ناين مووي مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم .::9Movie.Org::. .:: @ninemovieOfficial ::.
‫[ نفسِ آخر ]
‫ترجمه و زیرنویس: ‫علی کلان
‫ سلام آقا. ‫بفرمایید.
‫پیشم بمون.
‫دراز بکشید.
‫سرتون رو بذارید روی بالش.
‫خوبی؟
‫دست‌ها پشت سر.
‫ممنون.
‫خوبی؟
‫بس کن.
‫سرتون رو بیارید بالا.
‫درست میشه.
‫این پمپ رو بگیرید.
‫چشماتو ببند، زود تموم میشه.
‫دیگه نمی‌شنوم.
‫خوبه.
‫طاقت بیار.
‫چند دقیقه.
‫چیز جدی‌ای نیست؟
‫امیدوارم که نه.
‫آزادش کنیم.
‫استرس‌زاست، نه؟
‫اذیت میکنه، ولی خوبم.
‫همه چی خوبه؟
‫بله.
‫نتایج رو براتون میارم.
‫بفرمایید، یه لیوان کوچیک بخورید بهتر میشید.
‫قلب.
‫ریه.
‫کلیه.
‫کیسه بیضه محتویاتش طبیعیه، و عالیه.
‫چکاپ، با وجود زیاده‌روی‌هات تو نوشته‌های فلسفی.
‫خفه شو.
‫بفرمایید داخل.
‫خسته نباشید همگی.
‫ممنون بابت نتایج خوب.
‫اجازه بدید شما رو به فابریس معرفی کنم.
‫شما از نظر پزشکی می‌شناسیدش، ‫ولی از نظر بیولوژیکی، برادرمه.
‫اوه، عجب!
‫وقتی به ما معرفیش کردید، ‫خیلی بی‌تفاوت به نظر می‌رسیدید.
‫ولی خب، الان می‌فهمم.
‫من این متن رو چند سال پیش ‫تو مجله نیویورکر خوندم
‫و کتاب‌هاتون رو درباره غرب‌گرایی خریدم.
‫اونا رو برای دانشجو‌هام بردم که خیلی دوستشون دارن.
‫حتی اونایی که نمی‌فهمیدنش.
‫تو کشور ما همه دوستت ندارن، ‫ولی باید بگم که من واقعاً
‫از مقاله‌ات درباره جامعه مذهبی لذت بردم.
‫همین برای ما کافیه.
‫خیلی ممنون.
‫ممنون.
‫می‌تونیم نتایج رو ببینیم؟
‫همه چی خوبه.
‫همونطور که میگن، شیطان در جزئیاته، ‫و هیچ جزئیات شیطانی‌ای وجود نداره.
‫درسته، تد؟
‫هیچ جزئیات شیطانی‌ای نیست؟
‫فابریس خیلی طرفدار حقیقته.
‫و من هم خیلی طرفدار رازداری پزشکم.
‫خب، من شامپاین رو باز کردم.
‫فرانسوی، بفرمایید.
‫ما هم بهتون ملحق میشیم.
‫یه نقطه تیره خیلی کوچیک بین ‫شکم و پاها هست.
‫غیرفعاله.
‫فکر کنین خوابیده.
‫باید حواستون بهش باشه.
‫هر شش ماه یه ام‌آر‌آی.
‫هر سال، تد.
‫بهش فشار نیار.
‫هر هشت ماه.
‫اگه بیدار بشه، باید فوراً ریشه‌کنِش ‫کنیم.
‫ریسک "رشد برق‌آسا" رو داریم.
‫پیشرفت؟
‫وقتی میگید پیشرفت، یعنی چی؟
‫مطمئناً نه.
‫بیاین نمونه‌برداری کنیم.
‫نمونه‌برداری؟
‫کمتر از 24 ساعت طول می‌کشه.
‫من امشب برمی‌گردم پاریس.
‫همه چی خوبه.
‫چکاپ‌های سالانه.
‫هر هشت ماه.
‫حالا، شامپاین.
‫اون از نمونه‌برداری حرف زد.
‫کله‌گنده‌ها همیشه دنبال پول درآوردنن.
‫ما سهامدار داریم.
‫برای اینکه خیالت راحت بشه، شش ماه دیگه یه ام‌آر‌آی.
‫تد تو ایجاد هیجان خوبه، ‫ولی پایان‌بندی‌هاش گاهی چنگی به دل نمی‌زنه.
‫ممنون.
‫به سلامتی برادرم.
‫به سلامتی.
‫[ پاریس - 15 روز بعد ]
‫ممنون.
‫بقرمایید.
‫سردت نیست؟
‫همه چی خوبه.
‫بازم؟
‫اون لکه کوچیک جای نگرانی نداره.
‫تو بوستون بهش گفتن نمونه‌برداری کنه.
‫تصمیم با خودتونه.
‫همه اینا رو با اصطلاحات علمی ‫یکم زمخت براتون ایمیل می‌کنم.
‫بله، من حقیقت رو دوست دارم.
‫حتی اگه یکم زمخت باشه.
‫دکتر " آگوستین ماسه " رو معرفی می‌کنم.
‫سلام.
‫همکار و دوست.
‫سلام خانم.
‫خیلی اصرار داشت که با شما آشنا بشه.
‫سه ماه دیگه منتظرتونم تا وضعیت ‫لکه کوچیکتون رو بررسی کنیم.
‫و برای اینکه باهاتون مخالفت کنم، ‫شیطان تو جزئیات نیست.
‫اونجایی که ما قرارش می‌دیم.
‫سه ماه دیگه می‌بینمتون دکتر، ممنون.
‫خداحافظ.
‫بهترین متخصص ام‌آر‌آی ما.
‫می‌دونم که تو بیمارستان ما بودید.
‫می‌خواستم شما رو بشناسم.
‫کتاباتونو خوندم.
‫کتاب "آفت اربابان" منو به خنده انداخت.
‫کتابا شما رو به خنده میندازن؟
‫نه، فقط "آفت اربابان".
‫چیزی خنده‌دار نیست.
‫به تخصص من ربط داره.
‫تخصص شما؟
‫پایان عمر، مراقبت‌های تسکینی حمایتی، ‫همونطور که امروزه میگن.
‫اینجا هم دارین؟
‫من واحدی رو که خودم ساختم، مدیریت می‌کنم.
‫ما یه تیم 16 نفره با مدرن‌ترین تجهیزات هستیم.
‫ببخشید، اینجا کافه‌تریا داره
‫چون باید غذا بخوره و هنوز ناشتاست.
‫بله، حتماً، حتماً.
‫بفرمایید، مهمون من هستید.
‫ممنون.
‫خب، بعد از اون "آفت اربابان" معروف، ‫مراقبت‌های تسکینی براتون جالبه؟
‫فلورانس، میای اینجا؟
‫نه.
‫بله، "آفت اربابان"، می‌دونید، ‫یه زیرعنوان داره، زندگی و پایان زندگی.
‫خب، بله، مراقبت‌های تسکینی ‫بیشتر و بیشتر برام جالب میشن.
‫ممنون.
‫اجازه می‌دید یه سوال خصوصی بپرسم؟
‫به بیماراتون همیشه حقیقت رو میگید؟
‫حرف لاکان رو می‌دونید.
‫حقیقت رو همیشه میگم، ولی گفتن تمام حقیقت غیرممکنه.
‫ولی اگه ازتون بخوان چی؟
‫بستگی داره کی بخواد و شرایط چی باشه.
‫بیمار یا در غیابش خانواده.
‫اینو باید یاد گرفت.
‫اوایل کارم، تو یه بازدید از یه خونه تو حاشیه یه جنگل،
‫همسرش منتظرم بود.
‫ همسرم حالش خیلی بده.
‫بیمارستان جوابش کرده.
‫من فکر می‌کنم حالش بهتره.
‫منم هیچی بهش نگفتم.
‫واقعا؟
‫و تو، به من حقیقت رو میگی؟
‫بله.
‫اینو بیشتر دوست دارم.
‫تو راهرو، همسرش بهم تکرار کرد، چرت و پرت نگو.
‫من آزمایش‌های شوهرش رو نگاه کردم.
‫فاجعه.
‫دستشو گرفتم.
‫نگاهش مثل یه دعا بود.
‫و وقتی معاینه‌اش می‌کردم، یه صدای گرفته شنیدم.
‫بهم بگید چی شده.
‫دکتر، بهم بگید چی شده.
‫چشماش بیشتر از حرفاش حرف می‌زد.
‫یه نسخه نوشتم، همون کار همیشگی.
‫و بهش گفتم، خوبه.
‫وضعیتتون ثابته.
‫کمبود شجاعت.
‫دستور همسرش، نگاهش.
‫اونو با شک و رنج روحی تنها گذاشتم.
‫بدتر از درد جسمی.
‫و شما همچنان بهشون دروغ میگید؟
‫ما معمولاً با ادامه درمان‌ها ‫بهشون اطمینان میدیم،
‫ولی این زود تبدیل میشه به ‫درمان بی‌فایده و آزاردهنده.
‫و شما، با وقت گذاشتن برای صحبت با
‫بیمار، می‌تونید حقیقت رو بهش بگید؟
‫بله، ولی محدودیت‌هایی هم هست.
‫و خانواده‌ها یکی از جدی‌ترینشون هستن.
‫این یه سوال شخصیه.
‫چطور آدم متخصص مراقبت‌های تسکینی میشه؟
‫یه یادگیری طولانیه.
‫بله، تصور می‌کنم.
‫من مخالف هر چیزی بودم که درمان نباشه.
‫این با تجربه آفریقاییم شروع شد، ‫جایی که جشن گرفتن رو کشف کردم.
‫آها، آره.
‫و احترام به فرد در پایان زندگی.
‫ببخشید، ولی من باید برم خونه.
‫نوه‌هام دارن میان تا کاراشونو آماده کنن.
‫شاید شما باید برید؟
‫نه، نه، نه.
‫عجله نکنید.
‫کروسانتو تموم می‌کنی؟
‫آره بابا، کروسانمو تموم می‌کنم.
‫می‌گفتید، تو آفریقا، برای مرده‌ها جشن میگرفتن.
‫مرده‌ها و پایان زندگی.
‫و بعد از 15 سال پزشکی عمومی، یه شوک کاری بهم وارد شد،
‫و همین انتخاب منو مشخص کرد.
‫آگوستین، اون یه پروتکل جدید براش تجویز شده.
‫اصلاً در موردش نظر نده.
‫شما دکتر جدید هستید؟
‫نه، من دوستشم.
‫و تو؟
‫نوه‌اش، انگلیسیه.
‫اون ازم خواست بیام.
‫آها، تو تنها کسی هستی که می‌تونی بخندونیش.
‫من فقط دوست دارم ببینم خوب میشه.
‫سیدونی ازم خواسته بود برم ببینمش،
‫در حالی که من پزشک معالجش نبودم.
‫شما رو سرحال می‌بینم.
‫و در حال تلاش برای فرار.
‫آگوستین...
‫شما می‌دونید من چی دارم.
‫من می‌دونم چی دارم.
‫و هر دومون می‌دونیم که اصلاً خوب نیست.
‫شما به طرز تحسین‌برانگیزی توسط برجسته‌ترین‌های
‫پاریس پیگیری میشید، و خیلی خوب حمایت میشید.
‫به من گوش کنید، آگوستین.
‫وقتی هوشیاریم رو از دست دادم،
‫می‌خوام مثل یه ‫دوست ازم مراقبت کنید.
‫نذارید برگردم.
‫شما رو متخصصای برجسته پیگیری می‌کنن.
‫-من فقط یه... ‫-آره.
‫توسط همه استادای دانشگاه، از بالا تا پایین.
‫همکارهایی مثل من.
‫منو سرگردون می‌کنن.
