«طبیعت به تو چه می‌گوید؟»
« برتر موويز – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ bartarmoviz ]
«مترجم: «تارخ علی‌خانی ‫ تلگرام: aManOfWar@
چی شده؟
‫مامانمه.
‫انگار داره می‌ره سر کار.
‫پس مامانت بود.
‫حتما روز کاریشه دیگه.
‫آره گمونم.
‫امروز...
‫آره؟
‫ممنون که رسوندیم.
‫من برم دیگه.
‫جدی مرسی.
‫نه بابا، چرا آخه؟
‫داری می‌ری؟
‫آره.
‫خب پس اینجا می‌خوای چیکار کنی؟
‫آره، مواظب خودت باش.
‫هفته‌ی دیگه می‌بینمت.
‫آره، منم همینطور.
‫خوبی؟
‫هان؟ آره خوبم.
‫سیگار می‌کشی؟
‫آره.
‫خونه‌اش اونه؟
‫آره.
‫وای! چقدر خونه‌ی بزرگیه.
‫واقعا. فکر نمی‌کردم انقدر باشه.
‫هان؟
‫وای جدی. خیلی خونه‌ی بزرگیه.
‫واقعا خیلی... چی می‌گن؟
‫خونه‌ی خیلی خوبیه، نه؟
‫بابام ساختش.
‫واسه مامان... نه، واسه مامان‌بزرگ.
‫خیلی روش وقت گذاشت که مامان‌بزرگ راحت باشه.
‫این رو واسه مامان‌بزرگت ساخت؟
‫بابام واقعا از خودگذشته‌ست.
‫واسه مادرش پسر خوبیه.
‫که اینطور.
‫ولی بعد از فوت مامان‌بزرگ...
‫ما هم خیلی نیومدیم اینجا.
‫خونه واسه دو نفر خیلی بزرگه.
‫پس الان یعنی فقط مامان و بابات اینجان؟
‫آره.
‫حتما خیلی حس خالی بودن داره.
‫پس کل اینجا رو واسه مامان‌بزرگ ساختن؟
‫آره.
‫سرطان ریه داشت.
‫گفتن اینجا واسه سلامتیش بهتره.
‫واسه همین توی کوه زمین خرید بابام.
‫راستش قبلا ایچئون زندگی می‌کردیم.
‫کل اینجا رو بابام خودش طراحی کرده.
‫واقعا خیلی سختی کشید.
‫چه پسر فداکاری.
‫همچین آدم‌هایی دیگه پیدا نمی‌شن.
‫بابام واقعا یه فرزند نمونه‌ست.
‫مثل اون‌هایی توی داستان‌هان.
‫می‌خوای بریم داخل رو ببینی؟
‫آره حتما، می‌تونیم؟
‫آره، اگه دوست داری بیا بریم.
‫آره، دوست دارم ببینم.
‫بریم یه نگاه سریع بندازیم.
‫الان اگه بریم داخل بابات خونه‌ست؟
‫نه، فقط تا پارکینگ می‌ریم، همون بسه.
‫باشه، بریم.
‫سلام.
‫- اومدی؟ عه. ‫- آره.
‫آهان، ایشون کیه؟
‫منو از سئول رسوند.
‫که اینطور.
‫وای، عجب ماشین قدیمی‌ای داری.
‫آره، در هر صورت مرسی که رسوندیش.
‫خواهش می‌کنم.
‫حالتون خوبه؟
‫ممنون.
‫ولی شما کی هستین؟
‫چون این همه راه جون-هی رو آوردین...
‫راستش ما با همیم.
‫دوست‌پسرمه.
‫ها دونگ-هوا.
‫همونیه که قبلا گفته بودی؟
‫پسر وکیله، پسر آقای ها؟
‫آره.
‫خوشوقتم.
‫- خوشوقتم. ‫- همچنین
‫ببخشید که سرزده اومدم...
‫مشکلی نیست.
‫خب چند وقته که باهمید؟
‫الان سه سالی شده.
‫که اینطور. سه سال.
‫وای. چقدر زیاد!
‫آره، هی قصد داشتم بیام دیدنتون، ‫ولی پشت گوش انداختم...
‫بالاخره اومدم.
‫- ببخشید که دیر اومدم. ‫- نه، مشکلی نیست.
‫دیگه کسی از این کارها نمی‌کنه.
‫صرفا دوست‌دختر و دوست‌پسرید دیگه.
‫- خیلی خوش‌وقتم. ‫- منم همین‌طور.
‫راستی ماشینت.... خیلی قدیمیه نه؟
‫خیلی قشنگه.
‫آره.
‫مال چه سالیه؟
‫این؟ فکر کنم 1996 باشه.
‫وای.
‫الان قیمتشون چنده؟
‫خب من دست‌دو خریدم، ‫یکی تعمیر کرده بود و گذاشته بود واسه فروش.
‫چهار سال پیش 2.3 میلیون خریدمش.
‫که اینطور. قیمتش از چیزی که ‫فکر می‌کردم بیشتره.
‫آره، شنیدم اخیرا محبوب شدن.
‫نسبت به سنشون قیمتشون بالاست.
‫آره، ماشین خوبیه نه؟
‫ارتفاع خوبی داره، محکمه.
‫قشنگم هست.
‫آره، عاشق طراحیشم.
‫- قطعا. ‫- نه؟
‫انقدر دوستش داشتم که خریدمش.
‫کار خوبی کردی. رنگشم قشنگه.
‫اشکالی داره داخلش رو ببینم؟
‫حتما، بفرمایید.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫مطمئنی مشکلی نیست.
‫آره.
‫خیلی ممنون.
‫کجا می‌ره؟
‫رفت بیرون؟ هان؟
‫بابات حتما خیلی عاشق ماشینه.
‫آره، خیلی دوستشون داره.
‫چه بامزه.
‫اشکالی نداره سیگار بکشم؟
‫راحت باش.
‫ممکنه طول بکشه، بکش.
‫باشه، آره.
‫وقتی بابا برگشت...
‫چون خودمون رو معرفی کردیم، ‫گمونم دعوتمون کنه داخل.
‫آره.
‫- درسته. ‫- تو مشکلی نداری؟
‫آره آخه، صرفا با بابات آشنا شدم دیگه.
‫مطمئنی؟
‫آره.
‫به خودت فشار نیار.
‫یه قهوه بخور و برو.
‫حتما. هر چی باشه باباته دیگه.
‫ولی الان فکر کنم خواهرم هم خونه باشه.
‫خواهرت خونه‌ست؟
‫آره، یه چند روزی اومده.
‫توضیحش یکم سخته.
‫داره دوره‌ی سختی رو می‌گذرونه.
‫عه؟ جدا؟
‫آره.
‫نمی‌خوام بد توضیح بدم که سوءتفاهم پیش بیاد.
‫ولی در هر صورت...
‫از لحاظ روحی حالش خوب نیست.
‫آره.
‫گمونم یکم افسردگی داره.
‫آره دیگه.
‫واسه همینه که اینجاست.
‫آره.
‫پس...
‫یادت باشه دیگه.
‫فهمیدم.
‫ولی جدا...
‫یه جورهایی خوبه.
‫ماشین چطوره؟ خوبه؟
‫نوار کاست هم می‌خوره.
‫یکم قهوه بخور.
‫مرسی.
‫منم ممنونم.
‫واسه چی تشکر می‌کنی؟
‫فقط... ممنون.
‫می‌تونی پات رو بذاری روش. مثل یه جور قالیه.
‫واقعا؟
‫آره.
‫آهان، باشه.
‫فهمیدم.
‫راحته؟
‫آره، خیلی راحته.
‫بابا گفت مامان زودی برمی‌گرده. ‫گمونم زنگ زده بهش.
‫گفت شام بمونیم. مشکلی نداری؟
‫جدی؟
‫مشکلی نداره اینجا شام بخوریم؟
‫حتما. خوبه به نظرم.
‫خیلی‌خب پس.
‫صدای چیه؟
‫کوتوئه؟
‫آره، خواهرم داره می‌زنه.
‫اخیرا درگیر یادگیری کوتوئه.
‫فکر کنم تازه درسش رو شروع کرده.
‫درس کوتو می‌خونه؟
‫آره، ولی خیلی یهویی بهش علاقه پیدا کرد.
‫ولی خیلی وقت نیست که شروع کرده.
‫یکی دو ماه می‌شه که خریدش.
‫نونگ-هی.
‫بله؟
‫هی، جون-هی اومده. ‫مهمون آورده.
‫- باشه. ‫- خیلی‌خب.
‫بفرمایین، راحت باشین.
‫بشین، بشین.
‫اینو بگیر.
‫سیگار می‌کشی دیگه؟
‫آره... این سیگارها خیلی خوش‌طعمن.
‫- مرسی. ‫- آره.
‫خیلی ممنون.
‫نه یعنی... ماشین بوی سیگار می‌داد.
‫آهان که اینطور...
‫خب می‌خوای بیای بیرون باهام سیگار بکشی؟
‫- حتما. ‫- آره، بریم.
‫می‌تونی کیفت رو همین‌جا بذاری باشه.
‫بذارم باشه؟
‫- آره. ‫- باشه.
‫پس فقط فندکم رو میارم.
‫لازم نیست... فندک دارم.
‫عه، مرسی.
‫تو هم می‌خوای بیای؟
‫- برین بکشین. ‫- باشه، بریم.
‫- زودی می‌بینمت. ‫- آره، زود میایم.
‫اونی؟
‫اونی، چیکار می‌کنی؟
‫یه لحظه بیا بالا. می‌خوام یه کاری بکنم.
‫باشه.
‫دو تان.
‫کوه اون سمت می‌شه...
‫واسه همین وقتی کسی میاد واق‌واق می‌کنن. ‫کمک می‌کنه.
‫آهان، که اینطور.
‫باحاله.
‫آره چیزه... خوبه.
‫واقعا خوشم میاد.
‫خیلی بهتر شدی اونی... ‫خیلی نگذشته.
‫جدا؟
‫آره.
‫طوری که صدای اوج می‌گیره...
‫و اتاق رو در بر می‌گیره.
‫خیلی شگفت‌انگیزه.
‫ساز محشریه.
‫خیلی بهتر شدی اونی.
‫صدای ملایمی داره. خیلی ازش خوشم میاد.
‫شاید ده سال؟
‫اگه ده سال تمرین کنم...
‫می‌تونم انگشت‌هام رو هر طوری ‫ که می‌خوام حرکت بدم.
‫خیلی خوب می‌شه.
‫آره، عالی می‌شه.
‫خوب کردم خریدمش.
‫نه؟
‫آره، نظر منم همینه.
‫چه مرغ‌های قشنگین.
