
- و امشب. - امشب؟
- جنی میدونم چه احساسی داری و میدونم چقدر درد داری.
- اما اونها دیگه دردی نمیکشند به موضوع اینجوری فکر کن.
- اما اونها مردند. - همه ما یه روزی خواهیم مرد.
- من دوستشون داشتم اونها هم من رو دوست داشتند.
- نباید اینقدر غمگین باشی. اونها نمیخواستند تو اینطور باشی، میخواستند؟
- می خواستند؟ - نه.
و یک بار به من گفتند گفتند اگر اتفاقی برای اونها افتاد
من نباید ناراحت بشم
چون اونها کاری رو انجام دادند که که میخواستند انجام بدند و اگر اونها
اگر هر اتفاقی براشون افتاد برای هر دوشون خواهد افتاد
همزمان، این چیزی بود که هر دوشون میخواستند.
- ببین پس.
- آره.
- خوب پس من نباید گریه کنم، درسته؟ - آره.
- اونا خوششون نمیاد.
- اونها همونطوری مردند که میخواستند. - درسته.
- پس به نظرم من فقط برای خودم گریه میکنم
چون اونها رفتند
- وچون من تنها شدم. - نه جنی، نشدی.
- اما شاید من برای همیشه تنها نمونم.
- نمیدونم چرا
اما به نظرم نمیاد که مدت طولانی تنها باشم
چون عجله دارم. والان بیشتر عجله دارم.
- خاله ام میخواد من رو بفرسته به یک صومعه - صومعه؟
- خودت هم میخوای؟ -البته که میخوام.
بعدش ، دیگه من یک بزرگسال هستم متوجه نمیشی؟
- نه جنی، متوجه نمیشم.
- کاش می فهمیدم ولی متوجه هیچکدومش نمیشم.
- هر دفعه که تو رو می بینم، تغییر کردی بزرگتر شدی.
در مورد چیزهایی صحبت میکنی که اتفاق افتاده و خوب خیلی وقت پیش اتفاق افتاده.
- واقعا؟
- یه وقتهایی به نظر من هم اینطوری میاد.
اما شاید به این خاطر که من باید یه چیزی رو پیدا کنم.
- چی رو پیدا کنی؟
- مطمئن نیستم.
- اما بالاخره یه روزی شاید بدونم.
- به نظرم وقتی میدونم که پیداش کنم.
میدونی چیه؟ من فکر میکنم اون روز تو هم خواهی فهمید.
- امیدوارم.
- منتظر من میمونی، نمیمونی؟ به من وقت بیشتری میدی؟
- باشه جنی.
- گوش کن.
- ستاره ها هستند، صداشون رو نمیشنوی؟
به ستاره هایی که بیرون میان گوش بده.
سرما، ماههای سرد در آن سال پشت سر هم میان
از رمز و رازی که جنی را دربرگرفته است تفکرات من از من روی برگردانده اند.
این دستان من نیست هیچ چیز در دستان من نیست
نه دیگر آنکه بتوانم بهار را نزدیک تر بیاورم از آنچه هست.
و یا زمستان را که چسبیده است به زمین با پوششی تلخ در بر گیرم.
- فرمانده!
- پسره بد، چطوری آدام. - سلام آقای متیو.
- هر موقع من به پارک نزدیک میشم اون در میره.
خیلی ممنونم که گرفتیش.
- من نگرفتمش. همین الان دوید اومد پیش من.
این بهترین تعریف از فرمانده بوده.
- معمولا خیلی با غریبه ها مانوس نمیشه مگر اینکه متوجه بشه مشکل دارند.
- مشکل.
چه جور مشکلی رو تونسته تو من تشخیص بده؟
- تصور میکنم بیشتر هنرمندان دیر یا زود با یه مدلش درگیر میشند.
- این کافی نیست که اونها فقط نقاشی کنند و زندگی کنند و به اندازه ای
البته تقریبا به اندازه ای داشته باشند که بخورند.
- نه.
- دیر یا زود میخواند که به رسمیت شناخته بشند و میخواند که کارهاشون رو بفروشند.
- انسانهای خوب، حتی مردان بزرگ تو این راه شکست خوردند.
اما به نظرم همه اینها چیزهایی نیستند که باعث آزار تو میشند.
حق با آقای متیو بود موضوع چیز دیگه ای بود.
حافظه من شروع کرده به کلاه گذاشتن سر من..
من توسط خاطرات بسیار قوی اسیر شده بودم
اون روزها چیز هایی برام مهم بود که قبلا اصلا وجود نداشت.
هر چیزی من رو یاد جنی میانداخت.
"از کجا آمدم، هیچکس نمیدونه جایی دارم میرم، همه دارند میرند"
سرانجام بهار از راه رسید سعی کردم کار کنم.
اما دستم به هیچ کاری نمیرفت.
تو قلبم میدونستم هیچی نمیشم مگر اینکه
و بجز اینکه جنی برگرده
لازم بود با کسی صحبت کنم و جز اسپینی هیچکس رو نداشتم?
شاید تو همه عمرم فقط یک نقاشی مهم بکشم
اما همونقدری که بلدم اینکار رو خواهم کرد.
- تصویر چهره جنی؟ - بله.