‫از یه طرف، بهم غذا میدن در حالی که گرسنه نیستم.
‫از طرف دیگه، منو گیج و منگ می‌کنن و من از پا در میام.
‫ناامیدم.
‫این عوضی‌ها مذهبی‌ان.
‫به زندگی دست نمی‌زنن.
‫حتی اگه داغون باشه.
‫چی بهتون میده؟
‫از یه طرف بهش غذا می‌دادن، و از طرف دیگه،
‫بهش یه کوکتل آرام‌بخش می‌دادن ‫که مرگ رو جلو می‌انداخت.
‫آگوستین.
‫وقتی هوشیاریم رو از دست دادم،
‫می‌خوام تو ازم مراقبت ‫کنی و زود تمومش کنی.
‫فقط به تو اعتماد دارم.
‫نذار برگردم.
‫چیکار کنم؟
‫احساس می‌کردم به حرفای این خانم بزرگ پایبندم.
‫آیا من با بی‌اطلاعی و بی‌کفایتی‌ام به مرگش کمک کردم؟
‫هنوزم از خودم می‌پرسم.
‫ولی دوست من، سیدونی، همونطور که می‌خواست رفت.
‫فهمیده بودم که برای اینکه بدونی چطور حرف بزنی، به آموزش نیاز داری.
‫تو این جور مواقع چیکار کنیم؟
‫- و حالا چی؟ ‫- بهتره.
‫ما هنوز بیماری‌های لاعلاج داریم، ‫و خانواده‌هایی که گاهی اوقات سرسختن.
‫خانواده‌ها فکر می‌کنن همه چی قابل درمانه.
‫همه فکر می‌کنن فقط یه نوع پزشکی وجود داره، ‫در حالی که سه تاست.
‫چهار تاست، آگوستین، با توانبخشی.
‫- درسته، ولی اینجا از اون نداریم. ‫- متاسفانه، آره.
‫- و اول از همه پیشگیری. ‫- که هیچ‌وقت بهش فکر نمی‌کنیم.
‫بعدش پزشکی درمانی میاد، ‫پزشکی پیروزمندانه، و...
‫در آخر پزشکی تسکینی، ‫همون که کسی دوستش نداره.
‫درمانی، برای آزمایشگاه‌ها یه معدن طلاست.
‫یک سوم داروهایی که تجویز میشن هیچ اثری ندارن.
‫ترک کردن بیمار بدون نسخه، تصویر بدی به جا میذاره.
‫جلوی یه بیمار، آدم می‌ترسه.
‫آدم هیچ‌وقت نمی‌دونه.
‫مثلاً مورد سرطان متاستاتیک آقای راویه.
‫متاستاتیک؟
‫بله.
‫یه کانون اولیه کوچیک و چندین کانون ثانویه وجود داره.
‫هیچ راه درمانی نداره.
‫پزشکایی که، از ترس سرزنش یا به امید «خدا کنه خوب بشه»،
‫درمان‌های مضر رو ادامه میدن تا
‫بیماران و خانواده‌هاشون رو راضی کنن.
‫ببینید، من هیچ...
‫دیگه تزریق خون نیست؟
‫از دیروز، من پرسیدم، ولی...
‫اون کم‌خونی داره، باید بهش خون تزریق کنن.
‫نه ولی دکتر، می‌دونید که ‫از دیروز دیگه فایده‌ای نداره.
‫دقیقاً، باید بهش خون تزریق کنن.
‫دیگه فایده‌ای نداره.
‫تزریق خون.
‫درست میشه.
‫دیروز صبح، دکتر کشیک برگشت.
‫سلام آقای راویه.
‫آه، دکتر.
‫گفته بودیم تزریق خون رو قطع می‌کنیم.
‫ولی نه، دکتر.
‫-دکتر ما، اون گفت که... ‫-وضعیت شما دیگه اینو نمی‌خواد، آقای راویه.
‫ولی یه تزریق خون آخر...
‫نه، امروز، این بیشتر از اینکه ‫براتون فایده داشته باشه، ضرر داره.
‫سلام.
‫عزیزم.
‫حالت چطوره؟
‫آرومم.
‫ولی چرا برش می‌دارید؟
‫باید بهش سرم وصل کنن.
‫شوهرتون دیگه تحملش رو نداره، خانم.
‫امروز، تزریق خون دیگه فایده‌ای نداره.
‫وضعیتش ایجاب می‌کنه که آزمایش خون بگیرن،
‫کم‌خونیش رو زیر نظر داشته باشن و درمانش رو ادامه بدن.
‫شما، تکون نخورید.
‫اینو بذارید سر جاش.
‫باید بهش سرم وصل کنن و بهش غذا بدن ‫حتی اگه گرسنه نباشه.
‫خانم، هیچی از گلوش پایین نمیره.
‫فوری، میریم...
‫آره، ولی چون به غذاهای مایع نیاز داره.
‫و این فقط به شما و پرسنلتون بستگی داره.
‫پرسنل ما، پرستارای ما هر کاری از دستشون ‫برمیاد برای راحتی شوهرتون انجام میدن
‫و سعی می‌کنن دردهای ‫جسمی و روحی رو تسکین بدن.
‫ولی ادامه دادن یه همچین درمانی، کاملاً غیرمنطقیه.
‫من منطقی‌ام.
‫من فقط می‌خوام شوهرم به حالت قبلش برگرده.
‫بیاید همه‌مون منطقی باشیم.
‫این درمان بی‌فایده بیشتر از اینکه بهش کمک کنه، ‫بهش آسیب می‌زنه.
‫بس کنید.
‫می‌خوام تزریق خون رو قطع کنن.
‫دیگه نمی‌تونم تحمل کنم.
‫اگه دکتر نتونه موضعش رو واضح مشخص کنه، ‫خانواده‌ها تمایل دارن که...
‫تزریق خون‌های بی‌فایده ولی اطمینان‌بخش رو ادامه بدن.
‫بیمار با یه قلب پر و سنگین میره.
‫ببخشید.
‫اگه وقت دارید، می‌تونم بخش رو بهتون نشون بدم.
‫با کمال میل.
‫بفرمایید داخل.
‫لطفاً بشینید.
‫اجازه گرفتم فابریس توسن رو دعوت کنم.
‫سلام.
‫اون تو جلسه ما شرکت می‌کنه.
‫اسمشو می‌شناسید. ‫حتماً، لیلون هست.
‫به کارای ما علاقه داره.
‫قول میدم تا جای ممکن ساکت باشم.
‫یه کلمه هم نمیگم.
‫شروع می‌کنیم. دیلن.
‫خب، جلسه رو با پرونده آقای سایون شروع می‌کنیم.
‫اون می‌خواد خانواده‌اش برن ‫قبل از اینکه ما بهش رسیدگی کنیم.
‫راستش، با بعضی از درمان‌ها خیلی مشکل داره.
‫ما غیرقابل تحمل رو قابل تحمل می‌کنیم.
‫با کمک بیمار، میشه گفت مراقبت تسکینی یه جور ضدقدرته.
‫این بیماره که تصمیم می‌گیره.
‫درسته؟
‫بعدش.
‫خب، خانم وبر، که در نتیجه دوز مورفینش ‫بالا رفته بود، استفراغ زیادی داشت.
‫و از اونجایی که بیشتر به خاطر رنج روانی اینجا ‫بود، مورفین رو کم کردیم و داروهای آرام‌بخش
‫و کورتیکواستروئید رو زیاد کردیم. ‫- در نتیجه، آروم شد. ارتباط به خوبی برقرار شده.
‫نگرانی‌ها و ترس‌هاشو به زبون میاره. برای حمام کردن هم ‫واقعاً بهتر شده. معمولاً خیلی سخت بود.
‫حرکت دادن برای حمام، می‌بینیم که با بدنش مشکل ‫داره. و اینجا، کاملاً خودشو رها کرد. خوب بود.
‫ولی من، مشکل آب‌رسانی به بدنش رو دارم. ‫با خودم میگم، اون آب نمی‌خوره.
‫دهنش خیلی خشکه. پس، نمی‌دونم، ‫شاید بتونیم بهش چیزی پیشنهاد بدیم،.
‫یخ، آها، ولی این یه ‫کمپرس مرطوبه. یا مثلاً لیمو.
‫آها خب، اگه عاشق لیموئه، ‫براش لیمو می‌خریم.
‫این ممکنه، آره. ‫ممکنه.
‫لیمو سفارش میدم.
‫خانم توتن ازمون سوال می‌پرسه.
‫ولی دخترش بهمون اجازه نمیده از وضعیتش باخبرش کنیم.
‫خب من فردا صبح بهش زنگ می‌زنم.
‫اجازه بدید برای خانم توتن اضافه کنم، ‫از صبح درد داره.
‫همه جاش خیلی آلرژیک شده. ‫پس، باید دوباره ارزیابیش کنیم.
‫آره، و دخترش، واقعاً تو یه وضعیت پریشونیه. ‫فکر کنم یه کم انکار می‌کنه.
‫- واقعاً خوب میشه اگه... اگه نگران بشیم. ‫- بله، بله، ولی من میرم ببینمش.
‫آقای نِوو اومده تو بخش، توسط یه سرطان‌شناس ‫معرفی شده، بعد از یه پیشرفت سریع و ناگهانی.
‫سریع و ناگهانی؟
‫-خب، اون تو وضعیت زیر-فیزیکی نیست، ولی... ‫-صبر کن، لوئیز.
‫"سریع و ناگهانی" پیشرفتیه که نیاز به ‫مراقبت تو بخش مراقبت‌های تسکینی داره.
‫ببخشید که حرفتون رو قطع کردم.
‫"سریع و ناگهانی"، یعنی... ‫تو انگلیسی میشه "لایتنینگ".
‫تو یه بیماری چطور معنی ‫میشه؟ در روز، در هفته، در ماه؟.
‫ اتفاق افتاده....
‫ما بیمارانی داشتیم که خوب شدن و برگشتن خونه.
‫آره، ولی به نظر میاد وجود داره.
‫آره، ولی نمی‌تونی... اینجوری تعریفش نمی‌کنیم.
‫بله، بله، لطفاً، لطفاً.
‫فقط ببخشید، ‫ولی این خیلی به بیماری‌ها هم بستگی داره.
‫بالاخره سرطان‌هایی هم هستن ‫که پیشرفتشون غیرقابل توقفه، نه؟
‫این خیلی به بیمارا هم بستگی داره.
‫مثلاً، خانم دورانژر، 75 ساله، برای مراقبت
‫نهایی سرطان روده بزرگ که از ‫ابتدا چند متاستاز داشته،
‫ و با یه پیشرفت خیلی سریع، ‫که متاسفانه نتونسته نه شیمی‌درمانی بگیره نه جراحی.
‫تو این موارد، تا قلب هم پخش میشه، پس امیدی نیست.
‫تو مراقبت‌های تسکینی، فقط سرطان رو درمان نمی‌کنیم.
‫و بعد مثلاً، خانم لئونی هم هست، که...
‫اینجا با وضعیت "پایانی" بستری شده بود.
‫در نهایت، سه هفته بعد، هنوز اینجاست.
‫آره، ولی غر می‌زنه.
‫امروز نرفتی ببینیش؟
‫آها، آره، یادم رفت.
‫میرم. ‫توماس، می‌تونی ادامه بدی؟
‫حتماً، با من میاید؟
‫بفرمایید،
‫همه، خیلی دیر کردید.
‫یه کم منو بالا برید.
‫- من اینجام ‫- بله.
‫این برای مهم‌ترین قرار ملاقاته؟
‫بس کن، نه، نه، نه.
‫ولی من ضعیف نبودم.
‫اینجوری با من بازی نکن.
‫خب پس، این چه مدل موی قشنگیه؟
‫این مریلینه.