‫آره، چونگین.
‫چون... چونگی؟
‫آره، چونگی.
‫آهان، چونگی. فهمیدم.
‫جدی خوشگلن.
‫خیلی قشنگن، مرغ‌ها رو می‌گم.
‫هر روز صبح تخم می‌ذارن.
‫چه خوب.
‫متوجه‌ام.
‫آقای دونگ-هوا، شما شاعری، درسته؟
‫هان؟ نه نه...
‫من فقط...
‫صرفا واسه خودم می‌نویسم چون خوشم میاد.
‫ولی شنیدم آثاری رو منتشر کردی.
‫جون-هی بهم گفت.
‫نه، نه واقعا.
‫صرفا یه مجله کوچیک بود... ‫چیز خاصی نبود.
‫بی‌خیال.
‫مامان جون-هی هم شاعره.
‫بله می‌دونم، در موردش شنیدم.
‫- جدا؟ ‫- آره.
‫اشعاری که توی هال آویزان بودن مال اونن؟
‫آره، مال اونن.
‫قابشون هم من درست کردم راستش.
‫خیلی دوستشون داشتم.
‫مامان جون-هی خیلی بااستعداده.
‫- جدا؟ ‫- آره.
‫خیلی از من آدم عاقل‌تریه.
‫که اینطور؟
‫آخه من با کتاب‌ خوندن چیز میز یاد می‌گیرم.
‫و بعد می‌رم پیش ملت و همون‌ها رو می‌گم.
‫ولی اون فرق داره.
‫اون مستقیما از زندگی تجربه می‌گیره...
‫و انگار از همون تجربه‌ها خرد کسب می‌کنه.
‫آره، ظاهرا دیگه.
‫واسه همین به نظرم...
‫ذاتا باهوش و زرنگ به‌دنیا اومده.
‫متوجه‌ام، آره.
‫به نظرم واقعا مادر جون‌-هی بااستعداده.
‫در اصل بازیگری خونده.
‫بعد با من آشنا شد و بعد بچه‌دار ‫ شدن ولش کرد.
‫وای.
‫آره.
‫وقتی یه زن بچه‌دار می‌شه...
‫مرکز توجه‌اش تقریبا می‌شه همون.
‫در هر صورت، وقتی بحث ‫ تصمیمات بزرگ زندگی باشه...
‫همیشه حق با اونه.
‫شما واقعا متواضعید.
‫نه، نه، من اصلا متواضع نیستم.
‫من خیلی پز می‌دم و هوشم رو به رخ می‌کشم.
‫- واقعا؟ ‫- کاملا.
‫خودت به زودی می‌بینی. جدا می‌گم.
‫ولی سیبیلت خیلی قشنگه.
‫خوب درومده.
‫من تا حالا ریش و سیبیل نذاشتم.
‫جدا؟
‫آره.
‫ولی این دیگه... وای...
‫خیلی تمیز دراومده... ریشت رو می‌گم.
‫- ممنون. ‫- قابلی نداره.
‫چی شد که ریش گذاشتی؟
‫راستش تازگی تصمیمش رو گرفتم.
‫فقط دلم می‌خواست یه بار امتحانش کنم.
‫آره.
‫مدت‌ها بود که می‌خواستم امتحانش کنم...
‫ولی همیشه نگران بودم مردم چی فکر می‌کنن.
‫ولی حالا تصمیم گرفتم دیگه انجامش بدم.
‫- آره. ‫- ولی واقعا...
‫ریشت خیلی قشنگه. خیلی مرتب دراومده.
‫الانم که شاعر شدی، نه؟
‫- ممنون. ‫- وایسا ببینم...
‫چطوری بگم... اون وقار قدیمی ‫یه شاعر رو پیدا کردی.
‫آره، یعنی چنین چیزی رو می‌رسونه دیگه.
‫ریشت... بهت خیلی میاد.
‫آره.
‫بریم تا بالاترین نقطه...
‫یه سیگار دیگه هم بکشیم و برگردیم؟
‫- باشه. ‫- آره، بریم.
‫لازم نیست انقدر رسمی حرف بزنید.
‫آره آره، خودم حواسم هست.
‫باشه.
‫راحت‌تر حرف بزنید دیگه.
‫باشه.
‫- بریم؟ ‫- آره.
‫پس راحت حرف بزنید.
‫گرفتم. باشه، گرفتم.
‫این راه خاکی رو اول واسه ‫ مادرم درست کردیم...
‫ولی خراب شد، واسه همین دوباره ‫کامل بازسازیش کردیم.
‫راه خاکیه.
‫آره، طوریه که می‌تونی پابرهنه بری روش.
‫مادرم هر روز از این راه می‌رفت.
‫حتی وقتی هوا سرد بود، هر روز می‌رفت.
‫تو هم یه بار امتحانش کن. برات دمپایی میارم.
‫حتما، ممنونم.
‫با بکسوک حال می‌کنی؟ ‫خوشت میاد؟
‫- بکسوک؟ ‫- آره.
‫خیلی دوست دارم. خوشمز‌ست.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫باشه، گرفتم.
‫خب.
‫ولی واقعا این کوه... ‫خیلی خوب نگهداری شده.
‫جدی می‌گی؟
‫آره، کارتون عالی بوده. بدون اغراق.
‫تنها شروعش کردم، به خاطر مادرم...
‫خیلی هم طول کشید.
‫ولی حالا که دیگه نیست، ‫حس می‌کنم فقط خودمم که لذت می‌برم.
‫همه‌اش رو خودتون تنهایی ساختید؟
‫معلومه.
‫ولی دیگه مثل قبل توانشو ندارم.
‫با این حال، این اواخر نونگ-هی...
‫خیلی از اینجا خوشش اومده. خدا رو شکر.
‫آهان، دختر بزرگتون؟
‫آره، بزرگه.
‫وقتی بریم بالا می‌بینی...
‫یادبودش رو بالای درخت‌ها گذاشتیم.
‫این کوه... نمی‌دونم چطور بگم...
‫انگار خود کوه، مادرم رو توی خودش جا داده.
‫حداقل واسه من این طوریه.
‫وقتی هر روز اینجا قدم می‌زنم...
‫یادش می‌افتم و یه حس خیلی طبیعی داره. ‫ یه آرامش خاص.
‫همین رو دوست دارم.
‫آره.
‫بریم بالا.
‫باشه.
‫اون پسره... دو سال پیش بود نه؟
‫گفت میاد و نیومد. حالا یهو پیداش شده.
‫چی شده مگه؟
‫یهو چی شد واقعا؟
‫هیچی. صرفا اومد چون تا اینجا منو رسونده.
‫رسمی نیومده بود پس؟
‫یهو اومد؟ بدون این که خبر بده؟
‫آره، یهو سروکله‌اش پیدا شد.
‫با این حال، وقتش بود دیگه... ‫سه سال گذشته.
‫نمی‌دونم، یهو این طوری شد.
‫یادمه یه بار گفتی حتی صحبت ‫ازدواجم کرده بودین؟
‫هنوزم بهش فکر می‌کنی؟
‫آره.
‫ولی هنوز آمادگیشو نداریم، ‫واسه همین همه‌چیز رو سبک‌سنگین می‌کنیم...
‫ولی آخه مگه کسی توی زندگی ‫ احساس آمادگی هم می‌کنه؟
‫نمی‌دونم. فقط داریم روز به روز پیش می‌ریم.
‫هر چیزی که پیش اومد رو همون ‫ لحظه حل کن، همین.
‫کاملا آماده بودن...
‫اصلا وجود نداره.
‫دوستش داری؟
‫آره، دوستش دارم.
‫واقعا؟
‫آره، معلومه.
‫الان یهو دلم می‌خواد قیافه‌اشو ببینم.
‫ببینم چقدر با عکسش فرق داره.
‫فرقی نداره.
‫تازه، از عکسشم بهتره.
‫مامان خیلی خوشحال می‌شه.
‫خیلی ازش خوشش میاد، نه؟
‫آره، احتمالا.
‫پسر وکیل هاست دیگه... ‫یه جور جذبه‌ای داره.
‫بابا هم انگار ازش خوشش اومده.
‫وقتی دیدیمش، خیلی مودب و مهربون بود.
‫احتمالا بابا هم دوستش داره.
‫هرچند چیزی نگفت.
‫آخه وکیل ها که آدم معمولی‌ای نیست.
‫فکر کنم ته دل بابا هم کلی خوشحاله.
‫نمی‌دونم... یه جوری این‌طوری آشنا شدیم.
‫ممنونم!
‫اتفاقا دو تا بطری داشتم.
‫اگه کافی نبود، یه دونه دیگه هم هست.
‫- ممنون. ‫- می‌تونی بری اونجا.
‫باشه.
‫یه کانتینر اینجا آوردین؟
‫پناهگاهمه.
‫وای.
‫واقعا بالاش چنین چیزی درست کردین؟
‫یکم تار دیدن واسه من اشکالی نداره.
‫خیلی وقته با همین وضعیت زندگی می‌کنم.
‫حتی نفهمیده بودم که دیدم ضعیفه. ‫فقط زندگی می‌کردم.
‫وقتی اولین بار این عینکو گرفتم...
‫خب؟
‫شوکه شدم. جدی می‌گم.
‫کامل شوکه شدم.
‫خب...پس باید همیشه بزنیش.
‫ولی آره، یه ذره تار بودن چیزها...
‫برام مشکلی نیست. واقعا.
‫یکم عجیبم دیگه.
‫ولی این عینک خیلی بهت میاد.
‫ممنون.
‫حالا وقتی عینکت رو برمی‌داری... ‫چهره‌ی جون-هی رو واضح می‌بینی؟
‫آره، معلومه.
‫صبر کن...
‫اون‌طوری قشنگ‌تر هم به نظرت میاد؟
‫نه، نه، به خدا.
‫خب؟ نظرت راجع‌ به جون-هی چیه؟
‫چی باعث می‌شه دوستش داشته باشی؟
‫ام...
‫خوشگله؟
‫واقعا زیباست.
‫به نظرم آدم واقعا فوق‌العاده‌ایه.
‫جدا؟
‫جون-هی...
‫خیلی مهربونه.
‫کاملا موافقم. واقعا صادقانه مهربونه.
‫معمولا بهش می‌گم فرشته‌ام.
‫واقعا؟
‫می‌تونی کاملا بهش اعتماد کنی.
‫جون-هی...
‫هیچ‌وقت دلیلی برای نگرانی بهم نداده.
‫از اولی که به دنیا اومد...
‫درست و محکم بود.
‫و مهم‌تر از همه طرز فکرش سالمه.
‫هیچی تو وجودش شرورانه نیست.