و این اولین و تنها چیزی است که تو همه عمرم دلم خواسته انجام بدم.
- اما این کار رو نمیتونی بدون خودش انجام بدی. - البته که نمیتونم.
- فرض کن که دیگه اون حضور پیدا نمیکنه.
- حتی بهش فکر هم نمیکنم. - نمیتونستم تشخیص بدم که چقدر بهش نیاز داری.
- خیلی زمان برد تا بتونی کسی رو پیدا کنی تا استعدادهای نهان تو آشکار کنه.
- نمیتونی پیداش کنی پس
- پس تو فکر میکنی من خودم اون رو بوجود آوردم چون به عنوان یک
الهام بخش احتیاجش داشتم؟ اینطوزه شاید.
- شاید واقعا او رو دیده باشی، شاید هم نه. این تفاوتش بود.
هر چه که بیشتر پیر میشی، بیشتر یاد میگیری چیزهایی رو باور کنی که نمیتونی ببینی.
- بهتره که بوم نقاشی از او رو آماده کنی.
- بیا تو.
- چطوری، مک. - گاس.
- بیرون روز خیلی عالی است، برای نیویورک. اینجا تو ساختمون چی میخوای؟
- دارم یه بوم برای نقاشی یک چهره آماده میکنم. - به من نمیگی.
- خوب پس اینطوری کار میکنی؟ - این روشی که تو کار میکنی.
- صحبت در مورد نقاشی
- دیروز گذرم افتاد به مور. - میدونم.
- نارحته چون کارش رو تمام نکردم.
- از اینا گذشته، تو معامله کردی، مک. - ناامیدش کردم آره؟
- میک کالینز هم یک کمی ناامیده، مک.
- منتظر برای هدایت آدمهاش برای جنگ و فقط یه لنگه پا داشت که روش بایسته
- به مور بگو بزودی میام اونجا.
- یه جورایی تمامش میکنم. - حتما.
حتما حتما
گاس
- فکر نکن آدم ناسپاسی هستم.
- مشکلی نیست مک. همونجوری که مادرم همیشه میگفت:
"اگر گرد و غبار از ستارگان بر روی موهات نشسته, مطمئن باش که اوضاع روحی ات خرابه."
همه پسران ایرلند خوش آمدید مراسم رونمایی که هروز برگذار میشد امروز برای رونمایی از نقاشی مایکل کالینز خواهد بود دو تا آبجوی اول مجانی است
- حق با توئه گاس.
- تو بار جا برای سوزن انداختن نیست. - بهت گفتم.
- فکر بکری است.
- ساکت، به همه هستم. - داریم مراسم رونمایی برگزار می کنیم.
اینگونه میگوید شان ون وچت جوانی است که ما را هدایت میکند
شان ون چت میگوید تیس مک کالینز شجاع است و بلند
شان ون چت میگوید و آیا ایرلند آزاد خواهد شد؟
بله ایرلند آزاد خواهد شد.
از مرکز دریا
شان ون چت میگوید پس برای آزادی هورا بکشید!
شان ون چت میگوید برای آزادی هورا بکشید!
- هورا برای ابن آدامز.
هورا برای ابن آدامز، هورا
در گوش من تشویق ها مفهومی نداشت چون میدونستم نقاشی من ارزشی نداره.
میدونستم که خودم هم ارزشی ندارم.
ناگهان احساس ترس کردم.
کل دنیا به بطور مرموزی خالی و ساکت به نظر می آمد.
یک نت ممکنه همه چیز رو بیاره تو زندگیت یه نت دیگه فقط میشه ساز باهاش نواخت.
اما ظاهرا نت نباید نواخته بشه.
دنیای هنر من قرار بود مثل یک جعبه خالی باشد..
جنی
ابن
- نه حقیقت نداره.
- نمیتونی خودت باشی. - آره، آره، آره که خودم هستم، ببین.
- سعی کردم زودتر بیام اینجا اما نتونستم.
- زیبا هستی و اینطور بزرگ شدی. - البته که اینطوره، گفتم که عجله دارم.
- سال اول کالج هستم توی صومعه.
- عالیه، لباست
- خوشت اومده؟ این لباس یکشنبه های ماست. - خیلی دوست داشتنیه.
- نگاه کن، میتونی پل رو از اینجا ببینی.
- ابن، خیلی اوقات به تو فکر میکردم
میتونست تا ابد طول بکشه.
- به چی فکر میکردی؟
- به اینکه چطور همه چیز عالیه
چطور من گشتم و گشتم
و حالا، ما چطور برای همیشه با هم باشیم.
تقریبا مطمئنم
- میدونی امیلی چه چیزی رو میخواست بدونه؟ - چی رو؟
- اینکه کی میخوای با من ازدواج کنی؟
- به من نخند ابن.
- میدونم هنوز سنم مناسب نیست اما خیلی زود درست میشه.
- اون چیه؟
- اون یه سیاه قلمه از رادیوسیتی.
- رادیوسیتی، هیچوقت در موردش نشنیدم.
- خیلی وقت نیست که ساختنش ازش خوشت اومده؟
- عجیبه. - موضع چیه جنی؟
- اون فانوس انتهای دماغه است. بله خودشه،فانوس انتهای دماغه.