‫ازش خواستم واسه منم همین کارو بکنه.
‫واقعاً مدل موی بدیه.
‫با نفستون قلقلکم میدید.
‫ببخشید.
‫و شما، در مورد همه اینا چی فکر می‌کنید؟
‫نه، من از رئیس در مورد اون دنیا سوال می‌کردم.
‫من به زودی میرم.
‫و خوب نمی‌بینم چی در انتظارمه.
‫بالاخره باید یه چیزی باشه، نه؟
‫وگرنه، ناامیدکننده میشد.
‫جون دادن.
‫آره، جون بدم، قبول دارم.
‫ولی بهم بگید، به کی؟
‫چرا می‌خواید چیزی رو که مال شماست،
‫به کسی که نمی‌شناسید پس بدید؟
‫اون اهل اینجا نیست.
‫آره، نیست، اون فیلسوفه.
‫منم همین فکرو می‌کنم.
‫پس پسش نده.
‫همین کارو می‌کنم.
‫هر روز، یه روز دیگه برنده میشم.
‫به لطف اون، دیگه دردی ندارم، ‫جز اضطراب‌ها.
‫ولی اونجا هم...
‫نه، دیگه هیچی کار نمی‌کنه.
‫جز اینکه...
‫با این حال، لذت‌بخشه که یه صبح...
اینجا بیدار بشی ‫و بتونی صحبت کنی.
‫ما هیچ کاره‌ایم، لئونی.
‫این اراده شماست.
‫من قبلاً یه یکشنبه رو برنده شدم.
‫و قصد دارم تا یکشنبه بعدی هم برسم.
‫شما مذهبی هستید؟
‫بله، کتاب تعلیمات دینی همه چیزو توضیح داده بود.
‫مرگ فقط یه لحظه بد بود که باید می‌گذشت.
‫و بعدش، بهشت بود.
‫از این به بعد، کمبود اعتقاد هست.
‫برای شما، بهشت رو خوب حس می‌کنم.
‫یکم یکنواخته، نه؟
‫ولی آرامش‌بخشه.
‫گیج‌کننده هم هست.
‫بهشت، برزخ، جهنم.
‫برزخ رو، کلیسا حذف کرده.
‫پس، گزینه‌های دیگه هم هست.
‫بودیسم، مثلاً.
‫آره، نیروانا، قدرت معمولی، آره.
‫نه، نه، روح بدن رو برای یه وجود جدید انسانی، حیوانی،
‫گیاهی.
‫خیلی ریسکیه.
‫شما بودیسم رو می‌شناسید؟
‫من سه سال تو انستیتو فرانسه دهلی تدریس کردم.
‫آه، درسته.
‫ولی اونجا، روان بودن، اونقدر هم بد نیست، نه؟
‫نه، از بدن خودم به یه بدن دیگه رفتن.
‫بله.
‫و کی انتخاب می‌کنه؟
‫آه، اینو نمی‌دونم، مشخص نشده.
‫پس، سوالی نیست.
‫پیشنهاد دیگه؟
‫امم... تبدیل شدن به ستاره، همچین چیزی هست؟
‫کاتاستریزاسیون. ‫( تبدیل شدن به ستاره یا صورت فلکی )
‫آه، بله.
‫این یه اسطوره یونانیه.
‫بله.
‫شعر، برای رویاپردازی.
‫و بعدش، بازگشت ابدی هست.
‫نه فیلمه.
‫این یه اعتقادیه که دوباره داره قوی میشه.
‫پالاژنِزی. ‫( تجدید حیات )
‫همین.
‫بازم یونانی‌ها.
‫بازگشت به زندگی.
‫باشه، ولی...
‫ولی تو یه بدن دیگه.
‫هراکلیتوس این رو نمیگه، ولی من بهش اعتماد دارم.
‫هیچی تکرار نمیشه.
‫ما شما رو تنها میذاریم، لئونی.
‫ولی شما برمی‌گردید.
‫البته، فردا.
‫شما هم برگردید.
‫با کمال میل، ممنون.
‫حالا، میخوابم.
‫با رویاهای زندگی.
‫و نه بهشت مورفینیِ شما.
‫-تا فردا ‫-تا فردا.
‫و ما باهاشون واقعاً نزدیک کار می‌کنیم برای یه پروژه بزرگ.
‫چون اونا می‌خوان یه برنامه کامل رو
‫به مناسبت تجدید چاپ "آفت اربابان" اختصاص بدن.
‫و چیزی که عالیه اینه که اونا قصد دارن یه مناظره برگزار کنن.
‫باشه.
‫داریم روی بخش بصری کار می‌کنیم.
‫اینجا، اسم.
‫و من این عنوان رو برای برنامه پیشنهاد می‌کنم.
‫غرق شدن‌هایی که در کمین ماست و آرمان‌شهرهایی که محقق میشن.
‫یا...
‫زندگی و پایان زندگی.
‫عکس انتخاب خوبیه.
‫ولی برای بقیه، اون تصمیم می‌گیره.
‫بهش زنگ زدم، جواب نمیده.
‫- داره می‌نویسه؟ ‫- نه.
‫از وقتی ام‌آر‌آی بوستون رو گرفت، انگار جلوی یه مانعه، نمیدونم.
‫یه مانع رو میشه با نوشتن از بین برد.
‫اون امروز صبح یه ام‌آر‌آی جدید گرفته.
‫یکی دیگه؟
‫پونزده روز بعد از بوستون؟
‫- خب که چی؟ ‫- خب هیچی، هیچی، همه چی خوبه.
‫اون مونده بود با رئیس بخش ‫مراقبت‌های تسکینی صحبت کنه.
‫مراقبت‌های تسکینی؟
‫میام شام، دعوتم می‌کنی؟
‫نوه‌هام دارن جشن می‌گیرن.
‫نه، نه، ولی بیا.
‫بیا چون از دیدنت خوشحال میشه.
‫آها، ببین، ایناهاش.
‫کلیدا رو داد.
‫خب، برای شام منتظرتم؟
‫آره، چیزی برات بیارم؟
‫تو حال و هوای خوبی هستی.
‫خوبی؟
‫خیلی طول کشید.
‫دوش می‌گیرم و برمی‌گردم.
‫راستی، برادرت زنگ زد.
‫آره؟
‫من از اون بالا بهش زنگ زدم.
‫خب، این ام‌آر‌آی چی شد؟
‫خب، تقریباً همون چیزیه که شما داشتید، ‫جز اینکه متخصص ما حرفی از بیوپسی نمی‌زنه.
‫با این حال انجامش بده.
‫خب گوش کن، بهم گفت واقعاً دردناکه.
‫می‌بینم.
‫می‌تونی یه کتاب در مورد اضطراب‌هات بنویسی، ‫مثل ژرار دُنِروال.
‫آزادت می‌کنه.
‫هنوز اونجایی؟
‫خب گوش کن، برو با اون نروالت.
‫می‌بوسمت، به زودی می‌بینمت.
‫تو که قرار نیست با این قضیه وسواس پیدا کنی.
‫هر لحظه ممکنه بیدار بشه.
‫در مورد همین با دکتر صحبت کردید؟
‫الان به چی فکر می‌کنی؟
‫به یه کتاب یا چیز دیگه؟
‫شاید به هر دو.
‫فقط به کتاب فکر کن.
‫اریک میاد شام.
‫فکر خوبیه.
‫- و بچه‌ها؟ ‫- بچه‌ها، پایین هستن.
‫میرم ببینمشون.
‫بچه‌ها، منتظرتونیم!
‫در رو باز کردم و داشتن فیلم پورن می‌دیدن.
‫تو باهاشون حرف می‌زنی یا من حرف بزنم؟
‫خب آره، ولی الان دوستاشون، ‫اون نسل بومرها.
‫آها نه، اریکه.
‫سلام.
‫خوبی؟
‫جشن شروع نشده؟
‫چرا، پایینه، ولی ما راحتیم.
‫داشتیم تو تلویزیون پورن می‌دیدیم.
‫ما تاناتوس رو ممنوع می‌کنیم، یعنی نشون دادن مرده‌ها.
‫اروس رو تو بدترین حالت‌هاش به نمایش می‌ذاریم. ‫[ اروس (غریزه زندگی) و تاناتوس (غریزه مرگ) ]
‫هزار تماشاگر برای تاناتوس و مرده‌هاش.
‫و میلیون‌ها نفر برای پورن. ‫این یه واقعیت تمدنه.
‫بابابزرگ!
‫دقیقاً، بابابزرگ.
‫ببینید تو زیرزمین چی آماده کردیم.
‫به این بی‌گناه‌ها نگاه کنید.
‫باید با بچه‌ها حرف زد.
‫با ما حرف بزنید، آره، با ما حرف بزنید.
‫تو سالن.
‫دقیقاً.
‫حالا که جشن قراره شروع بشه.
‫نه، نه، نه.
‫بیاید اینجا.
‫چی تو تلویزیون می‌دیدید؟
‫یه چیز چندش‌آور بود.
‫دنبال راک اند رول بودیم.
‫سون سانز.
‫و به این خوردیم.
‫دوستان.
‫خب، بعداً در موردش حرف می‌زنیم.
‫برید در رو برای دوستاتون باز کنید.
‫از در باغ.
‫خب، اومدم باهات در مورد برنامه حرف بزنم.
‫تو آشپزخونه.
‫گوش می‌کنم در حالی که تو شام رو آماده می‌کنی.
‫نگرانی اون اینه که تو نظرت رو برای برنامه عوض کنی.
‫اون قبلاً اعلامش کرده.
‫در موردش با اطرافیانش حرف زده.
‫اون تکرار می‌کنه که "آفت اربابان" به‌روز شده یه بمبه.
‫اگه شراب می‌خوای... نه ممنون، من سفید می‌خورم.
‫و کی مخاطب رو انتخاب می‌کنه؟
‫اون.
‫خب، تو که اونو می‌شناسی.
‫سوالاتی هست که می‌تونی تصورشون کنی.
‫آره، بعدشم سوالای خودش همیشه به جا هستن.
‫می‌تونی در مورد همه چی حرف بزنی.
‫در مورد پورنو، اگه بخوای.
‫یا مراقبت‌های تسکینی.
‫همه چیز آدمو به شک میندازه. ‫ولی مهم‌تر از همه، در مورد کتابت حرف بزن.
‫به‌روز شده. ‫و خیلی تاثیرگذارتر از بیست سال پیش.
‫- حتماً بهت حمله میشه. ‫- مثل همیشه.
‫مناظره رو منتشر می‌کنی؟
‫می‌تونیم یه جزوه درست کنیم.
‫خب، باید خودتو برای جنجال آماده کنی. ‫برنامه یه ماه دیگه است.
‫وای وای.
‫یه جو فوق‌العاده.
‫بریم؟
‫بریم ببینیم.
‫بزن بریم.
‫چه اهمیتی برام داره؟
‫ولی تو میری، همین.
‫جوونی همیشه پیروزه.
‫دیگه قاطی کردی.
‫خوش میگذرونه.
‫ولی اون می‌پره، باید پرید.
‫آره، خوبه، خوبه.
‫بریم.
‫دکتر ماسه است.
‫آره، برای صبحونه دعوتش کردم.
‫می‌تونستی بهم خبر بدی، می‌تونستی یه چیزی بگی.
‫تنها روز تعطیلشه، کروسان‌ها رو میاره.
‫باز کن، الان میام.
‫سلام.
‫اینا رو امروز صبح از باغچه‌مون برات چیدم.
‫قشنگن، خیلی ممنون.
‫بفرمایید.
‫لطف دارید.
‫بفرمایید داخل.
‫اینجا فوق‌العاده است.
‫خونه خانوادگیمه.