‫هیچ‌وقت حتی قدم اول رو هم ‫به سمت مسیر اشتباه برنمی‌داره.
‫آره، دقیقا.
‫درسته.
‫بیا، تو هم یه سیگار بکش.
‫خیلی ممنون.
‫اون کوه اونجا رو می‌بینی؟ ‫آره، همون.
‫بله.
‫خورشید درست از همون‌جا غروب می‌کنه.
‫و وقتی غروب می‌کنه...
‫واقعا منظره‌اش دیدنیه.
‫باید حتما یه بار ببینی.
‫واقعا.
‫نفس‌گیر و خاصه.
‫واقعا؟
‫من هر روز می‌بینمش.
‫واقعا آدم خوش‌شانسیم.
‫آره، واقعا خوش‌شانسی.
‫خیلی خوبه. واقعا.
‫خیلی.
‫بعضی روزها...
‫خورشید به شکل یه دایره‌ی قرمز...
‫سرخ درخشان غروب می‌کنه.
‫و اون لحظه... واقعا خیره‌کننده‌ست.
‫کاش منم می‌تونستم ببینمش.
‫قدیما هر روز با مادرم اینجا می‌نشستیم.
‫با هم غروب‌های زیادی رو تماشا کردیم.
‫زیاد این بالا میاید؟
‫همین‌جایی که الان هستیم، خیلی خوبه.
‫آره، تقریبا هر روز میام بالا.
‫همیشه یه کاری هست که این بالا انجام بدم.
‫و یه بطری ماکولی یا آبجو می‌خورم... ‫هر چی که داشته باشم.
‫هر روز یه بطری می‌خورم.
‫آهان.
‫بعضی وقت‌ها هم اونجا می‌خوابم... ‫تو همون پناهگاهم.
‫نگران نباش...یه بطری دیگه هم برات میارم.
‫آهان، باشه.
‫الان میام.
‫بله.
‫قبل از این که بری، حتما غروب ‫رو تماشا کن، باشه؟
‫حتما، چشم.
‫خیلی خوبه.
‫داری چیزی می‌نویسی؟
‫ نه چیز خاصی نیست.
‫چی نوشتی؟
‫فقط یه چیزی یادداشت کردم.
‫همیشه این دفترچه‌ رو با خودت داری؟
‫آره. این دفترچه همیشه همراهمه.
‫به چی فکر می‌کردی؟ کنجکاوم.
‫فقط…
‫یکم به موضوع عشق به پدر و مادر فکر می‌کردم.
‫چرا انقدر حس سوزان و پرشوریه؟
‫حسی که حتی می‌تونه ‫یه کوه رو دگرگون کنه، یه همچین چیزی.
‫یه چیزی تو این مایه‌ها.
‫خب...
‫بذار ببینم…
‫ته دلم...
‫هیچکس جز اون، هیچ‌وقت ‫عشقی به این خلوص و عمق بهم نداده.
‫هیچکس دیگه‌ای این حس رو نداده.
‫واقعا هیچی جاش رو نمی‌گیره.
‫یه تجربه‌ست. همین. یه تجربه.
‫یعنی تجربه‌ی واقعی و خالص عشق؟
‫برداشت من اینه.
‫منم همین‌طور.
‫آقا، من...
‫واقعا می‌دونم که چقدر ‫جون-هی رو دوست دارید.
‫خودش تو این سال‌ها خیلی چیزها بهم گفته.
‫از وقتی بچه بود...
‫همیشه می‌گفت بابام منو خیلی خیلی ‫زیاد دوست داره.
‫بارها و بارها اینو بهم گفته.
‫که هر شب می‌اومدین ‫کنار تختش می‌نشستین...
‫و بهش می‌گفتین که دوستش دارین...
‫بارها و بارها، هی تکرار می‌کردین.
‫کاملا می‌دونم اینو.
‫واقعا؟
‫امروز که دیدمتون، ‫فکر کنم یکم تونستم درکش کنم.
‫این عشق از چه‌ جور آدمی ‫سرچشمه گرفته.
‫یه کوچولو، انگار فهمیدم.
‫یه جورایی حسش کردم.
‫ممنونم.
‫منم جون-هی رو دوست خواهم داشت...
‫همون‌طوری که شما دوستش دارید، آقا.
‫اگه این‌طور بشه، خیلی خوشحال می‌شم.
‫واقعا امیدوارم همین‌طور بشه. ‫خیلی خوب می‌شه.
‫من جون-هیم رو خیلی خیلی زیاد دوست دارم.
‫همون‌طوری که شما دوستش داشتین...
‫منم دقیقا همون‌قدر دوستش خواهم داشت.
‫باشه.
‫خیلی خوبه.
‫می‌ذارمش روی بلندگو، جون-هی، جون-هی...
‫بله.
‫جون-هی سلام.
‫ما الان این بالاییم، داریم ماکولی می‌خوریم.
‫ببخشید، منتظر موندی، نه؟
‫- نه، نه، اشکالی نداره. خوب کاری کردی. ‫- آره.
‫فقط چون برنگشتی، گفتم یکم راه برم...
‫شاید یه چیزی هم واسه ناهار بخورم.
‫آهان، ناهار.
‫وقت ناهاره دیگه.
‫من الان خیلی گشنه‌ام نیست.
‫ای بابا، باید ناهار بخوری دیگه.
‫جون-هی، ولی راستش...
‫یه کار کوچیکی دارم که باید انجام بدم.
‫فکر کنم بهتره شما دو تا برین ناهار بخورین.
‫نظرت چیه؟ مامان گفت ‫قبل شیش برمی‌گرده.
‫شاید زودترم برسه.
‫به نظرم اینطوری خوبه.
‫باشه، همین کار رو می‌کنیم.
‫می‌ریم سونگ‌بک، پس.
‫چون دونگ‌-هوا بیبیم بپ دوست داره، ‫اونجا جای خوبیه.
‫آره، خوبه.
‫راستی، خواهرت رو هم با خودت ببر.
‫هان؟ اونم باید با دونگ‌-هوا آشنا شه، نه؟
‫نمی‌دونم میاد یا نه، ولی ازش می‌پرسم.
‫آره، بپرس.
‫بابا، حداقل ناهار که باید بخوره.
‫همون‌طور که گفتم، ‫اینجا یه سری کار دارم انجام بدم.
‫پس شما سه‌ تا...
‫با هم برین ناهار بخورین.
‫بعدش شاید برین شیللوکسا ‫یا آرامگاه پادشاه سجونگ...
‫یه همچین جایی.
‫تا ساعت شیش طول می‌کشه.
‫باشه، متوجه شدم.
‫خیلی‌خب.
‫بریم شیللوکسا، ایده‌ی خوبیه.
‫- نه؟ ‫- بریم پس.
‫باشه.
‫آقای دونگ‌-هوا اونجاست پیشت؟
‫آره، معلومه که هست.
‫- خب، بعد از ناهار... ‫- بله؟
‫یه چرخی هم اون اطراف بزنین.
‫شیللوکسا واقعا جای قشنگیه.
‫اون رودخونه‌ای که جلوشه، محشره.
‫- عه؟ ‫- باشه، فهمیدم.
‫آره، گفت میاد، خوشش اومد از پیشنهادش.
‫باشه. پس ما الان می‌ریم ناهار بخوریم.
‫خیلی‌خب، پس برید.
‫باشه.
‫اونجا خیلی جای قشنگیه.
‫خب، بریم غذا بخوریم.
‫راجع به پدال گاز باید بگم...
‫یکم بیشتر از ماشین‌های جدید ‫باید فشارش بدی.
‫موتور این ماشین یه جورایی ‫ضعیف‌تره، می‌شه گفت؟
‫آره، دقیقا.
‫مثلا یه ماشین جدید با قدرت 5 ‫سرعت می‌گیره...
‫ولی این یکی ماشین رو...
‫باید حدود 7 یا 8 فشار بدی ‫تا همون سرعت رو بگیری.
‫پس آره، یکم محکم‌تر فشار بده.
‫باشه.
‫ولی وقتی بشینی پشت فرمون، ‫ خودت دستت میاد.
‫آره، آره.
‫راجع‌ به ترمزها هم بگم...
‫یکم نسبت به ماشین‌های جدید، ‫کندتر عمل می‌کنن.
‫اگه بخوای کامل وایستی...
‫باید پاتو تا ته فشار بدی.
‫نسبت به ماشین‌های خارجی، ‫باید محکم‌تر فشار بدی.
‫خودت امتحان کنی، دستت میاد.
‫آره، حتما.
‫پس یه جورایی ‫نرم‌نرم عمل می‌کنه ترمزش؟
‫نه، نه،اگه تا ته فشار بدی، وایمیسته. ‫هیچ مشکلی نداره.
‫هیچ ایرادی توش نیست.
‫ترمزهاش مشکل‌دار نیستن، اصلا.
‫گرفتم. خودم امتحان می‌کنم.
‫در رو ببند. بزن بریم.
‫باید خودم می‌نشستم پشت فرمون، ‫ولی چون مشروب خوردم، ببخشید.
‫نه، مشکلی نیست.
‫راستش دلم می‌خواست این ماشین رو امتحان کنم.
‫محکم ببندش.
‫آنی، بیا دیگه.
‫باشه.
‫حالت خوبه دیگه؟
‫آره، آره.
‫کاملا خوبم.
‫برو داخل.
‫باشه.
‫اینجا گرون‌تر از چیزی بود که فکر می‌کردم.
‫از بیرونش این طوری به نظر نمی‌اومد.
‫الان دیگه این‌جور جاها مد شدن. ‫همه‌چیز گرون شده.
‫غذاش واقعا عالیه.
‫دقیقا. یه بار اومدم، ‫بعد مجبور شدم دوباره بیام.
‫خوب می‌خوری.
‫آره، واقعا.
‫فکر کنم همه‌ی گوشت رو من خوردم.
‫نه، نه، نگران نباش.
‫منم غذامو تموم کردم.
‫آهان، خوبه.
‫وای، امروز خیلی خوردم.
‫آره. ولی واقعا خوشمزه بود.
‫خیلی کم پیش میاد ‫بیبیم بپ انقدر خوب پیدا شه.
‫گوشت تف‌دادش هم عالی بود.
‫ولی زیادی نخور، شب هم قراره شام بخوریم.
‫آره، آره. راست می‌گی.
‫نصف غذای منو هم خوردی.
‫ولی واقعا...
‫خیلی خوشمزه بود.
‫فکر کنم بابا داره بکسوک درست می‌کنه.
‫آره، قبلا ازم پرسید.
‫پرسید؟
‫آره.
‫اشکال نداره، غذا بخور. ‫بعدش پیاده‌روی می‌کنی، می‌سوزونی.