- از کجا میدونی؟ مگر اونجا بودی؟
- نمیدونم.
به نظرم
این یه فانوس دریایی رها شده و قدیمیه که بالای کیپ کد قرار داره.
- من این سیاه قلم رو خیلی سال پیش کشیدم.
- غمگینم کرد.
- پس در اینصورت، فقط میذاریمش کنار.
- ببین جنی، این بوم نقاشی.
- بوم نقاشی؟ - بوم نقاشی برای کشیدن چهره تو.
- تصویر چهره تو همونی که صحبتش رو کرده بودیم.
- ابن، میخوای این کار رو بکنی؟
- مطمئن بودم یه روزی اینطرفا پیدات میشه. - قادر نبودم هیچ کار دیگه ای بکنم، بشین اونجا
- اونجا -لطفا.
- درست اونجا، جاییکه تو رویا دیدم تو نشستی.
- دخترا خیلی حسودی خواهند کرد. - سرت رو بچرخون اونطرف.
بعضی از دوستان من از یکشنبه بعد مقنعه سرشون میکنند.
- تماشاشون دوست داشتنیه. میشه با من بیای؟
- من هم دلم میخواد. لطفا حالا فقط ثابت بشین. سرت رو بچرخون.
یه تعداد از همکلاسی هام هم ما رو ترک خواهند کرد. بدم میاد که ببینم دارند میرند.
- جنی دست هات.
- سرت رو بچرخون.
- خودشه، همونجوری بمون.
- این، قول بده منو فراموش نمیکنی.
- سلام! ابن!
- سلام ابن. - سلام، جنی، ترسیدم
ترسیدم که تو شاید اینجا نباشی.
- بهت گفته بودم که اینجا خواهم بود.
بهتره عجله کنیم اگر که میخوایم مراسم رو ببینیم.
- ببین، اونهایی که شمع دستشونه همونهایی هستند که قراره مقنعه سر کنند.
معلمین ما هم همونهایی هستند که پشت سرشون هستند
- اولین نفر خواهر مسن ماری مارگارت است. تاریخ درس میده.
بعد از اون خواهر ماری ایوفمیا است که علوم درس میده.
و اونطرف، نزدیک ورودی معلم مورد علاقه من، خواهر ماریه از مارسی.
- ابن، خیلی خوشحالم که منتظر من بودی.
- ما را روزی می بخشی و گناهان ما را می بخشی...
همانگونه که ما آنهایی که به خطا با ما رفتار کردند می بخشیم.
دستگیر ما باش تا خشم نگیریم و ما را از شیطان دور بدار، آمین.
- قشنگ نیست؟
- همیشه این حس رو داشتم که اینجا به همه چیز کمی نزدیکتر هستم.
- انگار، خیلی زود
- می فهمش.
- دنیا چقدر زیبا است ، ابن.
خورشید در آسمان دوست داشتنی هر روز غروب میکند
در همان آسمانی که دیروز بود و فردا خواهد بود.
- فردا چه وقته، جنی؟
- چه اهمیتی داره؟ همیشه بوده.
- این فردا یکبار بود.
"از کجا آمده ام، هیچکس نمیدونه و کجا خواهم رفت، به جایی که همه میروند."
- این رو قبلا جایی شنیدم.
- بله که شنیدی خودت برام توی پارک خوندی.
- من؟ فراموشش کرده بودم.
"باد میوزد، دریا مواج است
" و فقط خدا میداند"
فکر کنم خدا میدونه
این جایی است که استاد ما زندگی میکنه؟.
- خوب، این مکان خیلی بزرگی نیست. بشین اونطرف اسپینی.
- البته هنوز تمام نشده.
- فروتنی رو بذار کنار. بذار ببینمش.
- تو چی فکر میکنی؟
- خوب آدام چیزی رو که دنبالش میگشتی رو پیدا کردی.
- خوشت آمده؟
- آدامز، چندین ساله دارم نقاشی میفروشم.
و تو شغل ما، همیشه این یه رویا است که یه روزی یکی مثل تو پیدا بشه
که بتونیم بگیم، یک نقاشی خیلی خوب.
- این چیزیه که الان حس میکنم یه جورایی تحقق نظرات منه.
- منظورش اینه که خوشش اومده. - خوشحالم.
- یادت میادت حرف من رو که اونجا باید یه تعداد زن ابدی وجود داشته باشه.
بعضی که نه متعلق به آینده اند و نه متعلق به آینده.
- خوب دیگه به دستش آوردی.
این چهره یک دختر کوچولو است.
- اما توی چهره این نه زمان دیده میشه نه مکان.
- هنوز تمام نشده واقعا تمام نشده.
- سخت نگیر آدام نقاشی خیلی خوبیه.
در حالی که غرق در شادی بودم مشتاقانه در حال تکمیل پرتره بودم.
صورتش در قابی از موهای سیاه او جای گرفته بود چشمان قهوه ایش خمار آلود بود.
شروع به درک این موضوع کردم
که اسیر نوعی طلسم شده ام طلسمی فراتر از مکان و زمان و تغییر.
آخرش فهمیدم که عشق انتها ندارد
و شادی اندک امروز فقط گوشه ای از آن است.