‫شوهرم همه چیزو عوض کرد، البته.
‫سلام.
‫حال شما چطوره؟
‫خیلی خوب، خیلی خوب.
‫می‌دونید، فابریس بعد از دیدارتون ‫ خیلی تحت تاثیر قرار گرفته بود.
‫و به خصوص از خانم لئونی.
‫اتفاقاً، من ادامه داستان خانم لئونی رو دارم.
‫نه، نه، نه، اینجا نه.
‫موقع صبحونه.
‫بیا، میشه اینا رو بذاری تو گلدون، لطفاً، و قهوه درست کنی؟
‫بله، بله.
‫قهوه خیلی خوبی درست می‌کنه.
‫خیلی خوب.
‫آره، خوبه.
‫این دوستیه.
‫صبر کنید.
‫سروقته.
‫می‌گفتید، خانم لئونی... ساعت پنج صبح بیدار شد.
‫از پرستار خواست به خانواده‌اش خبر بده که
‫ساعت هفت بیان، نه دیرتر، چون می‌خواست بره.
‫اونا اینجان، خانم لئونی.
‫بفرمایید، راحت باشید.
‫ممنون.
‫خواهش می‌کنم.
‫خب، اونا طولش دادن.
‫ساعت 8:10 اینجا خواهند بود.
‫خیلی خب.
‫سلام.
‫خانم لئونی ساعت 8:28 رفت.
‫بیمارایی که بر ترسشون از مرگ غلبه کردن، ‫اغلب رسیدن پایانشون رو حس می‌کنن.
‫و شما به مرگ فکر می‌کنید؟
‫بیشتر به چیزی که قبلشه.
‫من متقاعدم که بیمارها از رفتار ما ‫بیشتر در مورد وضعیتشون می‌فهمن
‫تا از حرفای ما، که اغلب سرپوش گذاشته شده.
‫ممنون.
‫هیچ‌کس واقعاً نمی‌خواد مرگ خودشو باور کنه ‫و همه یه ترس عمیق ازش دارن.
‫یه وضعیت هیستریک.
‫برای ما هنر این می‌مونه که چطور باهاش روبرو بشیم ‫و چطور یاد بگیریم ازش نترسیم.
‫به شما گوش میدم و با خودم فکر می‌کنم ‫آیا کتابی برای نوشتن وجود نداره.
‫نه، یه کتاب در مورد آدمای در حال مرگ، چشم‌چرونیه.
‫ایده‌ایه، ولی... نه، بعدش مردم رو فراری میده.
‫یه کتاب در مورد پایان زندگی.
‫با تجربه یه پزشک و تامل یه فیلسوف.
‫شما به دروغ‌هایی که دور و بر بیمارهاست ‫و کلیشه‌های سیاسی در این مورد
‫و در مورد تعداد رقت‌انگیز ‫بخش‌های مراقبت تسکینی علاقه داشتید؟
‫بله، بله، حتماً، ولی نمی‌دونم.
‫چطور با مرگ به عنوان یه واقعیت روزمره و عادی برخورد کنیم
‫وقتی کلمه «عادی» کنار کلمه «مرگ» ترسناکه؟
‫ایده‌ایه.
‫تضاد، دروغ و عادی بودن.
‫بله.
‫باید بهش پرداخت، برای اینکه از حالت ‫خاطره‌گویی خارج بشه،
‫باید به رابطه پزشک با بیمار در حال مرگش و ‫بیمار در حال مرگ با بیماریش پرداخت.
‫یه کتاب، می‌تونه راهی برای فهموندن و آزاد شدن باشه.
‫می‌خوام داستان یه زن جوون و پزشکاش رو براتون تعریف کنم.
‫اجازه میدید؟
‫چیکار می‌کنی؟
‫دارم ضبط می‌کنم.
‫الان؟
‫آره.
‫بهت میگم این یه مرحله مثبته. ‫فقط باید یه آب و هوایی عوض کنم.
‫پس اون قایق رو آماده کن و این سفر رو میریم.
‫ولی نه تو آب‌های آزاد، فقط نزدیک ساحل.
‫حتی با دوست دخترت، اگه بخوای.
‫صبر کن، باید برم، دکترم تازه رسیده.
‫آره، بهت زنگ می‌زنم.
‫آره.
‫برادرمه.
‫سال‌هاست بهم قول یه سفر بزرگ با ‫قایق بادبانی از مارسی به ناپل رو داده.
‫ولی ببخشید.
‫فکر کنم باید برای این سفر صبر کنیم.
‫باز چی شده؟
‫جواب آزمایش خون رو گرفتم و
‫گلبول‌های قرمزت افت شدیدی داشته.
‫باید استراحت کنید.
‫شیمی‌درمانی رو لغو می‌کنیم.
‫چی؟
‫ولی امکان نداره، چرا؟
‫فعلاً لغوش می‌کنیم.
‫باید استراحت کنید.
‫نزدیک پاریس بستریت می‌کنیم تا سر حال بیای.
‫به محض اینکه قوی شدی، ‫در مورد شیمی‌درمانی حرف می‌زنیم.
‫چیز دیگه‌ای نداری؟
‫و این یکی، دوست دارید؟
‫نه ولی بلندتر.
‫یواش‌تر، یواش‌تر.
‫[ ‏واحد مراقبت‌های تسکینی ]
‫نه ولی یه اشتباهی شده، قرار نبود منو اینجا پیاده کنید.
‫همکارم این اطلاعات رو بهم داده.
‫اشتباهی نشده.
‫سلام، خانم کلاره.
‫خوش اومدید، منتظرتون بودیم.
‫من که نبودم، رئیس اینجا کیه؟
‫-نگران نباشید، دکتر... ‫-فوراً میخوام ببینمش، یه اشتباهی شده.
‫یه اشتباه خیلی بزرگ.
‫باشه.
‫به رئیس خبر میدی؟
‫بیاید، من همراهیتون می‌کنم.
‫با من بیاید.
‫با آسانسور سمت راست میریم.
‫نگران نباشید، درست میشه. ‫میریم دکتر رو ببینیم.
‫بله، خیلی خب.
‫ممنون.
‫شما رئیس هستید؟
‫بهم گفتن شما راضی نیستید.
‫می‌دونید، اینجا یه بخشیه که برای وضعیت شما مناسبه.
‫نه، من اینجا کاری ندارم.
‫در موردش حرف بزنیم؟
‫بشین، لئا.
‫نه، من اینجا کاری ندارم، این یه اشتباهه.
‫من به یه جای آروم برای استراحت نیاز دارم.
‫باید برای شیمی‌درمانی قوی بشم.
‫چون دوباره عقب افتاده... به خاطر افت گلبول‌های قرمزم.
‫باید خودمو بازیابی کنم.
‫من با برادرم برنامه‌های مهمی دارم.
‫اون قبول کرده بعد از سال‌ها سختی منو دوباره ببینه.
‫و قراره یه سفر دریایی بریم.
‫بالاخره، همون سفری که برای 20 سالگیم بهم قول داده بود.
‫من 31 سالمه، اصلاً نمی‌خوام اینو متوقف کنم.
‫مواظب باش.
‫بیاید.
‫شما رو روی تخت میذاریم.
‫به دَرَک با این مراقبت‌های تسکینی و بخش ویژه‌تون.
‫نمی‌دونم اینجا چه غلطی می‌کنم.
‫کی اشتباه می‌کنه؟
‫شما یا دکتری که خیلی وقته منو دنبال می‌کنه؟
‫می‌دونید، من این ایمیل رو از سرطان‌شناس شما دارم.
‫چیکار کنیم؟
‫می‌خواید شما رو از واقعیت باخبر کنم؟
‫که ساده نیست.
‫سرطان سینه شما...
‫وارد یه مرحله خیلی تهاجمی شده.
‫بی‌وقفه داره پیشرفت می‌کنه...
‫با متاستاز، با وجود همه شیمی‌درمانی‌ها.
‫من ازتون مراقبت می‌کنم.
‫ما ازتون مراقبت می‌کنیم.
‫دکترا عوضین.
‫اونا مرگ منو دزدیدن.
‫من کلی کار داشتم که انجام بدم.
‫سرطان‌شناس لئا به برادرش خبر داده بود که،
‫اون هم به نوبه خودش جرئت ‫نکرده بود حقیقت رو بهش بگه.
‫اون قول یه سفر دریایی رو داده بود.
‫و داستان لئا تو بخش مراقبت‌های ‫تسکینی چطور تموم میشه؟
‫لئا تو آغوش برادرش در حالی که به ‫آهنگ مورد علاقه‌شون گوش می‌داد، مرد.
‫آها.
‫ولی ما فقط تراژدی‌هایی مثل لئا نداریم.
‫اینو دریافت کردم.
‫صدف.
‫یه نشونه امید.
‫هنوز نه.
‫لعنتی، بازم؟
‫چیکار کنیم؟
‫نمی‌دونم.
‫منتظر چی هستید؟
‫بغلش کنید.
‫بلند میشید، بعد دستتون رو میذارید روی شونه من.
‫یه زن اهل برتانی که اومده بود پسرش رو ببینه.
‫دچار حمله قلبی شد.
‫موقع معاینه، یه سرطان مری خیلی پیشرفته کشف کردیم.
‫و اورژانس اونو به ما معرفی کرد.
‫مادرمو دوباره برگردوندن بیمارستان.
‫پسرش که شیرینی‌پز بود، کارشو ول کرد و با عجله اومد بیمارستان.
‫اون زن برتانی با خوشحالی پسرشو دید ‫و به خاطر این بیماری بدش عذرخواهی کرد.
‫خوبی؟
‫تو چطوری؟
‫خوبم.
‫می‌خوام برگردم بیمارستان.
‫صدف‌های تازه بخورم و یه لیوان ‫کوچیک شراب سفید خوب بنوشم.
‫دکتر میگه نمی‌تونی تکون بخوری.
‫من برات اینجا صدف میارم، با شراب سفید.
‫صدف‌های پاریس هیچ طعمی ندارن.
‫می‌خوام برگردم خونه.
‫بعدش برای پسر یه مسابقه طولانی پر از مانع شروع میشه.
‫در هر صورت، مادر شما، داره می‌میره.
‫دیگه قابل انتقال نیست.
‫اجازه دادن به این کار یه قتل محسوب میشه.
‫نه ولی گوش کنید، این امکان نداره.
‫من قبلاً بهتون گفتم، اون نمی‌خواد اینجا بمونه.
‫حتماً یه کار کوچیک میشه کرد، یه راه حلی، نمی‌دونم.
‫پسر برمی‌گرده به اتاق مادرش، جایی که من بودم.
‫و از پریشانیش برام میگه.
‫اون بهم اجازه نمیده.
‫اون میگه حال مادرم... یعنی مادرم اینجا خیلی خوب خواهد بود.
‫حقوقدان بیمارستان رو بفرستید و ازش بپرسید ‫برای ترخیص برخلاف نظر پزشک باید چیکار کرد.
‫دکتر، بهتون قول میدم قبل از رسیدن به اوکتودیس نمی‌میرم.
‫البته، خانم.
‫شما این درخواست رو امضا می‌کنید، و مادرتون هم همینطور.
‫ممنون.
‫اون تواناییشو داره؟
‫آه بله، بله، بله، کاملاً، بله.
‫یه نامه به پزشک بخش برای ‫ترخیص برخلاف نظر پزشک بنویسید.
‫بدون ادبیات، نه صدف، نه شراب سفید.
‫نیومدید که در مورد صدف‌های ‫تازه و شراب سفید باهام حرف بزنید؟
‫نه، نه.
‫من یه آمبولانس سفارش دادم.
‫اگه اتفاقی برای مادرتون بیفته، مسئولیتش با شماست.
‫- ممنون. ‫- به سلامت، خانم لبدک.