‫بخور، بخور.
‫باشه.
‫وای، دیگه باید بس کنم.
‫یکم آروم‌تر می‌خورم.
‫چرا سیبیل گذاشتی؟
‫تو عکس‌های قدیمیت که سیبیل نداشتی.
‫فقط دارم امتحانش می‌کنم.
‫یکم سنم بالاتر رفته دیگه…
‫بهت میاد به نظرم.
‫از قدیم، همه‌ی مردها ‫ریش داشتن تو دنیا.
‫فقط تو اروپا بود که مد شد ریش بزنن...
‫و همین مد توی کل دنیا پخش شد.
‫سراسر دنیا، تقریبا.
‫ولی آیا واقعا باید همه‌اش رو دنبال کنیم؟
‫نیاکان ما هم...
‫همه‌شون ریش داشتن، ‫همین‌طوری زندگی می‌کردن.
‫ولی جدی می‌گم، بهت میاد.
‫- خدا رو شکر. ‫- واقعا؟
‫- آره. ‫- پس خیلی خوبه.
‫اگه زیادی سوال می‌پرسم، ببخشید.
‫نه، اصلا.
‫راجع به ماشینت هم بخوام بگم...
‫فکر کنم یه مدل بهتر بیشتر بهت بیاد.
‫ولی واسه من، همین قشنگ‌ترین ماشینه.
‫پول زیادی هم ندارم.
‫ولی خب، بابات می‌تونه کمکت کنه، نه؟
‫الان دیگه مستقل شدم.
‫این روزها تقریبا هیچ کمکی از کسی نمی‌گیرم.
‫کاملا رو پای خودش وایساده.
‫الان دیگه خودش همه هزینه‌هاش رو درمیاره.
‫واقعا؟
‫آره.
‫چیکار می‌کنی؟
‫شغلت چیه؟
‫تو یه سالن عروسی کار می‌کنم.
‫سالن عروسی؟
‫آره.
‫توی روزهای آخر هفته تو سالن عروسی…
‫به صورت پاره‌وقت فیلم‌برداری مراسمات ‫ رو انجام می‌دم.
‫آهان، که اینطور.
‫پس شغلت اینه.
‫بله.
‫در حدی درمیاره که زندگی بچرخه...
‫در حد حداقل ممکن، صرفا برای گذران زندگی.
‫هیچ پس‌اندازی هم نداره.
‫ولی خب، بابات هست دیگه، نه؟
‫خب، چه چیز جون-هی به نظرت قشنگه؟
‫اگه اشکالی نداره بپرسم.
‫نه، نه، اشکالی نداره.
‫جون-هی...
‫واقعا یه فرشته‌ست.
‫جدی؟
‫آره.
‫ای بابا، دیگه انقدر نه.
‫اوایل که آشنا شدیم...
‫خیلی همدیگه رو دوست داشتیم، ولی...
‫یه ده چیزی بود که راجع ‫ به هم اصلا نمی‌فهمیدیم.
‫چیزهایی که من درکشون نمی‌کردم.
‫با خودم می‌گفتم که چرا چنین فکری می‌کنه؟
‫از این جور چیزها.
‫ولی الان حدود سه سال گذشته...
‫و از قبل هم بیشتر دوستش دارم.
‫ولی...
‫اون مسئله‌ها، شاید فقط دو سه تا مونده باشه.
‫همین دیگه.
‫آره.
‫این که با یکی به همچین نقطه‌ای برسی...
‫خیلی نادره. واقعا نادره توی زندگی.
‫اون دو سه تا چین دقیقا؟
‫هوم؟
‫آهان، اون چیزها دیگه ‫ کم‌کم دارن محو می‌شن.
‫آره، عجیبه واقعا.
‫ولی منم همین حس رو دارم.
‫منم همین‌طور.
‫خب این خیلی خوبه، واسه جفتمون.
‫نمی‌دونم باید اینو بگم یا نه، ولی…
‫جون-هی اراده‌ی خیلی قوی‌ای داره ‫و ارزش‌هاش براش خیلی روشنن.
‫آره، درسته.
‫از همون بچگی همین‌طور بود.
‫اون اولین باری که رفت روی صحنه ‫و شروع کرد به رقصیدن...
‫هنوز بچه بود، نه؟
‫حدودا بیست سالش بود؟ یا بیست ‌و ‌یک؟
‫تو همون اجرا، یه نفر دیدش...
‫و حتی یکی رو فرستاد که بهش پیشنهاد بده.
‫یعنی جدی جدی.
‫طرف...
‫پسر دوم یه خانواده‌ی خیلی پولدار بود.
‫اون پسره...
‫به نظرم واقعا خاطرخواه جون-هی شده بود.
‫حتی بعد این که یه بار ردش کرد، ‫باز اومد خونه‌مون.
‫اومد جلوی در خونه‌مون.
‫تا دم در اومده بود...
‫زنگ در رو زد، اونم نصف شب.
‫اون موقع حتی ما اونجا زندگی نمی‌کردیم.
‫اون موقع خیلی شوکه شدیم.
‫یه جورایی گستاخی هم بود...
‫ولی خب، می‌دونی جون-هی چیکار کرد؟
‫اصلا از در خونه هم بیرون نرفت.
‫فقط به باباش گفت بفرستش بره.
‫واسه من...
‫اون واقعا عجیب و تحسین‌برانگیز بود. ‫کار آسونی نیست.
‫می‌فهمم.
‫اون موقع خیلی جوون بود...
‫ولی تونست کامل از اون وسوسه بگذره...
‫بدون ذره‌ای تردید قضیه رو تمومش کرد.
‫در حالی که طرف نه زشت بود ‫نه چیزی.
‫هیچ‌وقت اینو بهم نگفته بودی.
‫خب مگه چرا باید می‌گفتم؟
‫یعنی، پول و این چیزها که...
‫اصلا ربطی به من نداشت.
‫یه جور موقعیت عجیب بود، همین.
‫مگه اصلا چی از من می‌دونست؟
‫این که...
‫این که همچین کاری کردی، واقعا آسون نیست.
‫چیزی که می‌خوام بگم اینه که...
‫جون-هی...
‫به‌ خاطر این که پسر وکیل‌ ها هستی نبود...
‫که ازت خوشش اومد. موضوع اصلا این نبود.
‫آره، می‌دونم.
‫آره.
‫فقط...
‫واقعا دلم می‌خواست اینو بگم.
‫اون خواهرمه، و من خوب می‌شناسمش.
‫بله.
‫ممنونم. واقعا...
‫حرف قشنگی بود. ممنون.
‫یادم می‌مونه.
‫باشه.
‫آبجی، احساساتی شدیا.
‫خودت گفتی دیگه.
‫این‌جوری هستی خب.
‫خیلی‌خب.
‫ناهار خوشمزه بود، نه؟
‫خیلی، خیلی خوشمزه بود. ‫ اینجا کارشون رو بلدن.
‫آره، عالی بود.
‫یه سیگار بکش.
‫آره، بکشم؟
‫دستشویی رفتن طول می‌کشه.
‫سیگارت رو بکش راحت باش.
‫باشه.
‫خیلی خوبه.
‫آره، واقعا خوبه.
‫بفرما قهوه.
‫عه، مرسی.
‫اینجا قشنگه، نه؟
‫آره.
‫خواهرت کو؟
‫رفت دستشویی.
‫واقعا؟
‫یه چیزی ریخته بود روی شلوارش.
‫آها، فهمیدم.
‫ولی دستشویی اینجا خیلی تمیزه، نه؟
‫اصلا بوی بد نمی‌ده.
‫واقعا؟
‫ولی خب شلوارش سفیده، ‫شاید لکه‌اش راحت پاک نشه.
‫نه، خیلی کم ریخته بود، ‫به ‌زور معلومه.
‫ولی خب، براش مهمه.
‫ولی خواهرت امروز...
‫یکم سرحال‌تر به نظر می‌رسید.
‫من اشتباه می‌کنم؟
‫اون جلوی بقیه یکم فرق می‌کنه.
‫آها، فهمیدم.
‫به‌هرحال...
‫فقط امیدوارم حالش خوب باشه.
‫آره.
‫یه خواهر که بیشتر نداری دیگه.
‫آره.
‫از همون بچگی به باهوش بودن معروف بود.
‫توی مدرسه هم عالی بود.
‫واقعا؟
‫سه تا زبان بلده.
‫واقعا؟
‫چی‌ها بلده؟
‫چینی، ژاپنی و انگلیسی.
‫وای. چه زیاد.
‫بابا خیلی براش آرزوهای بزرگی داشت.
‫درسش واقعا خوب بود.
‫ولی الان هیچ کاری نمی‌کنه؟
‫آره.
‫آره، فقط...
‫فکر کنم دیگه دلش نمی‌خواد کاری بکنه.
‫خب تو چیکار می‌کنی؟
‫راستش نمی‌دونم...
‫هیچی. بی‌خود یه چیزی گفتم.
‫فکر کنم زیادی حرف زدم.
‫عیبی نداره.
‫به‌هرحال...
‫یه مدت استراحت بد نیست براش.
‫خوب می‌شه.
‫اینجا مراسم آرزو روی سفال هم دارن.
‫آره، می‌دونم.
‫آه، دو تا پاگودا هست.
‫اولین باریه میایید اینجا؟
‫نه، قبلا اومدم.
‫ولی فکر نمی‌کنم ‫این پاگودا رو دیده بودم.
‫خیلی کوچیکه، حتما رد شدم و ندیدمش.
‫این پاگودا خیلی قشنگه.
‫راستش از اون یکی که بالا هست ‫خیلی قشنگ‌تره.
‫واقعا؟
‫ولی اون یکی انگار ‫زحمت بیشتری براش کشیدن.
‫آره ولی به نظر من این یکی قشنگ‌تره.
‫آره، خیلی دل‌نشینه.
‫سلیقه‌ی توئه دیگه.
‫آره، این جور چیزها رو خیلی بیشتر دوست دارم.
‫آدم باید طبق سلیقه‌ی خودش زندگی کنه.
‫واسه همینه که اون مدل ماشین ‫ رو دوست داری، نه؟
‫امروز خیلی قشنگ شده.
‫آره، روز خوبیه.
‫می‌گن شاعر بود، ‫ولی انگار داره مراقبه می‌کنه.
‫همیشه تنهایی از پس خودش برمی‌اومده.
‫خونه هم مراقبه می‌کنه.
‫یکم درون‌گرا به نظر می‌رسه، نه؟
‫آره، یه جورایی.
‫واسه همینه که شاعر شده، شاید؟
‫کنار یه آدم درون‌گرا بودن سخته، نه؟
‫ولی واقعا سعی می‌کنه مثبت بمونه.