- یه جورایی میدونستم اینجا پیدات میکنم.
- گاه گاهی اینجا دنبالت میگردم.
- باید امشب میدیدمت - میدونی که من فقط یک فارغ التحصیل دانشگاهی هستم
- عالیه حالا دیگه میتونیم برای همیشه با هم باشیم.
متاسفم که باید کمی بیشتر منتظر بمونم.
- میبینی که خاله ام مریضه، و از من خواسته که برای تابستون همراهش برم.
- کی باید بری؟ - فردا.
- نتونستم بدون خداحافظی برم. - خداحافظی؟
- فقط چند ماه طول میکشه.
- به هر حال، ما فقط تا فردا صبح رو مهلت داریم.
- فکر کنم یک کم بیشتر.
- جنی بدون تو من خودم رو گم میکنم.
- نه این حرف رو نزن ابن.
هیچکدوم از ما نمیتونیم خودمون رو گم بکنیم.
به نور ماه بر روی آب نگاه کن.
یک کوره راه میسازه روی رودخانه.
جرسی هیل اونطرف رودخانه است، درسته؟
اون دورها
- چرا با ناراحتی گفتی. شاد نیستی؟
- داشتم فکر میکردم.
مسئله این نیست که اونجا چقدر دوره نمیشه بهش رسید.
اون جاها بعد از تپه ها هر کسی میتونه بهش برسه.
به شمال در میان کاجها، سمت شرق و دریا.
این تنها نوع فاصله است که قبلا خیلی در موردش میدونستم.
اما حالا حس میکنم یه نوع فاصله دیگه هم وجود داره.
فاصله ای ظالمانه.
فاصله ای مابین دیروز و فردا و این من رو میترسونه.
میترسونه چون هیچ راهی نیست که بهش پل زد.
- هست، الان دیگه هست میدونم که هست.
میخوام که برای همیشه باشه.
خواهد بود، سرنوشته.
چطور هنوز هست.
گوش کن
- همه شهر در خوابند.
- هیچ کس تو دنیا باقی نمونده جز من و تو. - هیچکس غیر از من و تو.
زندگی دوباره داره شروع میشه
- ببین، قایق کوچولو چراغش رو روشن کرده.
شب تموم شده دیگه تو فردا هستیم.
- به امروز فکر نخواهم کرد یا به آینده در کل.
همه اش رو میذارم برای تو.
چرا ما همدیگه رو ملاقات کردیم، چه جوری پیش آمد نمیدونم.
-میدونم که ما برای همدیگه ساخته شدیم.
رشته زندگی ما به هم بافته شده
و نه دنیا و نه زمان نمیتونه این رشته رو پاره کنه و جدایی بندازه.
- ابن امیدوارم پرتره من رو تمومش کنی.
فکر میکنی مردم بدونند چه جیزی پیش روشون قرار داره.
- منظورم اینه که چه اتفاقی قراره براشون بیفته؟
میدونی بعضی اوقات برای بعضی موارد چطور غمگین هستی؟
در مورد چیزهایی که هیچوقت اتفاق نمی افته؟
شاید چیزهایی هستند که قرار برای ما اتفاق بیفته.
شاید ما میدونیم چیه
و ما میترسیم که اونها رو به یاد بیاریم.
- به نظرم احمقانه است.
به نظرم فقط اینها تو ذهن منه.
- جنی، من...
- جنی؟
- جنی، جنی. - اوه سلام ابن.
- ما کجاییم؟ - با همدیگه.
- عزیزکم، باید خسته شده باشی. - متاسفم.
- خواب رفتم. - آره، بیا اینجا.
- ببین.
- تموم شد.
- این واقعا تصویر منه؟ - خودتی.
- پرتره جنی.
- به نظرم نقاشی خیلی خوبیه. - واقعا؟
- به نظرم، مشهورت میکنه.
- به نظرم یه روز تو موزه آویزونش میکنند
و مردم از سرتاسر دنیا میان که تماشاش کنند.
- اگر بیان بخاطر کار من نخواهد بود که میاند.
- بخاطر تو میان. - ممنونم، ابن.
حالا دیگه باید امضاش کنی.
- ابن آدام.
- میخوام همه اش بشینم و نقاشی تو رو تماشا کنم.
- حالا که مدل نقاشی خودم رو پیدا کردم دوباره و دوباره ازش نقاشی میکشم.
- منظورم این نبود. منظورم این بود ازت میخوام که از همه چیزهای زیبای این دنیا نقاشی کنی.
- تو زیباترین چیزی هست که تو این دنیا وجود داره.
- اما، ابن، این نقاشی های تو
از دریا و فانوس انتهای دماغه
هر دفعه که اونها رو می بینم قلبم مبخواد بایسته.
کنجکاوم. به نظرم یه جورایی مکان متروکه ای است.
- بذار دیگه در موردش صحبت نکینم.
- در مورد پاریس به من بگو، اونجا درس خوندی؟ - بله، حتما.
- ابن، آرزوم اینه که اونجا با هم باشیم. - خیلی جالب میشه.
- این کار رو میکنیم، جنی؟
- میبرمت لوگزامبورگ بعد هم چشمه فونتین بلو.
- آره، ابن، آره.