‫خدانگهدار، خانم لبدک.
‫دلتنگتون میشیم.
‫ممنون. ‫برای همه چیز ممنونم.
‫ممنون از همگی.
‫ده روز بعد، این کارت پستال رو دریافت کردیم.
‫می‌خواید نشونش بدید؟
‫می‌خواید بخونیدش؟
‫صبر کنید، عینکم...
‫دکتر ماسای عزیز، اون تونست ‫صدف‌های تازه شماره 3 رو با
‫یه لیوان برِس-کاده بخوره ‫قبل از اینکه ما رو ترک کنه.
‫ممنون برای همه چیز و از همگی.
‫پسرش.
‫پایانی که هر کسی آرزوشو داره.
‫واقعاً.
‫همینه.
‫رفتن بدون دلال امید.
‫بدون صعود به آسمون.
‫با پرستارانی که هنر گوش دادن رو بلدن.
‫و مرگ رو بدون درد به دنیا آوردن.
‫بذارید بگیم، برای بهترین درمان ‫چیزی که نه درمانی داره و نه بهبودی.
‫متاسفم.
‫فوریه.
‫ولی این نوع استراحت شما نیست؟
‫در تئوری، ولی یه بیمار هست که با اصرار منو می‌خواد.
‫خب، بیاید، شاید براتون جالب باشه.
‫هر چقدر بخوام، آره.
‫و برای دیدن همه چیز؟
‫آره، روپوش سفیدشو نگه داشتم.
‫برو.
‫اون منتظرتونه.
‫اون داره پرخاشگر میشه، حاضر نیست با توماس حرف بزنه.
‫بله، مرحله پایانی اغلب تغییرات اخلاقی رو به دنبال داره.
‫اون با این حال دوره‌هایی از عدم حضور داره، مدام تکرار می‌کنه...
‫من از یه بیابان یخی عبور می‌کنم.
‫این فرانسوا مویا بود که قبل از مرگش اینو می‌گفت.
‫توماس کنارشه، ولی در واقع، انگار وجود نداره، به خانواده خبر دادیم.
‫سلام، آقای بروکه.
‫هر وقت دلتون خواست میاید؟
‫مهربون، سورئال، حیله‌گر، مثل دستیاراتون.
‫ریاکار، همون لبخند، خائن.
‫آروم باشید، آقای بروکه، آروم باشید.
‫کی منو گیج می‌کنه، کی منو با قیر پر ‫می‌کنه تا خوابم ببره و شما رو راحت بذاره.
‫آروم باشید، درست میشه.
‫حیله‌گر.
‫و شما؟
‫دیگه کافیه، آقای بروکه.
‫به خودتون آسیب می‌زنید، دوباره می‌خوابونیمتون.
‫بفرمایید، بیاید، آروم.
‫بفرمایید، تقریباً رسیدیم.
‫همه چی خوبه.
‫بفرمایید، بشینید.
‫راحت نشستید؟
‫درد ندارید؟
‫یه کم آروم باشید.
‫همه چی خوبه.
‫خودمو مجبور می‌کنم مؤدب باشم.
‫میشه یه کم بیشتر بهمون بگید؟
‫منو از سگم جدا کردن.
‫واسه همین عصبانیم.
‫برای هر کاری به بقیه محتاجم.
‫این تحقیرآمیزه.
‫اینجوری زندگیت تموم بشه...
‫ناراحتم می‌کنه.
‫می‌فهمم که عصبانی هستید.
‫میتونم ازتون چندتا سوال بپرسم، آقای بروکه؟
‫شروع کنید.
‫در مورد بیماریتون چی می‌دونید؟
‫که یه سرطان پیشرفته دارم.
‫و اینکه بهم شیمی‌درمانی نمیدن.
‫تنها راه نجاتم.
‫می‌خواید واقعیت رو بهتون بگم؟
‫آره، ولی فقط... از جوابش هم می‌ترسم.
‫می‌خواید که من...
‫پیشرفت بیماریتون رو براتون توضیح بدم ‫یا همسرتون رو باخبر کنم؟
‫نه، شما اونو می‌کشید.
‫و من ازتون شکایت می‌کنم.
‫به جرم قتل.
‫این به من مربوطه.
‫ولی می‌ترسم.
‫می‌خواید این بحث رو به بعد موکول کنیم؟
‫بگید، دکتر.
‫در هر صورت، این...
‫بگید.
‫بیماری شما با وجود همه درمان‌ها پیشرفت کرده.
‫متخصص ریه‌تون درمان‌های ‫دیگه‌ای بهتون پیشنهاد داده بود، مگه نه؟
‫شاید. ‫دیگه یادم نیست.
‫اون باهام حرف می‌زد.
‫به پاهاش نگاه می‌کرد.
‫بهم یه ماه دیگه وقت داده بود.
‫بعد منو فرستاد پیش شما.
‫شما هم متخصص هستید؟
‫نه، من اینجام برای...
‫برای یاد گرفتن و فهمیدن.
‫بیماریتون، فکر می‌کنید میشه درمانش کرد؟
‫فکر نمی‌کنم.
‫شیمی‌درمانی.
‫ولی می‌دونید، اینا درمان‌های سنگینی با عوارض جانبی هستن.
‫می‌خوام الان بخوابم، دکتر.
‫سلام.
‫هوگو رو برام آوردی.
‫داشتم از گشتن دنبالش دیوونه می‌شدم.
‫اون سگشه.
‫می‌تونید بیاریدش پیشش، خوشحالش می‌کنه.
‫ممنون.
‫خوبی.
‫برات میارمش، نگران نباش.
‫نگاه کن، خواهرت هم اینجاست.
‫آها، شمایید.
‫سلام.
‫ممنون.
‫سلام.
‫دکتر، به شوهرم به اندازه کافی غذا میدن؟
‫چون پونزده روز دیگه، ‫یه شیمی‌درمانی دیگه رو شروع می‌کنه.
‫تو اینترنت یه درمان جدید آمریکایی پیدا کردم، ‫خیلی امیدوارکننده است.
‫و با مخترعینش در تماسم.
‫درمان‌های دیگه‌ای هم بهم پیشنهاد شده.
‫طب سوزنی، طالع‌بینی، رایحه‌درمانی، همه‌شون تایید شده.
‫با خودم فکر می‌کنم، اون اینجا چیکار می‌کنه؟
‫می‌تونه مکمل باشه؟
‫می‌خوام سر ساعت‌های مشخص بهش غذا بدن.
‫و باید تا زمان شیمی‌درمانی دوباره ‫تو بخش سرطان‌شناسی بستریش کنیم.
‫اون اینجا کاری نداره.
‫بحث نکنید.
‫دکتر، لطفاً، باید برام توضیح بدید.
‫دکتر، من واقعاً می‌خوام...
‫ولی من باید بدونم، دقیقاً چه اتفاقی برای شوهرم افتاده؟
‫ سمت راست، خانم.
‫بشینید، خواهش می‌کنم.
‫بشینید.
‫خانم، شوهر شما خیلی خیلی ضعیف شده.
‫و پیشرفت بیماریش داره از پا درش میاره.
‫اون اشتها نداره.
‫دروغه.
‫اگه غذا نخوره، نمی‌تونه دووم بیاره.
‫پرستارها بهم گفتن، اون فقط برای ‫خوشحال کردن شما غذا می‌خوره.
‫هیچی تو بدنش نمی‌مونه.
‫باید دوباره تو بخش سرطان‌شناسی بستریش کرد.
‫و اگه نتونه دووم بیاره، شما مسئول خواهید بود.
‫خانم، باید شجاع باشید.
‫زمان شوهرتون فقط به خودش تعلق داره.
‫اون اینو بهتون نمیگه، چون ازتون محافظت می‌کنه.
‫ولی شما باید خودتونو برای رفتنش آماده کنید.
‫نه.
‫اون نمی‌تونه بره.
‫اون نمی‌تونه منو تنها بذاره.
‫شما می‌خواید که اون بره.
‫وضعیت سلامتیش ما رو به ‫این فکر میندازه که رفتنش نزدیکه.
‫شاید بتونید وضعیت رو بپذیرید و بهش اجازه بدید که بره.
‫ولی چطور می‌تونید همچین حرفی بزنید؟
‫ولی این وحشتناکه!
‫ازتون متنفرم.
‫متاسفم که شما رو درگیر داستان‌های غیرممکن کردم.
‫و حالا چی؟
‫میرم پیشش، به عصبانیتش گوش میدم.
‫سعی می‌کنم وضعیت رو براش ‫توضیح بدم بدون اینکه بهش امید واهی بدم.
‫به نظر نمیاد امیدی داشته باشه.
‫این همون دوگانگیه.
‫امیدوارم یه کم آرامش پیدا کرده باشه.
‫فکر می‌کنید موفق میشید؟
‫این یه وضعیته...
‫غیرانسانی برای هر دوشون.
‫جای تأمل داره.
‫بیا، میریم شوهرش رو ببینیم.
‫فکر کنم باید برم، آگوستین.
‫دارن میان.
‫منظورم اینه که ما پاره می‌کنیم ‫تا به چهره‌هاش آسیبی نرسونیم.
‫این بهتر از یه برنامه ‫تلویزیونی و یه بازی ویدئویه.
‫کی میاد باهاش، الیزابت؟
‫دو، سه ثانیه.
‫بیاید داخل، بیاید داخل.
‫اون حسابی خیس شده.
‫سلام. ‫فلورانس.
‫- سلام. ‫- سلام، فلورانس.
‫خوش اومدید. ‫بیاید داخل، بیاید داخل.
‫سلام.
‫همه چی خوبه؟
‫آره، خوبم.
‫سلام.
‫امیلی کوردیه، دستیارم.
‫ژان گاروال، تهیه‌کننده.
‫آدم بد داستان.
‫بله،
‫داشتیم در مورد شما حرف می‌زدیم.
‫سعی می‌کنیم حدس بزنیم ‫مهموناتون کی خواهند بود.
‫بر اساس وابستگی، دین و نوشته‌هاشون ‫در مورد تو، فابریس، انتخاب شدن.
‫چند نفر خواهند بود؟
‫مثل همیشه، پنج، شش نفر.
‫و یه تلویزیون، خنده‌دار، کینه‌توز.
‫اونایی که موقع انتشار کتابت در موردش ‫نوشتن، بازنشسته شدن یا تو قبرستونن.
‫فقط آدمایی خواهند بود که بهت احترام ‫می‌ذارن، حتی اگه همه دوستت نداشته باشن.
‫بیا.
‫و عنوان برنامه؟
‫آفت اربابان.
‫آفت پیرمردان، انتزاعیه، مبتذله.
‫هر دوتاش یه بمبه.
‫آفت اربابان با واقعیت مطابقت داره، ‫بدتر از بیست سال پیش.
‫محتوا مهمه، نه بسته‌بندی.
‫اسمشو بذارید پیری و پایان زندگی.
‫یه شب خیلی سکسی.
‫در مورد محتوا حرف بزنیم، ‫بعداً برای عنوانش تصمیم می‌گیریم.
‫این تابلو جدیده.
‫خوب دیدی. بیا بشین.
‫افزایش جمعیت سالمندان، پایان زندگی، ‫موضوعات کتاب اولت شدیدتر شدن.
‫در مورد انفجار تعداد پیرها حرف بزنیم.
‫و پیامدهاش.
‫تو کتاب، با واقع‌گرایی‌ای که امیلی، همینجا حضور داره، ‫اون رو بی‌رحمانه توصیف کرده، بهش اشاره شده.
‫امیلی خیلی حساسه.
‫بیرحمانه نیست، ولی خشن از حقیقته، مثل خود واقعیته.