‫صرفا چون شاعر شده...
‫به ‌معنای تنبل یا بی‌خیال بودن نیست، ‫اصلا این‌جوری نیست.
‫واقعا آدمیه که زحمت می‌کشه.
‫خیلی تلاش می‌کنه.
‫واقعا؟
‫راستش تعجب داره.
‫این که انتخاب کرده ‫بدون پول باباش زندگی کنه...
‫خیلی قابل احترامه.
‫کار آسونی نیست.
‫واقعا هیچی از باباش پول نمی‌گیره؟
‫نه.
‫اگه اوضاع خیلی خراب بشه، ‫برمی‌گرده خونه...
‫ولی واقعا ازش متنفره.
‫بیشتر از هر چیزی از حرف پول ‫ با باباش بدش میاد.
‫می‌فهمم.
‫می‌گه می‌خواد تا آخر عمرش ‫در جست‌وجوی زیبایی زندگی کنه.
‫و یه روزی پاک بمیره.
‫آرزوی بزرگیه.
‫هدف بزرگیه.
‫البته خب...
‫باید دید چی می‌شه.
‫شاید یه جور خودنماییه؟
‫ولی حتی اگه شعر نوشتن رو هم بذاره کنار...
‫تا آخرش کسی می‌شه که واقعا واقعا ‫ تلاش می‌کنه.
‫این رو مطمئنم.
‫واقعا؟
‫زندگی کردن در مسیر زیبایی، ‫چیز خوبیه، نه؟
‫آره.
‫یعنی حتی اگه شعر ننویسه، ‫ کار عادی هم بکنه...
‫بازم اگه دلش بخواد می‌تونه شعر بگه.
‫مامان همین کار رو می‌کنه.
‫آره، مامان دقیقا همین کار رو می‌کنه.
‫و شعرهای مامان واقعا قشنگن.
‫دقیقا.
‫حتی اگه نوشتن رو هم بذاره کنار...
‫پدرش پشتشه دیگه.
‫- آره. ‫- آره.
‫آره.
‫حالا بریم یه جای دیگه؟
‫هان؟ آره، آره، بریم.
‫اون آلاچیقه رو دوست داری؟
‫آره، خوشم میاد.
‫- مواظب باش. ‫- باشه، حواسم هست.
‫اون باری که از خاک درومدی ‫ و جوانه زدی رو یادته؟
‫با باد می‌لرزیدی...
‫اون برگ‌های نازک...
‫که سبک و ملایم تکون می‌خوردن.
‫اون موقع چطور بود؟
‫اون موقع...
‫مگه می‌دونست که یه روز ‫می‌شه چیزی دور از دسترس؟
‫مگه می‌تونست بدونه؟
‫هیچی نمی‌دونست واقعا.
‫ولی خب...
‫نباید یه چیزهایی بدونیم؟
‫واسه زندگی کردن؟
‫آره، خب.
‫چیزهایی که لازم داریم برای ‫ زندگی رو یاد می‌گیریم، آره.
‫مهارت‌هایی که به کارمون میاد، ‫اونا رو باید بلد باشیم.
‫ولی راستش...
‫راستش...
‫هیچی نمی‌دونیم.
‫حتی نمی‌دونیم چرا به دنیا اومدیم.
‫درسته.
‫بزرگ می‌شیم، مریض می‌شیم،
‫می‌میریم، هیچ‌کدومش رو خودمون ‫نمی‌خوایم. فقط اتفاق می‌افته.
‫فقط اتفاق می‌افته.
‫الانم همین‌طوره.
‫هیچی نمی‌دونیم.
‫هرچقدر هم بخوایم بفهمیم، نمی‌تونیم.
‫هیچ‌وقت نمی‌تونیم.
‫پس...
‫فقط باید عمیقا حس کنیم...
‫قدردان باشیم...
‫و همین دیگه.
‫آره.
‫چیه؟
‫در مورد همه‌چیز کمتر با قطعیت حرف بزن.
‫این یعنی داری ادعا می‌کنی ‫ یه چیزی می‌دونی.
‫تو که همه‌چیز رو نمی‌دونی، مگه نه؟
‫نه، نمی‌گم که حتمیه.
‫فقط می‌گم هیچی نمی‌دونم، ‫که نمی‌فهمم.
‫خب اینم یه جور نتیجه‌گیریه.
‫چرا انقدر از ندانستن خوشت میاد؟
‫اون چیزهایی که می‌دونی چی؟
‫بعضی وقت‌ها...
‫به نظر می‌رسه ندونستن ‫ برات یه جور راه فراره.
‫همیشه همین حرف‌ها رو می‌زنی.
‫جون-هی...
‫این فکرهایین که هی تو ذهنم دور می‌زنن.
‫آخه فقط با توئه که می‌تونم ‫راجع به این چیزها حرف بزنم.
‫به کی دیگه می‌تونم اینا رو بگم؟
‫می‌دونم، می‌دونم.
‫بسه دیگه.
‫نونگ-هی کجا رفت؟
‫نمی‌دونم.
‫بیا بریم دنبالش.
‫باشه.
‫قهوه‌ات کجاست؟
‫پشت پاگودا جا گذاشتمش.
‫بیا بریم بیاریمش.
‫آره، بریم.
‫منتظر بودی؟
‫چرا این طوری تعظیم کردی؟
‫معبد که می‌بینم، ذهنم آروم می‌شه.
‫اینو از اونجا خریدم. باشه برای شما.
‫به نظر میاد کسی باشی که زیاد می‌نویسه.
‫ممنون.
‫خیلی ممنونم.
‫خوشبحالت.
‫خیلی خوشگله.
‫انقدر از هدیه گرفتن خوشت میاد؟
‫آره، خوشم میاد.
‫بریم اونور؟
‫باشه.
‫چه قشنگه.
‫اون جلویی قشنگ‌تر نیست؟
‫چرا.
‫خیلی قشنگه واقعا.
‫آره.
‫اون عقبیه...
‫از اول اینجا نبوده. ‫از یه جای دیگه آوردنش.
‫- آره، آره. ‫- آره.
‫اسم نداره.
‫می‌گن هیچکس نمی‌دونه ‫این دو تا استوپا واسه کین.
‫هوم.
‫چطور ممکنه اسمشو ندونن...
‫ندونن برای کیه؟
‫آره، می‌گن هیچکس نمی‌دونه. ‫هیچ‌کدوم رو.
‫عینکت خیلی بهتون میاد.
‫مرسی.
‫صبر کن، برج هست، ولی اسمش معلوم نیست؟
‫برج مونده سر جاش، ‫ولی اسم فراموش شده؟
‫یکم بامزه‌ست، نه؟
‫به نظرت بامزه‌ست؟
‫نه، یعنی...
‫برج هنوز اینجاست...
‫ولی...
‫هیچکس نمی‌دونه ‫برای کی ساخته شده بوده.
‫هیچکس نمی‌دونه، هیچکس.
‫شاید چون اسمش معلوم نیست، ‫جذاب‌ترش کرده.
‫آره، درسته. یه جور حس آزادی می‌ده، نه؟
‫آدم‌ها هم همین‌طورن...
‫کاش همه بتونن انقدر آزاد باشن.
‫آدم‌ها اسمشون رو به جا می‌ذارن ‫حتی بعد از مردن.
‫ولی تهش، همه‌مون محو می‌شیم ‫مثل همین آدم‌ها.
‫پس دیگه نگرانی نداره، نه؟
‫چی شده؟ میل به مرگ پیدا کردی؟
‫نه، اصلا همچین چیزی نیست.
‫راستش فکر می‌کنم مرگ چیز خوبیه.
‫یکم از سنگینی زندگی کم می‌کنه.
‫یه طراوتی به زندگی می‌ده، ‫یه جور حالت پرش، یا حال خوب؟
‫بله؟
‫سلام، خوبی؟ حالت چطوره؟
‫آره، خوبم.
‫شیللوکسا قشنگه. ‫بعد مدت‌ها برگشتیم، خوش گذشت.
‫جدی؟ خوب شد با هم رفتید.
‫کی برمی‌گردین خونه؟
‫مامان که رسیده خونه.
‫الان توی آشپزخونه غوغا کرده.
‫جدی؟
‫پس باید کم‌کم برگردیم.
‫اوهوم، شاید حدود یه ساعت دیگه.
‫آره، پنج ‌و ‌نیم خوبه.
‫باشه؟ آره، خیلی‌خب.
‫پس تا پنج ‌و ‌نیم بیاین خونه.
‫یا حتی شیشم باشه، اوکیه.
‫باشه، چشم. ‫زود راه می‌افتیم.
‫باشه.
‫حتما.
‫مرسی که خبر دادی.
‫خواهش می‌کنم.
‫باشه.
‫- همه‌چیز آماده‌ست؟ ‫- آره، آره. بگیرش.
‫وای. اینو...
‫واقعا فوق‌العاده‌ست. ‫خیلی خاصه.
‫آره، هرچقدر می‌خوای بخور.
‫خیلی ممنون.
‫این، این همون چونگیه؟
‫- آره، چونگیه. ‫- اوهوم.
‫خودت درستش کردی؟
‫آره، بابا درستش کرد.
‫نه، بابا فقط کمک کرد آمادش کنه. ‫همه‌اش کار مامانه.
‫آهان، فهمیدم.
‫وای، تند‌تند درست کردم، ‫امیدوارم طعمش بد نشده باشه.
‫این غذا رو معمولا باید یه روز ‫کامل براش وقت گذاشت.
‫ولی امروز مجبور شدم خیلی سریع درستش کنم.
‫آهان، گرفتم.
‫بفرما، بخورین لطفا.
‫عالیه، نه؟
‫آدم حس می‌کنه داماد اومده خونه.
‫هان؟
‫جدی؟ انگار دیگه.
‫می‌گن وقتی داماد میاد، مادرزن ‫ حتی بهترین مرغش رو می‌پزه.
‫درسته واقعا!
‫خجالت نکش، هرچقدر خواستی بخور.
‫آخه ممکنه، نه؟
‫چرا که نه؟ آره دیگه.
‫- آره. ‫- بخوریم.
‫- بفرمایید. ‫- خواهرت کجاست؟
‫گفت بره دست و صورتش رو بشوره و بعد بیاد.
‫شما شروع کنین، همیشه یکم دیر میاد.
‫آهان، باشه باشه.
‫این رو ببریم کنار.
‫کی اومده؟ چرا سگه واق‌واق می‌کنه؟
‫هان؟
‫سوال خوبیه.
‫خب، با گوشت شروع کن.
‫گوشواره‌هات قشنگن.
‫واقعا؟
‫- آره. ‫- آره دیگه.