بهار هم میزنیم میریم جنگل های سنت کلود
و زیر درخت ها شراب تازه خواهیم نوشید.
- این حس رو دارم که انگار قبلا اونجا بودیم
انگار که ما همه عمرمون رو کنار هم گذروندیم
- اوه جنی.
چه چیزی باعث میشه که یک مرد و یک زن بدونند که
از بین این همه مرد و زن در جهان اونها به هم تعلق دارند؟
این شانسیه که در یک زمان کنار همدیگه قرار میگیرند؟
به نظرت این ممکنه؟
که دیگرانی وجود داشته بودند از زمانی دیگر که ما عاشقشون بودیم
و اینکه اونها هم ما رو دوست داشتند؟
- نه، دیگران نه!.
میون همه مردمی که از این سر دنیا تا اون سر دنیا
فقط یک نفره که باید عاشقش باشی یکی که باید طلبش کنی، تا موقعی که پیداش کنی.
- تویی، ابن تو، عشق من.
- باید برم. - خواهش میکنم نرو جنی.
- خودم هم نمیخوام اما ما باز همدیگه رو در پایان تابستان خواهیم دید.
- مطمئنی جنی؟ - فقط نمیدونم کجا؟
- باد میوزد و موج می کوبد.
- میخوام مطمئن بشم. بگو که تو هم مطمئنی.
- مطمئنم جنی.
- وسایلم رو برمیدارم.
- چه شال زیبایی. - مال تو جنی.
- هدیه ای برای من؟
- فکر کردم خوشت می آید. خیلی وقته پیش خودم نگه داشتم.
از همون موقعی که همدیگه رو تو پارک دیدیم.
بعدازظهرها, خورشید به سمت پایین شهر متمایل شد.
بعضی وقتها بعدازظهرها, هفت غازهای وحشی
در سمت جنوب در برابر آسمان منهتن تکون میخورد.
تابستان به سمت پاییز میرفت اما جنی برنگشته بود.
به طرز دردناکی احساس تنهایی میکردم.
- دختره کجا بود؟
اونطرف، اونطرف
خونه عشق من بود؟
اونطرف، اونطرف
خیلی وقت پیش بود
عشقم رو به یاد میاورم
و بوسه ای از هیچکس را
و نه هیچ عشق دیگری
آنطرف، آن طرف
خیلی وقت پیش بود
- به نظرم باید سرم به کار خودم باشه
اما بار زیادی روی دوشته، مک همه اش هم رو دوش خودت
- گاس تو نمیدونی
تصور کردن، حالا به یاد آوردن تصور میکنم
- چی تو ذهنته گاس؟
- فکر کن که اون هیچوقت برنمیگشت؟
- باید برگرده.
- نمیتونه اینطور باشه - بله، اما اگر اتفاقی براش افتاده باشه؟
- نباید به زندگیت ادامه بدی، رفیق؟ نباید؟
- هیچوقت هیچی رو باور نکردی باور کردی، در مورد جنی؟
- حرف تو دهن من نذار. - مهم نیست.
اصلا مهم نیست که تو یا هر کس دیگه ای باورش کنید یا نه
- چون خودم میدونم. - حتما میدونی.
اما خودت نبودی که به من گفتی اون میره صومعه؟
- دیگه اونجا نیست. فارغ التحصیل شده.
- بله، اما بهترین اشخاص برای برقراری ارتباط خواهرهای همونجا هستند.
- اون خواهرها رو دوست داشت. یکیشون بود که بهش علاقه داشت.
چرا از اون نمیپرسی؟
- جنی می گفت اونجا به حقیقت نزدیک تر شده.
اگر قول بدی شب رو خوب بخوابی صبح خودم باهات میام بیرون.
- باید به من قول بدی وسیله ات رو فردا به من قرض بدی. پولت هیچ معنایی نداره.
- همونطور که مادرم همیشه میگفت:"اگر رفاقتی تو قلبت حس میکنی بدون که نداری.....
- چه معنایی داشت اینکه مادرم میگفت؟
نمیدونستم که چه جیزی رو تو صومعه به دست میارم..
میدونستم که اونجا بود که جنی بعضی از حقایق درونیش رو پیدا کرده بود.
اونجا بود که قبلا به من گفته بود "فکر کنم اون آقا میدونه، ابن."
برای اولین بار از موقعی که دیدن جنی رو از دست داده بودم حس میکردم که تنها نیستم.
احساسی دال بر اینکه دنیا و جنی و من یکی هستیم.
چی میشه، برای یک مدتی، ما راهمون رو گم کرده بودیم؟
دیروز دوباره از ما جلو افتاد.
ما زیبایی را در کنار یکدیگر پیدا کردم و هیچوقت نمیتونیم گمش کنیم.
- برای چی میخواستید من رو ببینید؟
- میخواستم از شما در مورد یک دختر که از اینجا فارغ التحصیل شده بپرسم.
- فکر کردم، ممکنه، شاید شما بدونید که ایشون کجا ممکنه باشه؟
- شاید. ما معمولا با دختران فارغ التحصیل همچنان در تماسیم.
- اسمش چی بود؟ - جنی اپلتون.
بله، او رو یادتون میاد، نمیاد؟
- بله، جنی رو خیلی خوب یادم میاد.