‫پس، فابریس، باید کلمات مناسب رو پیدا کنی تا به بیننده‌ها ‫این افزایش گسترده جمعیت سالمند و پیامدهاش رو بفهمونی.
‫بازم، تو به سه تا از اونا با بی‌رحمی یا خشونت اشاره می‌کنی.
‫در زمان عیسی مسیح، امید به زندگی 35 سال بود.
‫در قرون وسطی، 45 سال.
‫امروزه، برای مردان 80 سال و برای زنان 85 ساله.
‫تا 25 سال دیگه، 90 سال خواهد شد.
‫پیامدها اقتصادی، اجتماعی و مهم‌تر از همه، عاطفی هستن.
‫و باید تو برنامه بگی، ‫همونطور که تو کتابت نوشتی، که این پیرها...
‫نه، نه، من نمیگم پیرها، میگم این سالمندان.
‫بگی که این سالمندان هیچی تولید نمی‌کنن، ‫کم مصرف می‌کنن و گرون تموم میشن.
‫این واقعیت اجتماعیه.
‫تعدادشون بیشتر از افراد زیر 20 سال خواهد شد.
‫و به زودی، ما بیش از 250 هزار ‫صد ساله در فرانسه خواهیم داشت.
‫از شما می‌پرسن که با این سونامی ‫پیرها که اعلام می‌کنید، چیکار کنیم.
‫توصیف شما از سونامی نادرست و مبتذله.
‫این تحلیلم رو با انتقاد و تمسخر یکی می‌کنه.
‫بیش از 14 میلیون سالمند در فرانسه هستن، ‫که اکثریت برای جامعه ضروری هستن.
‫بیا، یه کتاب بهت میدم.
‫تو اون نقش غیرمنتظره این سالمندان رو ‫برای تعادل کشور کشف می‌کنی.
‫جان گاهی اوقات زیاده‌روی رو دوست داره.
‫زیاده‌روی بیننده‌ها رو هیجان‌زده می‌کنه و ‫باعث افزایش بیننده و برنامه‌های خوب میشه.
‫تا 20 تا 25 سال آینده، بیش از 4 میلیون نفر وجود خواهند داشت ‫که دیگر مستقل نیستند و سزاوار پایانی با کرامت هستند.
‫هدف ویژه ما "آفت اربابان" اینه که به سیاستمداران یادآوری کنیم ‫که باید پایانی با کرامت برای همه وجود داشته باشه.
‫این وظیفه من نیست که اینو بگم.
‫یه پایان با کرامت در حالی که میلیون‌ها ‫نفر در فرانسه قبل از رسیدن به این...
‫پایان با کرامت که همیشه به ما وعده ‫میدن، زندگی شرافتمندانه‌ای نخواهند داشت.
‫آره ولی سوال باقی میمونه، شما چی پیشنهاد میدید؟
‫راه حل‌ها، این نه نقش منه و نه مسئولیتم.
‫من ناظرم، مشاهده می‌کنم و گزارش میدم.
‫روح برنامه، بحثه ولی جنجال هم هست.
‫البته.
‫فرض کنید یه مهمون به شما حمله می‌کنه.
‫200 هزار بیمار لاعلاج در فرانسه و فقط ‫2000 نفر به مراقبت‌های تسکینی دسترسی دارن.
‫و شما به کمبودهای این دولت‌های ‫متوالی اعتراض نمی‌کنید؟
‫یکی دیگه هم میگه، برای پیرهای 100% وابسته چی پیشنهاد میدید؟
‫و این می‌تونه ادامه پیدا کنه، ‫شما روشنفکر محترم رو هم خواهید داشت.
‫نویسنده بزرگ، آقای ولبک، میشل، ‫فکر می‌کنه که قطع کردن احتضار یه جنایت تمدنیه.
‫بهش چی جواب میدین؟
‫من ازتون جواب نمی‌خوام، ‫ولی بهتون هشدار میدم که چی در انتظارتونه.
‫باشه جان، اون عادت داره.
‫ببخشید، معذرت می‌خوام.
‫آگوستین هست، میتونی ببینی چی میخواد؟
‫بله، فلورانسم.
‫احساسات انسانی و نیروهای عشقی ‫هست که همه این آدما انگار نادیده میگیرن.
‫آره، بهم گفت، گوشی رو میدم بهش.
‫ببخشید.
‫بله، آگوستین.
‫انقدر سریع؟
‫چطور؟
‫و خانم بروکه؟
‫صبر کنید، آگوستین.
‫صبر کنید.
‫من تو جلسه هستم، ولی فکر می‌کنم داستان آقا ‫و خانم بروکه برای همه این آدما جالب باشه.
‫پس دوربین رو به لپ‌تاپ وصل می‌کنم.
‫با ما بمونید.
‫بفرمایید، خواهید دید، این داستان همسر یک فرد در حال مرگه.
‫پزشکی که روی صفحه می‌بینید اسمش آگوستین ماسه هست.
‫اون یه بخش مراقبت‌های تسکینی رو اداره می‌کنه.
‫خب این خانم، خانم بروکه،
‫علیه گزارش پزشکی شورش ‫کرده بود و من شاهد این ماجرا بودم.
‫بفرمایید، آگوستینم، شما با ما هستید.
‫می‌تونید گوشی رو افقی کنید.
‫بروکه.
‫اینجوری بهتره؟
‫خوبه، عالیه.
‫سلام، سلام به همه.
‫سلام، دکتر.
‫خب، خانم بروکه با گو، سگش، ‫برگشت و از من عذرخواهی کرد.
‫و البته از تو هم، فابریس.
‫کنار تخت نشست و با صدایی آرام.
‫خیلی شجاع بودی.
‫حالا می‌تونی بری.
‫هر وقت خواستی.
‫من قوی خواهم بود.
‫من ماکت‌هاتو ادامه میدم.
‫و نوه‌مون همونطور که تو ‫می‌خوای اسمش گذاشته میشه.
‫دیوید کامبوئه.
‫لازم نیست نگران باشی.
‫آقای بروکه می‌خواست تمام خانواده‌شو ببینه.
‫نگاه کن، همه اینجا هستن.
‫ساعت 8 شب، تمام خانواده اونجا جمع شده بودن.
‫ساعت 9 شب، می‌خواست با بچه‌ها و نوه‌هاش تنها بمونه.
‫از همه خواست که با....
‫گو، سگش، برن تا با همسرش تنها بمونه.
‫مراسم عقد رو یادت میاد؟
‫یادت میاد که دلم نمی‌خواست برم؟
‫اون اصرار کرد و من انقدر خوشحال بودم.
‫منو همه جا بردی.
‫تو باغ‌ها، به کلیسا.
‫نقاشی‌های فوق‌العاده‌ای بهم نشون دادی.
‫طلا، پول، همه جا.
‫همه چیز رو برام توضیح دادی.
‫با جزئیات.
‫هر چیزی رو.
‫انقدر خوشحال بودم.
‫یه صبح زود، اون رفت.
‫کنار همسرش.
‫کاش منم با شما بودم، آگوستین.
‫فکر می‌کنید اون تصمیم گرفت که بره؟
‫بدون شک.
‫خودش رو رها کرد.
‫اون یه لحظه استثنایی رو ‫تجربه کرد که دیگه تکرار نمی‌شد.
‫بفرمایید.
‫خداحافظ، همگی.
‫ممنون، آگوستین.
‫- در تماسیم فابریس. ‫- باشه.
‫خداحافظ.
‫فابریس، این مرد تکان‌دهنده‌ست.
‫یه فعالیت عجیب.
‫یه فعالیت فوق‌العاده.
‫نه اینکه زنده‌ها رو ترمیم کنه، بلکه همراهی ‫کنه اونایی رو که قراره دیگه نباشن، تا آخر.
‫باید اونو تو برنامه بذاریم.
‫فیلسوف، متخصص در قلب پایان زندگیه.
‫پایان زندگی، یه کم غم‌انگیز به نظر میاد، نه؟
‫نه، غم‌انگیز نیست.
‫این زندگیه.
‫پایان زندگی، هنوز هم زندگیه.
‫برای دوست شما، مرگ چیه؟ ‫نه اون حرفای پزشکی.
‫اون فکر می‌کنه بدن مرگ رو حمل ‫می‌کنه مثل میوه که هسته‌ش رو حمل می‌کنه.
‫موفق شدن در مرگ، برای اون یعنی چی؟
‫با عزت تموم کردن، نذاشتن رنج بکشه، رها نکردن،
‫کاری رو انجام دادن که برای بیمار معنی داره.
‫واقعاً دوست دارم دکتر ماسه رو به برنامه دعوت کنیم.
‫من اتفاقاً یه پروژه کتاب با دکتر ماسه در مورد مرگ،
‫بیماری لاعلاج، چطور باهاش زندگی ‫کنیم و خوب مردن یعنی چی، دارم.
‫خب بفرمایید.
‫مرگ و ما، همه درگیرشیم، یه رکورد بیننده.
‫استاد مرگ و فیلسوف.
‫نمی‌دونن از کجا شروع کنن. ‫فلسفه‌ورزی، یعنی یاد گرفتن مردن.
‫چرندیات!
‫چیزی که یاد گرفته میشه اینه که ‫چطور به زنده کمک کنیم که بمیره.
‫تو از مرگ به عنوان قاره‌ای برای فتح کردن حرف زدی.
‫منظورت چی بود؟
‫قاره‌ی سکس وجود داشت.
‫تو قرن بیستم، فروید و امثالش ‫کارشون رو کردن و از ماجراهای
‫عاشقانه به غرایز جنسی رسیدن، اگه بخوایم اینطور بگیم.
‫خلاصه، از احساسات به میل جنسی رسیدن.
‫ولی تو قرن بیست و یکم، این مرگه که کشف و کاوش شده.
‫ما از کشتارها و قتل‌عام‌های جنگ‌ها دل‌زده شدیم.
‫این در برابر یک مرگ واحده که ما وحشت‌زده میشیم.
‫آگوستین، از اضطرابت بهم گفتی؟
‫یا فقط در مورد کتاب و برنامه حرف میزنی؟
‫این دیگه چیه؟
‫این فوق‌العاده‌ست.
‫خب، گوش بده.
‫بهت زنگ می‌زنم و پیاده ادامه میدم.
‫از اینجا باید برید.
‫فقط دو دقیقه می‌مونم.
‫امروز یه روز خاصه.
‫آه بله، می‌بینم.
‫یکی از بیماران ما طرفدار موتور هارلی دیویدسونه.
‫رفقا اومدن بهش سلام کنن.
‫دکتر منتظر شماست.
‫سلام.
‫ژان-پیر، با کل تیمش اومده.
‫با کل تیمش اومده.
‫خوشبختم.
‫-چه یادبود قشنگی. ‫-آره.
‫فوق العاده‌ست.
‫اینو امتحان کن.
‫قاعدتاً باید اندازه‌ت باشه.
‫فکر کنم سایزش خودشه.
‫عالیه.
‫خیلی خوبه.
‫می‌خوام یه دنیای یکم...
‫متفاوت بهت نشون بدم.
‫معمولاً از اینا اینجا نمی‌بینیم.
‫حتی همه چی دارن که برن یه جای دیگه.
‫اوکیه.
‫این مریضیه که بیمارستان پیش ما فرستاده.
‫با تومورهای پیشرفته غیرقابل جراحی.
‫خانواده‌ش نمی‌تونن ولش کنن، ‫با وجود آرامشی که اینجا پیدا کرده.
‫پزشک خانوادگیمون کارا رو دست می‌گیره.
‫فقط کافیه نسخه‌ها رو بهش بدین.
‫شما و ماری همیشه پیشش هستین؟
‫معلومه.
‫شوهرم تو خونه خوشحال‌تر هستش.
‫پیش خونواده‌ش و کسایی که دوستش دارن.