‫- نازن، نه؟ ‫- آره، خیلی.
‫بابا پارسال واسه تولدم بهم داد.
‫- واقعا؟ ‫- بهت میاد.
‫آره.
‫شنیدم شعر می‌نویسید؟
‫ بله.
‫آره.
‫منم شعر می‌نویسم.
‫می‌دونم.
‫عه؟
‫همه‌ی اونایی که تو راهرو زده بودین رو خوندم.
‫جدی؟ از قبل خوندینشون؟
‫آره، معلومه.
‫فقط از نوشتن خوشم میاد.
‫نه، من واقعا خوشم اومد ازشون.
‫شعراتون واقعا قشنگ بودن.
‫مرسی.
‫نمی‌دونم چطوری بگم...
‫از وقتی خیلی بچه بودم شعر می‌نوشتم.
‫بله.
‫فکر کنم واسه همین ادامه‌اش دادم.
‫واقعا انگار که...
‫خیلی دقیق و لطیف حس‌هاتون ‫رو منتقل می‌کردین.
‫واقعا؟
‫آره.
‫فرمشون خیلی ساده‌ بود...
‫و صادقانه.
‫من همین رو دوست داشتم.
‫وای، خیلی ممنون.
‫منم خیلی دوست دارم شعرهای ‫ شما رو بخونم، آقای دونگ‌-هوا.
‫حتما.
‫جای دیگه‌ای هم چاپ کردین؟
‫چند باری.
‫آره، توی چند تا مجله کوچیک.
‫یه سری مجلات ادبی کوچیک و چنین چیزهایی.
‫- چند باری چاپ شدم. ‫- داری فروتنی می‌کنی.
‫اینجا توی یئوجو یه انجمن شعرا هست...
‫هر فصل یه نشریه منتشر می‌کنن. ‫منم براشون شعر می‌فرستم.
‫آهان، متوجه شدم.
‫ولی از نظر شخصیتی...
‫فکر نکنم خیلی بهم بخوره.
‫به ‌جای این که بخوام چیزی رو ‫ عمومی منتشر کنم...
‫یا دور هم جمع بشیم برای یه کار گروهی...
‫دوست دارم تنهایی بنویسم.
‫در واقع، انگار دارم یه دفتر ‫ خاطرات می‌نویسم.
‫آره، این بیشتر به روحیم می‌خوره.
‫خوبه.
‫این‌طور نوشتن...
‫به نظرم منم همین‌طوریم.
‫آره، دقیقا همین‌طوره.
‫وقتی واسه دل خودت می‌نویسی...
‫وقتی نوشتن از این جنس باشه...
‫همون لحظه...
‫یه حس دیگه‌ای داره، نه؟
‫توی زندگی روزمره...
‫من که واقعا سخت کار می‌کنم...
‫همه‌چیز رو درست انجام می‌دم، ‫کم‌کاری نمی‌کنم، مسئولیت می‌پذیرم...
‫ولی این که اون همین‌طور ادامه می‌ده ‫ و می‌نویسه، واقعا برام عجیبه.
‫درسته؟ چطور می‌تونه این طوری ادامه بده؟
‫آره.
‫بفرما، بیشتر بخور.
‫خب، چطوره؟ خوشمزه‌ست؟
‫خیلی خوشمزه‌ست، واقعا.
‫همه‌چیز عالیه، حتی کیمچیش.
‫بیشتر بیا سر بزن، ‫براتون کلی غذای خوشمزه می‌پزم.
‫مرسی.
‫ولی دیگه راحت می‌تونید ‫صمیمی‌تر حرف بزنید.
‫هان؟
‫بالاخره شما مامان جون-هی هستین، ‫ پس آره دیگه.
‫باشه، کم‌کم عادت می‌کنم.
‫بفرمایید.
‫یه نوشیدنی بخوریم؟
‫- بخوریم؟ ‫- آره.
‫آره.
‫به سلامتی.
‫این بطری رو نگه داشته بودم...
‫یه جور نوشیدنی خاصه.
‫شاید اصلا واسه همچین موقعیتی ‫ نگهش داشته بودم!
‫خیلی هم خوب شد، نه؟
‫یعنی، شاید خودش چیزهای ‫ خیلی گرون‌تر بخوره، نه؟
‫نه، اصلا این‌طور نیست.
‫این روزها بیشتر فقط سوجو می‌خورم.
‫این یکم قویه...
‫- پس یواش‌یواش بخوریم. ‫- باشه.
‫خب، رابطه‌ات با الکل چطوریه؟
‫بد نیستم. می‌تونم بخورم.
‫در حد معمولی، آره.
‫خوبه پس.
‫خونه چطوره به نظرت؟ یکم کهنه نیست؟
‫نه اصلا، منظورتون چیه؟
‫در واقع به همسرتون هم گفتم...
‫به نظرم خیلی قشنگ درستش کردین.
‫واقعا جا خوردم.
‫همه‌ی اینا رو تنهایی چطوری انجام دادین؟
‫نه، تنهایی نبود، پیمانکارها خونه رو ساختن.
‫ولی، طرحش، نقشه‌اش...
‫شوهرتون گفت همه‌اش کار خودش بوده.
‫آره، آره، درسته.
‫اون کوه پشت خونه هم خیلی خوب ‫نگهداری شده.
‫جدی، همه‌اش رو تنهایی چطوری رسیدگی می‌کنید؟
‫آره. ما واقعا اینجا رو دوست داریم.
‫راستش، این خونه کاملا بهمون می‌خوره...
‫و توی کل دنیا، اینجا برامون راحت‌ترین جاست.
‫همین مهمه دیگه، نه؟
‫دقیقا.
‫مرسی.
‫- اوه! ‫- بله؟
‫می‌گفت دوست داره به درختی که ‫زیرش مامان رو دفن کردیم تعظیم کنه.
‫و واقعا تعظیم کرد.
‫واقعا تعظیم کردی؟
‫قشنگه نه؟ کوهمون.
‫آره.
‫این کوه واقعا...
‫از ته دل واقعا...
‫آره.
‫درسته.
‫ولی چون خیلی وقته اینجاییم، ‫یادمون می‌ره قدرش رو بدونیم.
‫آره، درسته واقعا.
‫نه، اصلا این‌طور نیست. ‫راستش حسودیم می‌شه.
‫واقعا حسودیم می‌شه.
‫حسودی؟ به سلامتی!
‫مرسی.
‫خیلی خوبه.
‫بخور. یه لیوان دیگه بخوریم؟
‫این بطری رو فقط واسه امروز نگه داشته بودم.
‫زیاد بخور.
‫باشه.
‫این آقا، فقط ران دوست داره.
‫واقعا؟
‫راستی، حال پدرت، وکیل ها چطوره؟ خوبه؟
‫بله، حالش خوبه.
‫چه خوب. این روزها خیلی سرش شلوغه.
‫زیاد میاد تو تلویزیون.
‫آره، احتمالا همین‌طوره.
‫الان با پدرت زندگی نمی‌کنی، درسته؟
‫نه، اصلا.
‫آها، فهمیدم.
‫یعنی...
‫خودت خواستی تنها زندگی کنی؟
‫خب، دقیقا نه...
‫فقط حس کردم وقتشه مستقل شم، ‫واسه همین شروع کردم.
‫یه مدتی هم می‌شه، ‫فکر کنم بیشتر از سه ساله.
‫آها، فهمیدم.
‫آره، باید مستقل بود.
‫دقیقا همین‌طوره.
‫- آره، دارم تلاشم رو می‌کنم. ‫- معلومه.
‫خب، دونگ‌-هوا، خواهر و برادر داری؟
‫یه خواهر بزرگ‌تر دارم ‫و یه خواهر کوچیک‌تر.
‫جدی؟ یعنی تنها پسر خونواده‌ای؟
‫آره، پس یه پسر تو خونواد‌ه‌تونه.
‫درسته.
‫خب، حالا که داریم غذا می‌خوریم...
‫بله؟
‫باید حواسمون به زمان غروب هم باشه.
‫شاید مجبور شیم وسط غذا پاشیم بریم.
‫آره، حتما باید غروب رو ببینیم.
‫- آره. ‫- آره.
‫غروب آفتاب ساعت چنده؟
‫غروب؟ ساعت چنده؟
‫غروب؟ بذار نگاه کنم.
‫اینجا بعد از هفت شب آفتاب غروب می‌کنه.
‫بیا ببین، مطمئن شو.
‫هفت نه، در واقع هفت و چهل.
‫درسته؟
‫نسبتا دیره.
‫یعنی حدودا نیم ساعت وقت داریم؟
‫آره.
‫پس یکم دیگه می‌خوریم، ‫بعد می‌ریم، بعدش برمی‌گردیم ادامه می‌دیم.
‫- خوبه. ‫- آره.
‫شما دو تا برین. ‫من که لازم نیست بیام، نه؟
‫- آره، آره... ‫- بله، بله.
‫برین شما. من می‌مونم ‫یکم کار دارم اینجا.
‫بله، حتما.
‫اینور راه میان‌بره.
‫اگه از اینور بریم، ‫دیگه از کنار مرغدانی رد نمی‌شیم.
‫آره.
‫باشه.
‫بریم.
‫بذار کمکت کنم.
‫واقعا؟
‫- بیا بریم دیگه. ‫- مرسی.
‫امروز غروب آفتاب...
‫آره، تماشای غروب اینجا خیلی قشنگه.
‫آره، نه؟
‫آره.
‫شب‌ها اینجا، ماه هم خیلی قشنگه.
‫ماه؟
‫آره.
‫من عاشق دیدن ماه از اینجام.
‫حتی بیشتر از غروب.
‫جدی؟
‫پس باید یه بار دیگه هم بیایم شب‌ها ببینیمش.
‫- بیایم؟ ‫- آره.
‫آره، حتما بیاین.
‫راستی نونگ-هی. می‌گفت، ‫تو ماشین دست‌دوم می‌رونی؟
‫چطور؟ از اون ماشین‌ها خوشت میاد؟
‫آره، انگار که خوشم میاد.
‫ولی تا حالا هیچ مشکلی برام پیش نیومده.
‫با این حال، باید یه ماشین نو سوار شی.
‫ماشین دست‌دوم، دست‌دومه دیگه. ‫امنیت از همه‌چیز مهم‌تره.
‫ماشینم امنه.
‫ولی خب، وقتی می‌رم بزرگراه...
‫یکم حس می‌کنم ‫قدرتش کمه.
‫ولی بقیه‌ی وقت‌ها همه‌چیز خوبه.
‫جز اون موقع مشکلی نداره.
‫درسته؟ ماشین خوبیه، نه؟
‫- آره. ‫- آره.