اگرچه که ایمانش مثل ما نبود جنی شاگرد مورد علاقه من بود.
یه دختر دوست داشتنی با روحی زیبا و عجیب
و یک نوع غم آرام که من رو همیشه آزار میداد.
فکر کنم همه چیز دقیقا با اون مطابقت داره. نظری دارید که اون الان کجاست؟
- چطور، جنی مرده.
- کی؟ - سالها قبل.
- متاسفم که شوکه ات کردم.
- نه.
- آشکاره که ما در مورد یک شخص صحبت نمی کنیم.
- خانواده اش رو میشناختی؟
- نه، فقط میدونم تو یک حادثه کشته شدند.
- یه کابل بریده شده؟ اونها بندباز بودند؟
متاسفم که بگم این شخص باید همون جنی اپلتون باشه.
- خاله اش اون رو آورد اینجا کمی بعد از مرگ والدینش.
- با ما بود تا فارغ التحصیل شد.
بعدش خاله اش آمد و اون رو برای تابستان برد به نیوانگلند.
ما با هم مکاتبات زیادی داشتیم.
آیا ممکنه به من اجازه بدید که یکی از نامه هاش رو بخونم؟
- خواهش میکنم.
- نمیخوای بشینی؟
- اینقدر جذب نامه هاش شده بودم که همه اشون رو نگه داشتم.
- این آخرین نامه ایه که اون برای من نوشت.
"خواهر ماری از مرسی عزیز, ما بزودی باز خواهیم گشت.
"تابستان بسیار طولانی بود و به تنهایی گذشت".
"چقدر دلم مخواهد شما رو ببینم و بشینیم با شما در مورد چیزهایی که من را نگران میکند با شما صحبت کنیم."
" میدونم که شما تلاش کردید به من نشون بدید دنیا چه جای زیباییه
"و چطور هر روز این زیبا بودن را ادامه میدهد
"مهم نیست که چه اتفاقی برای ما می افتد.
"اما بعضی اوقات احساس دردناکی دارم
"که این زیبایی هیچوقت برای من کامل نشود
"اینکه من هیچوقت کسی رو پیدا نکنم که عاشقش باشم و او هم عاشق من
"این فکر است که مرا میترساند، خواهر عزیزم
"و من به آرامش و خرد شما برای کمک به خودم نیاز دارم
"دوستدار شما جنی."
این مال همون سالی که امواجی بلند ساحل نیوانگلند رو در هم کوبید.
- پنجم اکتبر. خیلی خوب یادم هست.
من همیشه اون روز پیشنهاد یادبود و عزاداری میدم.
بعد از اون متوجه شدم که جنی عادت داشته برای ماهیگیری هر روز بره اونجا، تنهایی
روی یک قایق کوچک نزدیک یه فانوس دریایی متروک.
فانوس آخرین نقطه دماغه.
تو یکی از اون بیرون رفتن ها امواج گیرش میندازند
- این آخرین باری بوده که کسی اون رو دیده.
آخرین نقطه دماغه، جاییه که من پیداش میکنم.
- اما جنی مرده آقای آدامز. شما باید حقیقت رو بپذیرید.
- اگر چه شاید سخت باشه که - نمیتونم بپذیرم. به من نگید که مرده.
من اون رو به آغوش کشیدم سه ماه پیش نه ده ماه پیش.
- دوستش دارم. میخوام که برگرده.
چه تصاویری به شما الهام شده من نمیتونم بگم
اما در مشیت خداوند شک نکنید.
باید سرنوشت رو قبول کنید ما آگاهی کمی دارم، خیلی خیلی کم
- هدفم بی ادبی نیود و از لطف شما بسیار متشکرم.
گفتید چه تاریخی اون موج ها به ساحل می کوبیدند؟
- پنجم اکتبر.
- و امروز چندمه؟ - اول اکتبر.
یعنی پنج روز به من وقت میده.
- اما آقای آدامز، اون پنجم اکتبر مال خیلی سال پیش.
- اینقدر مطمئنی؟
شما میگید خیلی کم میدونیم.
- میگید والدین جنی کشته شدند.
من اون رو وقتی داشت روی نیمکت گریه میکرد پیداکردم، همون شبی که دیدار اتفاق افتاد.
- گفتید او اینجا دانشجو بوده من او رو همینجا دیدمش.
- گفتید با خاله اش تابستون رو رفته با خاله اش نیو انگلند.
من قبلا از اینکه بره باهاش بودم.
پس چطور شما میگید این اتفاق سالها پیش افتاده؟
- بله ما خیلی کم میدونیم.
و هنوز، حالا، یک کمی بیشتر میدونم.
حالا دیگه میونم جنی چه جوری زندگی میکرده
اما میدونم من هم قسمتی از اون زندگی هستم
خودش میگفت که زندگی ما در هم تنیده شده
و نه زمان و نه دنیا نمیتونه این تارها رو از بین ببره.
این چیزی است که من بهش ایمان دارم.
- ممنونم مادر، باید عجله کنم.
از لطف شما متشکرم.
- کجا خودت رو قایم کرده بودی؟ چیزی شده؟
دارم میرم از اینجا، اسپینی. نمیدونم هم که چه مدت.