‫خانواده لطفاً می‌تونن برن بیرون؟
‫نه، ما همینجا می‌مونیم.
‫شما فابریس توسن هستین؟ نویسنده؟
‫خب، بلندش کنیم؟ ‫یک، دو، سه.
‫دارین کتاب می‌نویسین یا گزارش تهیه می‌کنین؟
‫شما هم با ما میاین؟
‫می‌بینین، آپارتمان رو تبدیل کردیم ‫به بیمارستان. خیلی بهتر از اینجاست.
‫میای، مگه نه؟
‫اگه بخواین، کلی حرف دارم که بهتون بگم.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫می‌بینی، تو خونه حالت بهتر می‌شه.
‫همه چی آماده‌ست.
‫اسم من اوژنیه.
‫هوس بابام بوده این اسمو بذاره. ‫خوشم میاد.
‫مثل اوژنی گرانده.
‫اثرِ؟
‫- بالزاک. ‫- بالزاک.
‫مادرتون صداتون می‌کنه.
‫مادرم نیست، نامادریمه.
‫وقتی بابا بمیره، قراره قیامت بشه. ‫ده میلیون و بدون وصیت‌نامه.
‫چی می‌خواست؟
‫نمی‌خواست پز بده؟
‫با این حال، تو داستان قشنگی تعریف کردی.
‫خب، کار من تموم شد.
‫فابریس؟
‫بله؟
‫این مال توئه.
‫به نظرم خاطره‌ای که اوژنی تعریف کرد جالب بود.
‫آره خب.
‫کمدی تراژیک، انسانی‌ترین چیز ممکن.
‫آره، ولی سطل آشغال ناشرا پر از این داستاناست.
‫دیگه با شماست که ازش یه چیز خوب دربیارین.
‫می‌شه ازش یه قصه فلسفی برای تلویزیون ساخت.
‫ها ها.
‫خیلی خب.
‫این یکی...
‫برای آگوستینه.
‫بله؟
‫آه.
‫یه چیزی برات دارم.
‫میریم پسرای یه مریض رو ببینیم.
‫البته، اونا با مادرشون فرار کرده بودن.
‫بگیر، این نوِ نوئه.
‫این مریض می‌خواد آخر عمرش رو ‫تو خونه خودش، کنار خانواده‌ش باشه.
‫آدم همیشه تو خونه خودش راحت‌تره، حتی برای مردن.
‫بیا، فلورانس هم فایل‌های ضبط شده‌مون رو کپی کرده.
‫بفرما بشین.
‫برای من این چیزا تازگی داره، برای همین هیجان‌انگیزه.
‫و برای تو چی؟
‫لاروشفوکو گفته، ‫نه به خورشید میشه مستقیم نگاه کرد نه به مرگ.
‫و تو، چشم تو چشم، ‫آدمای در حال مرگ رو همراهی می‌کنی.
‫که این یه شاهکار دائمیه.
‫برای کتاب، باید یه روشی داشته باشیم.
‫من کلی چیز باید یاد بگیرم و کلی سؤال دارم که بپرسم، می‌فهمی؟
‫دیدن و گوش دادن.
‫اولین سؤال.
‫بهترین نوع مردن کدومه؟
‫از همین حالا فکرتو مشغول کرده؟
‫سؤال پرسیدن، خودش شروع یه روشه.
‫این سؤالیه که خودت باید بهش جواب بدی.
‫پیش میاد به مرگ خودت فکر کنی؟
‫گاهی وقتها.
‫ولی زیاد روش زوم نمی‌کنم.
‫بله.
‫- اونا اینجان. ‫- آره.
‫باید اصرار کنی.
‫این تویی که باید بهش جواب بدی.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫بفرما بشین.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫خواهرمون یه کم دیر می‌رسه.
‫- ازتون خواست از طرفش عذرخواهی کنیم. ‫- خیلی خب.
‫خواهش می‌کنم.
‫بفرمایید بنشینید.
@FRANCOFILMS
‫خب.
‫پدرتون همیشه حرفاش منسجم ‫نیست، ولی سر یه چیز خیلی مصره.
‫می‌خواد آخر عمرش رو تو خونه ‫خودش، کنار همسر و بچه‌هاش باشه.
‫گفت کنار همسر و بچه‌هاش؟
‫به لطف خانم، ما به محض رسیدن پدر رو دیدیم.
‫عمیق خواب بود.
‫پدرتون خیلی رنج می‌کشه، هم جسمی، هم روحی.
‫توماس.
‫خب، در مورد دردش، با تنظیم دوز مورفین،
‫تونستیم با تزریق زیرپوستی ‫روزی 120 میلی‌گرم آرومش کنیم.
‫ولی راستش الان بیشتر رنج روحیشه که غالبه.
‫خواسته‌هاش عجیبه.
‫مادرمون ترکش کرد.
‫بهتره بگم فرار کرد. ‫با ما.
‫چندین سال پیش.
‫ما هم دنبالش نگشتیم.
‫ببخشید دیر کردم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫خوبی؟
‫داشتیم در مورد پدر حرف ‫می‌زدیم که خواسته ما رو ببینه.
‫رو من حساب نکنین.
‫تو ازم خواستی بیام، منم اومدم.
‫ولی اگه قراره دوباره ببینمش ‫یا هرچی، رو من حساب نکنین.
‫دکتر، حرفی که می‌خوایم بزنیم ‫اینه که مادرمون پدر رو ترک کرده.
‫و فقط می‌خوایم بدونیم شما از ما چی می‌خواین.
‫ما سعی می‌کنیم به خواسته بیمارامون احترام بذاریم.
‫خونه بهترین جا برای گذروندن آخر عمره.
‫ولی پیچیده‌ترین جا هم هست.
‫این انتخاب خودشه.
‫مشکل ما نیست.
‫وضعیتش طوریه که باید یکی دائم پیشش باشه.
‫رو من حساب نکن.
‫کارم یه دقیقه هم بهم وقت نمیده.
‫پدرتون می‌تونه از خدمات بیمارستان در منزل استفاده کنه.
‫پرستار روزی دو بار سر می‌زنه.
‫غذا هم براش میارن.
‫ولی اینا حضور دائمی رو تضمین نمی‌کنه.
‫باشه.
‫و چقدر دیگه وقت داره؟
‫یه روز.
‫یه هفته.
‫کمتر از یه ماه.
‫بیماریش ضعیفش کرده و باعث می‌شه تعادلش ‫رو از دست بده که عواقب بدی داره.
‫می‌تونیم آخر هفته‌ها نوبتی پیشش باشیم؟
‫میشه پرستارای حرفه‌ای بقیه هفته رو پیشش باشن؟
‫ما پولش رو میدیم.
‫- امکانش هست. ‫- بله، راه‌اندازی 'بیمارستان در منزل' شامل نصب
‫تجهیزات پزشکی تو خونه بیمار و بعد سر زدن پرستار
‫برای مراقبت‌های پزشکی به دفعات لازم می‌شه...
‫می‌شد حس کرد یه گذشته‌ای پر از رازهای نابخشودنی وجود داره.
‫حتی شب قبل از مرگش.
‫حتی دخترش هم بهش می‌گفت «پدر».
‫همه بهش می‌گفتن «پدر».
‫هیچوقت نمی‌گفتن «پدرمون» یا «بابا».
‫آره، انگار فقط به جایگاهش اشاره می‌کردن، ‫برای اینکه هر نوع محبتی رو انکار کنن.
‫و دلیل فرار زن و بچه‌هاش چی بود؟
‫ما اینجا هیچوقت این سؤالا رو نمی‌پرسیم.
‫من میرم.
‫حتماً یه اتفاقی بوده که هیچ جایی برای بخشش نذاشته.
‫این دوست ماست.
‫آداما.
‫دوستم آداما که منتظرش بودیم.
‫سلام.
‫خوش اومدی.
‫آداما.
‫فلورانس هستم، خوشبختم.
‫دوست آگوستین و مارتین.
‫سلام، امیلی.
‫سلام.
‫من عضو یه هیئت از سنگال هستم.
‫خوشبختم.
‫اتفاقاً داشتم از دستشون فرار می‌کردم تا....
‫... با دوستای بیست و چند ساله‌م ناهار بخورم.
‫و البته برای اینکه با دوستای شما هم ناهار بخورم.
‫باعث افتخارمه.
‫می‌خواستم از فرصت استفاده کنم ‫و از یه سرای سالمندان بازدید کنم.
‫آگوستین اینجا رو پیشنهاد کرد.
‫خیلی خوب ازم استقبال شد.
‫اونجا خیلی بهت احترام می‌ذارن.
‫- این آبه؟ ‫- آره.
‫ممنون.
‫آگوستین ماسه.
‫شما با پیرهاتون چیکار می‌کنین؟
‫اونا رو تو جعبه‌هایی حبس می‌کنین با یه مشت پیر دیگه
‫که اصلاً همدیگه رو نمی‌شناسن ‫و منتظر مرگ میمونن.
‫تو روستای من، بایلا، پیری هنوزم
‫راهی به سوی دانایی و انتقال تجربه است.
‫اینجا شما اونا رو تو جعبه‌هایی منزوی می‌کنین که سود و منفعت
‫توش رخنه کرده و سهامدارا انگار حق الهی دارن.
‫آدامای عزیز، حقیقت داره. ما با پیرهامون ‫که دیگه هیچکس نمی‌خوادشون چیکار می‌کنیم؟
‫دوستم فابریس بیست سال ‫پیش یه کتاب در این مورد نوشته.
‫و دوباره به روز شده. ‫خیلی نگران‌کننده‌س.
‫پیشنهاد می‌کنم ادامه این بحث رو سر میز غذا داشته باشیم.
‫ناهار آماده‌س.
‫و شما تو آفریقا هم کار کردین، آگوستین؟
‫یه کم با پزشکان جهان و همچنین با آداما تو روستاش.
‫و این پزشکی سطح بالا رو کجا یاد گرفتین؟
‫والری، من یه پزشک بالینی‌ام.
‫من یه دکتر ساده روستایی‌ام.
‫من پای تخت مریض‌ها چیز یاد گرفتم.
‫بفرمایید.
‫تو دانشگاه به ما پزشکیِ درمانی یاد می‌دادن. ‫من مرگ رو یه شکست می‌دیدم.
‫سال‌ها ازش فرار کردم.
‫پرستارا ازم می‌خواستن برم تو اتاق یه بیمار در حال مرگ.
‫من پا به فرار می‌ذاشتم.
‫دکتر، مریضتون شما رو می‌خواد.
‫جواب می‌دادم، نه، نمی‌تونم.
‫عجله دارم، باید یه مریض دیگه رو ببینم.
‫بهم می‌گفتن، ولی دکتر، فقط یه دقیقه، یه کلمه حرف.
‫اون به شما احتیاج داره.
‫تو روستای ما هم، ازش خواسته بودم ‫بره یه آدم در حال مرگ رو تو کلبه‌ش ببینه.
‫ترسیده بود، بهم جواب داد.
‫چرا ببینمش وقتی داره می‌میره؟
‫فقط مریضای واقعی رو ویزیت می‌کرد.
‫تو دانشگاه، کلمه «مرگ» رو به زبون نمی‌آوردن.
‫فقط «درمان کردن».
‫و وقتی دیگه نمی‌شد درمان کرد، دکتر می‌رفت.
‫تا اینکه یه روز، دلم خواست یاد بگیرم که حضور داشته باشم.
‫که با صداقت حرف بزنم.
‫و حالا شدم مسئول بخش مراقبت‌های تسکینی.
‫هر وقت بخواین در خدمتم.
‫ممنون.
‫خیلی وقتا بهم می‌گن، اوه، بیچاره.
‫حتماً هر روزش خوش نمی‌گذره.