‫با این حال، یه ماشین خوب سوار شو. ‫امنیت همیشه اولویته.
‫- قطعا. ‫- آره.
‫باشه.
‫ماشین که مشکلی نداره، نه؟
‫نه، کاملا سالمه.
‫راستش، پول زیادی هم ندارم.
‫ولی خب، پدرت که هست، نه؟
‫آره، ولی اون هیچ پولی بهم نمی‌ده.
‫چرا باید بده؟
‫اون صرفا آدمیه که یکم از ما آزادتره.
‫فکر کنم سعی می‌کنه ‫خیلی تجملاتی یا پرزرق‌وبرق زندگی نکنه.
‫شاید، واسه همین آزادی بیشتر ارزش قائله.
‫منم سعی می‌کنم فقط با چیزهایی ‫ که واقعا نیاز دارم زندگی کنم.
‫آره، این مدل زندگی واسه من درسته.
‫آهان، فهمیدم.
‫و...
‫و به نظر نمیاد واسه زندگی چیز زیادی بخوای.
‫راستش، اون خونه‌ی کانتینری بالا رو ‫خیلی دوست دارم.
‫واسه همینه که به همچین فضایی نیاز داری، نه؟
‫می‌دونی، دریافت مجوز اون خونه...
‫ده سال طول کشید. ‫ده سال!
‫واسه همین همه‌چیزش لازمه.
‫- درسته. ‫- واقعا همین‌طوره.
‫البته، داشتن امکانات زیاد ‫خودش مزایایی داره.
‫منظورم اینه که مردم...
‫آرزوشونه، جون می‌کنن ‫که به اون حد برسن، درسته؟
‫ولی من فقط...
‫سعی می‌کنم درآمدم...
‫در حد نیازم باشه، فقط حداقل لازم.
‫درسته.
‫با این کار...
‫بدون تکیه به بقیه، با اختیار زندگی کردن...
‫همینه که باعث می‌شه بتونم...
‫اون‌جوری که واقعا می‌خوام زندگی کنم.
‫آره؟
‫آره.
‫با این حال، به اندازه کافی داشتن چیز خوبیه.
‫آدم فقط وقتی می‌فهمه که خودش تجربه‌اش کنه.
‫وگرنه مردم واسه چی انقدر زحمت می‌کشن؟
‫درسته؟
‫آره.
‫همه پول رو خیلی جدی می‌گیرن...
‫و می‌خوان بدون توقف پول دربیارن...
‫هی بیشتر و بیشتر.
‫اما من...
‫فقط چیزهایی که واقعا لازم دارم...
‫سعی می‌کنم بفهمم اونا چین...
‫فراموششون نکنم...
‫و فقط برای پر کردن همون نیاز تلاش کنم.
‫بقیه‌ش رو...
‫می‌ذارم طبق حس دلم پیش بره.
‫دلم می‌خواد این‌جوری توی زندگی حرکت کنم.
‫ملت زندگی توی این دنیا رو خیلی جدی می‌گیرن.
‫خیلی جدی.
‫ولی من...
‫من واقعا...
‫توی دنیا کم پیش میاد از چیزی خوشت بیاد.
‫ولی خب، پدرت که هست.
‫ببخشید؟
‫چی می‌گی؟
‫منظورش اینه که پدرت هنوز کنارته.
‫چرا هی بهش اشاره می‌کنی؟
‫فقط گفتم پدرت که هست هنوز.
‫اینطوری نیست که یهویی ناپدید بشه، نه؟
‫واقعا فکر می‌کنی پدرم ‫قراره کاری واسه من بکنه؟
‫نمی‌دونم، می‌کنه؟
‫ولی دونگ‌-هوا، از نزدیک که نگاه می‌کنم ‫خیلی خوش‌قیافه‌ای.
‫- جدی می‌گی؟ ‫- آره، واقعا.
‫این ریش خیلی بهت میاد، ‫خیلی مناسبته.
‫ولی جدا از اون، قیافه‌ات هم خودش قشنگه.
‫همیشه می‌گم توی این دنیا ‫غیر از شوهر خودم...
‫هیچ مرد خوش‌تیپی وجود نداره، باورم همینه.
‫ولی تو چرا! ‫تو واقعا خوش‌قیافه‌ای دونگ‌-هوا.
‫خیلی هم خوش‌تیپی. ‫راست می‌گم، واقعا خوش‌تیپی.
‫مرسی.
‫حالا چه جور شعرایی می‌خوای بنویسی؟
‫یعنی الان داری چی می‌نویسی؟
‫خب...
‫مثلا...
‫وقتی یه چیزی می‌بینم ‫که برام ناآشنا یا عجیب باشه...
‫و یه حس خاصی توی دلم بیاره...
‫سعی می‌کنم کامل نگاهش کنم، ‫عمیق ببینمش.
‫تا جایی که بشه.
‫همین لحظه‌هاست که...
‫تبدیل به اشعارم می‌شن.
‫خب پس...
‫چی تو رو تحت‌تاثیر قرار می‌ده؟ مثلا؟
‫مثلا...
‫امروز وقتی جلوی درخت مادرتون تعظیم کردم...
‫خب؟
‫بعدتر بعدازظهر رفتم یه معبد...
‫اونجا یه درخت جینکو خیلی بزرگ دیدم.
‫خب؟ بعدش چی؟
‫و اون دو تا درخت...
‫خب؟
‫تو ذهنم انگار...
‫هی یکی می‌شدن. انگار بهم وصل بودن.
‫همین‌جوری می‌دیدمشون، ‫همین‌جوری حسشون می‌کردم.
‫و همین چیزها...
‫یه حس جادویی دارن. ‫انگار یه رازن.
‫و همین باعث می‌شه ‫جذبشون بشم، بکشنم سمت خودشون.
‫آهان، پس این‌جوریه برات.
‫اون دو تا درخت...
‫آره؟
‫چطوری می‌شه، امروز، همین‌جوری...
‫شاید اون درخت‌ها یه جوری ‫از طریق من به هم وصل شدن.
‫واقعا مرموزه، واقعا.
‫یعنی، توی دل خودت، نه؟
‫ولی چرا برات مرموزه؟
‫من که واقعا نمی‌فهمم، جدا.
‫آره، خب، اینم...
‫آره.
‫مرموزه، واقعا.
‫آره.
‫می‌دونم بیشتر آدم‌ها ‫اینو این‌جوری نمی‌بینن.
‫ولی من این‌جوری می‌بینمش.
‫و سعی می‌کنم همین رو بپذیرم.
‫آره.
‫وقتی می‌پذیرمش...
‫این دنیا...
‫این زندگی‌ای که داریم...
‫یه جوری انگار نفس کشیدن آسون‌تر می‌شه.
‫هوا عطر می‌گیره، یه بویی تو فضا پخش می‌شه.
‫خب بیا دیگه، یکی از شعرهات رو بخون.
‫یه چیزی که تازه نوشتی، خب؟
‫باشه.
‫آره.
‫چند روز پیش نوشتمش. از حفظ می‌گم.
‫عه؟
‫باشه.
‫- البته باید از رو بخونم ولی... ‫- نه، همین‌جوری بگو.
‫از حفظ گفتن قشنگ‌تره.
‫واقعا می‌خوای بخونی؟
‫خواهش می‌کنم، حتما می‌خونم.
‫گل‌ها شکوفه می‌دن.
‫گل‌ها توی شب شکوفه می‌دن.
‫وقتی گل‌ها شکوفه می‌دن...
‫همه‌چیز روشن می‌شه.
‫دیگه ترسناک نیست.
‫گل‌ها شکوفه می‌دن.
‫توی شب شکوفه می‌دن.
‫وقتی گل‌ها شکوفه می‌دن، همه‌چیز روشن می‌شه.
‫و دیگه ترسناک نیست.
‫همین کافیه، ‫ادامه داره، ولی خب...
‫خیلی قشنگ بود.
‫شعر خیلی قشنگی بود.
‫ولی زیادی کوتاه نبود؟
‫هان؟
‫می‌دونی...
‫من توی زندگی چی حس می‌کنم؟
‫حتی یه هزارم حسی که من دارم رو می‌فهمی؟
‫حتی یه ذره‌اش رو؟
‫خودت می‌فهمی؟
‫پس یعنی چی که می‌گی پدرم پشتمه؟
‫یعنی چی که پدرم پشتمه؟ ‫چه معنی‌ای داره؟
‫خب باشه، هست.
‫چه فرقی برام می‌کنه؟
‫یعنی حمایتم می‌کنه؟ ‫خوشبختم می‌کنه؟ بهم تضمین می‌ده؟
‫یعنی باید احساس خوش‌شانسی بکنم؟
‫نه.
‫پس چی؟
‫بسه دیگه. مگه چی گفتم خب؟
‫اصلا می‌دونی رابطه‌ام با پدرم چه‌جوریه؟
‫من...
‫من و پدرم...
‫که از وقتی بچه بودم راجع بهش ‫ چه فکری می‌کردم...
‫هیچی ازش نمی‌دونی.
‫و می‌خوای بر همین اساس منو قضاوت کنی؟
‫اصلا می‌دونی اون چه جور آدمیه؟
‫واقعا فقط از اون دید می‌تونی منو ببینی؟
‫بسه دیگه. تمومش کن. ‫کافیه دیگه.
‫واقعا، چیزی نیست. تمومش کن.
‫منظورت رو رسوندی دیگه، خب؟
‫زیادی تند رفتم؟
‫زود مست می‌شی.
‫نه، من زود مست نمی‌شم. ‫فقط زیاد خوردم، همین.
‫آره، زیادی بهت دادم، نه؟
‫- آره. ‫- منم یکم مستم.
‫هممون زیاد خوردیم.
‫ولی من کاملا خوبم.
‫نه، نیستی.
‫اصلا حالت خوب نیست.
‫باید قبولش کنی، باشه؟
‫قبول کن. ‫من که خودم گفتم مستم، نه؟
‫تو هم باید قبول کنی.
‫بیا، بلند شو.
‫یکم استراحت کن.
‫بابا، فقط یکم می‌رم دراز بکشم.
‫باشه، باشه.
‫نه نه، مست شدم جون-هی. ‫واقعا مستم، باشه؟
‫من که اصلا مست نیستم.
‫مست نیستم. یعنی، مستم؟ نه دیگه، نه؟
‫مستی.
‫بجنب، بلند شو، بلند شو.
‫جلوی مامان و بابایی، خب؟
‫بلند شو، خواهش می‌کنم.
‫دوستت دارما، خب؟
‫بلند شو.
‫بلند شو، بجنب.
‫چه خوبه.
‫ولی می‌دونی...
‫اگه 10 هزار نفر بخوان شاعر بشن...