این پرتره جنی که من کشیدم. میتونید نگهش دارید تا من برگردم.
- البته.
- کجا داری میری؟ - میدونم که کجا باید باشه.
باید جایی منتظر جنی باشم.
جای کوچکی توی کیپ کد به اسم انتهای دماغه.
- خوب ، آدامز.
- تا حالا کجا بودی؟ کلی کار برات گرفتم.
اگر اینطوره شاید بتونید 100 دلار به من بدید.
- آقای متیو 100 دلار بهش بدید.
- چی شده؟ اتفاقی افتاده؟
- اهمیتی نداره، پول رو بهش بده. - هرچی شما بگید دوشیزه اسپینی.
- ممنونم، بابت همه چیز ممنونم/
- خداحافظ آقای متیو. - خداحافظ، پسرم، خوب استراحت کنی.
- ما بعدا باید به کارهای مهمتری بپردازیم.
- برای من وقتی اونجایی از یک کلیسای کوچک نقاشی کن.
یه کلیسای کوچک سفید با برج های بزرگ.
و خودت رو هم توی دریا غرق نکن
- چی شده که این رو میگی؟
- مردا اغلب این کار احمقانه رو میکنند. من از اقیانوس میترسم.
- تو قوی هستی. دریا نمیتونه بهت غلبه کنه.
- قویترها هم غرق میشوند، میدونید که.
- خداحافظ.
- اخطاری در مورد طوفان تا الان شده؟
- چه نوع طوفانی هست؟ - گردبادی که پیش رو هست.
- هیچ گردبادی اینطرفا پیداش نیست رفیق جوان.
- هوای لطیفیه.
اونجا هم همین رو میگه.
در حالت کلی اگر سرو کله اش پیداش بشه فشارسنج چقدر زودتر نشون میده؟
اینقدر کافی است که دور بشی.
تو دهه بیست که گردباد برگشت خیلی هم زود نشون نداد.
در مورد گردباد شنیدم.
- تو همین زمان اتفاق افتاده درسته؟
- با کمال تعجب.
- در موردش فکر کن پنجم اکتبر.
- یادم میاد.
- چون چهارم اکتبر تولدمه.
- امروز.
- میخوام برم به سمت انتهای دماغه. میدونی کجا میتونم یه قایق تهیه کنم؟
- فانوس دریایی انتهای دماغه؟
- اصلا نمیتونم بفهمم چرا
باید یک نفر بخواد بره اونجا؟
- بیخیال دلیل. کسی رو میشناسی قایق داشته باشه؟
- پدر من یه قایق کوچک داره.
- عالیه. میتونی من رو ببری پیش پدرتون؟
- نه.
حالا که بهش فکر میکنم مادرم دوست نداره که اون قایقش رو اجاره بده.
- ترجیحم اینه که بری پایین و با اکه صحبت کنی.
- شنیدم بعضی وقتها قایقش رو اجاره میده.
- اکه رو کجا پیدا کنم؟
- پیدا کردن اکه اصلا سخت نیست. همیشه یه جا گرفته نشسته.
- اونجا کجاست؟ - الان بهت میگم.
میری پایین اسکله و سراغ یه آدم خسیس و گدا رو میگیری
- شاید برات خوب باشه که قایقت رو به من اجاره بدی.
- با این پولی که به من میدی میتونی یه نوش رو بخری.
چیزی که نمی بینم اینه که
چه جوری میخوای تو این کثافت فردا ببریش بیرون.
هیچ خبری از حتی یه فوت هم نیست.
- باد خواهد وزید، خوب خیلی هم خواهدی وزید.
- شاید، هیچوقت در مورد اینجورا چیزها مطمئن نبودم.
نه از موقعی که تو دهه 20 اون گردباد پیداش شد.
- چی میدونی از موج ها؟ در مورد یه موج بزرگ شنیدم.
- موج بزرگ؟ آره.
- آره، یه موج بزرگ بود.
- بعضی وقتها فکر میکنم هیچوقت نمی بینمش.
فقط در موردش خوندم
مثل اون چیزهایی که تو کتاب مقدس میخونی.
مثل یک کوه از وسط دریا زد بیرون.
به سمت خشکی آمد شده بود قیامت.
- اتفاقا یه دختر رو ندیدی یه مسافر، که در موج گرفتار شد؟
- اسمش جنی اپلتون بود.
- میدونی عجیبه که این رو از من میپرسی.
- معمولا بهش قایق اجاره میدادم.
تا روزی که بمیرم هم فراموش نمی کنم.
- میشناختیش؟
- بله می شناختمش.
- یه موجود کوچولو موچولو دوست داشتنی.
با اون چشمان غمگین و بزرگی که داشت.
-چشمان درشت غمگین
یه چیزی در وجود او بود که انگار از راهی دور آمده بود
دقیقا چه اتفاقی افتاد؟ وقتی موج کوبیده شد، اون کجا بود؟
- دختره دنبال انتهای زمین دماغه می گشت و کاملا مطمئنم
چون قسمت جلوی قایقم رو که با طناب به اسکله بسته بودم.
- حالا، چه چیزی از قایق به جا مونده.
- بذار یه چیزی ازت بپرسم
- اگر به فانوس رسیده بود نجات پیدا کرده بود.
- اینطوری نیست؟ - بله.
اما اون نرسید.
- نه، میدونم.
- خیلی سخت بوده که از صخره اونجا بری بالا
توی این فشار باد.
- مخصوصا برای خانم ها. - فکر کنم همینطوره.
- تنها.
"و بادی بزرگ و قوی کوهها را به رهن میگیرد
و آنها را در مقابل خداوند تکه تکه میکند"
"اما خداوند در باد نیست."
- جنی.
- ابن.
- جنی.
- ابن.
- میترسیدم پیدات نکنم.
- دیگه نمیذارم بری، هیچوقت.
- خیلی طول کشید ابن بذار نگاهت کنم.
- جنی موج داره میاد.
- مشکلی نیست، هر چیزی که اتفاق بیفته
هر چیزی که اتفاق بیفته فقط تو رو میخوام، نه فقط رویای تو رو.
خواهش میکنم باورم کن موج دوباره خواهد کوبید، خیلی زود.
و ما میتونیم برای همیشه زندگی کنیم ما تا ابد با همدیگه خواهیم بود.
- نمیتونی ببینی؟ ما تنها بودیم؟ بدون عشق. زمان یک اشتباه کرد.
اما تو منتظر من موندی و عشق بینمون شکل گرفت.
- حالا باید از دستش بدیم؟ نه، ما تازه شروعش کردیم.
- عزیزم، زندگی وجود نداره مگر اینکه دوست داشته باشی و دوستت داشته باشند.
و اینطوری دیگه مرگی وجود نداره.
خیلی سریع، باید به فانوس برسیم. - اما تو با هیچ میجنگی.
- خواهش میکنم ابن، بدون من برو.
- نه، زندگی وجود نداره هیچ چیز بدون تو وجود نداره.
- باید به زندگیت ادامه بدی ابن ولی با پذیرش سرنوشت.
- داره میاد. - خداحافظ عزیز من.
- بیا رفیق جوان. ریشت رو بتراشی حالت بهتر میشه.
- صبح بخیر کاپیتان کاب. - صبح بخیر.
- اسپینی. - سلام آدامز.
- اینجا چی میخوای؟
- روراستش، نگرانت بودم.
- فکر کردم باید بیام بالا و ببینم تو چطوری کار میکنی.
- کاپیتان کاب لطف کردند و اجازه دادند ببینمت. خوب می بینی که ما هر میهمان ایشون هستیم.
- مهربونیت رو میرسونه، ممنونم. - قابلی نداشت.
اما این رو بهت بگم، رفیق عزیز من.
احتمالا نهایت خوش شانسی بوده که به اکه گفتی کجا میخوای بری قایقرانی کنی.
وگرنه احتمالا ما هیچوقت قادر نبودیم پیدات کنیم.
- نه قاعدتا.
- کس دیگه ای رو هم پیدا کردند؟
هیچ دیوونه لعنتی نبوده که که بشه قایقش رو از اون جهنم کشید بیرون.
- اما قایقش؟
- چی داره میگه؟
- دختره یه قایق داشته.
- دقیقا نمیدونم داری در مورد چی صحبت میکنی، دوست جوان.
اما اونجا که هیچ قایق دیگه ای نبود
که از جایی اونطرفها اون موقع روز بیاد بیرون.
تو هم بتونی روش سر پوتین هات شرط ببندی.
- نمیتونم بفهمم چرا اکه قایقش رو اجاره داد بهش.
- جنی رو دوباره دیدی، درسته آدام؟
- خیلی بد یود.
سعی کردم نگهش دارم.
اما امواج
- سخت نگیر.
حداقل دوباره دیدیش.
- بله من
- خوشحالم که بالاخره باورش کردی
جنی رو میگم.
- آره آدامز.
- باورش کردی، نکردی؟
اینکه تو باورش داشته باشی این چیزیه که مهمه.
- آره آره.
- چی؟
- این شال رو از کجا آوردی؟
- این؟ کنار تو بود وقتیکه تو ساحل پیدات کردند.
- بله، اسپینی، من دوباره جنی رو دیدم.
- منظورت اينه که اين جني بوده که؟
- بله، همينطوره؟
- من از دستش ندادم.
- حالا همه چيز درست شد.
نقاشی های ابن آدامز
در هیچیک از کارهای قدیمی تر آدامز اثر قابل توجهی وجود نداشت، اما کارهای بعدی او به عنوان آثاری با کیفیت خارق العاده شناخته میشوند کارهایی که با اثر فوق العاده و افسانه ای او "پرتره جنی" آغاز شد.
"پرتره جني."
- زيبا نيست؟
- شک دارم که واقعي بوده باشه. - بايد بوده باشه.
- چه اهميتي داره، براي مرده که واقعي بوده يا شايد هم نمي تونسته از اين زنده تر باشه.
- چقدر نگاه تيز بينانه اي.
آيا واقعا براي منه؟
به نظرم يه روزي از موزه آويزونش ميکنند
و مردم از سرتاسر دنيا ميان که تماشاش کنند..
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام زرفيلم ::.. .:: Telegram: @zarfilmz ::. .:: Instagram: @ZarFilm_Com ::.
زرفيلم مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.ZarFilm.com ::.