‫ما لحظات عمیقی رو تجربه می‌کنیم.
‫ولی فوق‌العاده‌ست
‫اینجا یه مکان زندگیه که توش بیشتر می‌خندیم تا گریه کنیم.
‫شغل قشنگی داری.
‫تو به چیزی که شاید انسانی نیست، وجهه انسانی بهش میدی.
‫ما به آدمایی مثل تو احتیاج داریم.
‫خب، بفرمایید.
‫این یه وضعیت نسبتاً غیرعادیه.
‫دکتر.
‫خدایا، با وجود مورفین دردهای وحشتناکی دارم.
‫و یه سری کوفت و زهرمار دیگه.
‫بهم گفتن تو می‌تونی این دردا رو تموم کنی.
‫من حسابی مراقبتون خواهم بود.
‫- سلام آقا. ‫- شوهرم.
‫دکتر.
‫- فابریس توسن. ‫- سلام.
‫بریم.
‫اینجا بهتون خوش می‌گذره. می‌بینین. ‫همه خیلی مهربونن.
‫حسابی ازتون مراقبت می‌کنیم.
‫اتاق قشنگیه.
‫منظره‌ش خوبه.
‫مواظب باشین.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫ما حسابی مراقبش خواهیم بود.
‫مورفین نه.
‫بهم نمیسازه.
‫حرفمو باور کن، خیلی سخته.
‫این مورفین نیست.
‫شوهرم همه چیز رو نمیدونه.
‫میری حمام درمانی و ماساژ.
‫و بعدش با روانشناسمون گپ می‌زنی.
‫روانشناس من اون بالاست.
‫ما همه چی رو به هم گفتیم.
‫در مورد مریضیت بهت چی گفته؟
‫که اصلاً اوضاع خوب نیست.
‫نه برای من، و نه شوهرم.
‫قبول می‌کنی با روانشناس ما حرف بزنی؟
‫اونه؟
‫نه، یه خانمه.
‫این‌جوری بهتره.
‫ازش خواستم...
‫بذاره برم.
‫زود.
‫و تو، کمکم می‌کنی؟
‫فردا صحبت میکنیم.
‫باشه.
‫منیت.
‫ریچارد گرین.
‫- آه، بله. ‫- ممنون.
‫دکتر...
‫هفته‌ها و هفته‌ها بود که همچین ‫شب خوبی رو نگذرونده بود.
‫میخواد هر چه زودتر شما رو ببینه.
‫ممنون.
‫دکتر...
‫دکترا به ما دروغ میگن.
‫چرا؟
‫می‌دونم که جدیه.
‫و اگه ما دروغ نگیم؟
‫و اگه بتونیم کل حقیقت رو نگیم؟
‫ولی من از شما کل حقیقت رو می‌خوام.
‫این خودِ بیماره که باید حقیقت رو بخواد.
‫حقیقت فقط مال خودشه.
‫استریا همیشه مردهاش رو بدون خداحافظی ول کرده.
‫من شوهرشم.
‫میخوام بدونم، این آخر خطه؟
‫حستون درسته.
‫ما ازش مراقبت می‌کنیم.
‫به بهترین شکل ممکن.
‫برای مدتی که نمی‌دونیم چقدره.
‫پس اونا نمیدونن؟
‫نه، فقط پرستارش اینِس.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫سلام.
‫دکتر.
‫بفرمایید بشینید.
‫خوشمزه‌س.
‫خیلی خوبه. ‫کرپ بادام با خامه.
‫برید بیرون.
‫بفرمایید.
‫برو.
‫لطفاً.
‫خب، امروز صبح چطوری؟
‫من زود میرم.
‫درد داره برمیگرده، ولی اینجا نیست.
‫اینجاست که داره اذیت می‌کنه.
‫غیرقابل تحمله.
‫تو نگاهت به دکترها نمی‌خوره، نه؟ ‫تو دکتر نیستی؟
‫من نویسنده‌ام.
‫ببخشید، باید بهتون می‌گفتم.
‫می‌خوای یه کتاب در مورد رفتن من ‫به بهشت کولی‌ها بنویسی.
‫جایی که هیچ رنجی نیست.
‫یه مرگ قشنگ چیه؟
‫تو خواب...
‫مثل مادرم.
‫ولی آدم باید مرگش رو زندگی کنه.
‫تو بهم گفتی اگه نخوام عذاب بکشم،
‫می‌تونم تو خواب برم.
‫کِی؟
‫این تویی که تصمیم می‌گیری، استریا.
‫به شوهرم هیچی نمیگی.
‫نمی‌خوام از قبل عذاب بکشه.
‫بعدش، وقت برای عذاب کشیدن داره.
‫خب، پس چیکار می‌کنیم؟
‫ولی اینجا نه.
‫می‌خوام تو خونه‌م، تو کاروان باشم.
‫این دو تا سرنگ رو به این دو تا ورودی وصل می‌کنیم.
‫یکی برای درد.
‫اون یکی برای آروم کردنت، اگه خودت تصمیم بگیری.
‫نمی‌خوام اینجا خوابم ببره.
‫اصلاً نمی‌خوام.
‫نگران نباش، دوزهای اولیه تو رو نمی‌خوابونه.
‫اگه دردت بگیره، اینس دوز رو زیاد می‌کنه.
‫وقتی تو کاروانت باشی،
‫وقتی تصمیمت رو گرفته باشی،
‫اینس جریان سرنگی که برچسب قرمز داره رو زیاد می‌کنه
‫ تا تو رو به یه خواب عمیق ببره، ‫طبق پروتکلی که من تجویز کردم.
‫همین؟
‫تو به خواب میری، بدون درد،
‫آروم، کنار عزیزانت.
‫به استفان زنگ بزن.
‫گریه نکن.
‫داریم میریم.
‫باشه.
‫آماده شین، داریم می‌ریم.
‫داریم می‌ریم.
‫آماده شین.
‫عشقم، آماده شو، داریم می‌ریم.
‫بگو بیان.
‫...زیاد همدیگه رو ندیدیم.
‫بیا اون آهنگه رو بخونیم، ‫عشقم، آهنگ حلزون‌ها رو.
‫برای رفتن.
‫حلزون‌هایی که میرن...
‫به مراسم خاکسپاری یه برگ خشکیده.
‫بخون.
‫خیلی خب، بریم.
‫♪ به مراسم خاکسپاری یه برگ خشکیده، ♪ ‫♪ میرن دو تا حلزون ♪
‫♪ لاک سیاهشون مثل لباس عزا دور بدنشون پیچیده. ♪
‫♪ اونا تو یه غروب راه میوفتن، ♪ ‫♪ یه غروب خیلی قشنگ پاییزی. ♪
‫♪ و وقتی میرسن، ♪
‫♪ دیگه بهار شده. ♪
‫♪ برگ‌هایی که مرده بودن، ♪ ‫♪ همشون دوباره زنده شدن. ♪
‫♪ و اون دو تا حلزون خیلی ناامید میشن. ♪
‫♪ ولی خورشید از راه میرسه، ♪ ‫♪ خورشیدی که بهشون میگه، ♪
‫♪ زحمت بکشین، زحمت بکشین و بشینین. ♪
‫♪ یه لیوان آبجو بنوشین، اگه دلتون میخواد. ♪
‫♪ اگه دوست دارین، اتوبوس پاریس رو سوار شین. ♪
‫♪ امشب راه میوفته و دنیا رو می‌بینین. ♪
‫♪ ولی عزاداری نکنین، اینو من بهتون میگم. ♪
‫♪ که سفیدی چشم چقدر قدرتمنده، اینو یادتون باشه. ♪
‫♪ داستان‌های تابوت، غم‌انگیز و نازیباست. ♪
‫♪ رنگ‌هاتون رو پس بگیرین، ♪
‫♪ رنگ‌های زندگی رو. ♪
‫♪ اونوقته که همه حیوونا، درختها و گیاها شروع میکنن به خوندن، ♪
‫♪ با تمام وجود آواز می‌خونن. ♪
‫♪ آواز واقعی زندگی رو، آواز تابستون رو. ♪
‫♪ و همه مینوشن، همه به سلامتی هم میزنن. ♪
‫♪ چه شب قشنگی، یه شب قشنگ تابستونی. ♪
‫♪ و اون دو تا حلزون برمیگردن به خونه‌شون. ♪
‫♪ خیلی تحت تأثیر قرار گرفتن، ♪
‫♪ خیلی خوشحالن. ♪
‫♪ چون زیاد نوشیدن، یه کم تلوتلو میخورن. ♪
‫♪ ولی اون بالا تو آسمون، ماه مراقبشونه. ♪
‫پیشرفت ضایعه.
‫یه کپی از این برام بگیر.
‫ببخشید، " پیشرفت ضایعه " یعنی چی؟
‫تو دفترم می‌بینمتون.
‫باید تنها ببینمش.
‫اون بالا در موردش حرف می‌زنیم.
‫الان میام.
‫خب، تموم شد.
‫خوبی؟ ‫خیلی سخت نبود؟
‫خوبم.
‫این حبس شدن، منو یاد " رؤیاپردازی و خو گرفتن به فاجعه " میندازه. ‫[ جمله ایی از خاطرات " کاترین پوتزی ]
‫خوندنش منقلبم کرد.
‫شگفت‌انگیزه.
‫آگوستین رفت؟ ‫زنم چی؟
‫تو دفتر من منتظرمونن.
‫بهم بگین، این همه ام‌آر‌آی رو ‫به خاطر اضطرابتون می‌گیرین یا برای نوشتن؟
‫برای اینکه با جزئیات بنویسین، مثل اثر «کاربرد رویاپردازی»؟
‫زندگی همش جزئیاته، و شیطان هم تو جزئیات پنهونه. ‫اضطراب منم همین‌طور.
‫تو دفترم منتظرتونم.
‫خب، انقدر جدیه؟
‫همه‌شو خودش تنهایی کاشته.
‫به جز چمنه، که پلاستیکیه.
‫انقدر جدیه؟
‫هیچوقت در مورد این ‫لکه‌های کوچیک بهم نگفته بودی.
‫فکر می‌کردم دغدغه‌ات یه چیزی غیر از نویسندگیه.
‫انقدر جدیه؟
‫تو براش توضیح بده.
‫این تخصص توئه، اِلِنور.
‫آگوستین میگه همیشه باید حقیقت رو....
‫به کسی که میخوادش گفت.
‫من نمیخوام، من طلب میکنم.
‫بدون مقدمه‌چینی‌های آرامش‌بخش، ‫خواهش میکنم
‫شما می‌گفتین شیطان تو جزئیات پنهونه، درسته؟
‫و تو اضطراب‌های منم همین‌طور، بله.
‫خب، خودتونو آماده کنین.
‫اون لکه کوچیکه بیدار شده.
‫باید فوراً درمانش کرد.
‫وقت جنگه، فابریس.
‫با النور، و همین‌طور با فلورانس، ‫یه نقشه پیشنهاد دادیم.
‫فابریس،
‫شیطان تو جزئیات خواهد بود.
‫ولی لذت زندگی و جنگیدن ‫برای زنده موندن هم همین‌طور.
‫نگاه کن.
‫من یازده ساله که با این زندگی میکنم.
‫و بدون هیچ نگرانی خاصی.
‫بیاین تو باغ من.
‫تا در مورد آینده حرف بزنیم.
‫ترجمه و زیرنویس: ‫علی کلان
‫[ نفسِ آخر ]
‫فیلمی از: ‫[ کوستا گاوراس ]
‫اقتباسی از کتاب: ‫" نفس آخر " از: کلود گرانژ و رژیس دُبرِه
‫سناریو: ‫[ کوستا گاوراس ]
‫[ ارائه‌ای از گروه ترجمه فرانکوفیلم ] ‫FRANCOFILMS@