‫آره.
‫شاید فقط یه نفر، دو تا بتونن ‫واقعا شاعر بشن، با اسم خودشون.
‫شاید حتی یه نفرم نشه، نه؟
‫خودت که می‌دونی، نه؟
‫آره، می‌دونم، می‌دونم.
‫پس شغل حساب نمی‌شه دیگه.
‫پس می‌خواد چیکار کنه؟
‫دیگه وارد سی سالگیش شده.
‫بعید می‌دونم شاعر بشه.
‫فنش ضعیفه.
‫جدی می‌گی؟
‫آره، استعداد نداره.
‫افکارش زیادی افراطیه.
‫به نظرم پختگی نداره.
‫هیچی از اون پختگی‌ای که تو داری نداره.
‫صرفا بر اساس چیزی که توی کتاب‌ها ‫ خونده زندگی می‌کنه، همین.
‫- آره. ‫- درسته.
‫ولی خب، آدم که نمی‌دونه. ‫شاید وقتی بزرگ‌تر بشه...
‫بابا، سی ‌و پنج سالشه!
‫تو این سن دیگه کاملا معلومه ‫طرف چه جور آدمیه.
‫نه؟
‫آره، درست می‌گی.
‫فقط...
‫آره...
‫طرز فکرش...
‫هان؟
‫یعنی...
‫افکارش زیادی یه‌طرفه‌ست.
‫تو حرفای خودش گیر افتاده. ‫نمی‌تونه ازشون بیاد بیرون.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫تازه اون حرف‌ها، ‫حتی مال خودش هم نیستن.
‫تو هم بعضی وقت‌ها این ‌کار رو ‫ می‌کنی. ولی...
‫چی می‌گی آخه؟
‫مزخرف نگو بابا.
‫باید بیشتر حرف بزنیم باهاش.
‫اون کسیه که واسه جون-هی مهمه.
‫نه؟
‫آره.
‫خب؟ تو چی فکر می‌کنی؟
‫شاید فقط این که...
‫هنوز نفهمیده واقعا چی دست‌نیافتنیه.
‫نه؟
‫یعنی هنوز واقعا...
‫با هیچ سختی‌ای روبه‌رو نشده.
‫- آره؟ ‫- آره.
‫ولی خب...
‫بله؟
‫شاعر شدن مگه یعنی...
‫روبرو نشدن با واقعیت‌ها؟
‫چی می‌گی؟
‫یعنی تا وقتی یکم پول داشته باشی...
‫جدی می‌گما...
‫می‌تونی تا آخر عمرت کاری نکنی و بگی شاعری.
‫تو توهم خودت زندگی کنی، ‫ادای آدم خاص‌ها رو دربیاری، خب؟
‫دورت رو با آدم‌های مثل خودت پر کنی ‫و هی همدیگه رو بالا ببرید.
‫نه؟ تازه طرف ارث و میراث هم داره.
‫با پول پدر و مادرش زندگی می‌کنه...
‫- کل زندگیش همینه. ‫- واقعا که...
‫تنها چیزی که همیشه نگرانشه...
‫رابطه‌اش با پدر و مادرشه، فقط همون.
‫- آره؟ ‫- آره.
‫هیچی از زندگی نمی‌دونه.
‫با این وضعیت، هیچ‌وقت شاعر واقعی‌ای نمی‌شه.
‫باید جونت رو بذاری وسط، ‫واقعا واسش بجنگی.
‫ولی...
‫بله؟
‫اون اصلا واسه این‌جور جنگیدن ساخته نشده.
‫همین‌جوری واسه خودش ادامه می‌ده.
‫اصلا. جون-هی نمی‌تونه ‫با همچین کسی کنار بیاد.
‫شاید حق با تو باشه.
‫الان عاشقشه...
‫آره.
‫هی.
‫بله؟
‫ولی گوش کن...
‫هان؟
‫از اون مدل‌هاست که خطرناکن.
‫جدی؟ واقعا؟
‫آره دیگه.
‫یه ضرب‌المثل قدیمی هست...
‫«گربه ساکته اول از همه می‌ره روی اجاق.»
‫آره.
‫آدم‌هایی مثل اون...
‫بیشتر از همه دردسر درست می‌کنن. ‫دردسرهای عمیق و موندگار.
‫آره.
‫بابا، خیلی آروم به نظر می‌رسید.
‫خب معلومه که آرومه.
‫ساکته، درون‌گرائه، ولی همین خطرناکه.
‫آره.
‫زن‌ها عاشق همین‌جور مردها می‌شن.
‫خیلی محتاط عمل می‌کنن و یهو...
‫می‌قاپنت.
‫همین‌طوری نشستن، وقتی نزدیک می‌شی...
‫یهو...
‫می‌گیرنت.
‫خب؟ خیلی آرومن.
‫همچین آدم‌هایی دیدم.
‫خیلی جدی رفتار می‌کنن، ‫با کلی آشفتگی درونی.
‫کمالگران و همچنان...
‫خب؟
‫اصلا...
‫هیچ اراده‌ای واسه کنترل نفسشون ندارن.
‫تسلیم اون امیال می‌شن. بدون خجالتی.
‫چیه؟ جدی می‌گم. واقعا هستن.
‫نه، یعنی...
‫- می‌دونی منظورم چیه دیگه؟ ‫- آره، آره، کاملا.
‫- آره؟ ‫- آره.
‫آره وجود دارن. قطعا دارن.
‫هستن چنین آدم‌هایی.
‫وکیل ها خیلی باهوشه...
‫آره.
‫کم پیش میاد بچه‌ها از ‫ والدینشون بهتر بشن، نه؟
‫درسته. شاید...
‫شاید یه نسل یا دو نسل بعد ‫ یه نابغه دیگه به دنیا بیاد.
‫یه آدم واقعا بااستعداد به دنیا بیاد.
‫- آره. ‫- آره.
‫اون آدم، همه‌چیز داشته.
‫حتی سختی‌های زیادی رو هم تجربه کرده.
‫از بچگی.
‫- درسته. ‫- اوهوم.
‫به طرز ترسناکی باهوش.
‫و حواس عالی‌ای واسه اطرافش.
‫حتی خوش‌شانس.
‫- هان؟ ‫- آره، قطعا.
‫دقیقا.
‫ولی دونگ‌-هوا...
‫خب؟
‫یک کدوم از این خصوصیات رو نداره.
‫هی، انقدر مطمئن نباش.
‫می‌تونیم ببینیم.
‫- اگه منتظر باشیم. ‫- باشه. منتظر می‌مونم.
‫- منتظر می‌مونم، ولی امشب... ‫- آره.
‫صرفا داریم امشب حرف می‌زنیم.
‫خب؟ صرفا دارم می‌گم که همین الان...
‫ندارتشون.
‫ندارتشون؟
‫احساسم اینو می‌گه.
‫یعنی رسما...
‫آزمون مخفیانه‌ات رو خراب کرده؟
‫چی داری می‌گی؟ من آزمونی نذاشتم.
‫چنین کاری نمی‌کنم.
‫اصلا منظورت چیه؟
‫چی داری می‌گی الان؟
‫کدوم آزمون، نه.
‫فقط...
‫آره.
‫چنین حسی دارم.
‫همچنان جون-هی باهوش و قویه.
‫یه کاریش می‌کنه و خودش تصمیم می‌گیره.
‫آره؟
‫البته.
‫صرفا تجربه‌ست دیگه.
‫هر چیزی پیش بیاد، اشکالی نداره.
‫صرفا امیدوارم آسیب نزنه.
‫هان؟
‫چرا بیدارم نکردی؟
‫هم...
‫انقدر زود داری می‌ری؟
‫آره، فکر کردم پیش خواهرت خوابی.
‫و نمی‌دونستم کدوم در رو بزنم.
‫واسه همین نزدم.
‫مامان و بابا هم...
‫ظاهرا دیشب زیاد مشروب خورده بودن. ‫نمی‌خواستم بیدارشون کنم.
‫از طرفم ازشون عذرخواهی کن، باشه؟
‫می‌کنم.
‫دیشب...
‫یکم آسیب دیدم و ورم کرد.
‫گمونم بهتره قبل این که عفونت کنه ‫ برم بیمارستان.
‫بریدگیه؟
‫ممکنه بخیه بخواد؟
‫نه، یه خراش کوچیکه، تمیزش کردم ولی...
‫وقتی خوابیدم ورم کرد.
‫نه، خیلی بد شده.
‫چی شد؟ کجا زخمی شدی؟
‫دیشب رفتم کوه.
‫کوه؟
‫آره، گفته بودی ماه خیلی قشنگه.
‫گفتم خودم ببینم و رفتم...
‫و تنهایی زمین خوردم.
‫زمین خوردی؟
‫آره.
‫چرا شب بری اونجا؟
‫گفتی قشنگه.
‫من می‌رم دیگه، باید برم.
‫باشه.
‫آره، زود برو.
‫برو بیمارستان، زود، باشه؟
‫باشه، باشه.
‫هم...
‫به نظرم بهتره به پدر و مادرت ‫ یه حرف محتاطانه بزنی.
‫نگو زخمی شدم و اینا.
‫فقط...
‫چطوری بگم...
‫بگو از سئول بهم زنگ زدن.
‫یه چیز فوری بود و مجبور شدم برم. همین.
‫خواهشا خوب توضیح بده.
‫باشه.
‫باشه؟
‫فهمیدم. نگران نباش.
‫درست توضیحش می‌دم.
‫باشه.
‫من رفتم.
‫باشه.
‫برو.
‫خیلی دوستت دارم، می‌دونی دیگه؟
‫خیلی دوستت دارم.
‫می‌دونم.
‫مرسی.
‫دوستت دارم.
‫واسه چی مرسی؟
‫هفته‌ی دیگه می‌بینمت، باشه؟
‫باشه، می‌بینمت.
‫رفتم.
‫باشه.
‫رفتم دیگه.
‫باشه، برو.
‫باشه، پس باز می‌ذارمش دیگه، باشه؟
‫کنار جاده‌ی ملی پارکش کردم.
‫گمونم دقیق قبل چهارراه یئوگانگ باشه.
‫آره، توی نقشه معلوم نیست؟
‫آره.
‫هم...
‫جلوم دقیقا یه جاییه به اسم میمی‌سوپر.
‫آره، میمی‌سوپر.
‫درست قبل از چهارراه یئوگانگ.
‫آره، آره.
‫خطرناک که نیست که؟
‫باشه.
‫آره، باشه. خیلی ممنون.
‫گمونم وقتشه این ماشین رو بفروشم.
«مترجم: «تارخ علی‌خانی ‫ تلگرام: aManOfWar@
ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming